[Blue Blood]

ELVEDA BITANEM

Sabah uyandiginda midesinde bir yanma hissetti yanmanin nedeni aksam
yedikleri degil uyanir uyanmaz bugün yapacaklarinin aklina gelmesiydi.
Bugün 2 yildir götürmeye çalistigi bir birlikteligi bitirecekti aslinda
bunda geç bile kalmisti. Bitmeli dedi içinden her gün; bu tatsiz uyanis
bitmeli... Içinde bir muhakeme baslamisti, kendi kendine söyleniyordu:

“Ona da haksizlik etmek istemiyorum belki hatali olan benim....
Bulunmaz Hint kumasi degilim ya, görünüs olarak himmm yakisikli çocuk
denilecek biri hiç degilim.... Ama yaptim çok çalistim bitmesin diye
kendimle mantigimla çok kavga ettim olmadi....” Genç adam bunlari
düsünürken surati sekilden sekille giriyordu. Süratle giyinerek disari
çikti, bugüne kadar hiç bekletmemisti onu simdide bekletmemeliydi.
Istanbul soguk ve yagmurlu bir Nisan ayi yasiyordu.Genç adam gökyüzüne
bakarak iç geçirdi bulutlar bizim yasayacaklarimizi biliyor onlar bile
agliyor halimize.

Birkaç saatlik yolculuktan sonra Kadiköy iskelesine geldi her zamanki gibi
yine ilk kendisi gelmisti bulusma yerine. Birkaç dakikalik beklemeden
sonra karsidan kiz arkadasinin geldigini gördü, simdi midesindeki agri
daha da artmisti. Karsilama faslindan sonra Besiktas'a gitme karari
aldilar, yolculuk sirasinda hiç konusmadilar; genç adam günesin
yoklugunda grilesen denize bakiyordu. Genç kiz arkadasinin bu
durgunluguna anlam verememisti, öyle ya nereden bilecekti bu gün ayrilik
çanlarini çaldigini.

“Üsüdüm” dedi genç kiz, bu yolculuk boyunca edilen tek lafti.
Besiktas'a geldiklerinde bir cafe de oturdular, genç kiz anlamisti
kendisine bir sey söylenmek istendiginin... “Bana bir sey mi
söylemek istiyorsun” dedi, genç adamin gözlerine bakarak. Genç adam
gözlerini kaçirarak “evet” seklinde basini salladi.

Genç kiz daha da heyecanlanmisti. Biraz da sinirlenerek “söyle
öyleyse ne diye bekliyorsun.”

Genç adam içini çektikten sonra “sence biz nereye kadar gidecegiz,
daha dogrusu biz iyi bir ikiliyiz”

“Bunlari sorma geregini neden duydun.” dedi genç kiz.

Genç adam söze basladi: “bak canim bundan birkaç ay önce aksam saat
11:00 civariydi sanirim, hatirladin mi?

Genç kiz “evet hatirladim” dedi, ama genç adam genç kizin
sözünü bitirmesini beklemeden “o aksam seni düsünüyordum diger
aksamlarda oldugu gibi senin için bir siir yazmistim onu o an sana okumak
istemistim, sana telefon açtigimda siirimi bile dinlemeden simdi sirasi
mi canim ya senin de isin gücün yok mu demistin bana. Biliyor musun o an
bir kaç yumruk yedikten sonra kroki durumuna düsen bir ***sör gibi
olmustum sessiz kalip özür dileyerek telefonu kapatmistim. Daha sonra bu
siiri benden hiç istememistin. Ve bunun gibi bir çok defa tartismamiz
oldu. Geçenlerde hasta olup yataklara düstügümde arkadaslarimla birlikte
sen de gelmis, Meral'in bana sen sanslisin Nalan sana bakar sözüne
karsilik sinirli bir edayla “aaaa banane isim yok da sana
bakacagim, annen baksin demistin bunu da hatirladin mi?”

Genç kiz tekrar “evet” dedikten sonra saskin saskin
“evet ama bunlari neden hatirlatiyorsun bilmiyorum. Biliyorsun
benim kisiligim böyle, duygusalligi sevmiyorum . Ve hasta bakici gibi
göründügümü de kimse söyleyemez.”

Genç adam güldü “Evet canim bak burda haklisin, sen zaten olmak
istesen bile bu kalbi tasidigin müddetçe hasta bakici hemsire falan
olamazsin.”

Genç adam devam etti “bana simdiye kadar kaç kere sabahin erken
saatlerinde güzel sözcüklerden olusan bir mesaj çektin, hiç hatta günün
hiçbir saatinde çekmedin. Duygusalligi sevmeyebilirsin ama sen seni seven
insanlari mutlu etmeyi de sevmiyorsun, halbuki ben senin tam tersine
kendimden çok insanlari mutlu etmeyi seviyorum. Seni tanidigimdan beri
her sabah aksam, gece yani seni andigim her saat tatli sözcük mesajim
vardi senin için biliyor musun? seninle ben ak ile kara gibiyiz”

Genç kiz anlamisti, “yani ne istiyorsun benden sair olmami mi?”

