[BrookLyn]

Anagram

Anagram, edebiyatta bir sözcüğün harflerinin değişik düzenle başka bir sözcüğü oluşturmasıdır.

Bazı özel adların incelikle saklanması amacıyla o sözcüğün harfleriyle kurulmuş başka bir sözün kullanımıyla yapılan incelik gösterisidir. Özge – göze, Bahri - ihbar gibi.

Evirmece adıyla da bilinen anagram, bir sözcükte harflerin yerini değiştirerek yeni bir sözcük ortaya çıkarmaya denir.

Anagram Yunanca, harfleri altüst etmek anlamında anagramma sözcüğünden gelir. Bir sözcüğün anagramı sözcüğün harf sayısını bozmaksızın harflerinin yerini değiştirdiğimizde ortaya çıkan sözcüktür.

Örnek: Çakı - açkı, kısa - askı, kuyu - uyku, anahtar - tarhana gibi ortaya çıkan sözcükle ilk sözcük arasında bir anlam bağı varsa bu iyi bir anagramdır.

Anagram Eski Yunan ve Romalılar'da bir sözcük oyunu olarak doğdu ve eğlence amacıyla kullanıldı. Anagram günümüzde de yaygındır.

Örneğin bulmacalarda sık sık bir ya da birkaç anagram sözcükle karşılaşılır.

Divan şiirinde de hemen her şair anagram-dan yararlanmıştır. Ama anagramın Divan şiirindeki adı kalb'du. Şairler sözcüğün harflerinin yerini değiştirerek yeni bir anlam çıkarırlar, böylece cinas sanatı yaparlardı.

Anagrama günümüz şiirinde de rastlanır.

Kaynak: MsXLabs.org & Temel Britannica