Yeni ders yýlý dönemi baþlamýþ, genç kýz okulun ilk günü heyecan içinde yola koyulmuþtu. O’nun için okul, baskýcý ailenin özgürlüðünü kýsýtlayamadýðý, tüm sorunlarý unutturan bir kaçýþ yolu ve ayrý bir dünyaydý. Okul döneminde hafta sonu tatillerinin bile gelmesini istemezken, o koca sýkýcý yaz dönemine dayanmak ne kadar da zor gelmiþti. En çok da en yakýn arkadaþlarý Müjde ve Meltem’ i özlemiþti. Önceki yýl ders seçimlerinin farklý olmasý nedeniyle Müjde ‘yle sýnýflarý ayrýlmýþtý. Yine de ders aralarýnda hemen birbirlerinin sýnýflarýna koþarlardý. Okul kapýsýna geldiðinde onlarca arkadaþý O‘nu kapýda bekliyordu. Hep sevilen ve aranan biriydi. Kapýda uzun uzun kucaklaþtýlar. Kalabalýkta tanýmadýðý bir erkek dikkatini çekti, Müjde hemen okula yeni gelen sýnýf arkadaþýyla O’nu tanýþtýrdý. Çok hoþ bir çocuktu. Birbirlerinin gözlerine bakakaldýlar. Kýzýn pek hissetmediði duygulardý bunlar. Etrafýn alayýyla kendilerine geldiler. Erkekler ‘oðlum sen bu kýza heveslenme, o kimseye bakmaz! ‘ diyerek çocuðu iyice utandýrmýþlardý. Daha sonraki günlerde çocuk bir dakika olsun kýzýn peþini býrakmýyor, çýkmalarý için yalvarýyordu. Kýz da ailesinin tavrýndan korktuðu için bu tür teklifleri hep reddetmiþti. Sonunda hisleri, yakýn arkadaþlarýnýn ýsrarlarý ve görüþmelerine yardýmcý olacaklarý vaadleri ilk kez bir çýkma teklifini kabul ettirmiþti. Küçük bir kaçamakla bir cafede buluþmuþlardý. Ardýndan hiç doyamadýklarý uzun telefon sohbetleri… Ders aralarý birbirlerine koþmalar ve hiç vazgeçemedikleri okul bahçesindeki aðaç altý… Kýzý bu iliþki heyecanlandýrdýðý kadar korkutuyordu da… Arkadaþlarýnýn desteklediði oyunlarla dýþarýya çýkmak için bahaneler yaratýyor ve erkek arkadaþýyla buluþuyordu.
Bir hafta sonu arkadaþlarýndan birinin yaþ günü partisi yapýlacaktý. Ne yaptýysa gitmek için izin alamamýþtý. Arkadaþlarýnýn çabalarý da sonuçsuz kalmýþtý. Müjde ve Meltem teselli etmeye çalýþtýlarsa da faydasý yoktu. Yanlarýndan aksi bir tavýrla uzaklaþtý. Erkek arkadaþý ve diðer arkadaþlarý yaþ gününde eðlenirken O yataðýna uzanýp, acý bir þiir yazmýþtý. Hafta baþý okula geldiðinde erkek arkadaþý her zamanki gibi O’nu kapýda beklemiyordu. Sýnýfýna doðru gitti. Soðuk bir tavýrla karþýlanýnca hüznü bir kat daha artmýþtý. Tabi ki haklýydý çocuk, hiçbir erkek telefon konuþmalarýyla yetineceði bir iliþki istemezdi. Müjde ve Meltem’in davranýþlarý da tuhaftý. Onlardan da aksi tavrý için özür diledi.1, 2 gün süren durgunluktan sonra erkek arkadaþýyla tekrar eskisi gibi olmuþlardý.
O hafta sonu arkadaþlýklarýnýn 3. ayý dolacaktý ve ayný gün yapýlacak okul partisine denk geliyordu. Kýz artýk oraya gidebilmek için günlerce izin almak için uðraþmýþ ve sonunda amacýna ulaþmýþtý. En sevdiði kýrmýzý kýyafetini giymiþ ve yola koyulmuþtu. Partinin yapýlacaðý salona girdiðinde sýrayla bütün arkadaþlarý koþarak O‘nu öpmüþ ve geldiðine ne kadar sevindiklerini söylemiþlerdi. Erkek arkadaþý hemen gelip elini tutmuþ ve kýz kendini pistte dans ederken bulmuþtu. Hiç bitmeyecek güzellikte bir rüya gibiydi herþey. En sevdikleri Sezen þarkýsý çalýyordu. Ýçinden ‘galiba bu aþk’ diye düþünürken gözleri Müjde’ ye takýldý oturduðu yerden onlarý seyre