ÝSÝMSÝZ SEVGÝLER
Bize sevmesini öðretmediler sevgili, bize hep sevgiyi saklamasýný öðrettiler.
Hep bekletmeyi.,.hep ertelemeyi...bu yüzden biz kiminle birlikteysek bir diðerini ama hep uzakta olaný özledik,hiç dinmedi doyumsuzluðumuz,biz hep uzaktakini sevdik sevgili...
yanýmýzdakini deðil,odamýzýn duvarýnýn arkasýndakini deðil,birþeyler paylaþtýðýmýzý deðil,uzaklardakini,ulaþamadýðýmýz kadar uzaklardakini sevdik...Yanýmýzdakileri kýrýp geçirdik,incitip üzdük de, hep ulaþamadýklarýmýza sakladýk söyleyemediðimiz o güzel sözleri...Özlediðimiz sevgiden delice korktuk biz sevgili. Sevmek bizim için sýnýrlarýmýzdan hiç çýkmamaktý. Kendi sýnýrlarýmýzda sevmek hep kapana kýsýlmaktý.Bu korku yüzünden hep karþýmýzdaki insanlarýn sevgisini eksik bulduk,küçümsedik onlarýn sevgisini,yeni heyecanlar arama isteði vardý.Bir kiþide takýlý kalmak ne kadar basit diyorduk. Gözümüz hep uçan kuþlardaydý.Yüksek daðlarýn en tepesinden bakýyorduk insanlara biz. Sorun bizdeydi sevgili. Sevgiye inançsýz olan bizdik...Bir insan bizi sevmeye baþladýðýnda,yenildiðinde sevgimize;ondan uzaklaþýr, nasýl da tiksinirdik sevgilerinden biz. Ama bizden biraz uzaklaþmaya görsünler onlarý yana yakýla nasýl da arardýk. Çünkü biz sevilmeye alýþmýþtýk, hatýrlasana nasýl da ihtiyaç duyardýk seslerine, kokularýna. Kaybolmuþtuk daðýttýðýmýz sevgilerde. Kim bizi seviyordu, biz kimi seviyorduk. Sýnýrlar erir, karýþýrdý herþey. Öksüz sahipsiz bir sevgimiz vardý ama onu kime vereceðimizi þaþýrdýk. Ýnanýrlardý bize,inanýrlardý o öksüz, sahipsiz, baþýboþ sevgimize. Çünkü çevremizdeki herkes o kadar hasretti ki sevgiye...Çünkü onlar da bizim gibi sýnýrlar içinde büyümüþlerdi. açýlamýyorlardý,kendilerini tanýyamadan çýkamazlardý, sýnýrdan izinsiz çýkýþ yoktu bize,sevgiye geçit yoktu.Kaç zamandýr kendimizi kandýrdýk sevgili. Kimi sevenler þarkýlarda yaþatýr sevdiðini,kimi eski cüzdanýndaki eski, soluk bir resimde, kimi ise hayallerle süslediði sýnýrlý dünyasýnda anlatacak çok þeyleri yoktur.Çok olan sadece çektikleri acýlardýr sýnýrlý dünyalarýnda.Bunu bilirler sevgili,ama kýramazlar zincirleri.Aþký,sevmeyi,sevilmeyi kendimizi adamayý o kadar çok özlemiþken,ayný zamanda ikiyüzlülükte içimize iþlemiþti.Kendimden biliyorum,gözümüzde hayatýmýzýn zerre kadar önemi yoktu.Gerektiðinde hayatýmýzý hiçe sayacak kadar kahraman ama bir o kadar da yalancý ve riyakardýk sevgili.Patlayýcý bir madde gibi taþýrdýk sevgileri.Kaygý dolu,ürküntü dolu bir sýr gibi taþýrdýk sevgileri.Okuduðumuz yoksulluk romanlarýnda,gözyaþlarýyla seyrettiðimiz filmlerde anlatýlan kahramanlarýn hayatlarýndan daha berbattý hayatýmýz aslýnda.Ama kendimize duymadýðýmýz þefkati onlara duyardýk...Birbirimize ne kadar ne kadar üzüldüðümüzü gösteremediðimizden,birbirimizin derdine yeterince eðilemediðimiz için bu filmlerdeki kahramanlarýn hayatlarýna aðlardýk doyasýya....Aslýnda birbirimizi çok sevmek istiyorduk,ama nedense çok utanýyorduk bundan ve hep erteliyorduk.Yürürken sokakta karanlýklar eþlik ederdi yalnýzlýðýmýza.Sokaðýn sonunda o gökyüzünün yalancýlýðý bizi de vururdu kaybolan o sahipsiz aþklarýda...Biliyormusun bugüne kadar hep seviyormuþum gibi yaptým ben.Aslýnda onlarý tanýmýyordum ben,ama yinede ihtiyacým vardý sevgilerine .Baðýþlasýnlar beni ve unutmasýnlar,onlar adýna onlardan daha çok acý çektim ben...Bir tek seni tanýyorum aslýnda ben...Bir tek seni...Dinliyorum anlat hadi...Demek sonsuza dek kaçýyormuþ insan kendisinden......