TEMBEL ADAM

Dedem Korkut'un dediði gibi: Yýllar önce, develer tellal iken, ben babamýn beþiðini sallar iken, doðruluklar ülkesinde insanlar mutluluk içinde yaþaryormuþlar. Tüm insanlarý mutlu etmenin yolunu bulmuþ olduðu için herkes Kral'ý çok severmiþ.
Bu ülkede herkes gücünün yettiði kadar çalýþýrmýþ. Toplanan gelirden gereksinimleri kadar pay alýrmýþ. Ülkede herkes canla baþla çalýþýrken yalnýz Kral çalýþmaz, çalýþanlarýn ürettiðini satýp gelir toplama iþini üstlenerek çalýþmalara katkýda bulunurmuþ. Kral toplanan gelirin daðýtýmýný kendi yönetir, haksýzlýk olmamasýna özen gösterirmiþ.
Bir gün ülkeye tembel bir adam gelmiþ. Ülkeyi çok sevmiþ. Ülkede yaþamak için Kral'dan izin istemiþ. Kral, yaþamla ilgili tüm kurallarý anlatmýþ. Bu kurallara uyduðu sürece ülkede yaþayabileceðini söylemiþ. Yabancý adam ülkeye kabul edilince, sevinç içinde Kral'ýn yanýndan ayrýlmýþ ve yeni ülkesinde diðer insanlar gibi yaþamaya baþlamýþ.
Ýlk zamanlar, o da iþine herkes gibi zamanýnda gider, gücü yettiðince çalýþýr, gelirden gereksinimi kadar pay alýrmýþ. Kimse onun ülkedeki varlýðýndan etkilenmemiþ. Hatta, üretime katkýsý olduðu için sevmiþler bile.
Tembel adam zaman geçtikçe iþe geç gelmeye, hasta olduðunu söyleyip bazen hiç gelmemeye baþlamýþ. Ýþi aksattýðýnda, bulduðu gerekçeler öyle inandýrýcý imiþ ki, kimse onun gerçek niyetini anlayamamýþ. Diðer çalýþanlar iþ aksamasýn diye onun yapmasý gerekenleri de yapmak zorunda kalmýþlar. Ürün yine eskisi gibi zamanýnda tamamlanmýþ. Tembel Adam'dan kaynaklanan geçikme, diðerlerinin onun yerine çalýþmasýyla önlendiðinden, toplanan gelirde bir azalma olmamýþ.
Gelir paylarý daðýtýlýrken, bir gün önce yatak döþek hasta olan Tembel Adam, paydaþlarýn en önünde yerini almýþ. Son zamanlarda kimse onu bu kadar canlý ve dinç görmemiþ. Herkes sýrasýný beklerken Tembel Adam, öne fýrlamýþ ve gereksinimlerini sýralayýp, gelirden en büyük payý almak istemiþ. Herkes "Gerçekten doðru söylüyordur, muhakkak gereksinimi vardýr" diye O'nun isteðine karþý gelmemiþler. Tembel Adam payýn en büyüðünü alýnca, diðerleri gereksinimlerini karþýlayacak kadar pay alamamýþlar. Çünkü kalan pay herkese yetmiyormuþ. "Olsun daha çok çalýþýr, bir sonraki gelir paylaþýmýnda gereksinimlerimizi karþýlarýz" diye düþünüp, kalaný paylaþmakla yetinmiþler.
Tembel Adam ilerleyen yýllarda da ayný davranýþý sürdürünce, diðerleri Kral'a gidip yardým istemiþler. Kral da halkýn huzurunu korumak ve haksýzlýðý önlemek için çalýþma yaþamý ve gelir paylaþýmý konusunda yeni bir uygulama baþlatmaya karar vermiþ ;
- Bundan böyle çalýþanlar her gün belirli saat çalýþacaklar ve gelirden çalýþtýklarý saat kadar pay alacaklar demiþ. Kral, süreyi belirlerken Tembel Adam'ýn çalýþmakta olduðu süreyi temel almýþ. Kral bu yöntemle, Tembel Adam'ý kaldýramayacaðý bir yükümlülük altýna sokmamayý, diðer insanlarýn da gereksiz ve haksýz yere fazla çalýþmasýný önlemeyi amaçlamýþ. Ayrýca Tembel Adam'ýn çalýþmadýðý süreler için gelir payý almasýný engelleyerek, oluþan haksýzlýðý önlenecekmiþ. Aldýðý kararýn en iyisi olduðunu düþünerek çok da sevinmiþ.
Artýk insanlar her sabah ayný saatte çalýþmaya baþlýyor; istenilen süre kadar çalýþýyormuþlar. Bu yöntemin en büyük sorunu þuymuþ: Ürün eskisi kadar çabuk üremiyor, yeni ürün elde etmek çok daha uzun zaman alýyormuþ. Ürün azalmýþ olduðu için toplanan gelirde de azalma olmuþ. Tembel Adam, yeni koþullara hemen kendisini uyarlamýþ. Sabahlarý yine herkesten daha geç gelmeye, akþam herkesden daha erken çýkmaya baþlamýþ. Her zaman iþe geç gelmesinin bir gerekçesi, iþten erken ayrýlmasýnýn bir nedeni oluyormuþ. Gerekçeleri geçerli olduðundan çalýþmadýðý süreleri her zaman çalýþýlmýþ süre olarak kabul ettiriyormuþ. Ayrýca iþte bulunduðu zaman oyalanýyor, hiç iþ yapmamaya çalýþýyormuþ.
Gelirden pay daðýtýmý yapýlýrken, yeni yönteme göre pay alan Tembel Adam, eskisine oranla daha az çalýþýp, daha çok pay almýþ. Diðerleri daha az çalýþtýklarý için doðal olarak daha az pay almýþlar. Çünkü artýk satýlan ürün daha az olduðundan kazanýlan gelir de daha azalmýþ.
Halk yeni yöntemi pek sevmemiþ. Gelirleri azaldýðý için artýk herkes gereksinimlerini karþýlamakta güçlük çekiyormuþlar. Tembel Adam'a da sinirlenmeye baþlamýþlar. Çünkü eskisinden daha az çalýþýp, eskisinden daha çok kazanan bir tek Tembel Adam varmýþ.
Kral, halkýn istekleri ve huzursuzluðu karþýsýnda yeniden düþünmeye baþlamýþ. Yeni bir yöntem denemeye karar vermiþ :
- Çalýþanlar, iþyerinde çalýþtýklarý her saat için gelirden pay alacaklar.
"Çalýþýyor gözüküp de çalýþmayanlar, iþ yapmadýklarý zaman gelirden pay alamayacaklarý için çalýþmak zorunda kalýrlar, daha çok ürün üretilir, daha çok gelir saðlanýr. Ve gelir yalnýz çalýþanlar arasýnda pay edilirse, çalýþanlar daha çok pay alacaklarý için mutlu olurlar" diye düþünmüþ.
Tüm iþ yerlerinde bir defter tutulmaya baþlanmýþ. Çalýþanlar çalýþmaya baþlayýnca defterin kendilerine özel bölümünü imzalýyormuþlar. Ýþten ayrýlýrken de ayný kurala uyuyormuþlar. Böylece, çalýþmadýklarý zaman defterde görünüyormuþ. Kral, defterleri denetleyecek ekipler kurmuþ. Her zamanki gibi baþlangýçta yeni yöntem yararlý olmuþ. Çalýþan iþ saatlerinde boþ durmuyor, payýný arttýrmak için sürekli emek harcýyormuþ. Ama zaman içinde yorulmaya baþlamýþlar. Arada dinlenmek gerektiðinden bazen tüm gün çalýþamamýþlar. Çalýþmadýklarý süreler, imza atamadýklarý için, defterde açýkça görülüyormuþ.
Tembel Adam, bu soruna da bir çözüm bulmuþ. Eline bir iþ alýyor, hiç ara vermeden bu iþle uðraþýyor, ne iþi bitiriyor, ne de iþ üzerinde çalýþýyormuþ. Ama boþ durmadýðý için defterde iþaretlenmemiþ ya da imzalanmamýþ çalýþma süresi olmuyormuþ.
Gelirden pay daðýtýmý yapýlýrken, çalýþanlar çalýþtýklarý saatler daha azalmýþ olduðu için eskisinden daha az pay almýþlar. Tembel Adam hep çalýþmýþ gibi gözüktüðü için aldýðý pay daha çok olmuþ. Çünkü bu yöntemle üretilen ürün eskisine oranla daha çokmuþ.
Halk bu sonuçtan da mutlu olmamýþ. Daha çok çalýþtýklarý halde daha az pay aldýklarý için gereksinimlerini karþýlayamýyorlar, daha az yiyecek ya da giyecekle yetinmek zorunda kalýyormuþlar. Kral yeni yöntemin düþündüðü gibi halkýn yararýna olmadýðýný anlayýnca yeni bir çözüm aramak zorunda kalmýþ. Emir vermiþ :
- Artýk herkes yaptýðý birim iþin karþýlýðý pay alacak.
Böylece, çok ürün üreten çok pay alacak, az ürün üreten daha az pay alacakmýþ. Kral, "Tembel Adam hiç üretmediði için hiç pay alamayacak" diye býyýk altýndan gülmüþ.
Tembel Adam bu yötemin altýndan nasýl kalkabileceðine yormuþ kafasýný. Sonunda boþluðunu bulmuþ ve kendine göre yeni bir biçim balirlemiþ. Çabuk yapýlacak ürünleri seçmiþ. Bir ürün üzerinde birkaç dakika uðraþýyor. Bir günde çok ürün üretiyor, kalan iþ süresinde aylak, aylak dolaþýyormuþ. Pek çok çalýþan ise bir ürün üzerinde günlerce, saatlerce uðraþýyor ve sonunda yalnýz bir ürün üretmiþ sayýlýyormuþ. Pay daðýtýmýnda sorun ortaya çýkmýþ. En zor iþi yapan en az payý alýrken, en kolay iþi yapan Tembel Adam, eskisinden de çok pay almýþ. Az pay alanlar artýk hiçbir gereksinimini karþýlayamaz konumuna düþmüþler.
Bu duruma en çok Kral öfkelenmiþ. Doðruluklar ülkesinde aldýðý kararlarla pek çok yanlýþ yaparak halký rahatsýz ettiði için üzülmüþ. Mutlu halk, mutsuz yaþamaya mahkum olmuþ onun yüzünden. Halkýn daha çok haksýzlýk çekmesini önlemek için emir vermiþ :
- Yapýlacak her iþin birim süresi belirlenerek bir katsayý saptanacak. Gelir paylaþýmýnda bu katsayý temel alýnacak.
Tüm görevliler gece gündüz çalýþýp, ülkedeki her bir iþin birim çalýþma süresini belirlemiþler. Bu süreler tüm çalýþanlara duyurulmuþ. Artýk zor iþte çalýþan daha yüksek katsayý ile payýný alacaðýndan haksýzlýk önlenmiþ olacakmýþ. Halk bu iþe sevinmiþ. "Tüm gelir, çalýþma oranýna göre daðýtýlacak, haksýzlýk olmayacak" diye umutlanmýþlar.
Tembel Adam yine her zamanki gibi bir kolayýný bulmuþ. Bu kez Kral'a danýþmanlýk yapmaya baþlamýþ. Daha önce böyle bir görev tanýmý olmadýðý için bu hizmetin katsayýsý da yokmuþ. Kral'ýn amacý ise Tembel Adam'ýn niyetini öðrenip emirlerini ona göre vermek, halkýn mutsuzluðunu ortadan kaldýrmakmýþ. Bu arada görevlilere bu hizmetin birim katsayýsýný saptamalarý için emir vermiþ. Tembel Adam hep odasýnda oturuyor. Hiç çýkmýyormuþ. Görevliler ne yaptýðýný sorduklarýnda "düþünüyorum" diye yanýtlýyormuþ.
Gelirden pay daðýtýmý yapýlýrken, Tembel Adam en öne çýkmýþ ve en büyük payý istemiþ. Kral gerekçesini sorunca :
- Sizin için çalýþtým. Hep düþündüm, gece gündüz. Hatta uyurken bile. Siz çok bilgili bir insansýnýz. Sizin bilemediðiniz bir konuda size öneri sunmam için hep çalýþmak zorunda kaldým. demiþ. Kral bu durumda ne yapacaðýný bilememiþ. Çaresiz isteðini kabul etmiþ. Tembel Adam'ýn istediði payý verince diðer çalýþanlara hiç pay kalmamýþ. Kral çaresiz bir çözüm araken, danýþmaný olan Tembel Adam :
- Payýmýn tamamýný þimdi ödemeyin. Ýlerideki yýllarda kazanýlacak gelirden ödersiniz. Diðer bir deyimle bana borçlanýrsýnýz.
demiþ. Tüm çalýþanlar en azýndan bu yýlki gelirden pay alabilecekleri, yaþamlarýný sürdürebilecekleri için çok seveinmiþler. Herkesin mutlu olduðunu görünce Kral borçlanmayý kabul etmiþ. Paylar çalýþanlara katsayý oranýnda eþit olarak daðýtýlmýþ.
Yýllardýr haklarýndan daha azýný alan çalýþanlar, aldýklarý payla ancak yaþamlarýný sürdürebildiklerinden oturduklarý evler köhne ve bakýmsýzmýþ. Tembel Adam ise yýllardýr herkesden çok pay aldýðý için lüsk bir konakta bolluk içinde yaþýyormuþ.
Tembel Adam'ýn tüm kurallarý bencil bir biçimde kendi çýkarýna göre deðiþtirmesi ve hep kendine daha çok pay almasý bir takým çalýþanlarýn aklýný çelmiþ. Onlar da Tembel Adam gibi yapýp çalýþmadan pay almanýn yollarýný aramaya baþlamýþlar. Ülkede tembellerin sayýsý her gün birer ikiþer artmaya baþlamýþ. Kral Tembel Adam'larýn hepsi ile baþa çýkamamýþ. Hepsini birden denetlemesi zaten olanaksýzmýþ.
Gelirden pay daðýtýmý yapýlýrken tembeller gelirin neredeyse hepsini almak istediðinden, Kral önce çalýþanlarýn azalmýþ paylarýný daðýtýyor, daha sonra borçlanarak tembellerin gelir paylarýný belirliyormuþ.
Kral'ýn borçlarý çoðalýnca, tembel adamlar baþka ülkelerden borç almaya baþlamýþlar. Baþka ülkelere de bu Kral'daki alacaklarýný teminat olarak göstermiþler. Baþka ülkeler kefil isteyince, gururlu ve dürüst halk, hemen borçlara kefil olmuþlar. Öyle ya, çalýþýrlar borçlarýný ödermiþler. Bir yere kaçtýklarý da yokmuþ. Bir gün Kral doðru yöntemi bulur, borçlar ödenir umudu ile yaþamaya çabalamýþlar.
Tembel adamlar lüsk içinde çaðdaþ yaþam koþullarýný oluþturarak yaþarken, ülkenin geleceðini ipotek altýna almaya devam etmiþler. Ülke tembellere, tembeller baþka ülkelere borçlanmaya devam edince, çalýþanlarýn borçlarý her gün biraz daha artmýþ. Çalýþanlar köhne evlerde, maðralarda yarý aç yaþamlarýný sürdürürken, tembeller eðlencelerde, balolarda günü gün etmiþler.
Onlar ersin muratlarýna, biz çýkalým kerevetlerine...

