[Mystic@L]

Karalama Defterimden Sadece Sana

duyuyorsun değil mi
nasılda sıkıyor canını
belki de
sahip olduğun
en değerli şeyi
bu defterin içinde
biryerlerde kaybettin
ondandır sıkıntın
biliyorum hiç okuyamayacaksın
ve bilmeyeceksin
nasıl sevdiğimi
ama
öyle demiyor ki
güneşten sararmış yaprakları
karalama defterimin...

[NoRanynn]

Seni yazmak istedim her defasında. Ne aklım seni anlatacak bir kelime buldu ne de kalemim seni yazacak rengi. Bir düş olduğunu düşündüm sonrasında. Güzelliklerle dolu bir hayatın anlamıydın çogu zaman. Sensizliği bile içinde yine sen olduğun için sevdim.
Bilmiyorum hayat nedir sevgiler aşklar ölümler gerçek midir? Sensizliğin yükünü papatyalara yüklemeye cesaret edemedim. Sormadım o bir kaç yapraga sevip sevmediğini.
Senden habersiz seninle yaşadım aşkımı. Bazen kızdım sana yakın görmediğim anlarda. Bazen de delicesine sevdim yüzüne bakmaya korkarak. Çok saftı çok temizdi sevgim. Sana bakamayacak kadar ürkekti.

Delicesine aşıktı dudaklarım,
seninle konuşmayı unutacak kadar!

Yeni doğmus bir bebeğe hayatı anlatmak kadar zordu seni anlatmak. Kelimeler düğüm düğüm saklandı hep damarlarımda. Birini çıkarabilsem çorap söküğü gibi hepsi art arda dökülecekti ellerine. Ben ne o kelimeyi ne de onu kullanabilecek doğru zamanı bulamadım!
Yeni koparılmış bir gül gibi masumdu sevgim. Ruhumu yeşertip o güle bir kaç yaprak yaptım ve sonrasında ufak bir dal! Hayatımdaki bütün renkleri bir bir sürdüm yapraklarına yalnız siyahla beyazı ayırdım kendime. Kırmızıyı da kendi kanımdan çaldım ve öylece bir hayatı o gülle birlikte ellerine sundum. Yine de umursamadın!

Ve ben kaybettim! Ne acıları düşünür oldum ne de dipsiz uçurumlara yuvarlanan hayatımı. Ömrümde bir kez olsun anlam kazanmıştı oysa hayatım. İlk kez sevmiştim kuşları ağaçları denizleri. Yaşamın kıyısından izlerdim hep hayatı ve insanları. Hiç
tatmamıştım kalabalığın arasındaki deniz kokusunu ve böylesine kalabalık bir aşkı!
Her kelimemde bir küfür her hareketimde bir isyan olacak belki hayat.. Belki de karanlığa saklanmış bir tek aydınlık...
Belki açık belki kapalı... Belki siyah Belki beyaz..Ve belki...
Her sey olacak iyi, kötü, güzel veya çirkin ama öncesinde hep belki olacak...
Her ne olursa olsun, yerin dibinde ya da gökyüzünde ben yine sensiz, yine sahipsizim...!!! Lanet olsun...Lanet olsun..

[aS! MeLeq]

Ayrıldık artık,ayrıldık seninle
Sensizlik bir kurşun oldu
Bağrımı delen bir ateş
Kalbimi yakan bir acı
Sensizlikte her gece
İsyana bir adım
Her yeni doğan gün
Ölüme bir çağrı
SENSİZLİK;
Sanki,sanki hiçliğin adı
SENSİZLİK;
Ölümün sessiz bir fermanı
Eriyorum günden güne
Kısalıyor ömrüm her gece
Sensizliğin diğer adı,
Ölümdür,ölümdür bence...
Ayrıldık artık,ayrıldık seninle
Sensizlik bir kurşun oldu
Bağrımı delen bir ateş
Kalbimi yakan bir acı
Sensizlikte her gece
İsyana bir adım
Her yeni doğan gün
Ölüme bir çağrı
SENSİZLİK;
Sanki,sanki hiçliğin adı
SENSİZLİK;
Ölümün sessiz bir fermanı
Eriyorum günden güne
Kısalıyor ömrüm her gece
Sensizliğin diğer adı,
Ölümdür,ölümdür bence...