Genç adam tekrar gülümsedi içinden dün gece verdigin ayrilik kararinin ne
kadar dogru oldugunu düsünüyordu.

“Hayir dedi sair olmani istemiyorum zaten olamazsin da; yalniz biz
ayrilmaliyiz, ayrilirsak ikimiz içinde en hayirlisi bu olacak.”

Genç kiz sasirmisti, “Neden ama ben seni seviyorum, senin de beni
sevdigini saniyordum.”

Genç adam iç çekerek “hayir canim sen esas beni sevdigini
saniyorsun, eger beni sevseydin simdi burda baska seyler konusuyor
olurduk.”

Genç kizin gözleri yasarmisti, Genç adam cebinden çikardigi mendili
uzatti, genç kiz göz yaslarini silerek kesik bir sesle “Sen
bilirsin, umarim beni baska biri için birakmiyorsundur.”

Genç adam “Nasil böyle bir seyi düsünürsün, senden baska olmadi ve
uzun sürede olacagini sanmiyorum.” Genç adam ve genç kiz iki
sevgili olarak oturduklari masada artik iki yabanci gibi duruyorlardi.
Istanbul yagmurlarla yikanirken yagmura iki sevgilinin umutlari da
karisiyordu.

Birkaç dakika sesiz oturduktan sonra genç kiz “kalkalim
istersen” dedi.

Genç adam ben biraz daha burda kalmak istiyorum, istersen sen
kalkabilirsin. Genç kiz “tamam o zaman sana mutluluklar
dilerim” diyerek elini uzatti. Genç kizin sesi ve eli titriyordu
genç adam “arkadas olarak beraberiz ama sen istersen tabi”
dedi. Genç kiz evet” anlaminda basini salladi ayrilirken son kez
sarildilar birbirlerine.

Genç kiz uzaklasirken genç adam masada dondu kaldi vakit ögleni bulurken
yagan yagmur yerini günese birakmisti, ama genç adam titriyordu onu
titreten açan günese ragmen esen rüzgar miydi, yoksa kalbindeki ayrilik
acisi miydi. Saatlerce dolasti devamli kendini sorguluyordu hatayi bastan
yaptim diyordu, ama yasadigi güzel günlerde olmustu.”allahim”
dedi “allahim güç ver bana”.

Dostlarini düsündü onlarin dediklerini düsündü. Arkadaslari sizler
birbirine zit insanlarsiniz yol yakinken dönün bu yoldan dememis
miydiler. Tabi ya dogru olani yapmisti. Saatler geçtiginde artik günes
yerini yildizlara birakmisti, eve döndügünde yürümekten bitap duruma
düsmüstü. Kendisini karsilayan annesine hiçbir sey söylemeden kendi
odasina gitti. Gece bir türlü bitmek bilmiyordu anilarin agirligi altinda
eziliyordu genç adam, ama sabah erken kalkip ajansa gidecekti, bunun için
uyumasi gerekiyordu.

Birkaç saat sonra genç adam uykuya dalmayi basarmisti ve sabah 7'de saatin
zirlamasiyla uyandi genç adam. Evden çikacagi zaman cep telefonuna bakti,
mesaj ve 10 tane cevapsiz arama vardi. Genç adam yorgun oldugu için
duymamisti telefonunun sesini. Cevapsiz arama ve mesaj canimcim'dan
gelmisti canimcim onun Nalana taktigi isimdi, heyacanla mesaji açti
mesajda sunlar yaziyordu.......

“Sadece onlari sevmeyi sevdim Hepsini onlarsiz yasadim da Bir seni
sensiz yasayamiyorum Bu aski tek kalpte tasiyamiyorum Sana yemin güzel
gözlüm bir tek seni sevdim Ve seni severek ölecegim, ELVEDA
BIRTANEM.......”

evet, genç adam sasirmisti, mesajin gelis saatine bakti sabahin besini
gösteriyordu güldü kahkahalar atarak güldü onu tanidigi ve arkadas oldugu
günden beri ilk defa bir siir aliyordu ve ilk defa bu saatte
araniyordu....

Heyecanla hizli arama yapti, çalan telefonu yabanci bir ses açti.

Genç adam “Nalan ile görüsebilirmiyim” dedi. Fakat karsidaki
agliyordu, hiçkira hiçkira agliyordu; “Ben onun annesiyim yavrum,
canim kizim bu sabah intihar etti. Gece odasinda birilerini arayip durdu,
sabah odasinin isigini sönmemis görünce merak ederek odasina girdim, ama
yavrum kendini asmisti.”

Genç adam beyninden vurulmusa döndü. Bir gün önceki mide agrisinin iki
katini çekiyordu simdi. Oldugu yere yigilip kaldi.............

Birkaç ay sonra...

Iki doktor konusur. Doktorlardan biri digerine karsidaki hastanin durumunu
soruyor ....