Zamansýz Sevgi



Üniversiteli delikanlý Kolejli kýza bir voleybol maçýnda rastladý. Okul salonundaydý maç. Tribünsüz,minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular arasýnda, sahanýn çizgisi vardý sadece.. O kadar yakýndýlar.. Delikanlý, bu tatlý, bu güzel, bu dünyalar þirini kýzý ilk defa görüyordu takýmda.. Hoþlandýðýný, fena halde hoþlandýðýný hissetti. Az sonra bir þeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçý deðil, o güzel kýzý izlediðini.. Kýz servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kýz gülümsedi.. Delikanlý, çok popülerdi o yýllarda.. Kýz onu tanýmýþ olmalýydý. Kim bilir, belki kýz da ondan hoþlanmýþtý.. Belki de delikanlý öyle olmasý delikanlý öyle olmasý gelmiþti.. Set deðiþip, takým karþýya gidince, delikanlý da yerini deðiþtirdi, o da karþýya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine dondu.. Kýz da gidiþ geliþleri fark etmiþti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar.. "anladým" der gibi bir gülümseyiþti bu.. Delikanlý o hafta boyu hep bu dünyalar þirini kýzý düþündü.. Paz!
ar günü, sabahýn köründe kalktý, erkenden oynanacak maçý, ne maçý canim, o dünyalar þirini kýzý görmek için.. Delikanlý artýk kýzýn hiçbir maçýný kaçýrmýyordu.. Dahasý.. Ankara Koleji'nin her daðýlýþ saatinde, okul civarýnda oluyordu, onu bir kez daha görmek için.. Karþýlaþtýklarýnda, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik bir baþ eðmesi ile selamlaþýr olmuþlardý.. Bir defasýnda, yaptýðýna sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüþ gibi, okul daðýlýmý kýzýn karþýsýna çýkmýþ, gülümseyerek selamlamýþ, sonra arka sokaklara dalýp, yýldýrým gibi koþarak, bir blok ötede gene karþýsýna çýkmýþtý kýz bu defa, iyice gülmüþtü.. Karþýsýnda, sözüm ona aðýr aðýr yürüyen, ama nefes nefese delikanlýyý görünce.. Delikanlý, voleybol takýmýnýn kaptanýný iyi tanýyordu. Arkadaþtýlar. Sonunda bütün cesaretini topladý, kaptana açýldý.. O kýzdan fena halde hoþlanýyordu. Galiba kýz da ona karþý boþ deðildi. Bir yerde, bir þekilde tanýþmalarý gerekiyordu.. O zamanlar, bu iþler böyle ol!
uyordu çünkü.. Kaptan "tabi" dedi.. "bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermiþtik zaten. Sende gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanýþýrsýnýz.." "Mutluluk iste bu olmalý" diye düþündü delikanlý.. "Mutluluk iþte bu.." Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadý.. Konser gününü de hiç ama hiç unutmadý.. O ne heyecandý öyle.. Konserin verildiði sinemanýn kapýsýnda tanýþtýlar.. El sýkýþtýlar.. O güzel ele dokunduðu aný da hiç unutmadý delikanlý.. Kaptan, salona girdiklerinde,ustaca bir manevra daha yaptý. Delikanlý ile dünyalar þirini kýz yan yana düþtüler. Ýnanamýyordu delikanlý.. Onunla nihayet yan yana oturduðuna, onun sýcaklýðýný hissettiðine, onun nefesini duyduðuna inanamýyordu.. Biraz önce tanýþýrken tuttuðu el, bir karýþ ötesinde öylesine duruyor, delikanlý,sahnede dünyanýn en romantik þarkýsý söylenirken -o an dünyanýn bütün þarkýlarý dünyanýn en romantik þarkýsýydi ya- o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki içinde.. A!
ma uzatamýyordu iþte elini.. Her þey böyle iyi giderken, yanlýþ bir hareketle, onu ürkütebileceðinden, incitebileceðinden öylesine korkuyordu k i.. Sonunda dayanamadý, sanki kolu uyuþmuþ gibi, uzandý.. Kolunu kýzýn koltuðunun arkasýna koydu.. Kýzýn omzuna deðil.. Koltuðun üzerine.. Sonra kýz arkaya yaslandý.. Bir kaç sac teli, delikanlýnýn elinin üzerine dokundu.. Kalbi yerinden fýrlayacak gibi atýyordu artýk genç adamýn.. Dünyalar þirini kýzýn saçlarý eline dokunuyordu çünkü.. Konserden çýkarken, kýz, þakalaþtý.. "sizi her maçýmýzda görüyoruz. Alýþtýk nerdeyse.. Yarýn Adana'da maçýmýz var.. Gözlerimiz sizi arayacak.." Hayýr, aramayacaktý.. Delikanlý o anda kararýný vermiþti çünkü.. Cebinde onu otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öðle yemeðinde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardý.. Gece yarýsý kalkan otobüse bindi.. Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar baþý boþ dolaþtý. Salona erkenden girdi, en ön sýraya tam servis köþesine en yakýn yere oturdu..!
Takýmlar sahaya çýkarken, salondaki en heyecanlý seyirci oydu. Maç falan deðildi sebep tabii.. Ýlk sette kýz farkýnda bile deðildi onun.. Nerden olsundu ki.. Ýkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, üçüncü sette kýz fark etti delikanlýyý.. Yüzünde çok ama çok þaþkýn bir ifade, biraz mutluluk, birazda gurur vardý sanki.. Ankara'nýn hele Kolejde çok popüler bu delikanlýsýnýn onun için ta oralara geldiðini bilmenin gururu.. Maç bitti. Kýz soyunma odasýna, delikanlý garajlara gitti. Tek kelime konuþmadan.. Konuþmaya gelmemiþti ki.. Kýz "keþke orada olsaydýn" demiþti. O da olmuþtu iste.. Hepsi o.. Ona o kadar çok þey söylemek istiyordu ki aslýnda.. Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir þiire rastladý. Daha doðrusu bir þiirden alýnmýþ bir dörtlüðe.. Söylemek istediði her þey bu dört satýrda vardý sanki.. Bembeyaz bir karta yazdý o dört satýrý.. Öðleden sonrayý zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kýzýn karþýdan geldiðini gördü. Koþarak yanýna !
gitti. "Bu sana" diye kartý eline tutuþturdu ve kayboldu ortadan .. Kýz, Necip Fazýl ' ýn dört satýrýný okurken..

"Ne hasta beklerdi sabahý
Ve ne genç oluyu mezar
Ne de þeytan bir günahý
Seni beklediðim kadar!.."

Ertesi gün öðleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolejin önündeydi gene.. Kýz karþýdan geliyordu.. Bu defa yanýnda arkadaþlarý yoktu. Yalnýzdý.. Yaklaþtýðýnda iþaret etti delikanlýya.. Gözlerine inanamadý genç adam.. Onu yanýna mý çaðýrýyordu yoksa.. Evet, çaðýrýyordu iþte.. Kalbinin duracaðýný sandý yaklaþýrken.. "Sana bir þeyler söylemek istiyorum" dedi kýz.. Oda heyecanlýydý, belli.. "Bak iyi dinle.. Dünkü satýrlar için çok teþekkürler.. Herhalde hissettin, bende senden hoþlanýyorum. Ama senden evvel tanýdýðým birisi daha var. Ondan da hoþlanýyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok hoþlandýðýma.. Ve de su anda, onu terk etmem için bir sebep yok." "O zaman karar verdiðinde ve de eðer seçtiðin ben olursam, hayatýnda baþka kimse olmazsa, ara beni" dedi, delikanlý ikiletmeden.. Ayrýldý kýzýn yanýndan.. Bir daha voleybol maçýna gitmeden, bir daha okul yolunda önüne çýkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden.. Yýllarca sonra Levent'in söyleyeceði þarkýda ki !
Sezen 'in sözlerini o zaman biliyordu sanki. Aþk onurlu olmalýydý.. Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi.. Týpký, kýza verdiði o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanýn sabahý, þeytanýn günahý beklediði gibi bekledi..Heyecanla bekledi. Hýrsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Baþka hiç kimseye bakmadan, baþka hiç kimseyi bulmadan bekledi. Bir gün bir þiir antolojisinde þiirin tamamýný buldu.. Ýki dörtlüktü þiir.. Ýlki kýza verdiði.. Bir ikinci dörtlük daha vardý o kadar.. O dörtlüðü de bir kartýn arkasýna dikkatle yazdý.. Cebine koydu.. Bekleyiþ sürüyor, sürüyordu.. Okullar kapandý, açýldý.. Aylar, aylar geçti..Bir gün delikanlý kýzý aniden karþýsýnda gördü.. "Günlerdir seni arýyorum" dedi. "Günlerdir seni arýyorum. Ýþte sana haber.. Artýk hayatýmda hiç kimse yok!.." "Yaa" dedi delikanlý.. "Yaa" dedi sadece.. Kalbi heyecandan ölesiye çarparken, aylardýr ölesiye beklediði an gelip çatmýþken, aðzýndan sadece bu ses çýkmýþtý.. "Y!
aaa!.." Cebinde artýk iyice eskimiþ kartý uzattý kýza.. "Sana bir þiirin ilk dörtlüðünü vermiþtim ya bir gün" dedi.. "Bu da sonu onun.." Sonra yürüdü gitti, arkasýna bile bakmadan.. Kýz ikinci dörtlüðü oracýkta okurken..

