[Kral_Aslan]

Paul Cézanne

İzlenimci resim sanatının önemli temsilcilerinden Cézanne'ın 'resimli hayatını' anlatan kitabın yazarı Nicola Nonhoff. Cézanne'ın çocukluğu, öğrenciliği ve çıraklık dönemini yoğun olarak inceliyor. İlk eserlerinde şiddet ve cinselliğin ağırlıklı yer aldığını söyleyen yazar, sanatçının Paris'teki ilk yıllarında yaptığı bu 'karanlık' resimleri ve dönemi anlatıyor.

"Cézanne için tüm resim türleri eşit değerdeydi. İster manzara ya da natürmort, ister portre yapsın amacı her zaman yeni bir gerçelik yaratmaktı." Nonhoff, ressamın Emilé Zola ile sıkı ilişkilerine de eğiliyor. Yazar, Zola'nın Cézanne için söylediği bir sözü alıntılıyor: "Paul büyük bir ressamın dehasına sahip olabilir, ama hiçbir zaman büyük bir ressam olamayacak. En küçük bir engel karşısında umutsuzluğa kapılıyor."

[KisukE UraharA]

Paul Cézanne (9 Ocak, 1839-22 Ekim, 1906) Fransız post-empresyonist ressam. Modern sanatın gelişmesine yaptığı katkılar ve etkisi nedeniyle çoğu zaman modern sanatın babası olarak anılmıştır. Empresyonizm ile kübizm arasında bir köprü oluşturmuştur.


Ressamın babası

Hayatı ve Çalışmaları

Cézanne Aix-en-Provence'da doğdu ve orada okula gitti. 1859-1861 arasında hukuk okurken resim dersleri aldı. 1861 yılında resim sanatını öğrenmek için Paris'e, çocukluk arkadaşı Emile Zola'nın yanına gitti. İsviçre Akademisı'nde ve Louvre'da çalıştı. Renoir, Pissaro, Sisley, Guillaumin gibi sanatçılarla tanıştı. Delacroix, Courbet, Manet'ye karşı hayranlık duydu. Güzel Sanatlar Akademisı'nin giriş sınavlarında başarılı olamayınca Aix'e geri döndü. Bütün zamanını resme ayırdı ve Salon'a gönderdiği bütün tabloların geri çevrilmesine karşın resim çalışmalarını sürdürdü. Eski İtalyan ustalarının yapıtlarını kopya ederek, portreler, natürmortlar ve bazen de manzara resimleri yaptı. Paris Salon jürisi Cézanne'in eserlerini gösterime sunmayı 1864'den 1869'a kadar her sene reddetmiştir. Bu nedenle Cézanne tablolarını ilk kez, Paris Salon tarafından reddedilmiş eserlerin gösterime sunulduğu Salon des Refusés'de 1863 yılında gösterime sunmuştur. Yaşamı boyunca eserleri nadiren gösterime sunmuş, sakin bir hayat yaşamış, belli başlı birkaç konuda resim yapmayı yeğlemiştir.

Bu dönemde yaptığı çalışmalar arasında Ressamın Babası, Zenci Scipio (1865, Sao Paulo Müzesi), Louis-Auguste Cezanne'in l'Evenement'i Okurken Portresi (1866), Pamuk Takkeli Adam (1865-67), Ressam Achille Emperaire'ın Portresi (1866), Zola'yı Okuyan Paul Alexiş (1869), Hasır Şapkalı Boyer'ın Portresi (1869-70) ve Magdalen ya da Elem (1866-68) adlı resimleri, Siyah Mermer Saat (1869-70, özel kol., Amerika) ve Teneke Çaydanlıklı Natürmort (1869-70) adlı natürmortları ve Estaque'da Eriyen Karlar (1870) ve Şarap Pazarı (1872) adli manzaraları sayılabilir. Bu eserlerde kalın renk katları ve siyah gölgeler dikkati çeker. Siyah, kahverengi, gri ve Prusya mavisinin ağır bastığı köyü ve kasvetli renklere ek olarak alışılmadık bir beyaz renk kullandığı görülür.