dalmýþtý. O anda Meltem’ in Müjde’den farklý bir yerde oturduðunu farketti.O ana kadar hiçbir ortamda ayrýlmamýþlardý. Meltem’e tekrar baktý ve O’nun dolu dolu gözlerini gördü. Herkes kendisine acý bir ifadeyle bakýyordu. Neden? Ne olmuþtu? Erkek arkadaþýnýn yüzüne baktý ve anlýk bir önseziyle, ‘O günkü yaþ günü partisinde ne oldu!’ dedi. Çocuðun yüzü bembeyaz kesildi ve ‘ Hiç!’ dedi. Evet bir þey olmuþtu, dansý býraktý, kollarýný iki yana indirdi, duymaya korkuyordu ama ýsrarla ‘ söyle!’ dedi . ‘Hiçbir anlamý yoktu ben seni seviyorum.’ diye cevap vermiþti çocuk ‘kim söyle’ diye baðýrdý kýz.
‘ Müjde!’
Gerisini duymamýþtý, duyamamýþtý… Kulaklarýnda sadece ‘Müjde ‘ yankýlanýyordu. O an hiç bitmeyecek güzellikte olduðunu düþündüðü rüya iþte bir kabusa dönüþmüþtü. Dýþarýya doðru koþmaya baþlamýþtý, sadece koþuyor yoluna çýkan aðaç dallarýný, çiçekleri elleriyle savuruyordu. Yine o hiç deðiþmeyen soru beynine yerleþmiþti. Neden? Durdu ve bir banka oturdu. O anda kolunda bir acý hissetti, baktýðýnda 3 tane derin yara izini gördü. Savurduðu güller kolunu yaralamýþtý. Kaný kýrmýzý kýyafetine karýþmýþtý. 3. aya 3 yara izi, ne kadar da anlamlýydý!? Kalbi acýmak buymuþ demek ,içi acýmak… Yanýna gelen Meltem aðlayarak yaþ gününde Müjde’yle kýzýn erkek arkadaþýnýn uzun süre dans edip daha sonra uzun süre bir odaya kapandýklarýný anlatýyordu. Çocuðun daha sonra birlikte olduklarýný itiraf ettiðini, piþman olduðunu ve kýza olanlarý kendisinin anlatmasý için Meltem’e yalvardýðýný anlatmýþtý. Ama ne O, ne de Meltem bunu nasýl söyleyeceklerini bilememiþlerdi .Meltem ‘Affet beni söyleyemedim! ’dedi.Tüm arkadaþlarý uzak bir köþede onlarý izliyordu. Çocuk ve Müjde yaklaþtý. Konuþmaya baþladýklarý anda kýzýn kolundaki derin yaralarý fark ettiler. Kýz, koluna panikle uzanan çocuðun elini iterek gözyaþlarý içinde ‘Umarým bu üç çizgi hayatým boyunca geçmez ve her baktýðýmda bir daha hiç kimseye güvenmemem gerektiðini hatýrlarým’. Müjde’ya döndü ve ‘tabi ki bu dost kazýðýný da’ dedi ve Meltem‘le birlikte oradan ayrýldýlar. O gün o yaranýn bir iþaret olduðuna inanmýþtý .
Sonraki günler çok daha zor geçmiþti. Kýzýn hayatýnda en çok deðer verdiði iki insaný sonsuza dek silmesi hiç de kolay olmamýþtý.Çocuk her akþam evinin önünden geçiyor, balkonuna güller atýyor, durmaksýzýn arýyor, kýzýn ders aralarýnda defterlerinin arasýna sevgi ve piþmanlýk dolu mektuplar býrakýyordu. Ama artýk hiçbirþeyin anlamý kalmamýþtý. Kýz o dans ettikleri þarkýlarýný defalarca dinleyip her defasýnda kendisine unutmaya söz vermiþti.Ve bitti! ...
Yýllar sonra bir dost kazýðý daha yedi kýz. Bir acý darbe daha. Dostuyla paylaþtýklarý her þeyin koca bir yalan olduðunu anlamýþtý. Yine ayný kalp acýsý. Kolunu anýmsamýþtý, 3 çizgiden biri hafifçe kaybolmuþ diðer ikisi ise hala belirgindi.’Evet’ dedi, ‘bu da ikincisi.’
Kýz bu yaþadýklarýndan dolayý insanlara küsmedi. Dostluðun ve güvenin deðerini daha çok anladý. Belki bir sepet elma almýþtý ve ikisi çürük çýkmýþtý.Ama hala diðerleri saðlamdý. Üzüldüðünde,sýkýntýlarýnda hep yanýndaydýlar gerçek dostlarý. Ýnsanlara güvenmekten,onlarý sevmekten hiç vazgeçmedi. Ama hala kolunda 3. bir iz olduðunu da unutmadý!