"Geçti istemem gelmeni
Yokluðunda buldum seni.
Býrak vehmimde gölgeni
Gelme artýk neye yarar!.."

Aradan yýllar, çok ama çok uzun yýllar geçti. Delikanlý bugün hala düþünüyor.. O uzun, çok uzun bekleyiþ mi öldürmüþtü aþkýný?. Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmýþtý ki, artýk yasayan hiç kimse bu hayali dolduramazdý.. O sevgilinin kendisi bile.. hayalindekini canlý tutmak için mi, canlýsýný silmiþti yani?.. Ya da.. Ya da.. Bir þiirin romantizmine mi kapýlmýþ, bir delikanlýlýk jesti uðruna, mutluluðunun üzerinden öylece yürüyüp gitmiþti, acaba? Delikanlý bu sorularýn yanýtýný bugün hala bilmiyor.. Bilmediðini de en iyi ben biliyorum.. Çünkü, delikanlý, bendim!..

Kedi Aþký Adým Þupet. Minik patilerim sevecen yapýma artýlar katýyor. Herkes patilerime hayran hayran bakýyor. Gözlerim de güzel tabii. Ýki renk yana, farklý bir yaratýk görünümü veriyor bana. Tüylerim pamuk gibi ince ve usul usul okþanasý bir görünüme sahiptir. Kendimi kýskanýyorum bazen, çok bakýyorlar bana utanýyorum. Patilerimle týrmalamak istiyorum art niyetli gözlerin seyrini. Kendimi tutuyorum tabii. Doðrusu biraz da kendimden gurur duyuyorum desem yalan söylemiþ olmam. Ben güzel bir kediyim. Çok da sexy bir endamým var. Bunu kendimi övmek için söylemiyorum, yanlýþ alamayýn! Mahalemizdeki Orhan adlý siyah kedi her fýrsatta bunu bana söylüyor. Yani sinir olmamak da elde deðil! Aptal þey, ne de olsa sokak kedisi. Haddini aþýyor zamansýz ve beni çileden çýkarýyor. Durmadan sulanýyor bana. Oldukça geveze bir kedi. Çapkýnlýðýný segileyecek o kadar kedi var ki çevresinde, durup durup bana yöneliyor! Böylesini görmedim desem yerinde olur. Yüz vermiyorum arkamdan geliyor. Her defasýnda onu kovuyorum. Küsüyor aptal þey. Oysa biliyor ki benim bir aþkým var, deli gibi seviyorum. Derin duygularýn aþka sarýlan sevdasýnda yaþýyorum. O bunu bildiði halde, bana asýlýyor. Birgün patilerimle gözlerini oyacaðým, kimse elimden kurtaramayacak Orhan kediyi. Aslýnda bir akþam yapmak istedim bunu kaçtý hergele, yakalayamadým! Sevgilimi takibe çýktýðým bir akþamdý... Kýskanýyordum onu izlemek istiyordum. O sýra pür dikkat sevgilimi izlerken Orhan bana aniden yaklaþtý. Salak beni öptü ve kaçtý! Fýrsatçý çapkýn, öyle kaçtý ki yakalayamadým. Eðer yakalasaydým baþýna gelecekleri tahmin bile edemezsiniz. Sinirlenmiþtim. Öfkem gözlerime yansýyordu. Onun yüzünden sevgilimi gözden kaybettim.

Þimdi sýra sevgilime geldi. Onu biraz tanýmak istersiniz sanýrým. Ýnanýn çok seviyorum. Elleri tüylerime deðdikçe içimde hoþ bir eda oluþuyor. Gözlerim istek dýþý kapanýyor. Ýnanýn dayanamýyorum. Kendimden geçiyorum. Ellerinin ritminde aþkýn tadýna varýyorum. Ben henüz minik bir yavruyken almýþlardý evlerine. Yeni doðmuþtum, gözlerim hala kapalýydý. Gözlerimi onunla açtým. Ýlk gözlerimi açtýðýmda yüzünde mavi bir gülümseme vardý. Karþýmdaydý ve bana bakýyordu. Hemen aþýk oldum. Bu dedim hayatýmýn erkeði… Ve o gündür bugündür hep sadýk kaldým. Adýný merak ettiniz deðil mi? Sevgilimin adý Erhan. Bana ne güzel bir çaðrýþým veriyor. Günün yirmidört saati duysam bu ismi, hiç býkmam anlayacaðýnýz. Tabii, bilmediðiniz bir þey daha var! Erhan evlidir. Çok cadý bir karýsý var. Acayýp kýskanýyorum desem yerinde olur. Her an içimden o sýska sarý yüzünü týrmalamak geliyor. Durun size bir þey daha itiraf edeyim! O da beni kýskanýyor. Bu çok hoþuma gidiyor. O kýskandýkça içime bir ferahlýk geliyor. Mutlu oluyorum, sýcak bir havanýn serinleyen atmoferi gibi... Ohh diyorum ve alaylý alaylý sýrýtýyorum. Bu bilmem neye benzeyen kadýn bana çok baðýrýyor. Bu hallerine bazen dayanamýyorum. Yapma diyorum kendi kendime, sakinleþiyorum. Yoksa oracýkta yüzünü dünya haritasýna çevirmesini bilirim. Sevdiðim adamý düþünerek kendime hakim oluyorum. Erhanla benim yüzümden sürekli kavga ediyor. ‘‘Bu pis kediyi çiftliðe götürelim ve yerine de bir köpek alalým’’ deyip, sevgilimin baþýnýn etini yiyor. Bu sözler býçak yarasý gibi içime iþliyor. Kahrýmdan ölecekmiþ gibi oluyorum. Ani bir suskunluk içimi kemiren bir yanlýzlýk oluyor. Aðlamak istiyorum, aðlayamýyorum.





Erhan her akþam eve geldiðinde, hemen kucaðýna atlar sürtünürdüm. Hoþuma gidiyordu. Her ne kadar cadý karýsýndan korksada, gizli gizli o da beni okþuyordu. Hoþlandýðýndan emin olmam, beni çok mutlu ediyordu. Kucaðýndan inmek istemiyordum. Her zaman o çok gýcýk aldýðým karýsýný da kýskandýrmak boynumun borcuydu. Ona nispet daha da çok sürtünüyordum. Ve karýsý karþýmýza gelip sinirli sinirli duruyordu. Dayanamadýðý, keskin bakýþlarýndan belliydi. Miskin miskin zevkimin tadýna vararak umursamaz haller alýyordum. Erhan’ýn sýcak teni beni mest ediyordu. Cadý baðýrýyordu:
‘‘Erhan dikkatini çekeyim, bu kedi sana sulanýyor. Býktým ya…’’
‘‘Saçmalama karýcýðým, o bir kedi neden sulansýn ki!’’ diyerek karýsýný sakinleþtirmeye çalýþýyordu.
‘‘Dayanamýyorum… Tüyleri her tarafý batýrýyor. Tüy dolu evin içi. Temizlemekten býktým. Artýk çiftliðe býrakmanýn zamaný geldi.’’
‘‘Peki karýcýðým nasýl istersen’’ diyerek cadý karýsýný sakinleþtiriyordu.

O an hemen kucaðýndan atlar köþemde yaþanacak ayrýlýðýn acýsýný irdelerdim. Nasýl dayanýrým acaba diyordum? Kendimle sohbete dalar, hesaplaþýrdým. Artýk karýsýndan daha da çok nefret ediyordum. Yüzünü çizmeli düþüncesi tam da sarmýþtý beni. Gitmeden yüzünü kanatmalý týrnaklarýmla diyordum. Aslýnda gücümde kalmadý ya, zayýf düþtüm. Bir türlü hayata geçiremedim. Bu kadýn tüm umutlarýmý yedi bitirdi. Erhansýz ne yaparým sorusu, hüzün veriyordu.

Tüm gece ayrýlýðý düþündüm durdum. Ertesi gün aðzýma da bir þey almadým. Aç ve susuz kalmýþtým. Ýþtahým kesilmiþti. Bir ara can sýkýntýsýnýn ruh haliyle dýþarý çýktým. Orhan her zamanki gibi beni bekliyordu. Nedense o da üzgündü. Masum masum bir köþede aðlar bir hali vardý. Her nedense ilk defa onunla sohbet etmek istedim! Fakat yaklaþamadým. O da yaklaþmadý. Hiç bir þey de demedi. Yalnýzca baktý durdu. Akþam olunca Erhan eve geldi. Onun varlýðý bana yaþam veriyor. Ayrýlýk ise ölümü andýrýyor. Erhan akþam yemekten sonra dýþarý çýktý. Ardýndan onu takip ettim. Çok renkli ýþýklarý olan bir bara girdi. Kapýda onu bekleyen bir kadýn vardý. Kadýný öptü ve beraber bara girdiler! Aldatýlýyordum... Aldatýlýyorduk... Sarsýntý ani bir deprem gibiydi. Oracýkda kalý verdim. Durdum ve uzun uzun düþündüm. Islak kaldýrýmlar þehrin ýþýklarýyla parlýyordu. Sokaklar insanlarýn sesleriyle yankýlanýyordu. Yoruldum. Eve döndüm. Orhan hiç yerinden kýpýrdamamýþ gibi hala o duvar dibindeydi. O da gerçekleþecek ayrýlýðýn farkýndaydý sanýrým. Sabaha doðru Erhan eve geldi. Bir gün sonra beni alýp çiftliðe götürdüler. Hiç direnmedim. Ýçimden aðlamak bile gelmedi. Çiftliðe býraktýlar ve bir köpek alýp dönmeye hazýrlandýlar. Erhan hiç de üzgün deðildi. Cadý karýsý köpeði öperek ve sevincini yüzüne asarak çiftlikten ayrýldýlar. Ben; aþýk bir kedi olarak, ve de aþkýmý kalbime gömerek sadece arkalarýndan baktým...

Dönülmez Akþamýn Ufkunda


Duvardaki saat ondokuzu gösterirken, oturduðu yerden kalkarak radyonun yanýna geçti ve sesini biraz daha açtý. Tok sesli bir spiker haberleri okuyordu. Her zaman ki gibi büyük bir merakla dinlemeye baþladý haberleri. Baþbakanýn basýn toplantýsýný, ülkemize gelen ticaret heyetini, yeni yapýlan zamlarý, trafik kazalarýný, yangýnlarý, hava durumunu ve spor haberlerini dinledi. Sabahýn altýsýndan baþlayarak bütün haberleri dinlerdi. Kendisini ilgilendirsin ya da ilgilendirmesin.

Küçük bir dükkaný vardý ve berberlik yapýyordu. Koca þehirde “ Akrabam..” diyebileceði kimsesi yoktu. Atmýþ yaþýna yaklaþmýþtý ve on sene önce eþini kaybettiðinde, bir daha kendini toparlayamayacaðýný düþünüyordu. Bir kýzý vardý ama o da kocasýnýn tayini yüzünden baþka bir þehire taþýnmak zorunda kalmýþtý. Eþini kaybettiðinde kýzý bir süre yanýnda kalmýþ, destek olmaya çalýþmýþtý. Dönerken babasýna o’ nu sýk sýk arayacaðýný söylemiþ ama doðru dürüst aramamýþtý bile. Bazen bir bayram arifesinde çýkýp gelirlerdi ansýzýn. Ve torununu gördüðünde çocuklar gibi sevinirdi ihtiyar adam. Bütün gününü torunu ile geçirir ve büyük bir haz duyardý bundan. Ama son bir yýldýr ne kýzýný, ne torununu görüyordu. Arada bir de olsa telefonda seslerini duymak yetiyordu o’ na.

