[Blue Blood]

Türkiye'nin güneybatı ucunda yeralan Muğla ili, kuzeyinde Aydın, kuzeydoğusunda Denizli ve Burdur, doğusunda Antalya ile komşu, güneyinde Akdeniz ve batısında ise Ege Denizi ile çevrilidir. Muğla ilinin plaka numarası 48, idari merkezi Muğla kentidir.

Muğla ilinin Muğla (merkez) dışındaki ilçeleri (2004 itibari ile, yaklaşık olarak kuzeyden güneye) Kavaklıdere, Yatağan, Milas, Bodrum, Ula, Köyceğiz, Marmaris, Datça, Ortaca, Dalaman ve Fethiye'dir.

Coğrafya
Toplam uzunluğu 1100 km.yi biraz aşan deniz kıyıları ile Muğla ülkemizin en uzun sahil şeridine sahip ilidir. Muğla ilinde ayrıca iki büyük göl bulunmaktadır. Bunlar Milas ile Aydın ilinin Söke ilçesi sınırları dahiline yayılan Bafa Gölü ile Köyceğiz ilçesindeki Köyceğiz Gölü'dür. Önemli iki akarsuyu ise Çine Çayı (Yatağan'dan geçerken Yatağan Çayı) ve Esen Çayı'dır (Seki beldesinden geçerken Seki Çayı).

Ulaşım
İlin önemli limanları Bodrum, Marmaris, Fethiye ve Güllük'tedir. Ayrıca ilde iki de havaalanı (Bodrum-Milas ve Dalaman) bulunmaktadır.

Endüstri
İldeki üç termik santral Yatağan, Yeniköy ve Kemerköy'dedir. Maden yatakları zengindir. Bu sektörde Yatağan linyit rezervleri ve Fethiye krom yatakları ilk kalemde sayılabilir. Muğla ayrıca önemli bir mermercilik merkezidir. Bu enerji ve madencilik üretim tesisleri dışında sanayiye dönük büyük girişimler bulunmamaktadır. İlde çalıştırdığı personel sayısı 100'ü aşan bir tek sanayi tesisi yoktur. Ekonomi özellikle turizm ve tarıma dayalıdır.

Tarım ve hayvancılık
Muğla ili tarımsal ürünlerinin çeşitliliği ile dikkati çeker. Türkiye'de arıcılığın en önemli merkezlerinden biridir. Yörede hem arı hem de çam balı bulunmaktadır. Ortaca, Fethiye, Dalaman ve Dalyan bölgelerinde yaygın bir şekilde narenciye tarımı (portakal, limon, mandalina, greyfurt) yapılmaktadır. Özellikle Marmaris-Köyceğiz hattına özgü bir diğer ürün günlük ağacından elde edilen ve parfümeride ve eczacılıkta kullanılan sığla yağıdır. Zeytincilik de il genelinde gelişmiştir.

Turizm
Muğla iline bağlı ve sahil şeridindeki 3 ilçe (Bodrum, Marmaris ve Fethiye) Türk turizminin öndegelen ve dünyaca tanınan merkezlerindendir.

Tarih
Türk egemenliği öncesinde Muğla
Antik Karya bölgesinin en eski yerleşimlerinden biri olan Muğla, bilinen tarihi boyunca başlangıçta Anadolu'nun yerli halkı Karyalıların, ardından kısmen ve kısa dönemler halinde Mısır, Asur ve İskit işgallerinin, zamanla da özellikle kıyılarda Helen kolonizasyon hareketinin egemenliği altında kalmıştır. Önce Medler, daha sonra Persler Muğla'yı idareleri altında almışlar ve bölgeyi bir satrap aracılığıyla yönetmişlerdir. Büyük İskender'in ordularıyla gelişinde Muğla bölgesi bir Karya satrapı tarafından yönetilmekte idi.

'Karya' isminin bölgeye M.Ö. 3400 yıllarında gelen kavimlere önderlik etmiş 'Kar' isimli bir komutandan kaynaklandığına ilişkin tezler öne sürülmektedir. Bölge çağlar boyunca Karya olarak anılmış, ve kuzeyde Söke, Aydın, Nazilli üzerinden başlayıp güneyde Dalaman çayının denize döküldüğü yerde biten Karya bölgesi, kuzeyinde Lidyalılar ın, güneyinde Likyalılar ın ve Anadolu içlerinde de Frigyalılar ın hüküm sürdüğü bölgelere komşu olmuştur.

Helen kavimleri Karya bölgesine kıyılardan başlayan çok uzun bir süreçte nüfuz etmişlerdir. Knidos (Datça yarımadasının ucu) ve Halikarnas (Bodrum) ile başlayan Helen kolonizasyonu ile zamanla Daldala (Dalaman), Stratonikea (Yatağan Eskihisar), Nakrasa (Karakuyu), Akassos (Bozüyük) ve Fethiye çevresinde de Telmessos, Xantos (Kınık), Patara (Minare) ve Tlos (Eşen) kentleri kurulmuştur.

M.Ö. 334 yılında Karya'ya gelen Büyük İskender, Perslerin çekilmesiyle ortaya çıkmış kardeşlerarası bir saltanat kavgasıyla karşılaştı. Kardeşlerden Ada ve abisi ve kocası Hidrieus ile Mausolus ve kızkardeşi ve karısı Artemisia, diğer kardeş olan Piksodaros'un isyanı ile karşı karşıyaydılar ve bu nedenle kuzeye Alinda'ya (Karpuzlu) çekilmişlerdi. Ada Alinda'nın anahtarlarını Büyük İskender'e göndererek kendisini annesi olarak kabul etmesini istedi. İskender de bu isteği kabul ederek Ada'yı Karya satraplığına getirdi. Ancak ertesi yıl İskender'in Likya'ya geçmesiyle Piksodaros ablası satrap Ada'yı öldürerek yerine geçti. İskender'in haznedarı Filotas'ı satraplığa ataması da asayişi sağlamadı ve İskender'in uzaklaşmasıyla bölge Bergama ve Roma egemenliğine kadar (yaklaşık iki yüzyıl) sürecek bir anarşi döneminin içine düştü. 395'de Roma İmparatorluğu 'nun ikiye ayrılmasıyla da Karya Bizans İmparatorluğu içinde kaldı.

Muğla ili tarihi kalıntılar açısından son derece zengin olup, sınırları içinde 103 ören yeri bulunmaktadır.
Türk egemenliğinde Muğla
Muğla ili Menteşeoğulları Beyliği ile özdeşleşmiştir.

Muğla'nın ünlü evlatları
* Halikarnaslı tarihçi Herodot;
* Turgut Reis (Türk denizcisi);
* İstanbullu bir Rum ailenin çocuğu olup, Muğla'da doğan uluslararası silah taciri Basil Zaharoff;
* Baba Eftim Erenerol ile Türk Ortodoks kurultayını toplayarak Kurtuluş Savaşı'na destek kararı çıkartan Bodrumlu Pulluoğlu İstimat Zihni Özdamar;
* Jön Türklerin ilerigelenlerinden ve sonradan Atatürk'e destek olmuş Bodrum Yahudi cemaatinden Avram Galanti;
* Atatürk'ün İçişleri Bakanı İstanköylü Şükrü Kaya;
* Kurtuluş Savaşı'nda 11. Tümen komutanı General Mustafa Muğlalı;
* Cumhuriyet gazetesinin kurucusu ve Atatürk'ün çalışma arkadaşı Fethiyeli Yunus Nadi Abalıoğlu ve oğlu Nadir Nadi Abalıoğlu;
* Doğu Karadeniz'de çay tarımını başlatan Muğlalı Kuloğulları ailesinden ziraat mühendisi Zihni Derin;
* Başbakan Tansu Çiller'in babası, 1950'li yıllar İstanbul vali ve belediye reisi muavini Milaslı Necati Çiller;
* Halikarnas Balıkçısı Cevat Şakir Kabaağaçlı'nın öğrencisi Şadan Gökovalı;
* Ünlü Akyaka Çakırhan evlerinin mimarı, Ağa Han ödülü sahibi Nail Çakırhan;
* Dünyanın en büyük amatör yıldız gözlemcileri kuruluşu AAVSO'ya 30 yıl başkanlık yapan gökbilimci Bodrumlu Janet Akyüz Mattei;
* Türk Halk Müziği sanatçısı Ege bülbülü Muğlalı Memiş (Memiş Güniç);

Muğla'nın, isimleri yöre ile özdeşleşmiş, fahri hemşerileri:
* Halikarnas Balıkçısı Cevat Şakir Kabaağaçlı;
* Yatağan'ın Turgut beldesinde bir konak yaptırarak 2 yıl sürekli, 17 yıl aralıklarla burada kalan büyük Türk ressamı Osman Hamdi Bey;
* Bodrum Paşası Zeki Müren.
* Can Yücel: Mezarı son yıllarını geçirdiği Datça'da bulunmaktadır. Hayranları mezarını sık sık ziyaret ederek şarap şişesi bırakmaktadır.
* 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren: Emeklilik günlerini Marmaris Armutalan'da resim yaparak sürdürmektedir.

[Blue Blood]

Kentsel yapı
Muğla denizden 670 m yükseklikte, üstü düz bir kaya kütlesi şekliyle ilginç bir görünüme sahip olan Hisar Dağı'nın eteklerinde kurulmuş 48000 nüfuslu bir kent merkezidir. Daha yakın geçmişe kadar sanayisi veya başka bir işlek sektörü bulunmayan son derece sakin küçük bir idari merkez konumunda iken, son yıllarda Muğla Üniversitesi'nin getirdiği canlılıkla kentsel alan Muğla Ovası'na hızla yayılmaktadır.

Muğla ovası, Menteşe kalker platosunda Neojen çağında oluşmuş depresyon ların sonradan karstlaşmasıyla oluşmuş çanak şeklindeki çukurluklardan biridir. Muğla ovasına benzer jeolojik yapıya sahip komşu ovalar Yeşilyurt, Ula, Gülağzı, Yerkesik, Akkaya, Çamköy, Yenice ovalarıdır. Muğla ovası Karadağ, Kızıldağ, Masadağı ve Hamursuz Dağı (tepesinde Hamursuz Dede'nin yatırı bulunmaktadır) ile çevrelenmiş olup, şehir sırtını dayadığı Hisar Dağı'ndan hareketle, öncelikle ova yönünde, kısmen de solunda İzmir yolu üzerinde yer alan Akçaova köyü ve sağında Karabağlar Yaylası'na bakan Düğerek mahallesi hatlarında gelişmektedir. Düğerek'in kurulduğu yamaçların gerisinde rakım hızla artar ve Menteşe Dağları silsilesi içinde yer alan Yılanlı Dağı 2000 metreye ulaşır.

Muğla iline bağlı turistik merkezlere ve deniz kıyısına varmak isteyen ziyaretçilerin bazen kenarından geçmekle yetindiği, aslında ilginç özellikleri bulunan bir kenttir. Geleneksel evler dokusu, büryan kebabı, ekşili döş dolması, çıtırmık helvası gibi özgün yemekleri, bölge kaynaklı çok sayıda arkeolojik eserin yanısıra Özlüce köyü Kaklıcatepe'de ortaya çıkarılan 9 milyon yıllık hayvan ve bitki fosillerinin sergilendiği müzesi, Karabağlar Yaylasında yüzyıllardır ışık değmemiş bir zemini örten dev ağaçların altındaki Keyfoturağı ve Narlı kahveleri, aydın ve konuksever halkı güçlü turistik argümanlar oluşturmaktadır.

Muğla evleri

Muğla evleri; tasarımları, ahşap işçilikleri, tavan işlemeleri ve şehrin sembolü haline gelmiş bacaları ile Türk geleneksel mimarisinde özgün bir model oluşturmaktadır. Genelde iyi korunmuşlardır. Geleneksel mimariden doğrudan esinlenmiş yeni yapıların da Muğla bölgesinde halen diğer bölgelerimize kıyasla daha fazla inşa edildiği söylenebilir. Bunda kentin yüksek eğitim ve yerel şuur düzeyi ile yörenin turistik bir bölge olmasının etkileri bulunmaktadır. Kent merkezinde özellikle Hisar dağı eteklerine doğru yoğunlaşan eski Muğla evleri, Karabağlar Yaylası'ndaki Karabağlar mahallesi ve Yılanlı Dağı yamacındaki Düğerek mahallesi evleri ile bir arada ele alınabilir.

'Hayat' olarak adlandırılan açık ön sofalar, kuzulu kapı olarak adlandırılan avlu girişleri, ocaklar, bacalar, uzun ve geniş saçaklar, tavan süslemeleri, ahşap süslemeli verandalar, duvarlara gömülmüş dolap biçimli banyolar Muğla evlerinin tipik özellikleri arasındadır. Büyük çoğunluğu avlulu ve iki katlıdır. Bazılarında hayat bölümü sonradan kapatılmıştır. Yakın devirde inşa edilen evlerde ise, 'hayat' doğrudan kapalı olarak yapılmaktadır.

