|
- -Yanlızlığım Sen benim yalnızlığımdın, Her gün içimde kaybolan. Sen benim yalnızlığımdın, Geceler boyu kendimi aldatan. Dünyalar verdim senin uğruna Her geçen vakit Kimdiğimi bilmeden Sonsuzluğum oldun Dün sanki seni gördüm: Gözlerimin önünde: Ellerim uzandı olduğun yere, Lakin sen çoktan gitmiştin |
Islak ve dar sokaklarda yaşardım yalnızlığı Ve o zaman aklıma gelmezdi ağaracağı saçlarımın. Babamı kaybettiğimde yaşamıştım ilk acımı Daha sonra ise seni sevdiğimde. Bilmezdim ki ayrılığının Ölümün yansıması olacağını yüreğimde. Ben umutlarıma ip bağlayıp salmıştım gökyüzüne Küçük bir uçurtmanın kanatlarında sana gelmiştim. Rüzgarsız havalara alışıktım ben Fırtınana yenildim... Sen deli bir kısrak, ben isimsiz kahraman Nasıl da sevmişim seni anlayamadım. Bir bir kaybettim güzelliklerini Gözlerime yaşlar doldu ağlayamadım. Sevdalarımı isimsiz bir limana boşalttım Ve uğruna döktüğüm göz yaşlarımdan Küçük küçük denizler yaptım... Kulak asmadım yalnızlığıma Kulak asmadım acılarıma Ben hep seni gözyaşımda yaşattım... Adını koyamadım yalnızlığımın Sevda dedim ben bu karamsarlığa Hiç bestelenmeyecek şiirler yazdım sana Hiç söylenmeyecek şarkılar yaptım. Bir tarafını aldırdım kalbimin Bir tarafını sana bıraktım... Mühürlenmiş gözlerimin dermanı sendin. Her nereye baksam seni görürüm. Gözlerin idam sehpası olmuş Hasretin çöreklenmiş bağrımın ortasında Çek git sevdiğim ne olacak sonunda Ya beni öldürürsün, yada ölürüm Issız sokaklarda sabaha karşı Ezanlar yükseliyor minarelerden. Yüzüm kabeye dönük, dilimde dualarım Rabbimden seni istiyorum ben Öksüz bıraktığın yüreğime dön Gel ey gönlümün mihrabı yeniden... Arif Baltacı |
Anladım Aşkın Sonunu İlk önce bakışlarınla tanıştım. Gözlerindeki parıltıya alıştiı, ve yalnızlığımı yenmeye çalıştım, çalistim ama, aramıza koyduğun mesafelere takıldım. Senin buhranlı gecelerime ışık saçmanı ben mi istedim? İkide bir karşıma çıkmanı, elimi tutmanı ben mi söyledim? Yoksa gönlümün her an seni anmasını ben mi arzuladım? Ben yalnız bir kuru ümide, bir sıcak sevgiye sarılmayı diledim. Bir hasret ki, günden güne vücudumu sarıyor, sanki kör testereyle kalbim parçalanıyor. Umudunu yitirmiş ellerim tutunacak dal arıyor. İdrak içinde bedenim hakka yöneliyor. Sende bir yıldız gibi kaymışsın ne çıkar? Sevginin kaynagi o, sevmemeye imkan mı var? Sahte sevgilere kanarak kalmışım bizâr... Yaradana bir gün dönmemeye çare mi var? Ahmet Arslan |
Yalnızlık Değer verdiğim kişiler şimdi, Yok, oluyor gözümden. Dayanamadı bu acıya dizlerim Tutmuyor, ne olur tut elimden. Sevmenin diğer adının da Yalnızlık olduğunu bilseydim Bu kadar üzülmezdim. Seven insan ayrı kaldığında özlermiş Bende özlüyorum seni Seninde düşündüğünü biliyorum Yâda. Aklından bile GEÇMİYORUM... Cafer Şen |
Hayatı derinden yaşıyorum. Oysa kalbimdeki sevginin tüm hücreleri öldü. Ne zaman susturdum yüreğimin sesini hatırlamıyorum bile. Bir dağın zirvesinde sonsuzluğa bakıyorum öylece . Rüzgar saçlarımı dağıtıyor aldırmıyorum. İçimdeki kuş kanat çırpıyor sanki delice. Sarılıyorum kendime sarılıyorum. Gözlerimi kapatıyorum. Karanlık,karanlık değil içimdeki karanlık korkutuyor beni. Aslında ona da aldırmıyorum. Kaybedenlerin cesaretiyle ölmek istiyorum. Hissettirmeden kimseyle dertleşmeden. Bu kaçıncı korkuyla uyanışım.Yüreğim acıyor. Ağlamak istemiyorum. Yastığım sert yorganım ısıtmıyor. Karanlık yoruyor artık beni dipteyim en derinde. Titriyorum. Boğuluyorum. Ağlamak istemiyorum. Ağlıyorum. Hiçbirşey umrumda değil. Farkedilmiyorum ve de farketmiyorum. O kadar yorgunum ki hiçbirşey düşünmek istemiyorum. Mutlu değilim,huzurlu değilim. Ben ben değilim yok ettim kendimi. Gömdüm bir sayfaya. NEHİR ÖZGE |