Haberleri dinledikten sonra tavana asýlý küçük kafesi indirdi. Kafeste, altýn sarýsý tüyleri olan bir kanarya þakýyordu. Dükkanda, kimi zaman onunla dertleþir, konuþurdu. Hiç üþenmeden her gün kafesi temizler, kanaryasýnýn yemini ve suyunu deðiþtirirdi. Evinde de bir kanarya vardý. Ayný özeni ona da gösteriyordu. Sevgisini gösterecek baþka bir yer bulamadýðý için mi seviyordu bu kuþlarý? Bunu düþünmemiþti hiç. Eþi, kýzý ve torunu yanýnda olsa yine bu kadar ilgilenir miydi kanaryalarýyla.?

Kanaryanýn yemini ve suyunu deðiþtirdikten sonra toparlanmaya baþladý. Önlüðünü çýkartýp ceketini giydi ve çýktý dükkandan.

O gün de fazla müþteri gelmemiþti. Bir kaç tane sürekli müþterisi vardý. Her sabah onlar gelir, aceleyle sakal traþý olup çýkarlardý. Kimi zaman yaþýtlarý, çocuklarýnýn düðününde, torunlarýnýn sünnetinde gelip traþ olurlardý. Kazandýðý para dükkanýnýn kirasýný karþýladýktan sonra üç-beþ kuruþ eline ancak kalýyordu. O paranýn bir kýsmýyla da her akþam bir kaç bardak þarap içerdi. Yine her akþam ki gibi þarap içmeye gidiyordu.

Meyhanenin kapýsýndan içeri girdiðinde burnuna þarap ve mezelerin ekþi, buruk kokusu çarptý önce. Ýçeride oturanlarýn her biri ile tek tek selamlaþarak, cam kenarýnda küçük bir masaya oturdu. Bir kaç dakika geçmeden þarabýný getirdi garson. Yanýnda bir dilim beyaz peynir ve biraz ekmek.

Þaraptan bir yudum alýp gözlerini yumdu. Her defasýnda, o ilk yudumla mutlaka geçmiþe bir yolculuk yapar, anýlarý tazeler ve o güzel günlerin þerefine içerdi. Yine öyle yaptý. Bardaðý masaya býraktýðýnda buruk bir mutluluðun ýþýðý vardý gözlerinde.

Alaturka þarkýlarýn tiryakisiydi. Saatlerce dinlese býkmaz, aksine büyük bir sevinç duyardý. Ve iþte yine o þarký çalýyordu: Dönülmez akþamýn ufkundayým/ vakit çok geç/ bu son fasýldýr ey ömrüm / nasýl geçersen geç. Hemen peþinden de “ Ömrüm seni sevmekle nihayet bulacaktýr..” Ve bir de “ Beni kör kuyularda merdivensiz býraktýn..”
Bir taraftan þarabýný içiyor, bir taraftan da bozuk sesiyle çalmakta olan þarkýlara eþlik ediyordu. Üçüncü bardaðý bitirdiðinde “ Artýk yeter..” diyerek hesabý ödedi ve evin yolunu tuttu.

Güzel bir bahar gecesinde, kulaklarýnda hala çýnlayan alaturka þarkýlarý tekrarlayarak yürüdü eve kadar. Hafif bir rüzgar esiyordu ve ihtiyar berber bu rüzgarýn, yüreðinde taþýdýðý bütün acýlarý, bütün hüzünleri alýp götürmesi için dua ediyordu içten içe..

Eve geldiðinde ilk iþ olarak kanaryasýyla selamlaþtý. Halini hatýrýný, bütün bir gün yaramazlýk yapýp yapmadýðýný sordu. Yine ayný özenle temizledi kafesi, yemini ve suyunu deðiþtirdi. Daha sonra kitaplýktan bir þiir kitabý alarak yatak odasýna geçti. Gözlüklerini taktý ve artýk hepsini ezbere bildiði þiirleri yeniden okumaya baþladý. Þiiri hep dünyaya açýlan bir yürek gibi görüyordu. Çok sevmesi bu yüzdendi. Bir þiir, roman ya da öykü gibi anlatýlamazdý.. Yalnýzca ve yalnýzca okunurdu. Çok istemesine raðmen bir türlü becerememiþti þiir yazmayý. Yüreði hep anlatmak istediði þeylerle dopdoluydu. Bunlarý mýsralara dökmek, bir anlam kazandýrmak istiyordu. Ama olmuyordu. Böyle zamanlarda hep “ Yalnýzca okumak bile güzel..” diyerek avutuyordu kendini.

Yarým saat kadar þiir okuduktan sonra gözlerinin artýk yorulduðunu hissetti. Kaldýðý yeri iþaretleyerek kitabý baþucundaki komidinin üzrine býraktý. Ve üstünü deðiþtirerek yataða girdi.

Rüyasýnda bir hayal aleminde buldu kendini. Her yer yemyeþildi. Karýsýyla beraber bir çay bahçesinde oturuyorlardý. Arada bir þiir okuyordu karýsýna. Okuduðu her þiirden sonra karýsý “ Ýlahi Selami bey, siz çok yaþayýn emi..” diyordu. “ Siz çok yaþayýn, siz çok yaþayýn, siz çok...”

Sabah uyandýðýnda anýmsadýðý tek þey yalnýzca rüyasýnda karýsýnýn söylediði “ Siz çok yaþayýn emi..” sözüydü. Niye çok yaþamasý gerektiðini düþündü. Bunca yýl dolu dolu yaþamýþ ve kimilerine göre uzun sayýlacak bir yaþam sürmüþtü. Ama son on yýldýr yalnýzdý. Ne gibi bir anlamý olabilirdi artýk uzun yaþamanýn?

Alýþkanlýðýn verdiði seri hareketlerle kahvaltýsýný hazýrladý. Düzenli yaþamaya karýsý alýþtýrmýþtý o’ nu. Kahvaltýsýný yapmadan evden çýkmazdý. Evlendikten sonra hiç bir zaman boyasýz ayakkabýlarla dolaþmamýþ, ütüsüz elbiseler giymemiþti. Her gün, devlet dairesinde çalýþýyormuþcasýna kravatýný takar, özenle giyinir ve öyle çýkardý evden. “ Bir esnaf önce müþterilerine saygý göstermeli..” diyordu. Bu yüzdendi özenle giyinmesi.

Karýsýnýn ölümünden sonra, evin temizliði ve çamaþýrlarýnýn yýkanmasý için bir kadýnla anlaþmýþtý. Haftada bir gün gelip temizlik yapýyordu kadýn. Selami Bey’ in titizliðini bildiði için de köþe bucaðý iyice silip süpürüyordu.

Masanýn üzerindeki küçük radyodan günün ilk haberlerini dinlemeye baþladý. Kahvaltýsýný tamamlamýþtý. Üzerini giyindikten sonra aynanýn karþýsýna geçip kendisini kontrol etti. Yüzündeki kýrýþýklýklar ve beyaz saçlarýyla tonton bir ihtiyar sayýlabileceðini düþündü. Evden çýkmadan önce, dün gece okuduðu þiir kitabýný aldý yanýna. Dükkanda okumayý düþünüyordu.

Dýþarý çýktýðýnda hýzlý adýmlarla yürümeye baþladý. Bir zamanlar karýsýnýn ýsrarý üzerine sigarayý býrakmýþtý. Sýk sýk yürüyüþ yapmasý kendini sürekli dinç hissetmesine neden oluyordu. Yolda eliyle kitabý yokladý. Koltuk altýnda taþýdýðý kitabý hep düþürecekmiþ izlenimine kapýlýyordu. Ýnsanlara þiir okumayý severdi. Konuþtuklarý konuyla ilgili bir þiir, bir dörtlük ya da bir mýsra aklýna gelirse mutlaka söylerdi. Bir gün bir arkadaþý, “ Þiirlerin ve güzel sözlerin arkasýna saklanýyorsun, biraz da kendin olsana..” demiþti. O anda yüreðinden bir þeylerin koptuðunu hissetmiþti. Arkadaþýnýn bu sözü bir kýzgýnlýk anýnda söylediðine inanmak istemiþti. Çünkü o, bir þiiri anlamayan ya da anlamak istemeyen insanýn yaþamý hiç anlamayacaðýný düþünüyordu. Bazen insanýn aklýna gelen sözcükler yetersiz kalýyordu. Ýþte böylesi zamanlarda, bir mýsra ya da bir þiir imdada yetiþiyordu. Kaldý ki duygularýný insanlara açýktan açýða anlatmak gibi bir alýþkanlýðý yoktu. Bütün iliþkilerinde, karþýsýndaki insanýn hep kendini anlayacak kadar zeki olduðu varsayýmýndan yola çýkýyordu. Bu da diðer insanlarýn gözünde o’ nu belki anlaþýlmaz kýlýyordu. Ama içten içe kendini anlamayan insanlara kýzýyordu. Kimileri vardý ki, bununla zaman kaybetmeyi hiç düþünmeden o’ nu anlaþýlmaz bir adam olarak görüp güvensizliklerini dile getiriyorlardý. Halbuki o da anlaþýlmayý istiyordu, ama bir türlü yapamýyordu bunu. Ve bu yüzden selamý sabahý kesip kendisini görmek istemeyen dostlarý için üzülüyordu. “ Bunu anlatsam anlarlar mý? ” diye düþünüp konuþmayý denemiþti. Ama olmuyordu iþte.

Bu düþüncelerle dükkana kadar geldi. Anahtarý kapýya soktuðunda bir besmele çekti ve sað ayaðýyla, açtýðý kapýdan içeriye girdi. Bunu çýraklýk günlerinde ustasý öðütlemiþti. O gün bu gündür hep ayný þekilde açýp kapatýrdý dükkanýn kapýsýný. Bir gönül adamýydý ustasý. Bildiði her þeyle beraber esnaflýk ahlakýný da öðretmiþti genç Selami’ ye..

Kapýnýn açýlmasý ile bir cývýltý baþladý. Kanaryasý, hoþ geldin diyerek o’ nu karþýlýyordu sanki. Üzerini deðiþtirip hemen radyoyu açtý. Ýstasyonlarla biraz uðraþtýktan sonra olduðu yerde býrakmaya karar verdi. Güzel türküler çalýyordu.

Aradan beþ dakika geçmemiþti ki, yandaki çay ocaðýnýn genç askýcýsý elinde bir demlik çayla içeri girdi. “ Hayýrlý iþler olsun Selami amca, çay vereyim mi?” diye sordu. “Getir evladým..” dedi. Çayýný yudumlarken yoldan geçen insanlarý seyretti bir süre. Bir kaç kiþiyle selamlaþtý.

Saat on’ a doðru gazeteci günlük gazetesini getirdi Selami bey’ in. Gözlüklerini takýp büyük bir dikkatle okumaya baþladý. Yine gözleri yorulunca okumayý býraktý.

Akþama kadar gündelik iþlerle uðraþtý. Bir ara þiir kitabýna döndü yeniden. Bir kaç þiir okudu, gelen müþterilerle ilgilendi, haberleri dinledi. Akþamüzeri postacý elinde bir ihtarname ile geldi. Elleri titreyerek açtý zarfý. Dükkanýn sahibi, binayý olduðu gibi bir müteahite satmýþtý. Ve o adam binayý yýkacaðýný belirtip dükkanýn bir ay içerisinde boþaltýlmasýný istiyordu. Caný sýkýlmýþtý. Ne yapacaðýný düþündü bir süre. Sonra, nasýlsa daha bir ay var diyerek fazla düþünmemeye karar verdi. Her zaman ki gibi ondokuz haberlerini dinledi, kafesi temizleyip taze su ve yem koydu. Üzerini deðiþtirdikten sonra dükkaný kapatýp meyhaneye gitti.