Genel özellikleri, bütün Türk evlerinde olduğu gibi, aile mahremiyeti anlayışının bir ürünü olarak içe dönük olmalarıdır. Özellikle zemin katlarında sokağa penceresi olan ev yok denecek kadar azdır. Buna karşılık avluya bakan pencerelerin çokluğu dikkat çeker ve açık, yarı açık yaşam mekanlarıyla, geniş saçaklarla zenginleştirilir. Bu nedenle, ön cephe özelliği avlu tarafından ortaya çıktığından, manzara ve güneş hakimiyetini de dengelemek üzere, evler parsellerin yukarı köşelerine ve kuzeye sağır, güneye açık olarak yerleşirler.

Plan tipleri, 'hayat' ile bunun etrafında yer alan odaların bulundukları konuma ve üst kata çıkan merdivenin yerine göre değişiklikler gösterir. Üzerlerinde yer aldıkları parsellerin biçimi ve komşu binaların konumu da planların oluşumunda etkili olabilmektedir. Ancak, genel hatlarıyla merdivenlerin, sofa içindeki yerlere göre ortadan ve yandan merdivenli tipler olarak sınıflama yapmak da mümkündür.

Ortadan merdivenlerde, üst kata çıkış binayı simetrik olarak ikiye ayırdığı gibi, farklı şekillerde de bölebilir. Ancak her iki durumda da yaygın olan uygulama, merdivenin geriye doğru sokulan bir orta sofadan çıkması ve binanın arka duvarına yaslanmış olmasıdır. Merdiven ahşaptır. Altı depo olarak kullanılır. Her iki yanında simetri hakimse birer veya ikişer oda yer alır. 'Hayat'a odalara girişte 45 dereceli kırılmalar bulunur. 'Hayat' avlu cepheleri boyunca uzandığı gibi, sadece merdivenin açıldığı ve oda girişlerinin bulunduğu orta kısımda da yer alabilir. Bu tiplerde de yaygın olan uygulama orta sofanın bina cephe hattının ilerisine doğru beşgen şekilde çıkma yapmasıdır. Ortadan çıkan merdivenin yapı kütlesine simetrik olarak ayırmadığı durumlarda ise, 'hayat'ın bir tarafında odalar yer almakta, diğer tarafında ise yine bu bölümün devamı olan yarı açık bir mekan bulunmaktadır. Genellikle, avluya bakan cephelerinde boydan boya 'hayat' bulunan evlerde ise, üst kata merdivenle çıkılır. 'Hayat'ın genişliği binanın yanından çıkan merdivenin iki kolunun genişliği ile uyum içindedir. Odalar 'hayat'ın gerisinde ve yapının arka duvarına yapılmış olarak yan yana sıralanırlar. Her biri doğrudan 'hayat'a açılır.

Sokaktan evlere kuzulu kapılardan girilir. Bu kapı geniş iki kanadı olan ve bunlardan genellikle girişe göre sağ taraftakinin içinden ikinci bir küçük kapı açılan, 2.30 m. yükseklikteki avlu duvarının yüksekliği ile orantılı, çoğunun üzerinde küçük iki tarafa meyilli. kiremit örtülü, ahşap çatısı bulunan kapılardır.

Avlular, yılın yedi sekiz ayı boyunca yaşanılan, evin kapalı mekanları ve 'hayat'larıyla kullanım bütünlüğü içinde olan, genellikle kayrak taşı ile kaplı bir çoğu havuzlu iç bahçeler şeklindedir, Duvarlara yakın yerlerde ağaçlar yer almaktadır. Evin bir duvarına bitişik olarak veya yarım bir konumda tek katlı müştemilat bulunur. Müştemilat içinde evin asıl mutfağı, ocağı, kileri ve bazen de banyo yer alır. Ayrıca, temiz su havzaları da bu binanın içinde veya dışındadır.

Yapılar genellikle taş veya ikinci derecede ahşaptır. Tüm taşıyıcı duvarlar, avlu duvarları, özellikle zemin katlar kireç harcı, kırma-moloz taş duvarlarla inşa edilmiştir. Çatı örtüsü olarak alaturka kiremit kullanılır. Çatı dışında duvar üstleri, ocak çıkıntılarının baca halinde daraldığı girintilerin üstleri de yağmurdan korunacak tüm çıkıntılar bu kiremitle örtülüdür. Ayrıca, bugün Muğla'nın sembolü olarak kabul edilen karakteristik bacadan alaturka kiremitlerle yapılan kendine özgü bir şapka ile kapatılmıştır.

Muğla evlerini, temel olarak ikiye ayırmak mümkündür :

Türk evleri

Özellikle Hisar Dağı eteklerine doğru yayılmış olan bu evler, kentsel silüeti kırmızı kiremit çatı beyaz duvar ve üzerlerinden taşan yeşil ağaçlar üçlüsü ile oluşan armonisi içinde, geleneksel dokunun özünü oluşturan yapılardır. Avlu içindeki müştemilatlarıyla bir kullanım ve form biçimini oluştururlar. Bazılarının 'hayat'ları sonradan kapatılmış, yakın devirde inşa edilen bazılarınde ise bu bölüm doğrudan olarak yapılmışlardır.

Rum evleri

Kentte Rum tüccarlarının yerleşmeye başlaması ile Rum aileler Konakaltı ve Saburhane mevkileri çevresinde yerleşerek kendi kültürlerine göre biçimlenen taş evleri inşa etmişlerdir. Bu evleri Türk Evlerinden ayıran temel özellik içe kapanmış olmaları, avlu yerine sokakla bütünleşen bir cephe ve kütle nizamı göstermeleridir. Diğer ayırt edici özelliği ise kesme taş yapı olmalarıdır. Eski şehrin ticaret ve zenaat merkezi Arasta mevkiinde 1895'de Rum Filivari Usta'nın elinden çıkmış saat kulesi de Rum nüfusun Muğla'ya yadigarlarındandır.

Kentte halen yaşları 100 ila 300 arasında değişen 400 yapı koruma altındadır ve kapsamlı bir restorasyon girişimi başlatılmıştır.

Muğla yemekleri & yiyecekleri

En tanınmış yemeklerin başında Muğla'nın kendine özgü tarhanası gelir. Tarhana yazın yapılır ve pencere önlerine, dam ve avlulara serilip kurutulur ve kışın afiyetle yenilir. Zeytin ve kurutulmuş biber de Muğla'da artık bir kültür halini almıştır. Özellikle sofralık zeytin Karya döneminden beri Muğla'da önemini hala korumaktadır. Bunların dışında Muğla Merkez'in kendine özgü yemekleri de vardır.Keşkeğide unutmamak gerekir özellikle düğün yemeğidir onsuz yemek olmaz.

Üniversite kenti Muğla

1992’de kurulmuş olan Muğla Üniversitesi, özellikle 1999 sonrasında, iş adamı Sıtkı Davut Koçman’ın Üniversiteyi kelimenin tam anlamıyla kanatlarının altına almasını takiben göz kamaştırıcı bir hızla gelişmiştir. Yakın geçmişte vefat eden Sıtkı Davut Koçman ve kurucu dekan Ethem Ruhi Fiğlalı’nın yönetiminde, evvelce 30 bin nüfuslu küçük ve hareketsiz bir il merkezinden ibaret olan şehir, 16.000’i aşkın öğrencinin oluşturduğu yeni bir topluluğun yerleşmesiyle büyük bir ivme kazanmıştır. Muğla Üniversitesi her yıl açılan yeni fakülteleri ile daha da büyük bir öğrenci kitlesine hitap edebilir hale gelmiştir. Muğla ili küçük bir il olduğudan öğrenciler kiralar ve ev bulma konularında sorun yaşayabilmektedirler.

Kültürel çalışmalar

Muğla kültürel faaliyet açısından zengin ve öğrencilerin faaliyeleriyle giderek daha da zenginleşen bir şehirdir. Muğla Üniversitesi,Belgesel sinemacılar birliğinin sözlü tarih çalışmaları,Muğla Sanatseverler Derneği, Duvar Sahnesi Sanat Topluluğu gibi daha birçok grup ve topluluklar şehirdeki kültür potansiyelini arttırmaktadır.

Yakın çevre

Muğla Merkez ilçesine bağlı ve belediyesi bulunan 4 yerleşim merkezi (belde) bulunmaktadır. Muğla Merkez'in ayrıca ikisi aynı adı taşıyan (Yenice) 49 köyü bulunmaktadır.

[Sedef 21]

Muğla

[RuYa]

ÖLÜ DENİZ;Fethiye’den Ölüdeniz’e çamlar arasından giden yol 14 km. Yokuşlu inişli yolun sonunda birden müthiş bir mavi çıkıverir karşınıza. Burası Belcekız Koyu’dur. Koyun içinden uzanan kumsalı yürüdüğünüzde ise eşsiz Ölüdeniz’i görürsünüz. Ölüdeniz büyülü gibidir, kıpırtısız durur öylece. Dibinde tek bir yosun bile yoktur, beyaz bir kumla örtülüdür. Suyun ve dibinde kumun kırdığı ışık turkuaz bir renk verir. Ölüdeniz’e Çamların gölgesi düşer ve bu etkileyici türkuazı zenginleştirir.

Belcekız adı da bir efsaneye dayanıyor. Eski çağlarda buralardan geçen gemiler açıkta demirler ve içme suyu almak üzere kıyıya sandalla çıkarlarmış. Bir gün yaşlı bir kaptanın genç, yakışıklı oğlu su almak için koya çıktığında güzel mi güzel Belcekız’ı görür. Görür görmez de vurulur.
Kızın yüreğine de ateş düşer. Ama delikanlı suyu alıp dönmek zorundadır. Gemi uzaklaşıp gider. Belcekız hep kıyıyı, sevgilisini kollar. Delikanlı da geminin buralardan her geçişinde su almaya gelir. Böylece görüşür, sevişirler.
Bir gün gemi buralardan geçerken fırtına patlar. Genç, babasına burada korunaklı, havuz gibi bir koy olduğunu söyler. İhtiyar kurt ise oğlunun gönül macerasını bilmektedir. Oğlunun sevgilisini görmek uğruna gemiyi parçalamayı göze aldığını sanır.
Dalgalarla birlikte kavga da büyür baba oğul arasında. Gemi tam kayalıklara çarpacakken kaptan bir kürek darbesiyle oğlunu denize atar ve dümene yapışır ki durumu görür. Deniz dönerek çarşaf gibi bir koya girmektedir. Oğlan orada ölür. Kayaların üzerinde sevdiğini bekleyen Belcekız da kendini kayalardan atıp ölür. İşte o gün bu gündür kızın öldüğü
yere Belcekız, oğlanın öldüğü yere Ölüdeniz denir. Günün ilerleyişine göre rengi değişip duran deniz belki de bir oğlana bir kıza yanmaktadır.
Ölüdenizde yeterli otel ve lokanta bulacaksınız.

Ölüdeniz’de 950 hektarlık alan Kıdrak Tabiat Parkı ilan edildi ve koruma altına alındı. Ölüdeniz Lagünü ve Kıdrak Plajını kapsayan bu alan aynı zamanda SIT bölgesi ve özel çevre koruma alanı içinde kalıyor.
Alanın içindeki Kumburnu Günübirlik Dinlenme Tesisleri Muğla Valiliğine bağlı MELSA Ltd. Şti. eliyle işletiliyor. Yılda 400.000’ e yakın kişi giriş yapıyor alana. Giriş ücretli. Bir büyük iki küçük kafeterya hizmet veriliyor. Fast food türü yiyecek ve içecek satışı yanında Şark köşesinde saçta gözleme yapılıyor. Piknik yapmak isteyenler için düzenlenmiş bir piknik alanı da var.
Ama mangal yakmak Mayıs – Ekim ayları arasında yasak. Şezlong ve şemsiye kiralamak mümkün. Otopark duş-WC hizmetleri ücretsiz. 650 araç kapasiteli otopark güvenlik kameraları ve görevliler ile denetim altına alınmış.
Plajda su sporları (kano, parasailing, su kayağı, banana) işletmesi de var. Meraklıları için not edelim.
MELSA’ya ait bir de el sanatları satış yeri de var. Muğla yöresinin el işi ürünleri satılıyor.
Bu olağan üstü doğa parçasının temizliği ve korunması için titizleniliyor.
Kurulan laboratuar ile Belcekız Plajının tamamında günlük olarak deniz suyuna ilişkin ölçümler yapılıyor.
Plaja ISO 14001 belgesi alınması çalışması başlatıldı. Türkiye’de ilk kez Kıdrak plajı bu belgeye sahip olmuş olacak.
Ölüdeniz ve çevresi(mutlaka görün)
Ölüdeniz-Belcekız:
Turizm otoritelerince “Tanrının Dünyaya bahşettiği cennet” olarak nitelendirilen Ölüdeniz, ülke dışına taşan ünü ile dünyaya mal olmuş bir turizm merkezidir.Kıyılara kadar uzanan yemyeşil çam ormanları, içinde yeşilin, mavinin ve morun her tonunun görülebileceği ılık denizi, uzun kumsalı ile Ölüdeniz bir Dünya harikasıdır.
Son yıllarda, 1975 m. yükseklikteki Babadağı’nın doruklarından paraşütle atlayanlar, dünyanın en nefes kesici manzarasıyla karşılaşmaktadırlar. Yılın on ayı denize girme olanağı sunan bu eşsiz koyda çok sayıda turistik tesis, restoran, alışveriş merkezi ile sağlık kabini, duş-tuvalet, büfe, kabin vb. üniteler bulunmakta, ilçeye 14 km. uzaklıktaki merkeze gün boyu dolmuşlarla ulaşım sağlamaktadır.
Kelebekler Vadisi:

Ölüdeniz ‘den 3-4 mil uzaklıkta, etrafı 350 m. yükseklikte dağlarla çevrili bu ilginç kanyon adını, temmuz-eylül ayları arasında görülen “Jarsey Tiger” adlı kelebeklerden almıştır. Yaz kış akan küçük şelale, geniş kumsal, tertemiz deniz, pırıl pırıl çakıl taşları ve çevreyi süsleyen pembe zakkum çiçekleri ile küçük bir yeryüzü cenneti olan koya ulaşım, Ölüdeniz’den teknelerle sağlanmaktadır.
Dünya gezginlerinin buluşma yeri olan vadide çadırlı kamp alanı, restoran, bar, roof, duş, kabin vb. olanaklar sunulmaktadır.
Oniki Adalar:
Birbirinden güzel, sayısız koylarla süslü Kapıdağ Yarımadası ve adalardan oluşan, balıkçıların “Karanlık İçi” olarak tanımladıkları kesim mavi yolcuların uğrak yeridir. Fethiye ve Göcek ‘ten düzenlenen günübirlik turlarla da ulaşılan Yassıca Adalar, Hamam Koyu, Kurşunlu Koyu, Yavansu, Bedri Rahmi Koyu, Tersane Adası, Göbün Koyu, Boynuzbükü, Göcek Adası, Domuz Adası, Zeytin Adası, Kızıl Ada yörede “12 Adalar” olarak ta anılmakta ve en önemli çekim alanı özelliğini taşımaktadır.
Göcek:
İlçeye 30 km. uzaklıkta, Fethiye-Muğla karayolu üzerindedir. Şirin bir balıkçı kasabası görünümünde olan Göcek, son yıllarda yat turizminin en önemli merkezlerinden biri haline gelmiştir. Doğal limanının yanı sıra etrafını çevreleyen çamlık tepeleri, yakınındaki ören yerleri, çok sayıdaki koy ve adaları ile eşsiz bir turizm cennetidir.
Kayaköy:

Kuruluşu kesin olarak bilinmeyen ve depremler sonucu birkaç ev tipi mezarı dışında bütünüyle yok olan antik Karmillassos’un üzerinde 14. yy. dan başlayarak kurulmuş bir Rum yerleşimidir. Eski adı Levissi’dir Yaşamı boyunca çevresindeki beş Türk köyünün halkı ile bütünleşen ve dostluk, kardeşlik, barış kavramları üzerinde insanlık dersleri veren Kaya köy bölgemizin gurur kaynaklarından biridir.
1922 yılında Türk ve Yunan hükümetleri arasında imzalanan bir “nüfus değişimi” anlaşması uyarınca, Kaya köyün Rum ahalisi ile Batı Trakya’da yaşayan Türk ahali karşılıklı olarak yer değiştirmiştir.
Yamaç Paraşütü:
Fethiye’de 6 Seyahat Acentesi tarafından, 1975 metre yükseklikteki Babadağı’n doruklarından gerçekleştirilen yamaç paraşütüne ilgi, tüm dünyada bir çığ gibi büyümektedir. Termik noktalarının zengin ve yaygın olması, atlayıştan sonra, daha da yükselerek deniz üzerinde uçabilme özelliği, çevredeki bitki örtüsünün zenginliği, doyumsuz güzellikteki Ölüdeniz manzarası, denize sıfır inen tatlı bir eğim ve daha pek çok nedenle Babadağ, rakipsiz bir yamaç paraşütü merkezi konumundadır. Muğla ilinin Fethiye ilçe sınırlarında yeralan Babadağ deniz kıyısından 7 km içeridedir. Ölüdeniz kumsalının hemen arkasında yükselir ve tam güneye bakar. Kalkış pistine Ölüdeniz’den 45 dakikalık stabilize ancak düzgün sayılabilecek yolla ulaşılır. Nisan - Ekim arası güvenli uçuşlar yapılmaktadır.
NOT: Yamaç paraşütü yapabilmek için alt yaş sınırı 16′ı üst yaş 55 ‘dır. Üst yaş sınırı için sağlık durumuna göre esnek olunabilir. Kilo sınırı en az 40 kg, en çok 130 kg’dir. Epilepsi, astım, kalp, bel ve omurga rahatsızlıkları olanlar yamaç paraşütü eğitimlerine katılamazlar.

MUĞLA-GÖKOVA(AKYAKA)
Türkiye’nin en Güney Batı ucundaki Muğla ilinin sınırları içinde yer alan Akyaka, Gökova körfezinin doğu ucundadır. Marmaris ile Muğla’yı birleştiren yolun yaklaşık olarak orta noktasında bulunan Akyaka Beldesinin nüfusu kışın 1500 dolaylarında olup, yaz aylarında 3-4 bine ulaşmaktadır. Gökova körfezinin bittiği yerde, 1000 m.lik Sakartepe dağı ile kuzeyden, Gökova ovası ile güneyden kuşatılan Akyaka, bu konumu ile belki de Türkiye’nin en güzel yerlerinden biridir. “Gökova” ovasının sazlıklarına gelen yüzlerce değişik kuş çeşidi ile Akyaka ziyaretçilerine unutulmaz manzaralar sunar.
Antik çağlardan beri üzerinde yerleşim olduğuna inanılan bu topraklarda Akyaka günümüzde yakın yıllara kadar gözlerden uzak küçük bir balıkçı köyü olarak varola gelmiştir. Akyaka’nın “keşfi” ise 1970’lere dayanır. O yıllarda çok küçük çaplı da olsa, bir turizm faaliyeti başlamıştır. Cıvar il ve ilçelerden gelen ziyaretçiler ile, büyük şehirlerden kaçanlar, Akyaka’nın bakır doğasına, yazın bile hiç kesilmeyen tatlı meltemine akın etmeye ve yavaş yavaş Akyaka’da yazlık evler, turistik tesisler inşa etmeye başlamışlardır.






MUĞLA-MARMARİS
MARMARİS’İN TARİHSEL KONUMU
Marmaris Coğrafi konumu nedeniyle Akdeniz ve Ege Denizinin kavuştuğu yerde, önemli bir liman ve sahil kentidir. Bu nedenle ilk çağdan günümüze kadar Ege ve Akdeniz arasında önemli bir geçiş noktası olmuştur. Gerek Marmaris’in gerekse çevresinin kıyı yapısının çok girintili çıkıntılı olması, iyi korunmuş koyları ve limanları bulunması bu bölgenin Asya, Avrupa ve Afrika arasında önemli bir bağlantı noktası olmasını sağlamıştır.
Yüzyıllar süren Karya tarihi içinde yer alan Marmaris ve çevresi, Rodos ve Mısır arasındaki ticari yol nedeniyle bir deniz üssü haline gelmiş, zaman zaman diğer Ege limanlarına rakip olabilmiştir. Hatta bu konumu yüzünden sahillerden uzak ve denize ulaşmak isteyen kentlerin istilalarıyla da karşı karşıya kalmıştır.
Tarihte Karya Bölgesi ve Dönemi
Karya bölgesi yaklaşık olarak bugünkü Muğla ilini kapsayan topraklar üzerindeydi diyebiliriz. Ancak bu bölgede Karya’lılardan önce hangi halkların yaşamış olduğu hakkında kesin bir bilgiye sahip değiliz. Bazı tarihçilere göre İÖ 2000’lerde ve belki de daha önceleri yaşayan Luviler bu bölgenin yerli halkıydı. Karya’lılarla Lelegler de bunlardan sayılır.
Karya’lılar güçlendikten sonra Finikelilerin egemenliğindeki Rodos adasını zorlu savaşlar sonunda ele geçirdiler. Daha sonra Delos dahil bütün ege adalarını fethettiler. (İÖ 3000) ve kısa bir sıra sonra da Girit’e ve Minos’a egemen oldular.
Karya’lıların bu egemenliği Minos kralı Mene zamanına kadar sürdü; ancak Mene uzun mücadeleler sonucunda Karya’lıları Girit topraklarından atmayı başardı. Karya’lılar adalardaki egemenliklerini bırakıp Anadolu yarımadasına döndükten sonra uzun bir süre toparlanamamış, çevredeki bazı halkların saldırısına uğramış, onların egemenlikleri altına girmiş, ancak yine de Marmaris’i ellerinde tutmayı başarmışlardır.
Karya Bölgesine İlk Gelenler
Bazı kaynaklara göre Karya’dan önce Finike diye adlandırılan Ege kıyılarına kimi göçebe kavimler yerleşmiştir. Marmaris’te Ege’ye kadar uzanan bu bölgeye egemen olan ve bu bölgeye Leleglerle birlikte yerleşen Sesif’in torunu Karisa Avr’ın adından dolayı yöreye Karisa adı verilmiştir. Yine bu yöreye bu kavimden daha üstün, başlarında sorguç, ellerinde iki kulplu kalkan olan başka bir kevmin de egemen olduğu bildirilmektedir. Bu kavim çok eskiden beri “Argos” ta egemen olan inakuos’un torunu Kar’ın başkanlığında buralara gelip yerleşmiştir. İşte bundan sonra bu yöre onun adıyla Karya olarak anılmaya başlanmıştır. (İÖ 3400)
Herodotos’a göreyse Karya’lılar kendilerinin Girit’ten geldiği söylentisini kabul etmezler ve her zaman anakara olan Karya’da yaşamış olduklarını, Karya’lı olarak bilindiklerini söylerler. Ünlü tarihçi Herodotos ve Homeros, Karya’lıların Milet ve Mikale dağı çevresinde toplandıklarını ve burada yerleşmiş olduklarını kabul ederler. Bu Karya kentleri Herodotos ve Homeros’un yaşadığı dönemde İyon birliği üyesi Yunan kentleriydi.
Mısırlılar ve İskitler Dönemi
Karya’da kısa bir süre hakim olan Mısırlıların egemenliğini İskit’lerin egemenliği izlemiştir. Yöreye egemen oldukları süre içinde İskitler çevrede dokuz kent kurmuşlar, sınırlarını Ege Denizi’nden Asur’luların sınırına kadar genişletmişlerdir. Başka bir kaynak İskit’lerden sonra Asur’luların bu bölgeye egemen olduklarını belirtir.
Karya’lılar Troya Savaşlarında
Asur egemenliğinden kurtulan Karya’lılar, Homeros’un uzun uzun anlattığı tahta atıyla ünlü Troya savaşlarına bazı Asyalı kavimler gibi asker göndererek katılmışlardır. Diğer bir rivayete göreyse İÖ 1209 yılında Troya’lıların savaşı kaybetmesi sonucunda Karya’lılar da mağluplar arasında yer almışlardır. Troya savaşından sonra Yunanistan’da meydana gelen huzursuzluk ve savaşlar nedeniyle Ege adalarına ve sahillerine bir takım yeni istilacılar gelmiş ve yeni koloniler kurmuşlardır.