- haaa o mu, üç ay önce getirdiler elindeki cep telefonunu hiç birakmiyor,
kendisi yüzünden bir genç kiz intihar etmis, o günden sonra o cep
telefonu her zaman elinde devamli bir seyler yazip birine yolluyor.
Geçenlerde merak ettim o uyurken gönderdigi numarayi aradim hayret ki
numara 3 ay önce iptal edilmis, ve gelen mesajlarda bir siir:

“Sadece onlari sevmeyi sevdim Hepsini onlarsiz yasadim da Bir seni
sensiz yasayamiyorum Bu aski tek kalpte tasiyamiyorum Sana yemin güzel
gözlüm Sana yemin güzel gözlüm bir tek seni sevdim Ve seni severek
ölecegim, ELVEDA BIRTANEM.......”

[Blue Blood]

Yalnizligi,aglamayi bilir misin?.


Bilirmisin yalnizlik ne demek?.. Bilir misin gökyuzundeki yildizlardan medet ummayi?.. Uzattin mi elini bir yildiz boyunca, belki tutarim diye farkinda olmadan?

Uykusuz kalmayi bilirmisin sabaha kadar?. Hic kustun mu hayata?. Aslinda kendindir kustugun kucugum?.
Kapatip gozunu hayaller kurdugun oldu mu gelecege dair?. Bazen kucuk bir masumiyet belirir tebessumunde, bazen gozunde hircin bakislar.
Kizdin mi kaderine gunlerce?. Kendini taniyamadigin oldu mu hic?.Bazen cesaret edemeyen konusmaya ve bazen de hic susmayan sen.

Sevdin mi birini?. Her yagmur yagisinda saatlerce bekledin mi sevdigini pencerenin onunde?

Bir yudum sevgi dilendigin oldu mu, sert bakislardan?. Yaslanacak bir omuz aramadin mi?. Birden güldügün oldu mu sebepsiz?. Her siirde kendinden bir seyler bulmadin mi hic?. Rüyalarda yasadigin oldu mu hayatini, istemedigin oldu mu uyanmayi?.
Baktigin ama goremedigin oldu mu etrafi?. Ufak bir sorunu buyutup olmeyi de mi istemedin hic?

Sebebini bilmedigin bir agirlik cokmedi mi ustune?.
Buyudugunu farkedip zamana dusman oldun mu?.
Hecelerin az geldigi, kelimelerin yetmedigi oldu mu duygularini anlatmaya?.
Agladigin oldu mu sebepsizce sabaha kadar?. Belki sen aglamati bilmiyorsunndur , sevmeyi bilmedigin gibi.

Iki damla yasdegildir aglamak. Once huzunlenmek, sonra dusunmek, hayal etmek.. Anilari yasamak, buyuk bir ozlem icinde o kucuk oyuncak bebege sarilmak.
Iste budur aglamak ve yeniden yasamak.

[Blue Blood]

Terentius, "Onunla her şeyi paylaşmak zevkinden mahrum kalınca, hiçbir zevki tatmamaya karar verdim" demiş, yitirdiği bir dostunun ardından.

Nasıl bir insandan bahseder Terentius? Karşısında zavallı gibi görünmekten korkmadığımız, bizi değiştirmeye değil zenginleştirmeye çalışan, yargılayan değil, kendimizi sorgulamamıza yardımcı olan biri midir yitirilen?

Sabahın 3'ünde çaldığımız kapısını açtığında, tek kelime etmeden kollarına atılıp ağlayabileceğimiz bir insan mıdır Terentius'un acısını bu şekilde dillendiren?

Nedenlerini merak etse de,göz yaşlarımızın dinmesini bekleyecek kadar anlayışlı, titrek sesimiz ve telaşlı cümlelerimizi sükunetle dinleyecek kadar sabırlı, acımızın bir kısmını kendine yük edinecek kadar cömert ve yürekli insanlar midir dost diye seçtiklerimiz?

Sadece sohbeti değil, sessizliği de sıkıcı olmayan; yalnızlığımızı unutmak için varlığı, eksikliğini hissetmemiz için yokluğu kafi gelen insanlara mi dostum deriz?

Başımıza gelen güzel bir şeyin coşkusu yüreğimize sığmadığında, saate aldırmayıp telefona sarıldığımız ve karşımızdaki uykulu sese"Kulaklarına inanmayacaksın" diye bağırdığımızda, "Sabahı bekleyemez miydin? " demeyen biri midir gerçek bir dost?

Güzel bir film izlediğimizde, keşke O da olsaydı dediğimiz, okuduğumuz bir kitaptan bahsedebildiğimiz ve en mahrem sırlarımızı anlattıktan sonra rahatça uykuya dalabildiğimiz bir sırdaş mıdır yoksa?

Konuşurken gözlerimizi kaçırmadığımız, kendimizi saklamadığımız ve yüzümüze en acı gerçekleri haykırırken bile darılmadığımız yalnızlığımız midir dost dediğimiz insanlar?

Ne bileyim, ayni fikirde olmasak da uzlaşabildiğimiz, köprüleri atmadan da tartışabildiğimiz, her savaştan birlikte ve biraz daha güçlenmiş bağlarla çıktığımız insanlar midir dost payesi verdiklerimiz?

