HADİ DUYSANA SESİMİ!!

Kızgın kumda çiğ tanesi, deniz ortasında kor ateş, yüreğimde yorgun umutlar, ellerimde şaha kalkmış dilekler, susuz yazda çiçek tohumu, köksüz ağaçta meyve, kanatsız kelebek, sessiz çığlık….

Hadi konuşsana,
bir şeyler söylesene,
hadi bana bir damla yağmurla gelebilsene,
beni bir kar tanesi ile üşütsene………
Hadi, ne düşündüğümü anlarım dersin, anlasana,
Bilsene içimin acıdığını, ne kadar yandığını,
Görsene içimdeki gizli gözyaşlarını,
Hadi sesini duyurabilsene bana……
Sen şiir yazabilirmisin? Ya mektup, benim için? hangi elin yazar döker harfleri satırlara..? Hangi elinden kaleme düşer kalbin? damlatabilirmisin aşkı satırlara? Kokunu doldurabilirmisin zarfa? Ya bakışını, gönderebilirmisin gözlerimi görmeden? ……..

Hadi duysana sesimi,
hani duyardın sana seslenişimi,
çok mu uzaktasın,
çok mu kalabalıklardasın,
o dağlar çok mu yüksek? tırmanılmaz mı?
O denizler çok mi engin aşılmaz mı? …
Beklesem getirir mi seni ayakların bana? istesem verebilirmisin çıkarıp yüreğini?...

Kahretsin..

Yoksun işte……..!

Senin bilmediğin, senden çooook uzaklarda, senin için yaşanmış bir sevdanın tutsağıyım şimdi. Ve ne acı ki biz sevda dağının eteklerine bile varamadan toz olup kaybolup gittik..

Kahretsin
Yoksun işte…….!

Ama;
Bugün- yarın bu yazıyı da okuyacaksın eminim… ve beklide iç geçireceksin…. Yada gözyaşların akacak, sıcak yanaklarından ellerini ıslatacak… biliyorum, beklide elin uzanacak yazmak için ama gururuna mağlup olup susacaksın..!

Beklemek çare değil şimdi bana…. içime düşen ateşten koruyamazsın beni… şimdi yanarken ellerim, yağmurunu yağdıramazsın sen, sonra yağsan da ellerim yanık içinde kalacak, sonra getirince ayakların seni bana, ben acılar içinde olacağım… Hadi şimdi kapat biraz gözlerini dal hülyalara beni düşünme.. Sen bakma böyle söylediklerime, sen genede duyma canhıraş sessiz çığlıklarımı…..

[Misafir]

[NoRanynn]