Yeni Koloniler: Eolya’lılar, İyonya’lılar, Dorlar
Eolya’lılar
Bu yeni istila hareketini başlatan Eolya’lı Orest (İÖ 1124) Misya ve Karya’nın bir bölümüne egemen olmuştur.
İyonya’lılar
Eolya’lılardan sonra ikinci istila hareketi İyonya’lılar tarafından İÖ 1044 yıllarında ikinci koldan yapılmıştır. Birinci kol kralın oğlu Andruklos tarafından Efes yöresine ikinci kolsa Milet çevresine yerleşmiş ve böylece İyonya’lılar bölgede egemenliklerini kurmuşlardır.
Dorlar
Dorların istila hareketi ise zaman içinde Peloponnes’le diğer adalara ve kıyılara savaşsız bir şekilde olmuştur. Dorlar İÖ 1000 yıllarında Karya’nın güney yöresini, İstanköy ve Rodos adalarını egemenlikleri altına almışlardır. Yörede dokuz şehir kurmuşlar, bunlardan Knidos ve Halikarnassos en önemlileri olmuştur.
Karya-Lidya İlişkileri
Karya’lılarla Lidya’lıların oldukça eskiye dayanan bir yakınlıkları ve ilişkileri vardır; Lidya Karya’lı yöneticiler tarafından yönlendiriliyordu. Yine Lidya’lıların en görkemli dönemi olan Heraklitler döneminde orduda Anadolu’nun en savaşçı askerleri olarak tanınan ve at üzerinde savaşabilen Karya’lılar bulunuyordu.
Lidya Krallığı’nın Karya’lılara geçmesi konusunda çeşitli rivayetler vardır. Bunlardan birinde Lidya’daki Karya’lı askerler tarafından düzenlenen bir isyan içinde kraliçe Niza’nın da bulunduğu söylenir. Bu isyan sonunda Karya’lı Daskil oğlu Kigi Ladya’ya kral olunca Karya’lılarla birlik olup Lidya topraklarında bulunan İyonya’lıları bu topraklardan atmıştır. Bir Karya’lı anneden olan Lidya’lıların son kralı Krezüs döneminde Likya ve Kilikya dışında Karya ve Anadolu Lidya’lıların egemenliğine girmiştir.(İÖ 560)
Perslerin Lidya ve Karya’da Egemen Olması
Lidya kralı Krezüs İÖ 546 yılında Med kralı Kiros’a karşı koyamamış, 14 günlük bir kuşatma altında kaldığı Sart şehrinde Perslere teslim olmuştur. Lidya’yla birlikte Karya’nın da egemenliği Perslere geçmiştir. (İÖ 546).
Karya’da Satraplar Dönemi
Persler işgal ettikleri yerleri tayin ettikleri satraplarla yönetiyorlardı. Perslere vergi ödeyen bu satraplar egemenliklerini istedikleri gibi sürdürüyorlardı. Karya ve çevresinde henüz teslim olmamış kentler vardı. Pers kralı Karya satrabı Harpagos’u bunların üzerine yolladı. Bu kentlerden biri de Kaunos idi. Kaunos’lular savaşa hazır olduklarından büyük bir direniş gösterdilerse de işgale engel olamadılar. Karya’lılarsa o dönemde güçlü olmalarına rağmen hiç beklenmedik bir şekilde küçük birkaç direniş dışında teslim oldular.
Daryus ( Dara ya da Darius )
İÖ 525 yılında Mısır’ı zapt ederek Anadolu’ya dönen Pers kralı Kambis yolda ölünce onun yerini alan Ansan prensi Daryus ordunun başına geçerek yönetimi eline almıştı. Diğer taraftan Perslere karşı bir isyan hareketi başlatan ve Atina’yla Eritre’nin de yardımını alan Miletli Aristogoros ve beraberindekiler Sart’a girmiş, sarhoş olarak ellerindeki meşalelerle kenti ateşe vermiş, birçok bina ve tanrıça Kibele tapınağı da yakılıp yıkılmıştı. Pers kralı Sart’a yapılan bu hücumun haberini alınca Batı Anadolu’ya hareket etti. Damadı Daurises’i de bir ordunun başında komutan olarak isyancıların üzerine gönderdi. Daurises isyancıları, onların yardımcılarını ve Kıbrıs’lıları yenilgiye uğrattı. Bu başarıdan sonra Çanakkale’ye yöneldi ve burada beş kenti zaptetti. Yolda Karya’lılarla İyonya’lıların birlikte hareket ettiklerini öğrenince de Karya yönüne döndü. Marsyas (Çine Nehri ) üzerinde çok şiddetli bir şekilde başlayan savaş sonucunda Karya’lılar on bin, Persler ise iki bine yakın zayiat vermiştir.
Savaşı kaybeden Karya’lılar Labranda’ya çekildi. Yeni bir hareket şekli düşünürlerken Milet’lilerin savaş istediği haberi alındı. Karya’lılar tekrar savaşmayı göze aldılarsa da, bu kez daha fazla ölü verdiler. Savaş isteğinde bulunan Milet’liler de çok ağır bir darbe yediler. Karya’lılar egemenliklerine çok düşkün olduklarından yenilgilerine rağmen savaşmaktan yılmamışlardı. Pedasa yolu üzerinde yürümekte olan Pers kuvvetlerini tuzağa düşürmüş, Daurises Amorges, Sisimakos ve ordusunu perişan ettikten sonra geri çekilmişlerdi. Karya kralı Mausolos’un sağladığı bu başarı komşularınca sevinç ve övgüyle sevinç ve övgüyle karşılanmıştır.
Karya ve Herodotos
Karya’da tarih İÖ 484-420 yılları arasında yaşamış ünlü tarihçi Herodotos’un yazmış olduğu Karya tarihiyle başlar. Buna göre Persler döneminde Karya’nın ünlü krallar soyu, İran yanlısı ve bağımlısı Milasa kentinin beyi Hissaldomos’la başlamış, ölümüyle de Mausolos yönetimi ele almıştır.
I. Mausolos
I. Mausolos döneminde Karya’nın yönetim merkezi Milasa zengin mermer ocaklarına sahipti. Kent bu mermerleri yapılarda kullanıyor, mimari eserler meydana getiriyordu. Aynı zamanda çevre kentler de bunda yararlanıyor, hatta mermer ihraç ediliyordu. Milasa kenti bu sayede zengin olmuş ve refaha kavuşmuştu.
Ligdamis
Mausolos’un ölümünden sonra krallık Ligdamis’e geçti. Ligdamis pek başarılı olmasa da Karya’yı ortak bir yönetimde birleştirmeye çalıştı ve Perslerle ilişkileri yumuşatmayı başardı.
Artemisya
Ligdamis’in kızı Artemisya babasının ölümünden sonra onun yerine geçti (İÖ 480). Perslerle daha yakın bir dostluk kurdu. Pers kralı Sarhas’ın Atina ve Isparta’lılara karşı hazırlanan seferine kendi gemileriyle katıldı. Artemisya aklı ve kahramanlığıyla Serhas’ın taktiri ve güvenini kazandı.
Pisindel
İÖ 431-404 yılları arasında Pisindel’in krallığı döneminde Ispartalılarla Atinalılar arasındaki savaşta durumları kötü olan Atinalılar para bulmak ve yardım almak için on iki gemiyi Karya’ya göndermişlerdi. Fakat Menderes Ovası’nda Miyos kentine çıkıp ilerleyen ordunun büyük bir bölümü Karya’lılar tarafından yok edildi.
II. Ligdamis
Tarihçiler Ligdamis’in hükümdarlığı hakkında pek az bilgi verebilmişlerdir.
I. Ekotomni
Ligdamis’in ölümünden sonra İÖ 390 yıllarında Ekotomni’nin kral olduğu sanılıyor. İsyan eden Kıbrıs’lılara karşı savaşan Perslere yardım etmiş, Persler savaşı kazanınca Karya’nın da itibarı yükselmişti.
Ekotomni’nin II. Mausolos, İdriye ve Piksodoras adında üç oğluyla II Artemisya ve Ada adlarında iki kızı olmuştur.
II. Mausolos
Babası Ekotomni’nin (İÖ 377) ölmesiyle kral olmuştur. Karya’ya mutlu, parlak bir dönem yaşatmış, Halikarnassos’u (Bodrum) mimari ve sanat eserleriyle zenginleştirmiştir. II. Mausolos çok gayretli ve egemenliğe çok düşkündü. O çağın en üstün uygarlığı Helen uygarlığıydı. Mausolos da Karya’lıları Helenler gibi olmaya, onlara benzetmeye çalışmıştır. Ancak erken ölümü (İÖ 353) bu düşüncelerini gerçekleştirmesine olanak tanımamıştır.
II. Artemisya
Artemisya ve Mausolos, Ekotomni’nin çocuklarıydı. O dönemin Karya adetlerine göre iki kardeş birbirleriyle evlenebiliyordu. Artemisya da kardeşi Mausolos ile evlenmiş, Mausolos ölünce yönetime kendisi geçmişti. Bugün Londra müzesinde bulunan ve zamanın yedi harikasından biri olan Mausoleum’u (anıtmezar) çok sevdiği kocasının anısına kızlarıyla birlikte yaptırdı. Kendisi ölünce aynı yere gömüldü. (İÖ 351)
İdriye
II. Artemisya’nın ölümünden sonra kardeşi İdriye onun yerine başa geçip küçük kız kardeşi Ada ile evlendi. Perslere karşı uyumlu ve pasif bir politika yürüttü.
Ada
Kocası İdriye (İÖ 341) ölünce tahta geçti. Ancak dört yıllık bir hükümdarlıktan sonra kardeşi Piksodaros Perslerle anlaşıp yönetimi ele geçirdi ve Ada’yı sürgüne gönderdi. Ada Halikarnassos’u terk ederek Alinda kentine sığındı. Büyük İskender bu yıllarda Karya topraklarında hızla ilerliyor, Karya kentlerini teker teker fethediyordu. Halikarnassos da bunların arasındaydı. İskender buraya gelince dostu olan Ada’yı geri getirip, bütün Karya’nın yönetimini ona verdi.
Piksodaros
İdriye ölünce Piksodaros yönetimi ele alabilmek için kardeşi Ada’yı sürgün etmişti; fakat Piksodaros satraplık ünvanına sahip değildi. Bu nedenle Persler, Orontobates isminde birini yönetime yardımcı olarak gönderdi. Piksodaros istemeyerek yönetimdeki ortaklığı kabul etti. Piksodaros ölünce (İÖ 336) idare Persli Orontobates’e kaldı ve Orontobates satrap oldu.
Karya, Büyük İskender, Bergama ve Romalılar
İskender babasının ölümü olan İÖ 336 yılında yirmi yaşındayken kral olmuş, böylece gerek Asya, gerek Avrupa için yeni bir çağ başlamıştı. İÖ 334 yılında Makedon ve Yunanlılardan oluşan ordusuyla Çanakkale Boğazı’nı geçerek Troya’ya ulaştı. Şehrin doğusunda, Granikos Nehri civarında Karacabey’de Pers ordusuyla karşılaşıp, Daryus’u büyük bir yenilgiye uğratınca Anadolu’nun kapıları İskender’e açılmış oldu. Ülkenin büyük bir kısmı Ege sahilleriyle birlikte fethedildi.
Pers egemenliğine son darbe ise İÖ 331 de vuruldu. Daryus kaçarak kurtulabildi. Daryus’un hazinelerini ele geçiren İskender’e Hindistan’a ulaşacak yollar açılmış oluyordu. İskender 323 yılında, 33 yaşında Babil kentinde öldü. Generalleri fethedilmiş toprakları aralarında paylaşırken çıkan anlaşmazlık yüzünden birbirleriyle savaşmaya başladılar. Bu karışık dönemde Bergama kralı I. Attalos güneye doğru ilerleyerek Karya’nın tamamını işgal etti. İö 197 yılında V. Filip’le Romalılar arasındaki meydan savaşında Filip yenilince, Romalı komutan Asya’daki tüm Yunan şehirlerinin özgürlüklerine sahip olması gerektiğini söylemişti. Asya’ya yeni gelmiş Roma ordusu İÖ190 yılında Manisa’daki meydan savaşında Suriyeli Antiodios’u yenince Karya ve Likya’nın yönetimi Rodos’a verildi. Rodos’un kötü yönetimi İÖ 167’de Likya’lılar gibi Karya’lıların da ayaklanmasına neden oldu. Aynı zamanda Roma senatosu Karya ve Likya’nın bağımsızlıklarını ve özgürlüklerini kabul etti.
Bergama kralı III. Attalos İÖ 133’te krallığını Roma’ya miras bırakınca Anadolu’da Roma’nın varlığı kabul edilmiş oldu. Başarılı ve kimi zaman da başarısız süren Roma İmparatorluğu’nun Karya’daki egemenliği Bizans’ın doğuşuna kadar sürmüştür. İÖ birinci yüzyılda Roma’da iç savaşlar başlamıştı. İÖ 44’de Julius Cesar, İÖ 42’de Brutus ve Kassyus öldürüldü.
Bu tarihlerde Karya’da bulunan Antonius ve Cleopatra kış mevsimini geçirmek üzere Mısır’a dönmeye hazırlanırken Milas, Alabanda ve bazı kentler ünlü hatip Milaslı İbrea’nın kışkırtmasıyla Romalılara başkaldırarak muhafız kıtalarını yok etmişlerdi. Ancak sonradan Romalıların yeniden fethettiği Milas yakılmış, yıkılmış ve perişan edilmiş, Alabanda halkının da çoğu öldürülmüştür.
Tarihi kaynaklar Romalılar döneminde Anadolu’nun büyük bir yıkıma, zulüm ve işkenceye maruz kaldığını yazmaktadır. Karya da bu felaketin dışında kalamamıştır. Bu olayları izleyen dört yüzyıl Roma döneminin ikiye ayrılmasını hazırlayan ve Bizans dönemini başlatan yıllar olmuş ve İS 395 yılında Karya ve Likya tamamen Bizans yönetimine geçmiştir. Anadolu’nun bir bölümüyle Karya ve Likya 8. yüzyıl başında Harunurreşid tarafından işgal edilmiş, ancak 860’lı yıllarda yeniden Bizans devleti topraklarına katılmıştır.
1100 yıllarına doğru, Anadolu Selçukluları’nın Anadolu’da batıya doğru ilerlediklerini görüyoruz. O tarihten sonra bu topraklar Menteşe Beyliği kuruluncaya kadar Selçuklular’ın yönetiminde kalacaktır.
Menteşe Beyliği Dönemi
Menteşe Bey 1282 yılı yazında Aydın önlerine kadar ilerleyip uzun bir kuşatmadan sonra kentin kalesini fethetmiş ve sonra da Karya içlerine sarkmaya başlamıştır.Menteşe Bey tarafından Karya’nın tamamının fethi kaynaklara göre 1291’de tamamlanmıştır.Menteşe Bey ölünce yerine oğlu Mesut Bey geçmiştir.Mesut Bey 1300 yılında Rodos seferi için Marmaris liman ve kalesini üs olarak kullanmış,Rodos’u fethetmiş,ancak ömrünün sonlarında büyük bir Haçlı donanmasının 1309’da Rodos’u geri almasını önleyememiştir.
Menteşe Beyliği Sücaeddin Orhan Bey zamanında en parlak dönemini yaşamış ve Marmaris büyük bir liman kasabası haline gelmiştir.Orhan Bey’in ölümü üzerine Menteşe tahtına çıkan oğlu İbrahim Bey zamanında ,Girit dukası Marino Morisini 1352 yılında Ayasuluk ve Balat limanlarını beyliğin elinden almış ,ancak tedbirli davranan Marmaris, İbrahim Bey’in oğlu Hakim Gazi Ahmet Bey’in de yardımıyla kendini Girit dukalığına karşı koruyabilmiştir.Gazi Ahmet Bey liman ve kalenin onarılmasını sağlamış,1365 yılında Rodos’la Kıbrıs arasındaki deniz yoluna egemen olduktan sonra Marmaris daha da gelişip önem kazanmıştır.Gazi Ahmet Bey’in ölümünden sonra Menteşe Beyliği Sultan II.Murad tarafından 1424’de Osmanlı topraklarına katılmıştır.
Osmanlı Dönemi
Bu yeni dönemde Menteşe Beyliği’nin toprakları 1444’de II. Murad zamanında Saruhan ve Aydın’la birlikte yönetim şekli olarak ‘has’ haline getirilmiş,Marmaris ise Menteşe sancagına bağlı bir köy olarak kalmıştır.1517 yılındaysa yönetim Muğla tımarı olarak Hasan Nakari adlı şahsa verilmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu’nun Akdeniz’de egemen olması için Rodos Adası’nın alınmasının gerekli olduğuna inanan Kanuni Sultan Süleyman 16 Haziran 1522 yılında yüz bin kişilik bir orduyla Üsküdar’dan hareket ederek kırk gün sonra 26 Temmuz Cumartesi günü Marmaris’e ulaşmıştır. Önce kaleyi dolaşan Kanuni,kaleyi küçük bulmuş ve daha büyük bir kale yapılmasını emretmiştir.Bu arada yakınlık duyduğu Sarıana’ya duasını almak için uğramış ve Sarıana Kanuni’ye Rodos’un alınacağını müjdelemiştir.
Rodos seferi nedeniyle Marmaris yeniden önem kazanmıştır.Liman kenti Marmaris sonraları Muğla mütesellimleri tarafından gönderilen voyvodalar tarafından yönetilmiştir.Bunu yönetimde yapılan değişiklik izlemiş ve kasaba Rodos’a bağlanmıştır.Marmaris’in yönetimiyse bir mütevelliye bırakılmıştır.1867’de Marmaris Muğla’ya bağlı bir ilçe haline getirilmiş ve bu tarihten sonra mülki yönetim için kaymakamlar atanmıştır.
I.Dünya Savaşın’da Marmaris
1913 yılında bir Alman gemisi Fransız kruvazörlerinin önünden kaçarak Marmaris limanına sığınmış, limanı koruyan Türk askerleri kendilerine sığınan bu Alman gemisini Fransızlara vermemişlerdir.Bunun üzerine Fransız gemileri Marmaris Boğazı’nı mayınlamışlarsa da kale komutanı ve görevlileri bu mayınları bir gecede toplamış ve zararsız hale getirmiştir.1914 yılının temmuz ve ağustos aylarında yine Fransız gemileri kaleyi topa tutmuş,büyük bir tahribat yapmışlardır.Karaya çıkan Fransız askerleri Türk kumandan ve askerlerinin kahramanca müdafaaları karşısında çekilip gitmişlerdir.
İstiklal Savaşı’nda Marmaris
Sevr Antlaşması’ndan sonra 29 Temmuz 1919’da İtalyanlar’la Yunanlılar gizli bir anlaşma yapmış,İtalyanlar Muğla ve Marmaris’i işgal etmişlerdi.Bu arada İtalyan kabinesi düşmüş,Dışişleri Bakanlığı’na da Kont Sforza getirilmişti.İtalya 22 Temmuz 1922’de Yunanistan’la önceki anlaşmasını tek taraflı olarak bozdu.Türklere yardıma dayanan yumuşak bir politika izledi.Bu nedenle Marmaris halkı İtalyan askerlerine karşı direnmemiş,İtalyanlar ise Yunan saldırısına karşı Türklere yardım etmişlerdir.İtalyan askerleri Marmaris’ten ayrılırken kalede şerefle dalgalanan Türk bayrağına saygı duruşunda bulunmuşlardır.