Tanıdığımızı sanırken, daha keşfedilmeyi bekleyen nice el değmemiş duygular ve düşünceler taşıdığını gördüğümüz; sürekli bizi şaşırtan kendimiz midir onlarda sevdiğimiz?

Aristo hakli midir; "Dostluk bir ruhun iki ayrı bedende yasamasıdır"derken ve Terentius, başka bir bedende toprağa verdiği ruhunun yasını mı tutmaktadır? Paylaştığı her şeye ölüm de mi dahildir?

Acaba, neyi kaybedeceğini, dostu ölmeden önce fark etmiş midir? Ya biz; her şeyi paylaşmanın, iddialı ve gerçek dışı geldiği günümüzde,sahip miyiz gerçek bir dosta?

Ya da adımızın önüne dost sıfatı koyan insanlar var mıdır hayatımızda?Yoksa kendimizi sevmeyi başaramadığımızdan, şaşırıyor muyuz bizi sevdiğini söyleyen birinin varlığına, inanamıyor muyuz yanımızda kalmasına ve uzaklaştırıyor muyuz içten içe bizi sevmesini istediğimiz insani kendimizden?

Ve bir gün, bir el daha kayıp gittiğinde avuçlarımızdan, kendi mezarımızın başında ağlayacağımızı biliyor muyuz? İş işten geçmeden önce teşekkür edebiliyor muyuz sevdiğimize, hiç değilse bizi sevdiği için.

[Blue Blood]

Doğu’dan göç etmiş yoksul, kentli kadınlar onlar... Daha iyi bir hayat sürmek, karınlarını doyurmak, çocuklarını okutmak, dünya gözüyle büyük şehirdeki “renkli” hayatı görmek için köyünden kalkıp gelmiş ailelerden bahsediyorum. Hepsinin hikayesi o kadar farklı ki birbirinden, yani tek tek dinlediğinizde öyle olduğunu düşünüyorsunuz. Ama bütün anlatılanları değerlendirdiğinizde ortak noktada buluşuyor hepsinin büyük şehre gelme nedenleri...
O koskocaman şehirde yaşamak zorunda kaldıkları “küçücük” hayatları var hepsinin. İçlerinde çok genç olanları da var, çok yaşlı olanları da. Çoğu Türkçeyi tam olarak konuşamıyor. Büyük bir kısmı ilkokulu dahi okuyamamış. Okuma yazmaları yok yani. Çok küçük bir kısmı ise kendisini şanslı olarak nitelendiriyor. Çünkü ilkokula gidip okuma-yazma öğrenebilmişler. Hepsinin en az 3 çocuğu var ama bu sayı 8’lere 10’lara çıkıyor. Hepsi çocuklarını okutmaktan yana. “Bizim çektiğimiz yoksulluğu, sefaleti bari onlar çekmesin” diyor bir tanesi. Aynı zamanda hepsinin kafasındakini dile getiriyor söyledikleriyle.