Cam kenarýndaki küçük masada oturup þarabýný söyledi. Bir süre sonra Orhan geldi yanýna. Orhan’ ý iki yýl önce komþu eve taþýndýðýnda tanýþmýþtý, iyi bir gençti. “ Merhaba Selami baba..” dedi. “..oturabilir miyim?” Selami bey hiç duraksamadan “ Ne demek, buyur tabi..” dedi. Bir süre havadan sudan konuþtular. Hayat pahalýlýðýndan, politikadan ve güneþli güzel günlerden. Orhan’ ýn sýkýntýlý bir hali olduðu ihtiyar berberin gözünden kaçmadý. “ Hayrola Orhan, bu gün pek keyifsizsin..” dedi. “ Hiç sorma Selami baba..” dedi Orhan, “ ...caným çok sýkýlýyor.” Ýhtiyar berber “ Anlatmak istersen dinlerim..” dedi. “ Anlatayým babacýðým, anlatayým..” dedi Orhan.

Orhan bir kýzla beraberdi. Ama ne yaptýysa yaranamýyordu kýza. Bir türlü kendisine güvenmesini saðlayamamýþtý. Kýzý, sevdiðine inandýramýyordu. “Neden?” diye sordu Selami Bey. “ Çünkü korkunç bir ihtirasla seviyor beni ve kimseyle bölüþmek istemiyor. Bana da bu yüzden güvenmiyor. Saniyor ki, o arkasýný döner dönmez ben baþka biriyle beraber olacaðým.. Düþünüyorum da babacýðým, belki asýl sorun kendine güvenmeyiþindedir. Kendi güçsüzlüðünden korkup güçlü bir insan gibi davranmaya çalýþýyordur. Ve ben babacýðým bunlarý o’ na söyleyemiyorum. Çünkü o’ nu incitmekten korkuyorum. Ama o, beni görmek istemediðini bile söyleyebiliyor bana. Sesimi çýkaramýyorum babacýðým, susup kalýyorum ortalýk yerde..”

“Seni anlýyorum genç adam” dedi Selami bey, “Ama önce sevgiyi nasýl koruyacaðýný bilmelisin. Çünkü sevdiði ve sevildiði sürece varlýðýný ve yaþadýðýný duyumsar insan. Bunun daha ötesi yoktur. Ýki yüzlülüklerin, ihanetlerin ve acýlarýn ortasýnda yeni sürgün veren bir filiz gibi ayakta tutabilmelisin sevgiyi. Yüz çevrilemeyecek kadar cazip, dýþlanmayacak kadar yakýn olmalý insanlara sevgi. Yeni doðmuþ bir yavruyu ilk kez kucaklamak gibi sarmalý insanlarý sevginin getireceði mutluluk. Her dile getiriliþinde ilk günkü heyecanýný ve coþkunu taþýmalýsýn içinde. Konuþurken boðazýný kurutmalý sevgi. Ve sen sesini düzeltmek için defalarca öksürmelisin. Avuçlarýnýn içi terlemeli, dizlerin rüzgarda kalmýþ bir yaprak gibi titremeli. Çünkü sevgi, yalnýz sevgiyle yeþerir, yalnýz sevgiyle can bulur..”

“Çok güzel konuþtun babacýðým..” dedi Orhan, “.. ama benim ne yapmam gerektiðini söylemedin..”

“Haklýsýn” dedi Selami Bey, “... senin ne yapman gerektiðini söylemedim. Belki sen gidip o’nun ayaklarýna kapanýp yalvarmayý bile geçiriyorsundur içinden. Bunu yapma. Ben sana yalnýzca yapmaman gerekenleri söyleyebilirim Orhan’cýðým. Sevgini yozlaþtýrma. Seni görmemek o’ nu daha mutlu yapacaksa, býrak mutlu olsun. Sen yalnýzca sevdiðin için bile o’ nun kararýna saygý göstermek zorundasýn. Ne kadar acý çekersen çek, üzerine gitme. Sevgin eðer sevgi yaratabiliyorsa onu koru. Umarým anlar seni..”

“Umarým anlar babacýðým..” dedi Orhan. Selami Bey’ in önerisi üzerine sevgi için kadeh kaldýrdýlar. Vakit fazla geç olmadan kalktý Selami bey. Eve giderken aklýnda Orhan’ anlattýklarý vardý. Bir yerde biri sevgiden sözetse alký hemen kaybettiði karýsýna giderdi.
“Ne olurdu þimdi yaþasaydý..” dedi kendi kendine. Ellerini ve baþýný dua eder gibi kaldýrýp “ Beni daha fazla oyalama, ne olur..” dedi. Biraz alkolün, biraz da duygusallýðýn etkisiyle gözlerinden yaþlar süzülmeye baþladý. Burnunu çekip, gözlerini ceketinin koluyla oðuþturdu.

Eve geldiðinde aklý karmakarýþýktý. Gelen ihtarnameyi, karýsýný, Orhan’ ýn sorunlarýný düþünerek daldý uykuya.

Ertesi gün dükkanda hep ihtarnameyi düþündü. Ne yapacaktý? Geçmiþle olan baðlarýný bu dükkan ve oturduðu ev saðlýyordu. Ömrünün hiç de küçümsenmeyecek bir bölümünü buralarda geçirmiþti. Yeni bir dükkan bulup bulamayacaðýný düþündü. “ Araþtýrmak gerek..” dedi kendi kendine. O akþam bir saat erken kapattý dükkaný. Yakýn çevrede kendine uygun bir yer aradý. Bulamamýþtý. Yarýn yeniden bakarým, diyerek meyhanenin yolunu tuttu usulca.

Bir ay hiç durmadan her akþam dolaþtý. Bulduðu yerlerin kirasý, kazancýnýn çok üstündeydi. Kesesine uygun yerler ise çok küçüktü ve kötü durumdaydý. Ertesi gün dükkaný boþaltmasý gerekiyordu. Ne yapacaðýný þaþýrmýþtý. Ýki gün önce kýzýyla telefonda konuþtuðunda, durumu ona da anlatmýþtý. Kýzý, “ Yeter artýk çalýþtýðýn, emekli olma vaktin geldi baba..” demiþti. Kafasý o kadar karýþtý ki..

O akþam her zamankinden fazla içti. Bir ara Orhan göründü kapýda. Son konuþmalarýndan bu yana görüþememiþlerdi. Dükkanýn tahliyesiyle kafasý o kadar doluydu ki.. Hemen masasýna çaðýrdý. Nasýl olduðunu, nelerle uðraþtýðýný, kýz arkadaþýnýn arayýp aramadýðýný sordu. Aramadýðýný öðrenince üzüldü. “ Gerçekten de mutlu aþk yokmuþ..” dedi. Orhan’ a üzülmemesini öðütledi. Daha gençti ve önünde uzun yýllar vardý. Kendisini seven bir insaný mutlaka bulacaðýný söyledi. Orhan gittikten sonra yine alaturka þarkýlara eþlik etti bozuk sesiyle. Ve usulca kalkýp evine döndü. Kanaryanýn kafesiyle uðraþtý bir süre. Onunla dertleþti. Kýzýnýn artýk emekli olmasýný istediðini anlattý. Yine þiir okuyup hüzünlendi ve yine yattýðý yerde uykuya daldý.

Ertesi gün kafasýnda yepyeni düþüncelerle uyandý. Evet, kýzýnýn istediðini yapacak, emekli olacaktý. O gün kahvaltý sofrasýnda tranistörlü radyoyu açmadý ilk olarak. Dükkana da gitmedi. Emeklilik iþlemleri ve dükkanýn kapanýþýyla uðraþtý. Kapatma dilekçesini kendi elleriyle yazdý. Ama emeklilik dilekçesini bir arzuhalciye yazdýrdý. Dükkana geldiðinde akþam olmak üzereydi. Eve götürebileceði eþyalarýný toparladý. Tavana asýlý kafesi de alarak çýktý dükkandan. O akþam meyhaneye de gitmedi ilk olarak. Mahalle bakkalýndan bir þiþe þarap ve büyükçe bir dilim beyaz peynir alarak doðruca eve gitti.

Evde bir taraftan þarabýný içerken, bir taraftan da eski fotograf albümlerini karýþtýrdý. Artýk yavaþ yavaþ solmaya yüz tutmuþ fotograflarýn üzerine bir damla yaþ düþtü istemeden. Karýsýyla beraber, mutlu günlerinde çektirdiði fotograflar duygulandýrmýþtý onu. Erkenden yattý. Þiir okuyacak gücü bile bulamamýþtý kendinde.

Sabah kahvaltýsýný yapar yapmaz çýktý evden. Bir kamyonet bulup dükkandaki eþyalarý yükledi. Bitpazarýnda yok pahasýna sattý hepsini. Günlük gazetesini kolunun altýna sýkýþtýrýp yeniden eve döndü. Öðlen yemeðini yedikten sonra oturduðu yerde uyuklamaya baþladý. Uyandýðýnda ikindi ezaný okunuyordu. Her tarafý tutulmuþtu. Kafeslerin yanýna geçip kanaryalarýyla konuþtu bir süre. Sonra her iki kafesi de pencerenin yanýna götürdü. Ardýna kadar açtýðý pencereden içeri ýlýk bir bahar rüzgarý girdi. Ani bir kararla kafeslerin kapýsýný açarak kanaryalarý salýverdi. Kanaryalar, ne olduðunu anlamak istercesine pervazýn kenarýnda dolandý bir süre. Sonra ikisi birden özgürlüðe kanat çýrpmaya baþladý. Yaþlý gözlerle seyretti kanaryalarýn uçuþunu. Artýk yaþamýnda sevdiði, önem verdiði hiç bir þeyin kalmadýðýný düþündü. Eðer kendine bakamayacak kadar elden ayaktan düþerse bir huzurevine gidebileceðini düþündü. Yeniden karýsýný düþünmeye baþladý, kýzýný ve torununu.

Tam o sýrada yüreðinin sýkýþtýðýný hissetti. Sanki gizli bir el göðüs kafesini parçalayýp kalbini oradan çýkarýp almaya çalýþýyordu. Yere çöktü. Ýki elini kalbinin üzerine kapatýp yere yuvarlandý yüz üstü. Bir süre soluk almaya çabaladý.. Olmadý.. Yenilmiþti.. Güzel bir bahar akþamýnda, her þeyini yitirmiþ insanlarýn ifadesiyle kapattý gözlerini dünyaya..

Ve ihtiyar berberin ölüsünü, evine temizlik yapmaya gelen kadýn buldu ayný ifadeyle. Ardýna kadar açýk pencerenin pervazýnda iki kanarya en hüzünlü sesleriyle þakýyordu..

ÞANSSIZ BÝR ADAM
Þanssýzlýk beni her yerde izliyor, eminim ki,
doðduðum gün gökyüzünde birkaç kötü yýldýz,
gezegen ya da herhangi bir gök cismi vardý.

Bir süre önce çalýþmak için Fransa'da bulunmuþ ve dönmüþ olan bir
teknisyenle tanýþtýðýmý anýmsýyorum; o da þanssýz olduðunu söylerdi.
Bu teknisyen birkaç delikanlýyla el ele vemiþti: Geceleri arabayla
dolaþýyorlar dükkanlarýn kepenklerine zincir baðlayarak arabayý çalýþtýrýyorlar,
böylece kepenk fýrlayarak sarýlýyor, onlar da içeri girip eþyalarý çalýyorlardý.

Her neyse, bu teknisyenin göðsünde bir giyotin dövmesi vardý. Üzerinde ise fransýzca
sözcüklerle; Ýtalyanca'da "hiç þansým yok" anlamýna gelen þu yazý yazýlýydý:
"Pas de chance" göðsünün kaslarýný hareket ettirdiði zaman giyotinin
býçaðý gibi görünüyor, teknisyen de sonunun böyle biteceðini söylüyordu.
Gerçekten de, giyotine gitmedi ama beþ yýllýk hapis cezasýna çarptýrýlmayý baþardý.

Þimdi ayný yazýyý benim de göðsüme yazdýrtmam gerekiyor. Çünkü herkes
benim yaptýðýmý yapar ama onlarýn iþleri iyi giderken benimki ters gider.
Demek ki; þanssýzým ve birisi kesinlikle kötülüðümü istiyor,
ya da dünyanýn benimle alýp veremediði var.

Baþkalarýndan daha dürüstçe olmasa da her zaman iþlerimi dürüst olarak yürütmeye
çalýþtým. Çünkü, bilindiði gibi hepimiz kusurluyuz yalnýzca Tanrý kusursuzdur.