GÜNÜBİRLİK GEZİLER
Marmaris merkezi antik kentlere ve görülmesi gereken yerlere günü birlik gidip dönmek için en uygun çıkış noktasıdır.Günübirlik geziler için özel araba, minibüs,otobüs gibi araçlar kullanılabilir. Kentteki turizm büroları da gruplar için ekonomik turlar düzenlemektedir. Bu gezilerde antik alanların ve doğal güzelliklerin gezilmesi birleştirilirse zaman daha doğru kullanılmış olur.

Netsel Marina


Marmaris koyunun ve çevresinin yat turizmine elverişli olması büyük bir yat limanının yapılmasını gerektirmiştir. Bu düşünceyle yapımına başlanan marina 1990 yılında bin 100 kapasiteli 3 marina ve bin 200 yat kapasiteli 9 yat çekek yeri olarak hizmete girmiştir. Böylece mavi yolculuğun merkezi ve Ege’nin en büyük modern marinası Netsel yabancı yatçıların en çok uğradığı yerlerden biri olmuştur. Küçük ama sevimli modern çarşısı ve lokantaları vardır.

Günnücek Mesire Yeri


Şehir merkezine 1 kilometre uzaklıktadır. Marmaris koyunun doğusunda, 400 metre uzunluğunda, sığ ve ince kumlu bir sahildir. Alan, sığla yağı elde edilen günnük ağaçlarıyla (Liquidambar styrambar) kaplıdır. Orman idaresi tarafından piknik alanı olarak düzenlenmiştir.Bilindiği gibi günnük ormanları dünyada pek az yerde bulunmaktadır. İçinden suyu kışın çoğalan, yazın azalan bir dere akmaktadır.

Aktaş


Sahilden Yalancı Boğaz’a giden yolun 3. kilometresinde ufak bir yerleşim alanıdır. Kuzey yönü ormanlık tepelerle çevrili, gürültüden uzak, sakin bir köşedir. Plajının kumu incedir. Marmaris’in gece manzarasının en güzel göründüğü yerlerden biridir. Adını deniz kenarındaki yüksek bir ak kayadan almıştır. Kalınabilecek birkaç motel vardır.

Adaağzı


Aktaş’tan devam eden yol 2 kilometre sonra Adaağzı’ndan geçer. Burası yeni bir yerleşim alanı olma yolundadır. Marmaris koyunun deniz sporlarına uygun bir köşesidir.

Yalancı Boğaz ve Cennet Adası (Nimara)


Marmaris’ten gelip Aktaş, Adaağzı ve Yalancı Boğazı geçen yol burada son bulur. Bu yol 8 kilometredir. Burası Yalancı Boğaz diye isimlendirilen 800 metre uzunluğunda bir koridorla ana karaya bağlı olduğundan aslında bir yarımadadır. Bu efsanelerden biri, bu koridorun üzerinde kabri bulunan Eren Dede’yle ilgilidir.Yalancı Boğaz bugün teknelerin çekçek, tamir ve kalafat yeridir.Güzelliğinden dolayı Cennet olarak isimlendirilen bu yarımada, antik dönemde Nimara adındaki bir yerleşim alanıdır. Adada tarihi kalıntılar ve mağara görülecek yerlerdendir.Bu harika manzaralı yarımadanın patika yollarında yapılan yürüyüşler pek keyifli olur. Yarımadaya karadan olduğu gibi denizden motorlarla da ulaşılabilir. Adadan Marmaris ve koyun görünümü ayrı bir güzelliktedir.

Armutalan


Marmaris ilçesine komşu Armutalan’ın etrafı ormanlık tepelerle çevrili olup doğu yönü denize bakmaktadır. Coğrafi konumu ve olağanüstü panoramasıyla kısa sürede hızlı bir gelişme göstermiştir. Turizme hizmet veren otel,motel ve sosyal tesis sayısı hızla artmaktadır. Gürültüden uzak oluşu havasının ve suyunun güzelliği, ilçe merkezinin hemen bitişiğinde bulunması önemli bir özelliğidir. Bu nedenle yaz ve kış aylarında oturmak isteyenlerin, emeklilerin tercih ettikleri bir beldedir. Nüfusu 14 bine yaklaşmaktadır.

Beldibi


Marmaris ilçesi ve Armutalan beldesiyle komşudur. Coğrafi olarak batıda Çetibeli’nden gelen Karadere Vadisi’nin ovaya açılan bölümünde eski bir yerleşim alanıdır. Tarihi Fiskos kenti de hemen bitişiğinde, Asar Tepesi’ndedir. Tüm Marmaris çevresinde olduğu gibi burası da ormanlık tepelerle çevrili bir doğanın içindedir. 1995’li yıllara kadar sebzecilik ve meyvecilikle geçinen köy hızla gelişerek konut alanına dönüşmüştür. Merkeze uzaklığı bir kilometredir. Nüfusu 6 bin kadardır.

İçmeler


Marmaris’e 8 kilometre uzaklıktadır. Son yıllarda büyük gelişme gösteren, modern bir tatil beldesidir. Sahili oldukça sığ, kumu incedir. Su sporlarının her çeşidi yapılmaktadır. Meraklılarına hizmet veren dalış kursları vardır. Turistlerin her türlü gereksinimlerini karşılayabilecekleri otelleri, motelleri, çarşısı, pazarı, eğlence yerleri gelişmiş ve kalitelidir. Kent merkezinden çok sık hareket eden motorlarla İçmeler’e denizden ulaşmanın ayrı bir zevki vardır.Yerli nüfusu 10 bin civarındadır.

Turunç


Marmaris’e karadan 21 kilometre, denizden 5 mil uzaklıktadır. Nüfusu 3.500 civarındadır. Karayolu üzerinde İçmeler’in virajlarla çıkılan tepelerinden Marmaris koyunun görünüşü olağanüstü güzelliktedir.Yine tepelerden Turunç’a inen virajlı yol seyrine doyum olmaz güzellikte manzaralar sergiler. Turunç’a denizden gidildiğinde denizin ve sahillerin bir başka güzel olduğu görülür.Turunç çevrede ilk mavi bayrak ödülünü alan beldedir. Her türlü konaklamaya uygun otel,motel ve pansiyon turistlerin hizmetindedir. Sosyal hizmetleri güçlüdür, çarşısı, pazarı, esnafı her zaman her konuda yardımcı olmaya çalışır. Pek çok yabancı, huzur ve sükunetinden dolayı yerleşmek için Turunç’u seçmektedir. Amos antik kenti de Turunç’un çok yakınında bulunmaktadır.

Kumlubük


Turunç üzerinden Marmaris’e uzaklığı 26 kilometredir. Denizin temizliği, kumunun güzelliği, çevresinin doğal zenginliği ile tanınmıştır. Dağ yürüyüşleri de çevreyi tanımak isteyenleri memnun etmektedir. Özellikle güneydoğu istikametindeki bir yürüyüşte karşılaşılan mağara herkesi şaşırtır. Bu mağaranın 5.000 yıl önce ilk yerleşime sahne olmuş olduğu sanılmaktadır.Girişi 4 metre kadardır. İçerde galeriler, sarkıtlar ve dikitler bulunur.Yeni keşfedildiğinden henüz bilimsel bir araştırma yapılmamıştır ve tescil edilmediğinden hiçbir yayında yer almamaktadır. Kumlubük’ün konuklarını memnun eden lokanta ve otelleri vardır. Denizden ve karadan yapılan günlük turların uğrak yerlerindendir.

Bayır


Marmaris, İçmeler ve Turunç sapağından sağa sapılan yol 20. kilometrede Bayır köyünden geçer. Pınarı’yla gelen geçeni ve çevresini serinleten, gölgelik bir yerdir. Vadiye bakan güzel bir peyzajı vardır. Turistlerin bu güzelliği meydana getiren ve bin senelik olduğu söylenen çınar ağacının etrafında dolaşarak halay çekmeleri, dilekte bulunmaları buraya ayrı bir neşe ve özellik katar. Çınar altındaki kahvede kahve, çay ve meşrubat ve odun ateşinde pişirilen bazlama yanında ayran da içilebilir.