Gittiğim mahalle şehrin merkezine yürüyerek sadece yarım saat uzaklıkta. Ama içlerinde şehir merkezine tek başına gitmemiş olanlar var. Ev dışı işleri kocaları hallediyor. Çünkü hiçbirinin düzenli işi yok, zamanları bol; çünkü işsizler. Genellikle inşaat işçiliği ve pazarcılık yapıyor kocalar. Yani iş çıkınca gidiyorlar. Aylık ortalama kazançları asgari ücretin çok çok altında, kimisi bu kadar da şanslı değil; hiç gelirleri yok. İçlerinde birkaç “şanslı” da yok değil hani... Onların kazandıkları da ancak devletin belirlediği asgari ücret kadar.
Yoksulluğunu kabul etmiyor çoğu. “Allah’a şükür!” diye başlıyorlar konuşmaya, o kadar içselleştirmişler ki aslında yoksulluklarını, yoksunluklarını... Onlardan daha kötü şartlarda da bulunanlar olabileceğini söyleyerek, kendi içinde bulundukları durumu yok sayıyorlar.
O kadar azimliler ki ama, çocuklarını doyurabilmek, giydirebilmek, okula gönderebilmek için dişlerini tırnaklarına takıyor olanaklarının el verdiğince “yoksul kentli kadınlar”. Ne de olsa her şeyden önce “anne” onlar. Düşünmeleri gereken çocukları var. Kimi evlere temizliğe gidiyor; kimi de evde elişi yapıyor; satmak, düzenli olmayan gelirlerine küçük bir katkıda bulunabilmek için...
Eşlerinin düzenli bir işi olmadığı için sosyal güvenceleri de yok. Şanslı olanların yeşil kartı var, çok çok küçük bir kısmı da valilikten yardım alabiliyor. Kimine göre doktora gitmek bile lüks.
Hemen hemen hepsi, kadın oldukları için değil; yoksul oldukları için sorun yaşadıklarını dile getiriyor. Yoksulluk o kadar bellerini bükmüş ki... “Kocam işsizlik yüzünden bunalımda olmasa beni dövmez zaten” diyor bir tanesi sıkılarak.
O kadar büyük hayalleri var ki... Ama kendilerine göre büyük hayaller onların kurdukları, temel ihtiyaçlarını karşılamak üzerine kurdukları hayallerden bahsediyorlar ve anlatmaya başlıyor yaşlıca bir teyze; “kendime ait küçük bir gece kondum var; ama çatısı sürekli akıyor, yağmur yağmasın, kış gelmesin diye dua ediyorum. Belediye çatımı bir yaptırıverse...”diyor. Genç bir kız okumak istiyor, liseyi bitirmek istiyor, ama okumaya ayıracak bütçesi yok ailenin. Bu hayalleri gerçekleşirse belki de dünyada onlardan daha mutlu insanlar olmayacak, diye düşünüyorum ben o sırada.
Arka arkaya yaşanan krizler, onun beraberinde getirdiği işsizlik, aile içi ilişkileri de etkiliyor. Ailesinin temel ihtiyaçlarını karşılayamayan, ondan beklenen rolleri yerine getiremeyen baba, eve geldiğinde karısına, çocuklarına şiddet uyguluyor. Bu zor koşullarda kadına daha fazla görev düşüyor, omzuna daha fazla yük biniyor ister istemez. Hem manevi anlamda ailesini ayakta tutmaya çalışacak; hem de maddi olarak yoksullukla mücadele etmek için kendi koşullarınca mücadele verecek, bütün olumsuzluklara rağmen...
Dünyada, özellikle de bizim gibi azgelişmiş ülkelerde kadının konumu zaten belirlenmiş durumda. Bunu kırmak o kadar da kolay değil. Her alanda ezilen, sömürülen, ikincil konumda olan; toplumsal alanda, ekonomik alanda hakkını veremediğimiz kadına “yoksulluğu” veriyoruz, hem de istemediği, kaldıramayacağı kadar çok.
“Yoksul kentli kadınlar” onlar. Büyük şehre umutlarla gelmiş ama aradıklarını bulamamış, hayalleri yıkılmış kadınlar... “Yoksulluk sorunu size göre çözülebilir mi, yaşadığınız bu sorunlar biter mi?” diyorum orta yaşlarda bir teyzeye. Teyzenin gözlerinde hüzünle karışık bir gülümseme beliriyor: “Umutlar Asla Tükenmez Kızım!” diyor, buruk bir ses tonuyla...

[Blue Blood]

Dünyanın bana zindan olduğu günlerdi. Sanırım birkaç defasında da evden ağlayarak dışarı çıkmıştım... Hayatım kararmıştı da bir ışık bekliyordum sanki ama yoktu. İşte böyle düşündüğüm günlerde daire kapıma sıkıştırılmış bir Mektup buldum. Hayretle baktım üzerinde göndericisi yazmayan zarfa. Sonra odama girip açtım...


"Acıları paylaşmak insanların vazifesidir" diyordu. "Senin geçtiğin sokakta ben de vardım. Ama bir sokakta ya ben olmamalıydım veya paylaşılmamış acılarını içinde gezdiren bir insan!..."


Mektubun sonunda da isim yazmıyordu. Peki kimdi bu? Kimdi, neden yazmıştı bu notu ve neden bana yazmıştı? Aslında hoş sözlerdi...Ve aslında bir mektuba da deliler gibi ihtiyacım vardı. Acaba dediğini yapacak mıydı, yazacak mıydı her gün?.. Bunu zaman gösterecekti. İlk gün kafam karıştı. Hem kendi problemlerimi hem dün gelen mektubu, hem de yeni mektupların gelip gelmeyeceğini düşünüyordum. Sonraki gün posta kutumda beyaz bir zarf buldum. Kalbimin çarptığını hissettim... Yazı aynıydı, odama girip okumaya başladım mektubu.

Bu inanılmazdı.. Bir bardak su içercesine bitiverdi mektup. Doymadım! Bir bardak su daha almış gibi kendime ve susuzluğumu kandırır gibi yeniden okudum altı sayfayı... Sanki tanıyordu beni, sanki yıllardır dertleşiyordum onunla... Altıncı sayfanın sonunda diyordu ki; "Yarın yine yazacağım..." Yarın yine yazdı, öbür gün yine.. Ve sonraki günler yine yazdı...

Her mektubunun sonunda, yarın yine yazacağına ait not vardı ve her gün de dediğini yapıyordu. Her gün işyerinden dönerken kalbim çarpıyordu heyecanla... Her gün görüyordum posta kutumun bugün de boş olmadığını ve gariptir; artık yapayalnız olmadığımı, kalbimin boş olmadığını hissediyordum. Bu mektuplar yüreğime giriyor sıkıntılarımı eritiyor ve beni yarınlara doğru itiyordu. Zannediyordum ki; bunlar olmadan yaşayamayacağım. Öylesine alışmıştım ki onlara, olmasalar sanki nefes alamayacağım!... Vakit buldukça oturup eski mektupları bile yeniden okuyordum. Zaman geçti ve zamanla beraber sıkıntılarımda geçti. O günlerden geriye sadece eski mektuplar kaldı. Bir gün içimde karşı koyamadığım bir merak peydahlandı; kimdi bu? Nasıl biriydi? Onunla ilgili her şeyi merak etmeye başladım. O her gün yazıyordu ve nasılsa her gün yazmaya devam edecekti. Bundan emin olduğum için de, yazılarında anlattıklarından çok nasıl bir kalemle yazdığına, neden bu kağıdı seçtiğine, yazı stiline aklımı takmaya başladım... Yazıları öylesine deva olmuştu ki bana, onunla ilgili her şey de mükemmel olmalıydı. Ama her şey...