YALNIZLIK Ben ne zaman yalniz kaldim, bilmiyorum Ne tuhaf, vaktim olmazdi yalnizligi bunca bilirken kendimi hiç yalniz sanmazdim çevremde hep birileri vardi, ben hep birilerinin yanindaydim günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliginden hazirlanirdi aramizda habersiz gidip gelen gündelik armaganlarla kendi kendini tasiyan bir irmagin akintisinda hayat bizi kendi sahillerimize ulastirirdi bazi evlerden tasinirdik, bazi insanlar girip çikardi hayatimiza bazi mektuplar alirdik, bazi sözler, çiçek selamlari sonralari bazi tanidiklarimizin ölümleriyle de karsilastik elde olmayan nedenle sudaki halkalar gibi genisleyen küçük alinganliklardan büyük darginliklara vazgeçisler, unutuslar, kayiplar birbirimizi çok sevdik hep yillarla azala azala simdi ne zaman yalniz kaldigimi düsünsem, yalniz olmadigimi kanitlamak istiyorum kendime eskiden iki albüme sigdirdigim hayatim, simdi sigmiyor eskilenlerle çogalmis fotograflara telefonun basina geçiyorum alt alta dizilmis onca ad arasinda seken ömür parçasi gün ölüyor mesgul numaralarla simdi ne zaman yalniz oldugumu düsünsem, simdi ne kadar yalniz... yalniz oldugumu anlamam için beni hiç yalniz birakmadiniz. Ben ne zaman yalniz kaldim, bilmiyorum her zaman yalnizdim, bunu biliyorum büyücü ellerimin kara sanati yazi en çok ben onardim dostluklari, en çok benim elim dikis tuttu bagislamasiz sanarken kendimi en çok ben unuttum kalbimin benden sakladiklarini tigla içeri çektim takilmis kazaklarin ipini denenmemis baslangiçlari göze aldim, hafifletilmis hasarlari, görmezden gelinen enkazi mutfagi beklemek hep bana kaldi bir siirden bir romandan bir filmden çikip her seferinde aydinlik bir inat gibi yeniden karistim hayata hiç el degmemis gibi yeniden konuk geldim odalariniza, ruhlariniza buraya eski asklarim neredesiniz? Hepinizi çok özledim. Simdi birdenbire bir köseden çikip bana, yalnizca, Merhaba, deseniz, o zamanlar hiç mutlu etmediginiz kadar mutlu edersiniz, bir zamanlar bütün agladiklarimi geri verebilirim size sag olun demenk isterim, sag olun, sag olun sanki beni yeniden sevdiniz ama biliyorum, pis bir yagmur basliyor, semsiyem yok yanimda, yagmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte israrliyim gene de isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna ne kadar islansam, o kadar çikacagim sanki bir zamanlar çok daha bütün oldugumu sandigim o yikanmis zamanlara... yeni degil kesfine gençlik verilmis gerçekler her zaman yalnizdim kitaplar kadar yalniz yalnizca yalnizligimdan gürültücü bir kalabalik yaptim herkes için farkli aldanislar kurtarilmis hayatlar yok pahasina her zaman yalnizdim yanardaglar kadar yalniz ey kafiye sevenler, simdi beni gökyüzünde bir yildiz sananlar, yanildiniz! nankörlük etmeyeyim gene de, yalnizligimi daha az hissettigim anlarim oldu yalniz evimde hep ayni anda çalar telefonla kapi gene öyle oluyor; hiç yalniz birakmazlar beni yalnizlik bilgisiyle çatilmis arkadasliklarin korunakli gölgesinde yalnizlik için çalar telefonlar kapilar Istersen bana ugra, ya da, Aksama bulusalim, ölmeden yapacak çok is var Murathan Mungan |
Yalnızlık Gözyaşlarım benim tanrıya yakarışım hislerim duygularım yaptıklarım ve yapacaklarım adeta bir şeyi haber vermek istiyorlar gibi ama bu ne bilemiyorum... Tek bildiğim bir şey var o da yalnızlığım. Gözyaşlarım sel olup gittiğinde ve, Benim artık üzülmekten sesimin çıkmadığı anda yine düşünüyorum ve yakarıyorum tanrıya neden hep böyle ne zaman bitecek bu acılar diye ama bir cevap gelecekmi bilmiyorum tek bildiğim bir şey var o da yalnızlığım. Ancak bir gün bir şey oluyor her şey bitti çözüldü diyorum ancak o zamanda yine bilmediğim bir şey oluyor tam her şey çözüldü derken başka bir problemle karşılaşıyor yüreğim hala yalnızım evet hala yalnızım tek bildiğim bir şey var o da yalnızlığım. Erdem Barut |