Osmaniye


Bayır yanında Osmaniye köyü vardır.Burası çevrenin en yüksek ve ormanlık yeridir. Halkı hayvancılık ve arıcılıkla uğraşır. Osmaniye ünlü Marmaris çam balının en çok üretildiği köydür. Nüfusu 650 civarındadır.

Çiftlik


Karadan İçmeler-Bayır üzerinden 26 kilometrelik karayoluyla gidilebildiği gibi denizden de ulaşılabilir. Deniz üstünün ve altının çok güzel olduğu Çiftlik kumsal bir koydur. Marmaris’ten ve çevreden günübirlik gezi teknelerinin uğrak yerlerinden biridir. Bir tatil sitesi, dört yıldızlı bir oteli, birkaç pansiyonuyla birkaç çardak restoranı ve ufak bir çarşısı vardır. Sahilin karşısında özel mülkiyete ait ufak bir adacık yer almaktadır.

Gerbekilise –Gerbekse


Çiftliğin hemen yanında bulunan ve halkın Gerbekse dediği bu güzel koy adını buradaki bir kilise kalıntısından almıştır. Koyun uç tarafında birkaç tarihi kalıntı daha bulunmaktadır. Buralarda sualtı bir başka güzeldir ve dalmak için idealdir. Mavi yolculukta en çok uğranılan bir koydur.

Hisarönü


Marmaris-Datça yolu üzerinde 18. kilometrede, ana yolun sol tarafındadır .Hisarönü Körfezi’nin iki küçük koyuna hakim bir panoraması vardır. Doğası ve havası güzel, yazın arana serin bir rüzgarı vardır. Denizi biraz dalgalı olmakla beraber hareketli denizi sevenler için tercih sebebidir. Özellikle rüzgarın denizden karaya esmesi nedeniyle sörf sporu için çok elverişlidir. Sahilde kalınabilecek otel, motel ve pansiyonları vardır. Doğayı, sade bir hayatı ve kampçılığı sevenler için nadir yörelerden biridir.Yerli nüfusu 3 bin 500 civarındadır.

Orhaniye


Marmaris’ten Hisarönü ve Bozburun’a giden yolun 30. kilometresinde Hisarönü Körfezi’nin nefis bir koyuna gelinir. Koyda Kız Kumu adı verilen ve deniz suyunun alçalıp yükselmesiyle oluşan doğal yapı olağanüstü bir görünüm sergiler. Deniz kıyısında yaklaşık 750 metre uzunluğundaki bu kırmızımtırak yolla ilgili çeşitli efsaneler anlatılır. Marmaris’te kesinlikle görülmesi gereken bu olağanüstü manzaralı koyda kalınabilecek birkaç pansiyon ve lokanta turistlere hizmet vermektedir. Orhaniye’de yeni kurulan bir yat limanı da çalışmaya başlamıştır. Koydaki bir adacık üzerinde kale duvarları görülen antik dönemden kalıntılar bulunmaktadır. Köyün yerli nüfusu bin kadardır.

Turgut ve Şelale


Marmaris-Hisarönü yoluyla Orhaniye’den geçilerek 35. kilometrede Turgut’a gelinir. Antik sit alanı olan köy bu nedenle bakirliğini korumuştur. Turizme açılmadığı için henüz sakin kalan yörelerden biridir. Panoraması güzel, sahili güzel, kumsalı güzel, havası güzeldir. Sahilde hizmet veren lokantası vardır. Köy şelalesiyle ünlüdür. Köy merkezinden şelaleye giden yol üzerinde yaklaşık bir kilometre mesafede sağ yamaçta, kolay fark edilemeyen antik bir yapı yer alır. Kısa bir süre önce arkeologlar bu yapının İÖ 3-4. yüzyıllara ait Diyagoras adında bir savaşçının anıt mezarı olduğunu belirlemişlerdir. Şelale suyla ormanın sarmaş dolaş olduğu bir cennet bahçesidir. Burası özellikle yaz aylarında serinlemek için aranılan bir köşedir.Yürümeyi sevenlerin suyun kaynağına kadar gidip gelmesi tavsiye edilir. Şelale 6- 7 metre yükseklikten dökülmekte, meydana gelen ufak gölcükte yüzülebilmektedir. Eski bir değirmen kalıntısının önünde ateşte pişirilen bazlamayla içilecek soğuk ayran acıkanlar için güzel bir ziyafettir. Ayrıca çardak lokantası da vardır. Şelale safari yapanların da uğradığı sevilen yerlerden biridir.

Selimiye


Marmaris Hisarönü yolundan 45. kilometrededir. Selimiye Hisarönü Körfezi’nin en güzel koylarından biridir. Doğal güzellikler ve tarihi kalıntıları bakımından önemli bir köydür. Özellikle badem ağaçları çiçeklendiğinde manzarasının seyrine doyum olmaz. Çevrenin en güzel mehtabı koyun batı yönünden izlenir. Tepelere tırmanan Bozburun yolunun her köşesinden seyredilebilen koy panoraması ayrı güzelliktedir. Balığın belki en tazesi ve lezzetlisi Selimiye’de yenmektedir. Kalınabilecek birkaç otel,motel, pansiyonu ve restoranları vardır. Kıyıları bazen kumsal bazen kayalıktır. İsteyen istediği gibi, istediği yerde denize girebilir. Selimiye, Marmaris’e her gelen doğa meraklısı turistin sessiz sedasız arayıp bulduğu; doğası muhteşem, yaşantısı mütevazı, gönül dostu bir balıkçı köyüdür. Köyün nüfusu bin 100 kadardır.

Bozburun


Hisarönü ve Selimiye üzerinden Marmaris-Bozburun arası 52 kilometredir. Nüfusu 2 bini aşmaktadır. Yol güzergahı doyum olmaz manzaralar sergiler. Kasaba Bozburun Yarımadası’nın uç noktasındadır. Marmaris çevresinin bakir kalmış dinlenme yörelerindendir. Küçük fakat neşeli bir limanı vardır. Mavi tur teknelerinin önemli bir uğrak yeridir. Motel, pansiyon ve lokantaları oldukça iyi hizmet verir. Denizi temiz, çevresi koylarla çevrilidir. Koyda motor gezileri turistlerin başlıca eğlencelerindendir. Büyük kentlerden gelip ev yaparak yerleşen yazlıkçılar vardır. Bozburun, yörede gulet yapımıyla tanınmış, son yıllarda bir aşama yaparak 30 metre boyunda tekneler yapılmaya başlanmıştır

Söğüt


Söğüt’e Marmaris’ten İçmeler ve Bayır üzerinden 45 kilometrelik bir yolla ya da Marmaris, Hisarönü ve Selimiye üzerinden gidilebilir. Bayır üzerinden giden yol ormanlar arasından, Selimiye üzerinden giden kısa yolsa sahil ve koylardan geçer. Yolun birinden gitmek, diğerinden dönmek çok zevkli olur. Söğüt Bozburun Yarımadası’nın Sömbeki Körfezi’nde tenha bir köydür. Çok güzel manzaralı iki mahallesinden biri Şirinyer diğeri Cumhuriyet’tir(Saranda). Her iki mahallede de birkaç mütevazı pansiyonla birkaç lokanta turistlere hizmet verir. Lokantada her zaman balık bulunur. Çevrede badem, harup ve zeytin ağaçları yer almaktadır. Tarifeli minibüs seferi vardır. Nüfusu 2 bin 500’dür.

Taşlıca – Fenaket


Söğüt’ten devam eden yol 5 kilometre sonra son durak olarak Taşlıca’ya varır. Dağ yamacından yükselerek gidilen yolda Sömbeki Körfezi, yarımadalar ve adalar son derece güzel manzaralar sergiler. Köy yeni yapılan beş on bina dışında kuyularının bulunduğu yer bir tablo güzelliğindedir. Yakının da antik Foniks kentinin kalıntıları görülmektedir.

Serçe Limanı


Bozburun Yarmadası’nın güneyinde, Rodos’un karşı yakasında, ancak denizden ulaşılan bir limandır. Taşlıca’dan limana giden bir karayolu çalışması sürmektedir. Limanın kayalardan oyulmuş görkemli bir kapısı vardır. Koyun suyu temiz ve berraktır. Yapılan bir sualtı araştırmasında 11. yüzyıla ait batık ve içinde cam eşya bulunmuş ve bulunan parçalar Bodrum Sualtı Müzesi’ne gönderilmiştir. Serçe Limanı bu arkeolojik bulguların yeri olarak tanınmaktadır.

Kasara


Rodos Adası’nın karşısında, Serçe Limanı’nın bulunduğu koyda ufak bir ilkçağ kentidir. Önemli bir kalıntıya rastlanmamıştır. Liman yakınında Taşlıca köyünün Aziziye mahallesi yer almaktadır.

Bozukkale (Loryma)


İÖ 10. yüzyılda Rodos peraiasının merkezi olan Loryma (Bozukkale) tarihi kenti hakkında yeterli bilgi bulunmamaktadır. Karşılıklı surlarla dikdörtgen şeklinde uzanan kalenin dokuz kulesi vardır. Kale, kule ve burçlarıyla gayet iyi korunmuş, sağlam bir durumdadır. Kale’ye ‘bozuk’ sözünün yakıştırılmış olması kalenin bir yanının eksik oluşu ile ilgili olabilir. Kale Rodos’un karşı kıyısının savunma birimi olduğu kanısını uyandırmaktadır. Bozukkale Koyu’na İngiliz deniz haritalarında Oplosika Bükü denmesinden eskiden kıyıda bir tersane bulunduğu anlaşılmaktadır. Ege’de seyreden bütün yatlar Bozukkale’yi durak yeri olarak kullanırlar. Coğrafi durumu ve liman girişinin darlığı nedeniyle Peleponnes Deniz Savaşları’nda bu limanı Atina gemileri de kullanmıştır. İÖ 395 yılında Atina’lı kumandan Karor, Knidos savaşından önce gemilerini burada toplamış ve İÖ 305 yılında Antigonos’un oğlu Demetrios da Rodos’a yaptığı saldırı hazırlıkları için bu limanı seçmiştir.

Kıran Gölü


Loryma (Bozukkale) antik kentinin yakınında bulunmaktadır.Kışın dolan, yazın kuruyan, 30 metre çapında ufak bir gölcüktür. Çevresindeki diğer antik kentler gibi bu gölcüğün yanında Rodos’a bağlı tarihi bir kentin bulunduğu, günümüze ulaşabilen kalıntılardan anlaşılmaktadır. Kent karadan ulaşılması zor bir mevkide bulunduğundan önce Bozukkale Limanı’na kadar denizden gidilip oradan 2 saat kadar süren bir zorlu yürüyüşle antik alana varılabilir. Henüz kazı yapılmamış olduğundan bölge hakkında doyurucu bilgi bulunmamaktadır.

Çubucak


Marmaris’ten Datça’ya giden yolun 20. kilometresindedir. Plajı ve kumsaldan başlayan ormanıyla beğenilen bir kamp ve dinlenme yeridir. Günübirlik tesisleri geliştirilmiştir. Girişinde bir danışma bürosu, ayrıca bir marketi, kabin ve duşlu plajı bulunmaktadır. Çubucak’ta Mayıs ve Eylül ayları arası turizm açısından en hareketli aylardır.

Bencik Limanı ve Balıkaşıran


Hisarönü Körfezi’yle Gökova Körfezi’ni ayıran yarımadanın en dar yerinde, Hisarönü tarafında bulunan bir limandır. Burada geçmiş tarihi bir olay şöyle anlatılmaktadır:


İÖ 550’li yıllarda Persler Karya satrabı Harpagos komutasındaki orduyla Datça Yarımadası’na gelmişlerdi. Bunu haber alan Knidos’lular bir savunma hattı olarak yarımadanın bir kilometrelik en dar yerini kazarak açmak ve Gökova Körfezi’yle Hisarönü Körfezi’ni birleştirmek istemişlerdi. Böylece iki deniz birleşecek, yarımada tam bir ada olacak, savunma kolaylaşacaktı. Büyük gayretlerle çalışma başlamış, ancak çalışanların vücutlarının çeşitli yerlerinde, daha çok da gözlerinde yaralar açılmaya başlamıştı. Şaşıran Knidos’lular Delfi’deki Apollon Tapınağı’nın kahinine bunun nedenini sormuşlar, Pitya da şöyle cevap vermiş: ‘Kıstak ne kale ister ne de kazılmak. Zeus isteseydi kayayı da yapmaz mıydı sanki?’ Bunun üzerine çalışmadan vazgeçilmiş ve sonuçta Persler Knidos’a da sahip olmuşlardır.

Gebekum


Marmaris-Datça yolunun sol tarafında Perili Köşk yazan tabeladan sapılınca bir kilometre kadar sonra Gebekum’a ulaşılır. Manzarası güzeldir, denize girilebilecek çok geniş bir kumsalı vardır. Karşısındaki adaya sığ bir yolla bağlıdır. Kıyıda Perili Köşk adıyla tanınan ve değişik mimarisi beğenilen bir tesis vardır.