[NoRanynn]

.........senden vazgeçiyorum............
bağışla gördüğüm en güzel düş'üm artık uyandım,ben senli ayrılığın en güzel yanlarını satırlar arasında bıraktım,şimdi yeniden cümleler kuruyorum hayata dair daha umutlu,bu düş'ü yarım bırakmak canımı acıtsada ben uyandım...keşkeleri dilimden düşürdüm,ben artıkhayatıma bahar tadında devam etmek istiyorum,sen en sıcak yaz günleri gibi içimi ısıtsanda bu yürek biraz üşüsün ve titresin bedenim bir başına....

........gözlerinden vazgeçiyorum...........
şimdi bir güneş gibi ışıl ışıl yüreğimi aydınlatan ama beni yakan gözlerini unuttum bağışla,bir çiçektin sanki dokunsam kırılacaktın,yakınına vardığımdaysa dikenin battı yüreğime,mutluydum ama ben artık kanatmak istemıyorum senin dikeninle bu yüreği...

.....bu sabah tertemiz bir hayat arzusu çektim içime....
bağışla ben sensiz devam edeceğim herşeye,seninleyken tadına varamadığım aşkı ben artık sensiz anlayacağım....

ve bağışla ardımda kanlı gözyaşlarını değil unutulmaz anıları bırakıyorum..

[NoRanynn]

Bir çocuğun ağlamaklı gözleriyle yazacağım sana bu Gün… bir şairin mısralarını oluşturması gibi, yada bir ozanın türküsüne notaları yerleştirmeye çalışması gibi.. Artık senden kalanları hayatımın içimden ayıramıyorum… Kendime verebileceğim bir şans daha yok gibi geliyor bana.. o kadar çoksun ki yaşadığım şehirde, o kadar çok her yerde sen varsın ki… kurtulamıyorum yüreğimden… yüreğimi gömmek istiyorum.. çobanların bile ulaşamayacağı yaşlı bir tepeye, kuşların bile gitmeye cesaret edemeyeceği bir yere.. o kadar uzaklara gömmeliyim ki, hiç kimse bulup, seni sevdiğim kadar birbaşkasını sevmeyi denememeli…

Bir zamanlar seninle düşlediğim bir çok şey vardı, düşlerinde seninle olmak gibi mesela, düşlerine girmek gibi.. senin beni düşündüğünü hissetmek isterdim hep.. seninle hayatımın gittiği yere kadar gitmek, ardıma bakmadan seninle yürümek isterdim yollarda… bağırmak isterdim bazen sana sevdiğimi, haykırmak isterdim.. sanki duyacakmışsın gibi, duyacak ve bana gelecekmişsin gibi hayaller kurardım.. dedim ya; hayaller… yüzlerce belkide binlerce kez aynanın karşısına geçipte sana sevgimi nasıl anlatacağımı yada anlatabileceğimi denedim.. saatlerce… oysa sen bunu hiçbir zaman yürekten söylememe izin vermedin...

Güneş taşınır giderdi bu şehirden, ben sokak lambasının altında düşen yaprakları sayardım sonbahar akşamlarında, rüzgarlar şarkım olurdu, gökyüzüne bakardım bazen yıldız kaysada bi dilek tutsam diye.. dileklerimin en baş kelimesi hep sen olurdu… sırf adını daha çok cümlelerime yerleştireyim diye kimsenin anlayamayacağı satırlar yazardım… kağıdım bitene kadar, kalemim yorulana kadar… yazardım seni…

Ey unutamadığım… adına binlerce satırlar yazdığım… gelmeyeceğini bile bile yollarına baktığım… nerelerdesin… yüreğimdeki sevdalar düşmek üzere… artık zamanın bile seni bana getiremeyeceğini anladım… bilki artık tek aklımda kalan kelime senin adın… satırlara yazabildiğim tek kelime yine sen… gözlerimin önündeki tek hayal sen kaldın… anlamını yitirdi bu şehir… artık gitmem lazım..