Ve hala o þarkýyý duyduðunda gözyaþlarýný tutamaz!

Gece boyunca yatagimda döndüm durdum.Bir türlü uyuyamadim.Ben de pencerenin önünde durup yildizlari izlemeye basladim.Her zaman ki gibi çok güzellerdi.
Camin üstüne yagmur damlalari çiselemeye basladi.Birden sokak lambasinin altinda duran o adami fark ettim.Sanki az önce orada yoktu ve çiseleyen yagmur damlalariyla yeryüzüne inmis gibi yorgun bir hali vardi.
Sokak lambasinin aydinliginda yüzünü rahatça görebiliyordum. Suratinda derin çizgiler vardi.Ara sira gözlerini kapatip derin düsüncelere daliyor ve gülümsüyordu.Gözlerinin maviligini çok iyi seçebiliyordum.Saçlarindaki beyazlarin her biri de ayri bir hikaye anlatiyordu sanki.Bunlara ragmen çok yakisikli görünüyordu.
Yalniz oldugu her halinden anlasiliyordu.Ara sira sokak lambasiyla konusuyor,basini yukari kaldirip tekrar bir seyler mirildaniyordu.
Havanin sogumaya basladigi belliydi.Kahverengi,yirtik paltosuna SIKI SIKI sarildi.Iç cebinden bir sigara paketi çikartti.Içindeki son sigarayi aldi ve paketi burusturup firlatti.Diger cebine elini soktu,bir kibrit çikartti,sadece bir kibrit.Belli ki yakacak bir seyi de yoktu.Önce kibriti firlatti.Sonra sigarayi eline aldi ve bu sefer ona bir seyler mirildandi.Sonra da onu gözlerini kapatarak,büyük bir nefretle ikiye büktükten sonra yere atti ve ayagi ile ezdi.Ve tekrar yirtik paltosuna siki siki sarildi.
Sürekli bir seyler hatirlamak istercesine gözlerini kapatip kendi kendine konusuyordu.Henüz fark ettim;agliyordu.Ellerini yüzüne götürdü,bir müddet öyle kaldi.Sonra gözlerini paltosunun koluna sildi.Derin bir iç çekti.
Anilarin içinde uzun bir yolculuga çikmis gibiydi.Gözlerini her kirptiginda,soguktan kizarmis yanaklarindan bir damla yas daha süzülüyordu.
Gözlerini bir defa daha sildikten sonra çevreye uzun uzun göz gezdirdi ve beni gördü.Gözlerindeki yaslara ragmen gülümsedi.Gözlerime bakiyordu.Bir süre birbirimize bakakaldik.
O anda fark ettim ki gözler sözlerden daha çok sey anlatiyorlardi. Yalniz adamin düsündüklerini sanki ben de düsünebiliyor, anlayabiliyordum.
Gözlerini SIKI SIKI yumdu.Yaslar akmadi bu sefer mavi gözlerinden. Hiç konusmadi,iç çekmedi.Sonra yüzünü kaplayan bir gülümseme olustu o güzel dudaklarinda.Açti gözlerini,tekrar uzun uzun gözlerime bakti.
Alamiyordum gözlerimi o mavi gözlerden.Yüzündeki çizgiler kaybolmus,sanki on yas daha gençlesmis gibiydi.
Basini yere egdi.Basini kaldirdiginda ise tekrar agliyordu.Sokak lambasina dönüp bir seyler söyledi.Kaldirimdan indi.Tekrar bana bakti.
Agzindan çikan sözcükleri anlayabiliyordum.’Beni fark ettigin için tesekkür ederim.’dedi ve karanlik sokaklara dogru yürümeye basladi.
O an da fark ettim ki;ben de agliyordum.

Heybeliada'daki Deniz Okulu'ndan mezun olan Ýsmail Türe, kendi gibi Gelibolulu olan bir genç kýza kaptýrýr gönlünü. Ýki sevgili parmaklarýna niþan yüzüðü taksalar da, birbirlerini çok seyrek görmektedirler.

Ýsmail Türe denizaltýda muhabere subayý olarak görevlidir çünkü. Üsteðmenin aklýna harika bir fikir gelir; niþanlýsýna ýþýklý mors alfabesini öðretecek, Çanakkale'den geçiþ yapacaklarý geceyi planlý olduðu için önceden bildirecek

ve böylelikle haberleþeceklerdir!..

Boðazý yüzeyden geçmekte olan denizaltýnýn kulesindeki denizciler sigara içmekte, sohbet etmektedirler. Aralarýndan birinin heyecanlý olduðu her halinden belli olmaktadýr. Gelibolu kýyýlarýna geldiklerinde, karanlýk içindeki evlerden birinden bir el fenerinin yanýp söndüðü görülür:

"Seni seviyorum"... Arkadaþlarý gülümseyerek Ýsmail Türe'ye bakarlarken, genç aþýk elindeki fenerle sevgilisine karþýlýk vermektedir...