Evlendikten hemen sonra karýmým parasýyla bir dükkan açarak ayakkabý
tamirciliðine baþladým ve bir memur mahallesi seçmekle iyi yaptým. Memur olarak
çalýþtýklarý ve iþyerinde iyi görünmek zorunda olduklarý için, halktan kiþiler olan
bizim gibi yýrtýk ayakkabýyla gezemezler. Dükkaným, mahallenin tam ortasýnda,
içinde en az binlerce memurun oturduðu köhne evlerin arasýndaydý.

Ayný caddede, benim tam karþýmda baþka bir ayakkabý tamircisi vardý.
Yetmiþ yaþlarýnda ve nereydeyse önünü göremeyen yarý kör bir ihtiyardý.
Dükkaný açtýðým gün benimle kavga etmeye geldi. Baykuþ öyle kötü bir
adamdý ki, karým bana nazardan korunmam için dikkatli olmamý söyledi.
Bense ona kulak asmamakla iyi etmedim.

Baþlangýçta herþey iyi gitti. Baþarýlýydým, gençtim, cana yakýndým,
çalýþýrken þarký söylüyor, patronlarýnýn ayakkabýlarýný getiren hizmetçilere
her zaman söyliyecek güzel sözler buluyor ve onlarla þakalaþýyordum. Dükkaným
artýk mahallenin salonu haline gelmiþti ve kýsa zamanda o kötü ihtiyarýn
tüm müþterilerini elinden almýþtým. Öfkeleniyordu ama yapacak birþey yoktu
çünkü ben aramýzdaki rekabeti kýzýþtýrmak için daha düþük fiyata çalýþýyordum.

Doðal olarak bir de planým vardý; tüm müþterilerimi avucumum içinde hisseder
hissetmez onu uyguladým. Bir ayakkabýya kösele taban, diðerine ise kösele taklidi
olan iþlenmemiþ bir taban koyarak sýrayla yapmaya baþladým. Yani birine koyuyor
diðerine koymuyordum. Daha sonra bu iþin farkedilmediðini görerek cesaretlendim ve
tümüne koymaya baþladým. Gerçekte bu tam anlamýyla karton deðildi ama savaþ
boyunca üretilmiþ olan sentetik bir üründü ve yemin ederim ki, köseleden daha da iyiydi.

Böylece hep neþeli, hep nazik ve keyifli, hevesle çalýþarak yeterince kazanmaya
baþladým. Herkes beni seviyordu. Bilindiði gibi ihtiyar ayakkabý tamircisi dýþýnda.

O sýralarda ilk oðlum dünyaya geldi. Ayný günlerde nasýl oldu bilmiyorum, belki de
yaðmurdan, ne yazýk ki pençe yaptýðým ayakabýlardan biri açýldý. Müþteri itiraz etmek için
dükkana geldi. Raslantý eseri tam o günlerde onardýðým ayakkabýlar açýlmaya baþladý.

Bu gibi þeylerin nasýl yayýldýðý bilinir. Tüm mahallede herkes olayý biribirine anlattý ve
o günden sonra hiç kimse bana gelmedi. Müþterilerin tümü ihtiyara döndü. O, dükkanýn
camlarý ardýnda kendi kendine gülüyor ve kýnnapý batýrýp çekmekten baþka iþ yapmýyordu.
Bense toptancýnýn beni dolandýrdýðýný, benim suçum olmadýðýný açýklayarak bas bas
baðrýyordum ama kimse bana inanmýyordu. Sonunda; devralacak birini buldum
ve birkaç kuruþla birlikte oradan çekip gittim.

Ayakkabýcýlýkta ýsrar etmenin boþ olduðunu anlayýnca meslek deðiþtirmeye karar
verdim. Delikanlýlýðýmda bir sýhhi tesisatçýnýn yanýnda çalýþmýþtým, onun için bir
lehimci dükkaný açmayý tasarladým.

Bu kez de herþeyi düþünerek yaptým, kentin merkezinde, su borularý çürük ve tüm
tesisatlarý yýpranmýþ olan, tümüyle eski evlerden oluþan bir mahalle seçtim.
Nemli, güneþ görmeyen, týpký bir maðaraya benziyen bir sokakta, biri kömürcü diðeri
ütücü olan iki dükkan arasýnda yer buldum. Birkaç demir, birkaç kurþun boru, birkaç
lavabo ve musluk aldým ve üzerinde, þu yazýlarýn bulunduðu bir levha yazdýrdým:
"Sýhhi tesisat ve teknik iþler bürosu, evlere sevis yapýlýr, isteðe göre önceden
fiyat bildirilir." Ýþ, çabucak iyi gitmeye baþladý.

O yýl þiddetli bir kýþ oldu ve kar bile yaðdý. O, çürük ve eski
evlerin tümünde patlýyan borular, sayýlamayacak kadar çoktu. Öte yandan iyi bir lehimci
her zaman kolay bulunmadýðý için bir banyo ýsýtýcýsý ya da bir kahve deðirmeni bozulunca
halk su tesisatçýsýna Tanrý'ya güvenir gibi güveniyordu. Sularýn akmadýðý ya da banyolarýnýn
su bastýðý zaman zengilerin bile ne büyük umutsuzluða kapýldýðýný bilemezsiniz. Telefon
ederler, yalvarýrlar, sizi göklere çýkarýrlar ve zamaný gelince de soluk almadan parayý öderler.

Su tesisatçýsý çok gereklidir ve gerçekten de tümünün kibirinden geçilmez, onlarla iyi
geçinmeyenin vay haline! Söylediðim gibi iþlerim hemen iyi gitmeye baþladý. Dükkan
küçüktü, karanlýktý, vitrinine bir düzine musluktan baþka bir þey koymuyordum
ama bir çok kiþi beni çaðýrýyordu. Kýsa zamanda bütün gün çalýþmaya baþladým.

Eðer, benimkinin tam karþýsýna bir baþka tesisatçý dükkaný açmamýþ olsaydý,
bu kez iþlerim kesinlikle pürüzsüz gidecekti. Bu sarýþýn, ufak tefek, sezsiz, büyük kafalý
bir gençti. Hemen hemen hiç boynu olmadýðý için kafasý göðsüne gömülmüþtü.
Ýlk iþ olarak müþterileri elimden almaya koyuldu. Bana zarar vermeye kararlý
göründüðü için; eðer, önlem almazsam baþarýlý olacaðýna inandým.

Bunu düþünürken, aklýma müþterileri elimde tutmama, hatta iþimi arttýrmama
yarýyacak iyi bir fikir geldi. Diyelim ki, bir banyo ýsýtýcýsýný yerine yerleþtiricektim.
Ýngiliz anahtarýyla civata somunlarýný sýkýþtýrarak zaten eski ve yýpranmýþ olan
boruyu duvarýn içinde kýrýlacak biçimde burkuyordum. Gece evi su basýyor, müþteri
beni çaðrýyor, ben de duvarý yararak boruyu deðiþtiriyor ve iþ yapmýþ oluyordum.

Böylece daha önce onarmýþ olduðum yerlerde yapmamaya dikkat ederek, bazý
bozukluklar yaratýyordum. Sonunda durumu düzelttim. O sýralarda ikinci
oðlum doðdu ve derin bir nefes aldým .

Bu kez gerçekten þanssýzlýðýn etkisi dýþýndaydým. Fakat hiç bir zaman büyük
söylememek gerek çünkü, yaptýðým bozukluklardan biri önüne
geçemeyeceðim kadar büyüdü. Bir banyo ýsýtýcýsý dýþarý fýrladý. Ateþ, bir dolaba,
sonra da tüm daireye sýçradý. Þanssýzlýk eseri, teknik iþlere meraklý olduðu anlaþýlan
bir çocuk, beni izlemiþti. Neler çektiðimi anlatamam.Ceza evine girmeme ramak
kaldý. Bu kez de dükkaný kapatarak mahalleden çekip, gitmek zorunda kaldým.

Ýnat bu ya, üçüncü kez dükkan açmak istedim. Artýk paralar azalmýþtý. Ýki çocuk
bir de yoldakiyle durumumuz pek ümit verici deðildi. Kent dýþýnda, mezbaha
taraflarýnda fakir halkýn otuduðu mahalleye gittim ve ufak bir þilteci dükkaný açtým.

Bu kez fikir karýmýndý çünkü, kayýnpederim de þilteciydi. Bir dikiþ makinesi,
birkaç demir somya, birkaç portatif yatak, birkaç top þilte kumaþý ve yün ile at
kýlý satýn aldým. Zavallý karým, bebek beklemekle birlikte makinede dikiþ dikiyor,
bense yünü tel tarakla taramak gibi daha aðýr iþler yapýyordum.

Mahalle çok fakirdi, çok seyrek olarak sipariþ geliyordu. Yiyecek yemek bile
bulamýyorduk. Karýma söylediðim gibi bu kez þanssýzlýðýmý baþýmýzdan savmamýz
çok güç olacaktý. Fakat ilkbahara doðru iþler iyi gitmeye baþladý.

Fakirler de temiz olmak isterler, fakir aileler de evi temiz tutmak için her türlü
özveride bulunurlar. Ýlkbaharda mahalledeki kadýnlarýn çoðu þiltelerini yeniletmek için
bana geldiler. Bu iþlerin nasýl yürüdüðü bilinir. Bir ay önce kimse gelmiyordu, þimdi
ise elimi hangi iþe atacaðýmý bilemiyordum.

Ýþimi yalnýz baþýma yürütemediðim için yanýma bir çýrak aldým. Onyedi yaþýnda
haylaz bir çoçuktu. Ayný Etopya imparatoru Negus'u andýran esmer derisi ve
kývýrcýk saçlarý olduðu için ona Negus diyorlardý. O, þilteleri götürmek ya da almak
için dolaþýyor, bense çalýþmak için dükkanda kalýyordum.

Bu Negus, çamaþýrcýlýk yapan annesinin baþ belasýydý. Onu bir faturayý ödemesi
için gönderdiðim günlerden birinde geri dönmedi. Futbol maçýna ve
sonra da baþka yerlere giderek paralarý yemiþti. Ama sonunda; dükkana
gelerek, cüzdanýný çaldýrdýðýný söyleyecek kadar yüzsüzlük etti. Ona hýrsýz
olduðunu söyledim, o da bana kötü sözlerle karþýlýk verince bir tokat attým ve
dükkandan kovmak için zor kullanmak zorunda kaldým.

Bu olay yeni þanssýzlýðýmým baþlangýcý oldu. Bu serseri, bir süre önce beþ þilteyi
onarýrken, bunlarýn birinde tahta kurularý bulduðumu ve onlarý yok etmek þöyle
dursun diðer dört þiltenin her birine bir çift tahta kurusu koyduðumu, bunu, gelecek
mevsim, þilteleri yeniden onarýlmaya göndermelerini saðlamak için yaptýðýmý anlatarak
tüm mahalleyi gezdi. Doðruydu ama bir iþi becermek için elden gelen yapýlmalý.

Herkes öyle yapýyor ama benimkinin öðrenilmesi için þanssýz olmam gerekiyormuþ.
Kýsacasý, neredeyse bir ayaklanma oldu. Kadýnlar dükkanda etrafýmý çevirerek beni
dövmek istediler. Sonunda polis memuru bile geldi ve benden kuþkulandý. Bu kez son oldu.
Dikiþ makinasýný ve birkaç eþyayý sattým. Geceleyin hýrsýz gibi sessiz sedasýz gittim.

Þimdi soruyorum: Benden daha þanssýzý var mýdýr? Dürüst ve huzurlu çalýþmak
istiyordum. Dahasý, birçok kiþinin yaptýðýndan çok deðil ama iþe biraz da ustalýðýmý
katýyordum. Kýsacasý iyi bir iþçi olmak istiyordum oysa, iþsizdim iþte.
Hiç olmazsa biraz param olsaydý meyhane açardým. Madem ki,
þaraba su katýldýðýný herkes biliyor, belki bu iþi kývýrýrdým.