Reşadiye


Reşadiye Datça’nın şirin bir mahallesidir. Burada 200 yıl kadar önce yapıldığı sanılan M.Ali Ağa Konağı meraklılarınca görülmeğe değer tarihi ve mimari bir eserdir. Konak beş dönümlük bir arazi içinde yer almaktadır. Alt kat yığma taş, üst kat ahşap karkas ve dolgudur. Konağın en ilgi çeken yanı iç mekan süslemelerinin Anadolu’daki benzer konakların geleneksel süslemelerine benzemesidir. Yıkık durumdaki bina yeni sahibi tarafından restore edilip kurtarılmıştır.

Datça


Marmaris’le Datça arası 68 kilometredir. Nüfusu merkezde 6.500 kadardır. Geçmişte eski Knidos antik kentinin yakınına kurulmuştur. İlçe ve çevresi günümüzde modern bir yapılaşma sürecine girmiştir. Yapılar Akdeniz mimarisi özelliğini taşımaktadır. Datça tarihi kalıntıları, zengin doğası, sağlık veren havası, tertemiz denizi, 100 kadar koyu ve kumsalı, su sporları olanağı ve bunaltmayan sıcağıyla ün yapmış bir turizm köşesidir. Ünlü tarihçi Strabon ‘Tanrı yarattığı kulunun uzun ömürlü olmasını istiyorsa onu Datça Yarımadası’na bırakır’ demekle bir gerçeği ifade etmiştir. Muğla iline bağlı önemli ve şirin bir ilçe olan Datça aynı adla anılan yarımadanın ortasında yer almaktadır. Güney sahillerindeki Mesudiye, Palamutbükü, Domuz Çukuru, Kara İncir ve Değirmen koyları tatilcilerin çok sevdiği ve yaz aylarında konakladıkları turistik yerlerdir. Datça’nın iç kilometre yakınında olan Eski Datça mahallesi son yıllarda rağbet görmeye başlamış, eski harap binalar restorasyonlarla kimliklerine kavuşturulmuştur.Yollar ve çevre de karakterlerine sadık kalınarak yenilenmiştir.

Burgaz (Eski Knidos)


Datça ilçe merkezine 2 kilometre uzaklıktadır. Dorlar tarafından kurulan Eski Knidos kentinin burası olduğu sanılır.1993 yılından bu yana yapılmakta olan kazılarda Helenistik dönem öncesine ait bulgular elde edilmiştir. Kent sur duvarlarıyla çevrilmiştir. Sahilin sığ olan yerlerinde deniz surları ve iki liman kalıntısı görülebilmektedir.

Knidos


İÖ 4. yüzyıl ortalarında Knidos’lular ekonomik nedenlerle eski kentlerini Tekir Burnu’na taşımış ve burayı 6 Dor şehrinin merkezi yapmışlardır. Tekir Burnu Datça kentinin 42 kilometre batısında ve güneybatı Anadolu’dan Ege Denizi’ne uzanan Datça Yarımadası’nın en uç noktasında önemli bir yerdir. Tarihi kadar coğrafyasıyla da ünlü olan ve çekici bir doğa güzelliğine sahip bulunan kentin biri ticari, diğeri askeri olmak üzere iki limanı vardır. Tarihçi Strabon askeri limanın 20 savaş gemisi için elverişli olduğunu, gereğinde liman ağzının zincirle kapatıldığını, güneydeki ikinci ticari limanınsa her iki yandan uzanan mendireği bulunduğunu yazmaktadır. Knidos 15 kilometre uzunluğunda bir surla çevrili olup sur üzerinde ikisi kuzeyde, biri doğuda olmak üzere üç kapısı bulunmaktaydı. Akropol kentin kuzeydoğu tepeciğinde yer alıyordu. İki tiyatrosu, bir odeonu, 2 tapınağı, bir stoa ve agorasıyla diğer kent yapıları olduğu kalıntılardan anlaşılmaktadır. Bunlar içinde belki en ilginç olanı Afrodit Tapınağıdır.


Buradaki kazılarda ünlü Knidos’lu heykeltıraş Praksiteles’in İÖ 4. yüzyılda yaptığı mermer Afrodit heykelinin yalnızca gövdesi bulunmuştur. Heykeltıraş bu heykeli Kos kentinin siparişi üzerine yapmış, ancak Kos’lular çıplak olarak yapılmış bu heykeli beğenmediklerinden Knidos’lular tarafından satın alınmıştır. Bizler şimdi yalnız Roma dönemi kopyalarından bu çıplak tanrıçayı seyredebiliyoruz. 1857’de Newton tarafından başlatılan kazılarda da önemli bir heykel olan ünlü Demeter heykeli bulunmuş ve British Museum’a gönderilmiştir.


Mermer, Datça yöresinin asil bir taşıdır ve Knidos mimaride mermeri en çok kullanan kent olmuştur. Mavi yolculuk yazarı Azra Erhat’ın dediği gibi ‘Bunu anlayabilmek için bir yandan yerinde kalmış mermerlere bakmak; bir yandan da British Museum’da başlı başına bir salonda sergilenmiş bulunan eserleri görüp düşünmek gerekir.’

Çamlık İskelesi


Marmaris-Muğla yolunun 12. kilometresinde sola sapılan yol 6 kilometre sonra Çamlık iskelesine ulaşır. Burası adından da anlaşıldığı gibi çamı bol bir alandır. Sedir Adası’na giden teknelerin durak yeridir. İskele meydanında bir büfe ve bir kahve ve ağaçlıklar arasında bir lokanta vardır.

Çamlı Köy


Çamlık İskelesinden 3 kilometre ötede ve Sedir Adası karşısındadır. Çamlı Köy de Karya’nın antik yerleşim alanlarından biri olmalıdır. Havası güzel, suyu temiz, manzarası hoş bir köşedir. Tercih edilen bir sahil ve dinlenme yeri olarak tanınır.

Boncuk


Çamlı köyünden devam eden yol 9 km sonra Boncuk’a ulaşır. Boncuk çevrenin çok sevilen koylarından biridir. Suyu berrak ve dinlendiricidir. Sahilde düzenli dikilmiş palmiye ağaçları olan bir dinlenme tesisi bulunmaktadır. Yalnızlık ve sükunet arayanlar ve kayalık yerde yüzmeyi sevenler için çok elverişli bir koydur. Tesisin hemen yanında bulunan küçük bir antik kalıntı tarih meraklıları için ilgi çekicidir.

Kedrae (Sedir Adası)


Kemre (Gökova) Körfezi’nde bulunan görülmeğe değer güzellikte, antik kalıntılarla dolu üçlü bir ada grubunun en büyüğüdür.


Adanın Tarihi


Tarihsel gelişmesini İÖ 6. yüzyıldan başlayarak izleyebildiğimiz Kedrae, Krya’nın önemli kantlerinden biriydi. Bazı kaynaklara göre Karya kral aileleri yazlarını bu adada geçirirlerdi. Daha sonraki yüzyıllarda bu adayı Rodos Periası’nın (karşı yakasının) önemli kasabalarından biri olarak görüyoruz. İÖ 454-428 yıllarında Karya birliğine katılan Kedrae daha sonra Attika-Delos Deniz Birliği’ne girmiştir. Ada bu birliğe önceleri yılda 3 bin, daha sonra 2 bin drahmi aidat ödüyordu. Marmaris’lilerin Sedir Adası dedikleri bu adanın ilk çağlardaki adının Cedrae olduğu bilinmektedir. Kelimenin kökü Cedrus’tur. Cedrus büyük boylara erişen bir ağaç türüdür ve yüzyıllar öncesinde ada ve çevresi bu ağaçlarla kaplı olduğundan bu isim adaya yakıştırılmış olabilir. Fakat günümüzde ne adada, ne de çevresinde bu ağaçtan eser kalmamıştır. Bugün ada makilerle, zeytin ve çam ağaçlarıyla kaplıdır. Resmi hazine kayıtlarında şehroğlu ya da şehroğlan Adası olarak geçer. Halikarnas Balıkçısı bu adaya Gülen adını koymuştur. Kleopatra adası, Şiir Adası, Aşk Adası, Balayı Adası adını yakıştıranlar da vardır. Bunlar hep adanın tarih ve güzelliğinden kaynaklanmaktadır.


Antik Kalıntılar


Ada kalıntılarıyla da büyük önem taşır. Kıyı şeridi yer yer kuleli surlarla çevrilidir. Sur içinde daha sonra Hıristiyanlar tarafından kiliseye çevrilen Dor stilinde bir tapınak ve Roma dönemi öncesine ait olması gereken bin 500 kişilik bir tiyatro, yuvarlak çatılı küçük yapılar, içleri kırmızı boyalı sarnıçlar, tüneller yer alır. Çevre antik yapılardan dağılmış sütun başlığı, üzerine resim ve rölyefler işlenmiş taşlarla doludur. Ada bir açık hava müzesi durumundadır. Arkeolojik değerlerin korunabilmesi için adada gecelemek yasaklanmıştır. Aynı zamanda büyük bir özelliği olan ada kumundan bir avuç dahi olsa alınmasına izin verilmemektedir.

Karacasöğüt


Marmaris-Muğla yolunun 11. kilometresindeki sapaktan sola dönen yoldan çamlıklar arasından geçerek Karacasöğüt’e varılır. Gökova Körfezi’nin iki güzel koyu önünüzdedir. Karaca ve Söğüt. Bu iki koy mavi yolculuk teknelerinin tercih ettikleri uğrak yerlerindendir. Sahili sığ ve kumu incedir. Köy sınırları içindeki ufak motel ve pansiyonlar turizme hizmet verirler. Yakındaki şelale ve mağaralar yeni yeni tanınmaktadır. Koyda Ankaralı yazlıkçıların güzel villaları vardır.

Euthena (Altın Sivrisi)


Marmaris’ten kuzeyde 10 kilometre, Karacasöğüt köyünden 2 kilometre uzaklıktadır. 609 metreyle çevrenin en yüksek tepesidir. Doruğa varmadan yamaçta bir nekropol (mezarlık), doruğa yaklaşınca da sur ve tapınak kalıntıları, kaya mezarları ve sarnıçlar görülür. Euthena Eski Çağ’da Rodos’a bağlı önemli bir yerleşim yeri olmuştur.

Amnistos


Karacasöğüt köyü yakınlarında Eski Çağ’da Rodos’a bağlı bir yerleşim yeridir. Surları günümüze kadar gelebilmiştir. Kıyıda antik bir iskele uzantısı görülmektedir.

Okluk Koyu İngiliz Limanı


Gidiş yönünde Karacasöğüt’ten sola ayrılan yol Okluk Koyu’ndan geçer. Diğer koylar gibi bu koy da ormanlarıyla yemyeşil, deniziyle masmavi renk armonileri sergiler; insanı öylesine etkiler ki kolay kolay ayrılamazsınız. Okluk Limanı’nın tekne bağlayabilecek iskelesi ve birkaç lokantası müşterilerine hizmet vermektedir. Koyun bu güzel manzarası içinde devlet büyüklerini ve konuklarını ağırlamak için Başbakanlık Konuk Evi yer almaktadır. Bu koya İngiliz Koyu denmekteyse de İngiliz Limanı daha da ileridedir. Okluk Limanı’ndan devam eden yol Mal Deresi sahilinden küçük Ayın Deresi ve Ayın Koyu’ndan geçerek Mal Bükü’nün sonunda koridor gibi uzayan, barınaklı İngiliz Limanı’na ulaşır. Bu liman doğal yapısı nedeni ile bütün rüzgarlara kapalı, her zaman sakin, huzurlu ve güvenlidir. II. Dünya Savaşı’nda Alman donanmasından kaçan İngiliz denizaltıları bu limana saklanmış, birkaç ay burada barınmışlardır. Bu tarihi hadise nedeniyle halk buraya İngiliz Limanı adını yakıştırmıştır.

Bördübet


Marmaris’ten Datça’ya giden yol 28. kilometrede sağa sapar, küçük küçük koyları geçerek 9 kilometre sonra Gökova Körfezi’nin en güzel koylarından Bördübet’e ulaşır. Köy ve çevresi doğal sit alanı olduğundan yapılaşma yaşanmamış, yöre bakir kalmıştır. Uzun yolun yorgunluğunu göze alıp buraya kadar gelenler tahmin etmedikleri güzellikte bir doğayla karşı karşıya kalırlar, güneşlenmenin , denizin ve tatilin tadını doya doya çıkarırlar. Koydan içerilere doğru ilerleyen ve gittikçe daralan bir azmak yatlara sığınak vazifesi görmektedir. Hemen yakındaki Amazon kamping ve bir otel çevreyi koruyan bilinçli bir çalışmayla çok iyi hizmet vermektedir.

Longöz


Bördübet ve Amazon’dan devam eden orman yoluyla Longöz’e ulaşılır. Ama mümkünse hayal edilemeyecek güzellikteki doğa harikası bu cennet köşeye denizden gidilmelidir. Denizden karaya adeta bir labirent gibi lokantanın varlığı sizi şaşırtacaktır. Ali Baba’nın odun ateşinde hazırladığı ızgaralar, yaprak dolmaları ve daha nice leziz yiyecekler unutulamayacak bir lezzetin anısı olarak hatıralarda kalır.