Bu olaydan sonra iki sevgilinin aþký düþmez olur denizaltýcýlarýn dillerinden. Herkes, haberleþmek için kurulan ýþýk yolunu konuþur. Arkadaþlarý "Evlen þu kýzla da, buralardan her geçiþimizde selamlaþmayý býrak artýk" diye takýlýrlar Ýsmail Türe'ye.

Denizaltýnýn üstünün ve altýnýn bir olduðu yaðmurlu günlerde bile, Çanakkale Boðazý'ndan geçilirken, elindeki fenerle aþk nöbeti tutan yakýþýklý denizci gözünü bir an olsun ayýrmaz Gelibolu kýyýlarýndan.

Yine bir gün, yirmiyedi yaþýndaki Üsteðmen, Çanakkale'den geçecekleri gün ve saati, denizaltýnýn uðradýðý bir limandan telefonla haber verir niþanlýsýna. Ege Denizi'nden Boðaz'a giriþ yapacaklarýný ve en öndeki denizaltýnýn kulesinde olacaðýný bildirir. Genç kýzýn gözüne her zaman olduðu gibi,o gece de uyku girmez. Büyük bir sabýrla pencerenin önünde oturmakta ve gözünü hiç kýrpmadan denize bakmaktadýr. Fenerine yeni pil almýþ olsa da, arada bir yanýp yanmadýðýný kontrol eder yine de...

Birden, dev bir karartý belirir suyun üstünde. Güneyden gelen bir denizaltý, penceresinin görüþ sahasýna girmiþtir ... Genç kýz pencereyi açar ve gecenin karanlýðýna uzattýðý elleriyle feneri yakýp söndürür. "Seni Seviyorum..." Kulede bulunan denizaltýnýn komutaný Bahri Kunt iþareti görünce gülümser:

"Hay Allah, bu kýz denizaltýlarý þaþýrdý. Niþanlýsýnýn denizaltýsý bizim önümüzdeydi..."

Bir anlýk tereddütten sonra Birinci Ýnönü denizaltýsýnýn komutaný Bahri Kunt, yanýt gönderilmezse genç kýzýn telaþlanacaðýný düþünerek,karþýlýk verilmesini emreder.

Yanýndakilerin "Ne diyelim komutaným?" diye sormasý üzerine de þunlarý söyler: "ebediyete kadar..."

O gece, Üsteðmen Ýsmail Türe'nin görev yaptýðý Dumlupýnar, Çanakkale Boðazý'na giriþ yapan ilk denizaltý olmuþtur. Ama, Gelibolu kýyýlarýna gelmeden, Nara Burnu açýklarýnda Ýsveç bandýralý "Naboland" adlý gemi tarafýndan çiðnenmekten kaçamamýþ ve yaralý bir balina gibi acý dolu sesler

çýkararak, Çanakkale'nin karanlýk sularýnda kaybolmuþtur.

Her þey bir kaç dakika içinde gerçekleþtiðinden, arkadan gelmekte olan Birinci Ýnönü denizaltýsý Dumlupýnar'a çarpan geminin yanýndan habersizce geçerek, Gelibolu'ya ulaþan ilk denizaltý olur.

Genç kýz, niþanlýsýndan haber almanýn huzuru içinde baþýný yastýða koyduðunda, genç denizci çoktan dalmýþtýr "Ebediyete kadar" sürecek olan uykusuna!..

Saat 8:30'da, seksenlerinde, yaþlý bir adam baþparmaðýndaki dikiþleri aldýrmak üzere poliklinikten içeri girdi. Çok acelesi olduðunu söyledi, çünkü saat tam 9:00'da bir randevusu varmýþ.

Tedavisinin bitmesi ve onun söylediði yere ulaþmasý en azýndan bir saat sürerdi. Yaranýn pansumaný sýrasýnda konuþmaya baþladýk. Bu denli acelesi olduðuna göre önemli birisiyle mi randevusu olduðunu sordum.

Bana bakýmevine gidip eþiyle kahvaltý etmek için acelesi olduðunu söyledi. O zaman eþinin saðlýðýnýn nasýl olduðunu sordum.

Eþinin orada uzun bir süredir kaldýðýný ve Alzheimer hastalýðýnýn bir kurbaný olduðunu anlattý.

Geç kalmýþ olmasýndan dolayý "Acaba eþiniz
endiþe duyar mý?" diye sordum.

Bana beþ yýldan bu yana onun kim olduðunu bile bilmediðini ve kendisini tanýmadýðýný söyledi.

Þaþýrmýþtým, "Sizi tanýmadýðý halde yine de her sabah onu görmeye mi gidiyorsunuz?" diye sordum.

Elimi okþayarak gülümsedi.

"O beni tanýmýyor ama ben hâlâ onun kim olduðunu biliyorum" dedi.