Artýk param yok, çýrak olmak zorunda kalacaðým. Oysa, bilindiði gibi maaþlý
çalýþan açlýktan ölür. Gerçekten çok þanssýz, hatta nazara gelen biriyim.
Karým, cüzdanýma bir aziz resmi dikti, üzerimde ise sayýsýz nazarlýk
taþýyorum. Sonra evin kapýsýna da tüm çivileriyle birlikte bir at nalý astým.
Ama yine de þanssýzým, þanssýz yaþadým, þanssýz ölüceðim.

Kötülüðümü istiyen kiþiyi öðrenmek için gittiðim falcý, elimi görür görmez ellerini
gökyüzüne kaldýrdý ve baðýrdý: "Oh! ne görüyorum, ne görüyorum". Beni bir korku
aldý ve ne gördüðünü sordum. Yanýtladý: "Oðlum siyah mý siyah bir yýdýz...
Herkes senin kötülüðünü istiyor". "Eee öyleyse?" diye sordum.
"Öyleyse cesur ol ve Tanrý'ya inan" dedi. "Fakat
ben" diye itiraz ettim, "Ben her zaman görevimi yaptým".

O, "Oðlum çok kiþi senin kötülüðünü istiyor...Böyle olunca görevini yapman
neye yarar? Yalnýzca rahat bir vicdana sahip ol".
O zaman yanýtladým:"Vicdanýmýn þimdiki gibi rahat olmasý bana yeter.
Gerisi beni ilgilendirmez".

http://www.hakyolu.net/icerik/Hakyolu_cocuk/Cocuklar_Icin/Hikayeler_ve_Masallar/aycicek_kucuk.gifBAÞINI VERMEYEN ÞEHÝT
"...Hak budur ki o gazilerin içinde böyle gaziler olma-
sa, Zigetvara bu kadar yakýnda dört yan kafir hisarý
iken bekleyiþ, duraklama özellikle böyle cenge çalýþma
ne mümkün idi."
Peçevî tarihi, s. 355