Cezanne'in Empresyonistlerle ve özellikle İsviçre Akademisi'nde tanıştığı Pissarro ile olan dostluğu önün dönük renkleri bırakarak Empresyonistlerin parlak, açık tonlu renklerini kullanmasını sağlamıştır. Kalın renk katmanları tekniğinden vazgeçip hafif fırça vuruşlarıyla noktalama yöntemine yönelmiş, pıhtılaşmış gibi görünen yüzeyler kullanmıştır. 1872-82 yılları arasındaki bu dönem Cezanne'in Empresyonist dönemidir. Modern Bir Olympia (1873), Asılmış Adamın Evi (1873, Louvre Müzesi, Paris), Yidizciçekleri (1875), Kırmızı Koltuklu Madame Cezanne (1877, özel kol., Amerika), Victor Chocquet'nın Portresi (1876-77), L'Estaque (1878-79, Louvre), Pontoişe'da Cote dü Jalais (1879-82) Kavaklar (1879-82) ve Maincy Köprüsü (1879, Louvre) gibi birçok ünlü eseri bu döneme aittir.

Cezanne'in izlenimciliğin kurallarından ayrılan sanatı hızla, daha yalıncı ama daha çok işlenmiş ve yapıya daha çok önem veren bir tutuma doğru gelişti. Tarzını düş gücünden ve gözlemlerinden kaynaklanan ögelerle zenginleştirdi. Desen güclülügü ile renklerin anlatım duyarlılığını birleştirdi. Klasik perspektif kurallarına pek uymayan Cezanne'in tutumu sonradan büyük ölcüde etkilediği Kübistlere öncü oldu.

Bu arada 1886 yılında Emile Zola ile L'Oeuvre isimli romanı yüzünden araları açıldı. Hortense Fiquet ile evlendi. Karısının Portreleri, Mavi Vazo ve Sepetli Natürmort (Louvre) Kırmızı Yelekli Çocuk (18900-95), Cezveli Kadın (1890-95, Louvre) ve Kağıt Oynayanlar (1890 yıllarında çeşitli versiyonları), Gustave Geffroy'un Portresi (1895) ve Bir Soytarı adlı tablolarıyla sanatı dengeye ve yetkinliğe ulaşti.

Çalışmalarında derinliği kaldıran sanatçı katlama bir perspektif uyguladı. Peppermint Lisesi, Elmalar ve Portakallar (1895-1900, Louvre) gibi natürmortları bu yönelisi vurgulayan başlıca yapıtlardır.

Sanatçının son on yıllık dönemi lirik dönemi olarak bilinir. Bu dönemde belli bir lirizme ve daha özgür fırça vuruşlarına yönelerek gösterişli ve cüretkar yapıtlar verdi. Aynı zamanda daha hızlı bir yöntem olan suluboya tekniğini de kullanıyordu. Eserlerinde henüz başlamakta olan kübizme özgü kesin akılcı yaklaşımın belirtileri seçilir. Aynı zamanda renkleri ve biçimleri lirik bir anlayışla kullanan Fovist akımın özellikleri de göze çarpar. Sainte-Victoire Dağı, Annecy Gölü (1896), Bibemuş'daki Kayalar ve Dallar (1904) ve Kara Sato (1904-06) adlı tabloları bu tarz çalışmalardır. Yaşamının son yıllarında gerçekleştirdiği Les Grandeş Baigneuses-Yıkanan Kadınlar (1902-06) adlı tablosuyla Cezanne'in sanatı doruk noktasına ulaşti. Bu tablo, ritmik kompozisyonu, kesin hatlarla üst üşte konulmuş düzlemleri ve resmin bütününün taşıdığı uyumla görkemli bir eserdir ve Picasso'nun hemen hemen aynı zamanlarda yaptığı Avignon'lü Genç Kızlar adlı tablosunu anımsatır.

Cezanne'in yapıtları, özellikle 1907'de Paris'te açılan Salon d'Automne'dan sonra XX. yy. resminin en önemli kaynakları arasında sayıldı. Cezanne, sonradan modern resmin doğmasına yol açacak olan fovlar, kübistler ve soyut sanatçılar gibi yeni kuşağı büyük ölçüde etkiledi.