Unutmadım seni! "Ey Yalnızlık..." .:. Ne yazilmali ki silinip gitmesin, ne söylenmeli ki unutulup bitmesin. Sessizlikle bağlayan bir hikaye bu. Eger bagladigi gibi bitecekse sonu, yasanan her ne varsa sil, gitsin.Hayallerde gerçek gibi yasarken seni, umutlarda bitti bir zaman, sevgiler de. Seni seviyorum çünkü ne zaman siir okusam, misralarindan sen akiyorsun, gözlerimden yaslar süzülüp resmine damliyor, sessizlik sarariyor içimde, susuyorum. Tam buldum dedigin anda kaybetmek nedir bilir misin? Atilmisligi hissettigin oldu mu? Hayaliyle yasamayi ezberledin mi? Delicesine sevdigin ama onun seni sevmedigini ögrendigin o ani hiç yasadin mi? Onun eksik yanlarini bile sevebildin mi ? Terkedilice ilk defa görüyormus gibi baktinmi? Elvedasiz ayriliklar acitti mi içini? Göz kapaklarina inat, uyumadigin oldu mu gecelerce? Sadece mum isiginin aydinlattigi odanda onu düsündügün oldu mu saatlerce? Ellerin onsuz kaldiginda üsüdün mü? Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tipki o zamanki gibi söylemiyorsun. Seni seviyorum çünkü hergün biraz daha tükenirken hersey, benligim sesizce inliyor ben susuyorum. Bir an elinden tutuyorum, biran sonra belkide tamamen elimden kayip gitmis oluyorsun, anlayamiyorum.Yine sensiz kaliyor kollarim, yine islaniyor gözlerim. Yasamam için tek nedenimdin sen. Fakat binlerce sebep vardi seni sevmem için. Seni seviyorum çünkü yasanacak bütün imkansizliklarda sen varsin. Biryerlerim aciyor durmaksizin. Sessizligin çok sey söylese de bazen susmanda incitir beni. Bilirim, belkide en iyi ben bilirim ki, susmasini bilmek, bildigini söylemekten daha zor. Bir uçurum gibi derinlesen sessizlik, bizi birbirimizden ayirdi bile. Yenildik dostlugumuza, zamana, yalnizliga, yenildik iste! Sinsice sardi sessizlik, böyle birdenbire, ansizin... ve ben hala unutmam gerektigini söyleyenlere inanmiyorum. Hissettiklerimi söylemektense dost kalmayi, seni sensiz yasamaktansa susmayi tercih ederim. Senin beni sevme fikri bile beni mutlu edebilecek kadar güzel ve asil! Seni seviyorum çünkü sen benim siyah beyaz dünyami renklendiren o çok az seyden birisin. Sensiz her andan korktum, korkuyorum. Alip gitme ellerini, alip gitme gülüslerimi, götürme düslerimi. Sen benden gittin gideli öyle biktim ki sensiz kendimden. Seni seviyorum çünkü hala birseyler var vazgeçemedigim. Ben herkes için siir yazmazdim, bu hep tuhaf gelmisti. Fakat simdi senin için siir yazmamak tuhaf geliyor. Bu yillarca sürecek ve de hiç dinmeyecekmis gibi düsünürken görüyorum ki anlamini yitiren birseyler var aramizda. Seni seviyorum çünkü tam herseyden vazgeçmistim ki, karanligimin perdesini yirtti ellerin. Ama yine direndik sessizlige, hala konusulmadan kalan öyle çok sey varki! "Sustugun yerde birseyler kiriliyor" Nasil söyleyecegini sende bilmiyorsun besbelli.. Susman gerekiyor diye susuyorsun belkide, dostlugumuz için.. Kalbim sendeyken her adimda, aklim sendeyken her dakika, unutmadim, unutamadim iste! HAYRİYE ÖZMAK |
haylaz bir adamdan da başlanabilir sevmeye Tertemiz kağıtlara mürekkep dağıtır da sonra gelip yıkanır teninle kara bir adamdan da başlanabilir sevmeye upuzun yola düşse gece korkar da sonra gelip sığınır gölgene ucuz bir adamdan da başlanabilir sevmeye tepeden tırnağa yağma durur da hep ‘bi dostluk’ kalır geriye Enver Ercan |
Hani beraberdik Akşam olur,karanlık çöker kapımıza Sen ağlarsın,ben susarım Yitik şarkılarımız mırıldanılır kulaklarımıza Sen ağlarsın,ben susarım Günbatımı kuşları gelip çöker arkamıza Sen ağlarsın,ben susarım Kızgın gül değmiştir beyaz avuçlarına Sen ağlarsın,ben susarım Gün gelir,kırar kapılarını gireriz kentimize Sen ağlarsın,ben susarım Akşam olur,mürfeze sarar her yanımızı Sen kaçarsın,ben yakalanırım Ethem Vayvaylı |
| Saat: 00:57 |
©2005 - 2026, MsXLabs - MaviKaranlık