O gün evde kalmıştım. Kahvaltı yapmış ve bu harika mektupların en azından nasıl birisi tarafından getirildiğini görmeyi koymuştum kafama... Öğle vaktine doğru sokağa giren postacıyı gördüm. Koşarak aşağı indim. Mektubumu kutuya bırakmıştı, eli henüz havadaydı...Göz göze geldik. Aman Allahım... Aman Allahım, bu ne kadar çirkin bir adamdı böyle! Dondum kaldım... O da başını eğdi döndü ve gitti. Orda öylesine bekliyordum şimdi... Kutuyu açıp mektubu bile alamıyordum. Bunca zaman, bunca güzel bir mektubu, bu kadar çirkin biri mi taşımıştı? O öptüğüm, kokladığım, göğsüme bastırdığım, yastığımın üzerine koyduğum mektuplarıma benden önce bu adamın mı eli değmişti? Saçmaladığımı biliyordum ama böylesine güzel duygularıma bu çirkin yaratık karıştı diye az önce getirdiği zarfı alamıyordum. Kapıyı açtım, dışarı çıkıp bir adım attım. Çoktan gitmişti. Neye olduğunu bilmiyordum ama çok kızgındım. Zarfa dokunmadan çıktım yukarıya. Odama girdim, eski mektuplarıma baktım. Biliyordum, onlar benim en zor günlerimle bugünüm arasında köprü olmuşlardı, ama onlara da dokunamadım. Bu güzelliğe bu çirkinliği yakıştıramıyordum!

Ertesi gün iş dönüşü baktım ki, kutuda hâlâ o aynı kirli mektup var! Almadım. Sonraki gün baktım; aynı mektup yine yapayalnız beklemekte. Bir kaç gün sonra ise kutuya bile dönüp bakmamaya başladım... Altı yedi hafta sonra dünya yine karanlık gelmeye başladı bana. Bir dosta, bir morale ölürcesine ihtiyaç duymaya başladım... Her şey çok ağırlaşmıştı yeniden. Uyku bile uyuyamıyordum. Mektup aklıma geldiğinde gece yarısını geçiyordu. Tereddüt bile etmeden aşağı indim, kutumu açtım ve mektubu aldım.

Bir saat içinde üç defa okumuş, özlemiş olarak göğsüme bastırmış ve uzun zamandır ilk defa böylesine huzur içinde uyuyabilmiştim. Bunlar benim ilacımdı biliyordum. En çok o gün merak etmiştim, bir daha ne zaman yeni bir mektup geleceğini... Ve o akşam gözlerime inanamadım; kutumda mektup vardı. Yazı aynıydı, zarfta yine isim yoktu. Üstelik bunda postanenin damgası da yoktu...

Açtım zarfı;içindeki kısacık mektupta şunlar yazıyordu;
"Sana gelmiş bir mektubu kırk sekiz gün okumamakla ne kazandığını bilmiyorum... Ama artık benim sana yazmaya vaktim olmayacak. Çünkü tayinim çıktı ve bugün başka bir şehre gidiyorum. Hoşçakal!

Çirkin Postacı..."


Donmuş kalmıştım şimdi... Derin bir pişmanlık düğümlendi boğazıma, hıçkırarak eve girdim. Çantamı açtım; tarakların,rujların ve diğer karışıklığın arasında bulduğum mavi göz kalemiyle, bir kağıda; "Lütfen bana tekrar yaz" yazıp posta kutuma koydum.

Bir daha hiç kilitlemediğim kutuda, aynı notum iki yıldır yapayalnız bekliyor...

[Blue Blood]

1 saatlik dost..

hızlı bir çalışma temposunun ardından saatin beş olduğunu kat nöbetini devretmeye gelen hemşire arkadaşlar sayesinde fark etmiştik. yoğun bir servisti çalıştığım servis, çocuk servisleri hastanelerin en yoğun ve gürültülü olan servisleridir. artık günün yoğunluğu geçmiş servis sessiz bir hal almıştı aksam tedavilerini henüz bitirmiş ofiste cay içmeye gitme telasındaydım çünkü o günün ilk çayını içme fırsatı yakaladım diye kendi kendime üşünüyordum.kep dağılmış saç bas karışmış yorgun bitkin bir haldeydim tedavi odasından çıktığımda .aynada kendimi tanıyamadım ofise geldiğimde hemşire odasının telefonu çalıyordu . oturduğum yerden büyük bir güçlükle ayağa kalktım ve telefona gittim karsıdaki ses acilde trafik yaralılarının olduğunu içlerinde çocuklarında bulunduğunu damar bulamadıklarından dolayı acile yardıma gelmemi söylüyordu. tüm yorgunluğumu unutmuş hızla acil servisine yönelmiştim ki diğer telefonda nöbetçi hekimin icapçı beyin cerrahi hekimiyle gelip gelmeme konusundaki tartışmasını duydum. nöbetçi hekimin sesi ortalığı çınlatıyordu:

- ne yapalım? bırakalım olsun mu bu insanlar? gelmek zorundasınız!
- gittiğiniz davet beni ilgilendirmez! nöbet değiştirseydiniz çok önemli bir davetti madem.
- siz hipokrat yemini etmediniz mi ?

konuşma böyle sürüp giderken gelen asansöre binerek koşarak acil servisine gittim her yer kan revan içinde ağlayan koşuşturan yakınını bulmaya çalışan bir yığın insan vardı bu kalabalıkta sağlıklı bir is nasıl yapılırdı bilmiyordum ama her kez elinden geleni birilerine bakma gayretini gösteriyordu. acil serviste yatak kalmamış sedyelere insanlar yatırılıp ilk müdahale yapılıncaya kadar bekletiliyor yetersiz kalan personel yerine hastaları yukarı sevk edilen servise aileleri çıkartıyordu. onca kazazede içinde basında kimsesi olmayan ama durumu da oldukça ağır 15-17 yas arası bir genç vardı gerekli müdahalesi yapılmış fakat sevk edildiği beyin cerrahi hekimi henüz görev yerine elmediği için orada bekletiliyordu. kendime ait serum ve edavileri uyguladıktan sonra o çocuğun başına giderek ilgilenmeye çalıştım şuuru yerindeydi konuştuklarımı anlıyor fakat cevap veremiyordu son anlarını yasadığını görüyor ve yalnız olduğu için korkunç derecede üzülüyordum onu orada yalnız bırakamıyordum.zaten ben onunla ilgilenirken acil ervis boşalmış,tüm hastalar gerekli servislere dağıtılmıştı. ellerimi sımsıkı tutuyordu, bırakma dercesine gözlerinden yaşlar süzüldükçe kendimi ben de tutamaz hale gelmiştim, eğildim yanaklarından öptüm. "bırakmayacağım seni sakin ol, üzülme sakın" diyordum hiç tanımadığım, daha önce hiç görmediğim bu insana anlatılmaz bir yakınlık hissediyor, sanki onun acısının aynisini çekiyordum.

çok acı çekiyordu hem yalnızlığından hem de geçirmiş olduğu beyin travmasından .ne kadar süre daha onunla kaldığımı hatırlamıyorum. avucumu bırakmasıyla kendime geldim. o artık aramızda değildi, bu dünyayı terk etmişti ve ben gelmeyen doktoru suçluyor içimden lanetler yağdırıyordum.derken beyin cerrahi hekimi gelmişti. hastanın daha doğrusu ex (ölmüş) ölmüş gencin üzerindeki çarşafı almam söyledi.çarşafı kaldırdığımda doktorun hiç bir şey söyleme fırsatı olmadan yere düştüğünü gördüm.

ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. yemekli bir davetten gelmişti. acaba çok mu sarhoştu ya da kalp krizimi geçiriyordu diye düşünürken diğer hekim arkadaşları olaya müdahale etmişlerdi bile. ölen o gencecik insanin babasıydı bu doktor ve kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı ne yazık ki. kötü günde oğlunun acısıyla felç geçirmiş ve görevine yeniden dönememişti .

.....

seni yeniden andım kerem ruhun şad olsun hayattaki bir saatlik dost bana yıllardır yaşattığın tecrübeyle dost kalan dost .. 1986


dostluk her gün 2-3 kere telefonla konuşmak değildir...

dostluk yapılması gereğine inanılan telefon görüşmeleri sırasında diğer insanların dedikodusunu yaparak karşılıklı bir şeyler paylaşıldığını zannetmek değildir...

dostluk; dost bildiğin kişinin en ince detaylarını bilme ihtiyacı gereği değildir...

dostluk; dost bildiğin kişinin senin en karışık detaylarını bilmesi gerektiği de değildir...

dostluk her hafta 3-5 kere görüşmek değildir... 1 ay, 1 sene, 5 sene seni aramayan, senin de aramadığın bir insani birdenbire arayıp, dertleşmek, hatır sormak istersen ve o insan da seni geri çevirmez ve sanki daha az önce konuşmuşun gibi kaldığınız yerden konuşmaya devam ederse, ve daha da önemlisi bu 1 ay, 1 sene, 5 sene ayrılığa rağmen bu insanin başı gerçekten sıkıştığında yardımına koşacak ilk insanlardan biriysen ve ayni şekilde onun da öyle
olduğunu biliyorsan emin ol ki..... o kişi senin dostundur... sen de o'nun...