Çetibeli


Marmaris-Muğla yolunun 20. kilometresindeki Çetibeli mevkiinde şirin bir köydür. Ulu çınarlar altında, ufak bir çağlayanın şırıltısında yaz kış dinlenilecek ve yemek yenilecek bir tesisin bulunması çok sevindiricidir.Yine bu yol üzerinde yeni yeni dinlenme tesisleri ve restoranların da yer aldığı görülmektedir.

Gökova


Marmaris-Muğla yolu üzerinde 27. kilometrededir. Gökova sapağına girişteki yol bir kilometre boyunca okaliptus ağaçlarından oluşan doğal bir ağaç tünelinden geçer. Bu doğal tünelin verdiği güzellik duygusu ve heyecanı unutulamaz. Körfezin her köşesi ayrı bir güzellik sergiler. Mavi yolculuğun pek çok önemli koyu burada yer alır. Gökova Marmaris-Bodrum güzergahını en önemli parçasıdır. Bördübet, Karacasöğüt, Okluk, İngiliz Limanı, Longöz ve Yedi Adalar bu körfezin kucakladığı koylardır. Gökova’dan Sakartepe’ye tırmanan varyantlardan ovanın yeşiline karışan denizin mavisi unutulmayacak güzelliktedir. Körfezin, ovanın ve çevresinin güzelliğini sözcüklerle anlatabilmek kolay değildir.

Marmaris’te Günlük Körfez Turları


Marmaris ve çevresini denizden görmenin bambaşka bir zevki vardır. Sabahları saat 10’da başlayan deniz motoru turları akşam saat 19.00’da sona erer. Motorlar gezide genellikle şu rotayı takip ederler: Günnücek Ormanı, Aktaş, Adaağzı, Yalancı Boğaz, Bedir Adası, Cennet Adası, Akvaryum Koyu, Fosforlu Mağara, Kadırga Koyu, Kadırga Koyu’ndan dönülür ve sırasıyla Çiftlik, Kumlubük, Turunç’a uğranarak körfeze girilir. İçmeler ve yat limanı arasındaki sahil şeridi ve güneşin batışı seyredilerek limana gelinir.

Marmaris ve çevresinin önemli özelliklerinden biri de mavi yolculuktur. Gezi, araştırma, arkeoloji, macera, heyecan, spor, dinlenme, sevgi, saygı, hoşgörü, yaşam ve düşünce hep bu yolculuğun felsefesi içindedir. Bu nedenle ideal bir gezidir. Mavi yolculuk programına başlarken, onun fikriyatını ve felsefesini kuran ve ilk uygulayan ünlü tarihçi, yazar ve çevirmen Cevat Şakir Kabaağaçlı (Halikarnas Balıkçısı), yardımcısı ve arkadaşları Sabahattin Eyüboğlu, Azra Erhat, Şadan Gökovalı ve diğerlerini anmak için her mavi yolcu için bir kadirşinaslık vazifesi ve şükran borcudur.

Ülkemizin Ege ve Akdeniz sahillerini dolaşanlar, büyük antik kentlerin genelde kıyılarda olduğunu görürler. Dünyanın en güzel körfez ve koylarının da burada toplandığına şahit olurlar. Yine büyük uygarlıkların günümüze kadar dayanabilmiş kalıntılarını hayret ve hayranlıkla seyreder, geçmiş çağların nostaljisini yaşarlar. Güneşin en güzel doğuşu ve en güzel batışı mavi yolculukta seyredilir, deniz ürünlerinin en tazesi mavi yolculukta yenir, fotoğrafların en güzeli mavi yolculukta çekilir. Kayalık ve derin, kumsal ve sığ her koy ve sahil mavi yolcuların seçeneğinde ve emrindedir. Doğal bir dantel gibi işlenmiş kıyıların mavi ve yeşil tonlarının oluşturduğu renk armonileri yalnız mavi yolcuların görebildikleri bir fırsattır; unutulmayacak en güzel günler, dostluklar mavi yolculukla başlar ve sürer.

[Sedef 21]

[CrasHofCinneT]

MARMARİS, ülkemizin başlıca turizm yöre­lerinden biridir. Ege Bölgesi'nin güney kesi­minde yer alan Marmaris kasabası, Muğla iline bağlı olan aynı adlı ilçenin merkezidir. İlçe toprakları, Ege Denizi ile Akdeniz'i birbirinden ayırırcasına Anadolu'nun güney­batı kesiminden batıya doğru uzanan büyük bir kara çıkıntısının başlangıç bölümünde yer alır. Üç tarafı denizlerle çevrilmiş olan Mar­maris ilçesi, danteli andıran kıyıları ve çam balıyla ünlüdür. Çok girintili çıkıntılı olan bu kıyılardaki koyların birçoğu bu yörede "bük" ya da "liman" adıyla anılır. Kıyıların açığında birçok ada vardır. Her biri gözler önüne eşsiz güzellikle görünümler seren bu koyların bazı­larında kızıl çam ormanları deniz kıyısın­dan başlar. Marmaris'in önemli bir özelliği de, kıyılarında sığla (günlük) adı verilen bitki topluluklarına rastlanmasıdır. Bu ağaçlardan elde edilen sığla yağı, kozmetik sanayisinde kullanılan değerli bir üründür. İlçe kıyılarında turizme yönelik olarak yapılmış çok sayıda otel, motel, tatil köyü, tatil sitesi, konut ve pansiyon vardır. Kıyıların ve koyların güzelli­ğini denizden görmek amacıyla teknelerle çıkılan ve Mavi Yolculuk denen uzun deniz gezileri de bu yörede gelenekselleşmiştir. Eskiden daha çok Mavi Yolculuk'a çıkan yerli teknelerin uğrak yeri olan koylarda, Marma­ris'te bir yat limanı yapılmasından sonra yabancı teknelere de sıkça rastlanmaktadır.

Marmaris kasabasının yer aldığı yöre ilk­çağda Physkos adıyla anılırdı. Karya bölgesi­nin güneyindeki Physkos, adını buradaki bir kaleden almaktaydı. Kanuni Sultan Süley­man'ın, Rodos seferi için bu yöreye gelmesin­den sonra kıyı kesimine de yerleşilmeye başlandı. Kanuni tarafında adının Mimaras olarak değiştirildiği söylenen bu yerleşim yerine daha sonra Mermeris dendi. Adı gide­rek Marmaris'e dönüşen kasaba, önü bir yarımada ile bazı küçük adalar tarafından kapatılan bir koyun kuzey kıyısında yer alır.

Yazın Marmaris kasabasının nüfusu birkaç kat artar. Rıhtımdan kalkan teknelerle ilçe kıyıları ve komşu ilçelerdeki görülmeye değer yörelere geziler düzenlenir. Teknelerle gidi­len bazı koylarda su o kadar berraktır ki, denizin derinlikleri açık seçik görülebilir. İlçenin kuzey kıyısı açığındaki Sedir Adası'na da turlar düzenlenir. Eskiden Sideyri adıyla anılan bu ada ender rastlanan ince ve vücuda yapışmayan kumuyla ünlüdür. Sedir Adası' nin bu ayırt edici özelliğinin korunması ama­cıyla buradan kum alınması yasaklanmıştır. Eskiçağda yöreye gelip Sedir Adası'nda deni­ze giren Kleopatra'nın bu kumları Mısır'daki Nil deltasından taşıttığı söylenir.

Eskiden sakin birer dinlence alanı olan İçmeler ve Turunç gibi yöreler 1980'lerde turistik tesislerle dolmuştur. Yazın Marmaris kıyılarında çevre ve deniz kirlenmesi sorunla­rıyla karşılaşılır.

Kaynak: MsXLabs.org & Temel Britannica

[Pollyanna]

Aşıklarına Ağlayan Deniz: Fethiye, Ölüdeniz
Fethiye çoğumuza Ölüdeniz'i hatırlatır. Dünyanın en ünlü ve en güzel harikalarından olan Ölüdeniz'in, kristal kadar saf olan suları o kadar temizdir ki denizin dibini görmek mümkündür. Ölüdeniz iki bölümden oluşur: Birinci bölüm koydan lagüne uzanan ve denizi dalgalı olan Belcekız, diğeri ise lagünün bulunduğu ve sakin, sığ olan gerçek Ölüdeniz bölümüdür.

Fethiye'nin adeta simgesi haline gelen ve suları günün ilerleyişine göre renk değiştiren Ölüdeniz-Belcekız'ın ise romantik ama hüzünlü bir efsanesi vardır.
Eski çağlarda buralardan geçen gemiler açıkta demirler ve içme suyu almak üzere kıyıya sandalla çıkarlarmış. Bir gün yaşlı bir kaptanın genç, yakışıklı oğlu su almak için koya çıktığında güzel mi güzel Belcekız’ı görür. Görür görmez de vurulur.
Kızın yüreğine de ateş düşer. Ama delikanlı suyu alıp dönmek zorundadır. Gemi uzaklaşıp gider. Belcekız hep kıyıyı, sevgilisini kollar. Delikanlı da geminin buralardan her geçişinde su almaya gelir. Böylece görüşürler, buluşurlar. Ancak bir gün gemi buralardan geçerken fırtına patlar. Genç, babasına burada korunaklı, havuz gibi bir koy olduğunu söyler. İhtiyar kurt ise oğlunun sevgilisini görmek uğruna gemiyi parçalamayı göze aldığını sanır, itiraz eder. Dalgalarla birlikte kavga da büyür baba oğul arasında. Gemi tam kayalıklara çarpacakken kaptan bir kürek darbesiyle oğlunu denize atar ve dümene yapışır. Ama birden farkeder ki gerçekten de deniz dönerek çarşaf gibi bir koya girmektedir. Ne hazindir ki, oğlan orada ölür. Kayaların üzerinde sevdiğini bekleyen Belcekız da haberi alınca, kendini kayalardan atar. İşte o gün bu gündür kızın öldüğü yere Belcekız, oğlanın öldüğü yere Ölüdeniz denir. Günün ilerleyişine göre rengi değişip duran deniz de bir rivayete göre hala aşıklara ağlamaktır, bir oğlana bir kıza yanmaktadır.
Turkuaz onda anlam bulur
Muğla'nın turistik ilçesi Fethiye, Akdeniz'in içinde irili ufaklı adaların serpiştiği Fethiye körfezinde arkası çam ormanlarıyla çevrili kuzeye açık bir koyda yer alır. Denizin turkuaz rengi denilince ilk akla gelen kenttir. Zira yeşile çalan mavinin her güzel tonu Fethiye'de Ölüdeniz'e oturmuştur. Akşamüstü, günbatımına doğru, başka hiç bir denizde göremeyeceğiniz türkuazı yakalarsınız.

Fethiye’den Ölüdeniz’e çamlar arasından giden yol 14 km. Yokuşlu inişli yolun sonunda ziyaretçileri Belcekız Koyu karşılar.
Koyun içinden uzanan kumsalı yürüdüğünüzde Ölüdeniz’i görürsünüz.
Kaya mezarları ve kale önünden bir düzlüğe, Karagözler'den denize doğru iner. Ufkunu şövalye adası, Günlükbarı ve karşılarındaki dağlar oluşturmaktadır.
İklimi
Yörede, sıcak ve kurak yazları, ılık ve yağışlı kışları ile Akdeniz iklimi hüküm sürmektedir. Yaz aylarında 30 derece civarında olan sıcaklık, kışın genellikle 10 derecenin üzerindedir. Deniz suyu sıcaklığı hiçbir mevsimde 16 derecenin altına düşmez. Yaz sezonu boyunca hava tutarlılık gösterir. Bazen sabah saatlerinde kuzey rüzgarı eser ve kuzey pistlerinden vadi içine kalkış yapılır. Güney pisti günün büyük bölümünde 5-20 km arasında güneyden esen rüzgarı karşılar.

[Pollyanna]

Cennetten Bir Köşe:Marmaris

Tanrı’nın dokunduğu yeşil ve mavinin tüm tonlarını görebileceğiniz bir belde.


Marmaris; Uzun kıyı şeridindeki inanılmaz koyları, doğal limanları, mavi turları, antik kentleri, yat limanları, su sporları ve tabiat güzellikleri insanın aklını başından alıyor.
Doğa güzellikleri etrafını saran yüksek ve sık çam ormanları, tarihin her devrinden muhteşem kalıntıları ve kültürlerin izlerini bulabileceğiniz Marmaris tarih ve kültür mirası, muhteşem doğası ile Türk ve Dünya Turizm merkezlerinin en önde gelen turizm cennetidir Marmaris.
Gelen turistler içinde kalacak yer sıkıntısı yok. Çünkü her bütçeye uygun gönüllerince tatil yapabilecekleri konaklama yerleri mevcut. Bir zamanların balıkçı köyü Marmaris artık kocaman bir şehir olmuş. Her türlü ihtiyacınızı karşılayabileceğiniz yerler bulunmakta…