Cézanne, 1906'da fırtına esnasında dışarıda resim yaparken rahatsızlanmış, bir hafta sonra, 22 Ekim'de zatürreden vefat etmiştir. 20. yüzyıl modernistlerine göre Cézanne modern resimin babasıdır.

Modern Bir Olympia (1873)

Kağıt Oynayanlar

Yıkanan Kadınlar(1906)

Sainte-Victoire Dağı(1904)

[KisukE UraharA]

La Maison du pendu (1873)

[ThinkerBeLL]

Paul CEZANNE (1839-1906)
MsXLabs.org & Temel Britannica

Paul_Cezanne_Portrait.jpg

Çağdaş res­min en büyük ustalarından biri olan Paul Cezanne, Aix-en-Provence'da, zengin bir bankerin oğlu olarak doğdu. 1858'de, banker olmasını isteyen babasının baskısıyla Hukuk Fakültesi'ne girdi. Ama iki yıl sonra annesi­nin desteğiyle, resim öğrenimi görmek üzere Paris'e gitti. Orada Delacroix, Rubens ve Tintoretto gibi ustaların yapıtlarını inceledi. Sanatçının o dönemde yaptığı resimlere ege­men olan koyu renkler ve güçlü fırça darbele­ri klasik geleneğin etkilerini yansıtıyordu. Başlangıçta Cezanne'ın alışılmamış üslubunu anlamakta güçlük çeken izleyiciler ve sanat eleştirmenleri onun resimleriyle alay ettiler. Ama o, uğradığı ağır eleştiri ve suçlamalara karşın, resimlerini bildiği gibi yapmayı sür­dürdü.
Cezanne 1872'de İzlenimci Akım'ın öncü­lerinden Camille Pissarro ile tanıştı (bak. İzlenimcilik). Pissarro, Cezanne'a doğaya da­ha yakından bakmayı, ışığın ve rengin incelik­lerini öğretti. O dönemde doğayı ve nesneleri izlenimci bir anlaşıyla tuvale geçiren Cezan­ne Avrupa resim sanatını önemli ölçüde etkileyecek olan yapıtlar verdi. Resimlerinde­ki yalınlık, kullandığı renklerin yoğunluğu ve kompozisyona verdiği önem resmini yaptığı nesnelerin temelini oluşturan yapıyı öne çı­kardı. Tarlalar, yollar, köy evleri gibi manza­ra öğelerini kendine özgü bir üslupla, fotoğ­raf kopyacılığına kaçmadan, kendisinde uya­nan duyguları yansıtacak biçimde yapmanın yollarını aradı. Cezanne özgün üslubunu yaşamının sonuna kadar yaptığı tüm resimle­rinde korudu.
1878'de yaşamının geri kalan bölümünü geçirdiği Aix-en-Provence'a dönen sanatçı belirli aralıklarla Paris'e gitmeyi sürdürdü. Cezanne o dönemde perspektifi, yani resimle­rindeki görsel derinliği yalnız renkle vermeye başladı. Portre, natürmort (ölüdoğa) ve pey­zajlarını (manzara resmi) canlı bir renk uyu­mu ve yalın bir gerçekçilikle betimledi. 1895'te ilk kişisel sergisini açtığında, resimleri genç sanatçılar ile bazı sanatseverlerin dışın­da halkın ilgisini çekmedi. Ama Cezanne yapıtlarıyla 20. yüzyılın birçok sanatçısını etkiledi. Kompozisyondaki ustalığı ve kullan­dığı renklerin yoğunluğu resimde anıtsal görüntüler yaratmasını sağladı. Yaşamının sonuna doğru yapıtları aranmaya ve ilgi topla­maya başladı. 1906 sonbaharında kırlarda çalışırken soğuk aldı, hastalanarak birkaç gün içinde öldü. Bir yıl sonra Paris'te açılan sergisi büyük ilgi gördü.
Yıkananlar (Philadelphia Sanat Müzesi), Kendi Portresi (Ulusal Galeri, Londra), Se­petli Ölüdoğa (Musee d'Orsay Paris), İskam­bil Oynayanlar (Louvre Müzesi, Paris), Kır­mızı Yelekli Delikanlı (Mellon Koleksiyonu, ABD) sanatçının en önemli yapıtlarıdır.