SensizLiğin SessizLiği..
Şimdi sen gideceksin ve ben arkandan bakakalacağım. Dur diyemeyeceğim, sesim çıkmayacak. Susuşlarımda saklı kalacak duygularım ne kötü... Söz geçiremeyeceğim göz yaşlarıma akacak. Saklayacağım görmeyesin diye, beceremeyeceğim. "Ağlama" diyeceksin bana, seni dinlemeyeceğim. İçimde biriken ne varsa gözlerimden taşacak dışarı. Dokunmak isteyeceksin, başımı geri çekeceğim öfkeyle. Kızgınım gidişine çünkü, öfkem bir dağ gibi büyük. Ne varsa hayata dair alıp götürüyorsun benden farkında değilsin. Ya da farkındasın ama değilmiş gibi davranıyorsun. Sen kendi yolunu çiziyorsun şimdi ve doğru bildiğini yapıyorsun. Bense binlerce yanlışın ortasında tek başımayım. Oysa beklediğim sevgiliydin sen. Yorgun dünlerden damıtılmış, kimliksiz sevdalardan süzülmüş aşkımın tek sahibi. Sanki seni aramıştım yıllarca da , ararken aşk niyetine yabancı kollarda uyumuştum. Bu yüzden kimse kandırmadı beni, dindirmedi aşka susamışlığımı. Hep eksikti hep yarım. Ne yazık ki "Bu kez tamam" dediğimde de yarım kaldığımı görüyorum.
Belki de sevmeyi beceremiyorum ben.
Öyle ya, deli sevdalar bana göre değil belki de. Dümdüz, heyecansız, içimdeki kuşlar kanat çırpmadan ve tutkuyu kanımda hissetmeden yaşamalıyım aşkı. Buna aşk denirse tabii.. Bu yarım kalmışlık duygusu yok olur mu o zaman? Peki sen biliyor musun bu acıya katlanmaların ilacını? Bu yürek sancısını ne dindirecek? Bu geceler nasıl geçecek? Söyle yar, içimi kor gibi yakan bu ateş nasıl sönecek?
Acelen var biliyorum. Gideceksin, yaşanmamış zamanları da beraberinde götüreceksin. Bunu hiç istemiyorum. Ne berbat bir duygu bu.. İstemediğim bir şeyi yaşıyorum ve buna engel olamıyorum. Benden bağımsız gelişiyor her şey. Çarpmanın etkisiz elemanı gibiyim. Ya da bir savaş filminin daha ilk karesinde atılan ilk kurşunla düşüp ölen ve bir daha da hiç görünmeyen figüran...
Haydi git, bu yol senin yolun. Dilediğince özgür at adımlarını. Kendin için iyi olanı yapıyorsun ya ne önemi var gerisinin. Yaşadığımız kısa günlerin anısına sığınır, atlatmaya çalışırım bu acıyı. Sensiz olmaktan daha kötü ne olabilir bu hayatta ki? Bir insanın başına en kötü şey gelmişse başka hiçbir şeyden korkmuyor. Bir tek seni kaybetmekten korkuyordum, onu da yaşadım zaten. Haydi git, merak etme yaşayacağım. Sensiz olsam da bu sevdayı yaşatacağım..

[Misafir]

Bir kadinin Aski...

Karimi 1998'in sonbaharinda kaybettim... Yedi senelik evliligimiziniki
senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmistik. Karim, herevlilik
yildönümümüzde ikimizin fotografini çerçeveler, "Bunlar bizimhayatimizin
gölgeleri" derdi..Öldügünde, yedi tane resmimiz vardi. 97'in bir gecesinde
onu aldattim.Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdigimi ve sonsuza kadar
sadikkalacagimi söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine ayni seyi
tekrarladim. Tuhaf birgülümsemeyle bakti bana ve sadece: "Biliyorum" dedi.
Izmir'e kar yagdigi gün, yani bir ay önce, evdeydim. Fotograflarimiza
bakiyordum yine... Her çerçevenin altinda bir harf oldugunu ilk kez o
günfark ettim.>A.>R.>K.>A.>S.>I.>N.>>Gerisi için yillari yetmemisti. Ama
sanirim "Arkasina bak" yazmaya filan niyetlenmisti. Hemen çerçevelerin
arkasina baktim. Hiçbir sey yoktu.Sonra birsey dürttü beni, hepsini teker
teker söktüm.Inanabiliyormusunuz,her birinin arkasindan bir mektup çikti!
Geçirdigimiz her sene için sevgidolu sözler yazmisti. 1997'deki resmimizin
içinden çikan zarf ise simsiyahti. Ve içinden su sözler çikti:

"14 Mart 1997/Gözlerin bana baska birine dokunmus gibi bakti! Söylemene
gerek yok,biliyorum..."

2002'deyiz. Onu kaybedeli 4,aldatali 5 yil oluyor. Içim aciyor simdi.Çünkü
kadinlar biliyor, hissediyor... Sadece paylasmak istedim. Seni seviyorum
diyenin sevgisinden süphe et, çünkü;
ask sessiz,
sevgi
dilsizdir..._______________________________________________________________ _

[Misafir]