" her tur ilişki avuç içinde duran kum taneleri gibidir. avucumuzu sıkmadan, gevşekçe tutarsak, kum taneleri kaymaz, durur. avucumuzu kapatıp, sıkmaya başladığımız an kum taneleri parmaklarımızın arasından akmaya baslar bir kısmını tutmayı basarsanız da, çoğu akıp gider. ilişkiler de böyledir. esneklik varsa, diğer insana saygı duyuluyor ve özgürlük tanınıyorsa ilişkiler bozulmaz. ama diğer insani çok bunaltırsanız ilişki de yavaş yavaş bozulur ve biter. hayatta pek çok insanla karsılaşırsın ama sadece gerçek dostlar senin kalbinde bir iz bırakır."

gerçek dostlarınızı bulup hiç kaybetmemeniz dileğiyle!!!

gulen yuzunuzun solmamasi dilegiyle...

[Blue Blood]

[Blue Blood]

Suskundur bu yürek,
Kim bilebilir soruları,
Var mıdır cevap verebilecek?
İçinde korur gözlerini öylece,
Bilirken bakışların yaralayacak,
Bir bedeni yağmalayacak,
Bir feryat kopar içimde,
Acı sananlar yanılır,
Sevgidir bu ebediyen sürecek,
Değeri düşünülmeden,
Azalmadan devam edecek.
Bir cümle gelecek dileme elbet,
İki sözcük gelecek diline,gecikmiş,
Yaşam kargaşasında kaybolup gidecek.
Yiten her şey gibi,
Sen gibi
Anılarda yaşacak
Düşlerimde saklanacak
Her şeyinle sen gibi..
Bir şeyler yarım kalacak,
Belki günün birinde unutulacak,
Sende ki ben gibi,
Cüzdanımdaki resmin gibi…

Mert Damar

[Blue Blood]

Sensizim.. Üşüyorum!

Bu sana yazdığım son satırlar...

Bu dinlediğim son şarkı bizim üstümüze söylenmiş. Kilit vurdum kalbime,
umutlarıma. Ne bundan böyle sevdaya dair bir şeyler beklenebilir yüreğimden ne
de nefret edebilirim birinden. Ben hamal değilim ki; hep kahrını taşıyım ömrün;
Alın atık üzerimden hayata dair ne varsa. Alın sevdaya dair acıları, paylaşın
aranızda...

Sen sanıyorsun ki, kolay geliyor gidişin bana.. Arkanı döndüğün ilk andan
gözlerim gülecek mi yeniden sanıyorsun? Söylesene! Sen ne sanıyorsun aşkı,
sevgiyi, söylesene! Kolay olan, kaçmaksa, yalansa, vazgeçişse; ben zor olanı
seçiyorum ve Seni Hala Seviyorum.

Sen öyle san, farzet ki her şey çok kolay... Gittiğini sandığın sen, giderken
bende kalanlarını, yani seni, yani aşkı, yani bizi alamayacaksın benden.... Geri
vermeyeceğim onları, benim onlar, bana ait.

Biliyor musun, acı olan asla gidişin değil.. Belki bir gün sevmeyi öğrendiğin de
yanında ben olmayacağım.. Bir sabah gözlerini yeni doğan güne açtığında başkası
olacak yatağında.. Benim içinse sadece "sen" var olacak baktığım her yerde... Ve
işte ilk defa o gün sebepsiz ağlayacağım, o gün yaan yağmur gizlemeyecek
gözyaşlarımı. Kim bilir belki de aynadaki hayalin ilk kez asacak suratını bana
ve o sabah sensiz ve üşümüş uyanacağım!

Her şeyin bir bedeli var biliyorum ve bende bu bedeli ödüyorum. Ödediğim bedel
sensizlik, yalnızlık, aşksızlık Oysa yüreğim her şeye rağmen mutlu olmanı
diliyor....

Seni bulduğum yerden başlıyorum yürümeye.. Seni düşünüyor ve gecenin ayazında
üşüyorum.. Veda bile etmeden gidişin geliyor aklıma, sadece susuyorum..

[Blue Blood]

Sonu gelmez bir rüya, tükenmez sandigim bir sevdaydin
Sen beni en cok yaniltandin.
Güvenimdin, beni aldattin
Sevkatimdin, baskalarinin yalan sevdalarina kandin!
Kiyamadigimdin, kendi ellerinle beni atese attin...
Oysa hic bitmez, tükenmez sanmistim
Allayip pullayip yüregimin derinlerine saklamistim
Ilkimdin, sonum oldun...
Zamandin, zamani tutamadim...
Sirrimdin, ellerin diline söz oldun
Sözümdün, sen kendi sözünü bile tutamadin ki, benim sözüm olasin.
Cok sevmenin kurbani ettin beni, yaniltin, sasirttin beni...
Ilk hayal kirikligim degildin, ama son umudum oldun.
Sevdiremem kendimi belki zorla, bu aski hala sende yasatamam
Ama senide bende yasatamam artik...
Kiyamadigim... artik sana kiymak zorundayim...
Neden diye sorma sakin! Sen kendi sonunu kendi ellerinle hazirladin.
Kendime bile inanamiyorum, ama bunu yapabiliyorum bak...
Sen ellerimi tutmadan da ayakta durabiliyorum...
güle güle kiyamadigim.... güle güle