Yarýn arifeydi. Öbür günkü bayram için hazýrlanan
beyaz kurbanlar, küçük Grigal palankasýnýn etrafýnda
otluyorlardý. Karþýda... Yarým mil ötede Toygun Paþa'nýn
son kuþatmasýndân çýlgýn kýþýn hiddeti sayesinde kurtu-
lan Zigetvar Kalesi, sönmüþ bir yanardað gibi, simsiyah
duruyordu. Hava bozuktu. Ufku, küflü demir renginde,
aðýr bulut yýðýnlarý eziyor, sürü sürü geçen kargalar tam
hisarýn üstünden uçarken sanki gizli bir kara haber gö-
türüyorlarmýþ gibi, acý acý baðýrýyorlardý. Palanka kapý-
sýnýn saðýndaki beden siperinde sahipsiz bir gölge kadar
sakin duran Kuru Kadý yavaþça kýmýldadý; ikindiden be-
ri rutubetli rüzgârýn altýnda düþünüyor, uzakta, belirsiz
sisler içinde süzülen kurþuni kulelere bakýyordu. Bunla-
nn hepsi Türklerin elindeydi. Yalnýz þu Zigetvar... yýkýl-
maz bir ölüm seddi halinde "Kýzýlelma" yolunu kapatý-
yordu. Sanki bu uðursuz kargalar hep onun mazgalla-
rýndan taþýyor, anlaþýlmaz bir lisanýn çirkin küfürlerine
benzeyen sesleriyle her tarafý gürültüye boðuyorlardý.
Kuru Kadý içini çekti. Sonra "Ah..." dedi. Ýncecik, sinirli
boynunun üstünde bir taþ topuz gibi duran çýkýk alýnIý iri
kafasýný salladý. Yeþil sarýðýný arkaya itti. Islak gözlerini
oðuþturdu. Þimdiye kadar, asker olmadýðý halde, her
muharebeye girmiþti. Birkaç bin yeniçeriyle dört beþ to-
pu olsa... bir gece içinde þu kaleyi alývermek iþten bile
deðildi. Þimdi vakýa müstakildi. Ne isterse yapabilirdi.
Palankanýn kumandaný Ahmet Bey öteki boy beyleriyle
beraber Toygun Paþa ordusuna katýlýp Kapuþvar fethine
gitmiþ... Kapuþvardan sonra Zigetvarý saran ordu kýþýn
aman vermez zoruyla, zaptý yarý býrakarak Budin'e dö-
nünce, o da askerleriyle tekrar palankasýna gelmemiþ,
Toygun Paþa'nýn yanýnda kalmýþtý. Bugün Grigal'den al-
tý mil uzaktaydý. Palankaya yalnýz Kuru Kadý karýþýyor-
du; esmer, zayýf yüzünü buruþturdu: "Palanka... amma
topu tüfeði kaç kiþi?" dedi. Bütün genç savaþçýlarý Ahmet
Bey beraberinde götürmüþtü.. Hisardakiler zayýflardan,
bekçilerden, hastalardan, ihtiyar sipahilerden ibaretti.
Hepsi yüz on üç kiþiydi! Düþman, galiba öteki palanka-
lardan çekiniyordu: Yoksa burasýný býrakmaz, mutlaka
almaða kalkardý. Biraz eðildi. Ýnce yosunlu, soðuk sipe-
re dirseklerini dayadý. Aþaðýya baktý. Ýki üç asker beyaz
koyunlarýn arasýnda dolaþýyordu. Bir tanesi karþýsýna
geçtiði iri bir koçu, baþýna dokunarak kýzdýrýyordu, tos
vuruyordu. Öbürleri, elleri silahlarýnda, bu oyunu seyre-
diyorlardý. Baðýrdý:
- Oynamayýn þu hayvanla...
Askerler, baþlarýný tepelerden gelen sese doðru kal-
dýrdýlar. Kuru Kadý'dan hepsi çekinirlerdi. Gayet sert,
gayet titiz, gayet sinirli bir adamdý. Adeta deli gibi bir
þeydi. Sabahtan akþama kadar namaz kýlar, zikreder,
geceleri hiç uyumazdý. Daha yatýp uyuduðunu kalede
gören yoktu. Vali Ahmet Bey ona "bizim yarasa" derdi.
Zavallýnýn sabahý bekleme denilen hastalýðýný kerame-
tine de yoranlar vardý. Tekrar baðýrdý: .
- Haydi, artýk akþam oluyor, içeri alýn onlarý.
Askerler koyunlarý toplamaða baþladýlar. Kuru Ka-
dý'nýn dirsekleri acýdý. Doðruldu. Tekrar Zigetvar'a bak-
tý. Üst tarafýndaki göl, kirli bakýr bir levha gibi yeri
kaplýyordu. Kargalar, havaya boþaltýlmýþ bir çuval can-
lý kömür ellemeleri gibi karmakarýþýk geçiyorlar, sükû-
tu parçalayan keskin, sivri sesleriyle gaklýyorlardý.
Kalbinde aðýr bir elem duydu. "Hayýrdýr inþallah" dedi.
Caný o kadar sýkýlýyordu ki... Elleri arkasýnda, baþý
önüne eðik, bastýðý siyah kaplama taþlarýna görmez bir
dikkatle bakarak yavaþ yavaþ yürüdü. Derin bir karan-
lýk kuyusunu andýran merdivenin dar basamaklarýnda
kayboldu.
... Arife sabahý, herkes uyurken, o, her vakitki gibi
yine uyanýktý! Mescit odasýnýn önündeki taþ yalakta, iki
büklüm, abdestini tazeliyordu. Giden gece, daha gölge-
den eteklerini toplayamamýþtý. Bahçeye çýkan kapý ke-
merinde asýlý kandil, sönük ýþýðýyla, duvarlarý titreti-
yordu.
- Hey, çavuþbaþý... Hey!...
Elindeki ibriði býraktý. Kulak kabarttý. Bu, kulede-
ki nöbetçinin sesiydi. Kollarý sývalý, ayaklarý çýplak, ba-
þýnda takke, hemen yukarý koþtu. Merdivende çavuþa
rastgeldi. Onu itti. Yürüdü. Nöbetçinin yanýna atýldý:
- Ne var?
- Kaleden düþman çýkýyor.
Erguvani bir esmerlik içinde siyah bir kaya gibi du-
ran Zigetvara baktý. Bu kayadan yine koyu, uzun bir
karartý süzülüyor, palankaya doðru akýyordu.
- Bize geliyorlar... dedi:
Çavuþa döndü:
- Haydi, gazileri uyandýr. Kurban bayramýný bu-
günden yapacaðýz. Koþ. Bana da çabuk topçuyu gönder.
Çavuþ, bir eliyle bakýr tolgasýný tutarak, koþtu.
Merdivene daldý. Kuru Kadý, uzakta, kara yerin üstün-
de daha kara bir leke gibi yavaþ yavaþ ilerleyen düþ-
man alayýna dikkatle baktý. Gözlerini küçülttü, büyült-
tü. Önlerinde birkaç top da sürüklüyorlardý. Binden
fazla idiler. Halbuki hisardaki gaziler? Kendisiyle bera-
ber yüz on dört kiþi... "Ama, yine haklarýndan geliriz!"
dedi. Uyanan, yukarý koþuyordu. Hisar kapýsýnýn iyice
baðlanmasýný emretti. Sarýðýný, cübbesini, kýlýcýný, tüfe-
ðini getirtti. Ýhtiyar topçu gelince, ona da, hemen "ha-
ber toplarý"ný atmasýný söyledi. Bu bir adetti. Taarruza
uðrayan bir palanka hemen "Ýþaret topu" atarak etra-
fýndaki kuleleri imdadýna çaðýrýrdý.
Biraz sonra düþman hisarýn önünde, harp düzenine
girmiþ bulunuyordu. Zaplar baþsýz, gür ejderha yavru-
larý gibi siyah aðýzlarýný bedenlere çevirmiþti. Türkçe
baðýrdýlar:
- Size teklifimiz var. Elçimizi içeri alýr mýsýnýz?
Kuru Kadý:
- Alýrýz. Gönderin, gelsin! cevabýný verdi.
Bedenler, kalkanlý, tüfekli, oklu gazilerle dolmuþtu.
Palankanýn ruhu, neþesi, keyfi olan iki arkadaþ, bu es-
nada tuhaf tuhaf laflar söyleyip yine herkesi güldürü-
yordu. Bunlarýn ikisine de "deli" derlerdi: Deli Mehmet,
Deli Hüsrev... Serhatýn muharebelerinde, hayale sýð-
mayacak yararlýlýklarýyla masal kahramanlan gibi ina-
nýlmaz bir þöhret kazanan bu iki deli, hiçbir nizama
hiçbir kayda, hiçbir disipline girmeyen, dünya þerefin-
de gözleri olmayan Anadolu derviþlerindendi. Her za-
ferden sonra kumandanlar onlara rütbe, hil'at, muras-
sa kýlýç gibi þeyler vermeye kalkýnca gülerler: "Ýsteme-
yiz, fani vücuda kefen gerektir. Hil'at nadanlarý sevin-
dirir..." derler, hak uðrundaki gayretlerine ücret, mü-
kafat, övgü kabul etmezlerdi. Harp onlarýn bayramýydý.
Tüfekler, oklar, atýlmaða; toplar gürlemeðe; kýlýçlar,
kalkanlar þakýrdamaða baþladý mý, hemen coþarlar,
kendilerinden geçerler; naralar savunarak düþman saf-
larýna saldýrýrlar... alevi gözlerle takip edilemeyen bi-
rer canlý yýldýrým olup tutuþurlardý.
Kuru Kadý, onlarýn herkesi güldüren münakaþala-
rýný, saçma sapan sözlerini gülümseyerek dinlerken, el-
çiyi yanýna getirdi, iki deli de sustu. Herkes kulak ke-
sildi. Bu elçi Türkçe biliyordu. Küstahça tekliflerini
söyledi.
Palankayý saran Zigetvar kumandaný Kýraçin'di.
Yanýnda iki bine yakýn savaþçýsý vardý. Grijgal'in "Vire
ile verilmesini istiyordu. Ateþe, nura, haça, Ýncil"e, Ze-
bur'a yemin ediyor; çýkýp giderlerken muhafýzlara hiç-
bir ziyaný dokunmayacaðýna dair söz veriyordu.
Kuru Kadý:
- Pekâlâ!... Haydi git. Biz aramýzda anlaþalým, ka-
rarýmýzý size öðleden sonra bildiririz! diye elçiyi aþaðý
gönderip kapýdan attýrdý. Sonra etrafýndakilere döndü.
Þöyle bir göz gezdirdi. Sýrtýnýn hafýf kamburu içeri çe-
kildi:
- Ýþittiniz ya, gaziler! dedi, Kýraçin haini bizim yüz
on kiþiden ibaret olduðumuzu anlamýþ... üzerimize iki
bin kiþi ile geldi. Teklif ettiði "Vire"yi kabul etmek iste-
yenler vârsa ellerini kaldýrsýn!
Kimsenin eli kalkmadý.
- Öyleyse hazýr olalým. Haydi...
Bir gürültüdür koptu;
- Hazýrýz...
- Hepimiz, hepimiz...
- Hepimiz, hepimiz hazýrýz.
- Kýlýçlarýmýz, kalkanlarýmýz yaðlý.
-(~klanmý~ havlý_
- Yataðanlanmýz keskin...
- Bugün nusret bizim.
- Amin, amin...
Kuru Kadý, "Ey alemlerin rabbi" diye ellerini kaldýr-
dý. Bir duaya baþlayacaktý. Deli Mehmet yalýn kýlýç kar-
þýsýna dikildi. Palabýyýk, gök gözlü, geniþ beyaz çehresi,
yeni doðmuþ bir ay gibi parlýyordu:
- Duayý býrak, efendi dedi, gaza duadan faziletli-
dir. Gel... Lütfet. Bize þu kapýyý aç. Kalbindeki korkuyu
at. Ýþte hepimiz hazýrýz. Þu ayaðýmýza gelen gaza fýrsa-
týný kaçýrmayalým.
Kuru Kadý'nýn elleri aþaðý düþtü. Deli Hüsrev de ar-
kadaþýnýn yanýna sokulmuþtu. Bütün gaziler bu iki de-
linin arkasýna üþüþtü. Sanki hepsi bir anda deli oldu-
lar... bir aðýzdan.
- Aç bize kapýyý, aç... diye baðýrmaya baþladýlar.
Kuru Kadý'nýn iri patlak gözleri yaþardý. Yüzü sap-
sarý oldu. Uzun siyah sakalý kýmýldadý. Ýki deliyi bile
titreten, bütün gazilerin saçlarýný ürperten ilahi bir
aðýt ahengi kadar etkili sesiyle haykýrdý.
- Meydan erleri! Ey mertler! Padiþahýmýz Süley-
man Gazi aþkýna þu sözümü dinleyin. Benim muradým
sizi gazadan engellemek deðildir. Bugün can, baþ feda
olsun... Özellikle yarýn kurban bayramý... Fakat baký-
nýz maksadým ne? Bugün cuma... hem de arife. Bugün
hacýlarýmýz Arafat'ta, diðer mü'minler camilerde bizim
gibi gazilerin zaferi için dua etmekteler... Bunda þüp-
hesi olan var mý?
- Hayýr.
- Hayýr, asla...
- Hayýr.
- O halde münasip olan budur ki, biz de namazla-
rýmýzý eda edelim. Gözlerimizin yaþýný dökelim. Dua
edelim. Birbirimizle helallaþalým. Sonra gazaya giriþe-
lim. Kalanlarýmýz gazi, ölenlerimiz þehit olsun! Dünya-
da iyi nam ile anýlalým. Ahirette peygamberimizin âle-
mi dibinde toplanalým... Ne dersiniz?
- Hay hay!
- Uygun...
- Pekâlâ!
Gazilerin hepsi buna razý oldu. Öðleye kadar durdu-
lar. Abdest aldýlar, namaz kýldýlar, tekbir çektiler, helal-
laþtýlar. Kýraçin'in askeri, sardýklarý palankadan yükse-
len derin uðultuyu hep teklif ettikleri "Vire" münakaþa-
sýnýn gürültüsü sanýyorlardý.
Ansýzýn, uzaktaki Türk kulelerinden atýlan "iþaret
toplarý" iþitildi. Bu, "Biz, dörtnala geliyoruz" demekti.
Kuru Kadý eliyle hisarýn kapýsýný açtý. Grijal gazileri
"Allah, Allah" naralarýyla müthiþ bir taþkýn deniz gibi
fýþkýrdýlar. Ýki koldan hücum olunuyordu. Kollardan bi-
risine Deli Hüsrev, birisine Deli Mehmet baþ olmuþtu.
Ovada, Grijgal'e gelen yollardan bir toz dumanýdýr
kalkýyordu. Nice bin atlý imdada koþuyor sanýlýrdý. Düþ-
man, bu hali görünce þaþýrdý. Ýki ateþ arasýnda kaldýðý-
ný anladý. Halbuki toz duman içinde yaklaþan ancak
beþ on gaziydi.
... Bozgun baþladý.
Deli Mehmet'le Deli Hüsrevin takýmlarý düþmaný
kaçýrmamak için iyice sarýyordu. Kara Kadý cübbesini
atmýþ. Elindeki kýlýç, cesaretlendirdiði gazileri arkasýn-
dan yürüyordu. Deli Hüsrev, bir sarhoþ gibi Kýraçin'in
alayýna dalmýþ kesiyor, kesiyor... inanýlmaz bir çabuk-
lukla kaçanlara yetiþiyor, ikiye biçiyordu.
Kuru Kadý'nýn gözleri Deli Mehmet'i aradý.
Bakýndý, bakýndý.
Göremedi.
Acaba o muydu? Yüreði aðzýna geldi. Düþman safý-
na karýþýp kaynaþan kolun arkasýnda iri bir vücut yere
uzanmýþtý... Elli altmýþ adým kadar kendisinden uzak-
tý... Siyah, yüksek atlý bir þövalye, uzun bir kargýyý bu
uzanmýþ vücuda saplýyordu. Durmadý. Ýlerledi. Koþar-
ken ayaðý bir taþa takýldý. Yuvarlanýyordu. Kýlýcý ile fýr-
ladý. Hemen toplandý. Kalktý. Düþen kýlýcýný aldý. Doð-
ruldu. Koþacaðý tarafa baktý. Þövalye atýndan inmiþ,
kargýladýðý þehidin baþýný teninden ayýrmýþtý. Bu anda,
bu kestiði baþ elinde, yine siyah bir þeytan gibi þahla-
nan atma sýçradý. Kaçacaktý... Kuru Kadý, bütün kuv-
vetiyle ona yetiþmek için koþarken, baktý ki sol ilerisin-
de Deli Hüsrev kalkanýný sallayarak, avazý çýktýðý ka-
dar baðýnyor,
- Mehmet, Mehmet!... Canýný verdin!... Bâþýný
verme Mehmet!...
Bu nara o kadar müthiþ, o kadar tesirli, o kadar ya-
nýktý ki... Kuru Kadý: "Vah Deli Mehmet'miþ!" diye ol-
duðu yerde dikildi kaldý. Durur durmaz, o an, kýrk adým
kadar yaklaþtýðý kesik baþlý þehidin yerden fýrladýðýný
gördü. Nefesi tutuldu. Þaþýrdý. Bu baþsýz vücut uçar gi-
bi koþuyordu. Kendi kellesini götüren zýrhlý þövalyeye
yetiþti. Eliyle öyle bir vuruþ vurdu ki... Lanetli hemen
yüksek atýndan tepesi üstü yuvarlandý. Götürmek iste-
diði baþ elinden yere düþtü. Deli Mehmet'in baþsýz vü-
cudu canlýymýþ gibi eðildi. Yerden kendi kesik baþýný al-
dý. Hemen oracýða yorgun bir kahraman gibi, uzanýver-
di. Bunu Kuru Kadý'dan baþka kimse görmemiþti. Her-
kes kaçan düþmaný kovalýyordu. Yalnýz Deli Hüsrev,
- Yüzün ak olsun, ey yiðit! diye baðýrdý. Sonra Ku-
ru Kadý'ya doðru koþarak sordu.
- Nasýl, gördün mü bu civaný?
- Görmedin mi?
Kuru kadý sesini çýkaramadý. Gördüðü harika onu
dondurmuþtu. Olduðu yerde öyle dimdik kaldý. Sanki
ölmüþtü. Deli Hüsrev, onu hýzla sarstý.
- Ne durursun be can! Ne olsun, haydi gazaya.
Düþman kaçýyor... Deli Hüsrev'in kalkmasý Kuru Ka-
dý'yý baþtan can verdi, "Allah Allah" diyerek ileri atýldý.
Mücahitlere karýþtý.
Cenk akþama kadar sürdü.
Er meydanýnýn kanlý yüzüne "gece siyah saçlarýný"
daðýtýrken çaðýrýcýnýn
- Gaziler hisara!
Sesi duyuldu. Dönen gaziler içinde kýlýcýndan kan-
lar damlayan Kuru Kadý, birkaç sipahi ile dýþarda kal-
dý. Yaralýlarý taþýttý. Þehit olanlarý saydýrdý. Bunlar tam
ondokuz kahramandý.:. Düþman altmýþ dört ceset bý-
rakmýþ, diðer ölülerinin hepsini kaçýrmýþtý. Kuru Kadý
sabahtan beri yemek yememiþ, su içmemiþ, durup din-
lenmemiþti... Toplattýðý þehitleri hisarýn önündeki mey-
dana yýðdýrdý. Þehit Deli Mehmet'in cesedini kendi bul-
du. Kesik baþý koltuðunda, uyur gibi, sakin yatýyordu.
Olduðu yerde gömdürdü. Sonra yanýndakileri. savdý. Bu
taze mezarýn baþýna çöktü. Ezberden "Yasin" okumaða
baþladý. Dýþarýlarda kimse yoktu, yalnýz uzakta palan-
ka kapýsýndaki nöbetçi dolaþýyordu. Kuru Kadý okur-
ken, önündeki mezarýn birden yeþil yeþil nurlarla tu-
tuþtuðunu gördü. Sesi kýsýldý. Dudaklarýný oynatamadý.
Çeneleri kitlendi. Bu yeþil nurun içinde Deli Mehmet'in
kanlý boynuna sarýlmýþ beyaz kanatlý bir melaike, hem
onu nurdan elleriyle okþuyor, hem açýk alnýný öpüyor-
du. Bu sýcak, bu yeþil nur büyüdü, taþtý, bütün âlem bu
nurun içinde kaldý. Kuru Kadý'nýn gözleri kamaþtý. Ru-
hu yandý. Kendinden geçti.
Onu, daha ilk defa böyle derin bir uykuya dalmýþ
gören yoldaþlarý zorla kaldýrdýlar. Koltuklarýna girdiler:
- Haydi, kapý kapanacak dediler, içeri gir.
Kuru Kadý'nýn dili tutulmuþtu. Cevap veremedi.
Sarhoþ gibi sallana sallana hisara girdi. Hâlâ titriyor-
du. Palankanýn içinde Deli Hüsrev'in menzilinden ge-
çerken durdu. Kulak verdi; aðlýyor mu, inliyor mu di-
ye... Hayýr, Deli þýkýr þýkýr atýný kaþaðýlýyor, keyifli bir
türkü söylüyordu. Seslendi:
- Hüsrev.
- Efendim?...
Kapý açýldý. Kaþaðý elinde, kollarý, paçalarý sývalý,
baþý kabak Deli Hüsrev... daha Kuru Kadý bir þey sor-
madan,
- Gördün mü Deli Mehmet'in zevkini? dedi.
- Siz de benim gibi buradan gördünüz mü?
- "Gözlüye hotti gizli yoktur!"
Küttedek kapýyý, kapadý. Yine türküsüne baþladý.
...
Kuru Kadý palankada sabahý dar etti. Güneþ doð-
madan, Deli Mehmet'in mezarýna koþtu. Artýk bütün
günlerini bu mezarýn baþýnda geçiriyordu. Bu mezarýn
daimi ziyaretçisi oldu. Büyük bir taþ yontturdu. Yazdýr-
dý. Baþýna diktirdi. Beþ vakit namazlarýný bile cemaati-
ne bu kabrin baþýnda kýldýrmak isterdi. Artýk ne hacet
dilese, ona nail oluyordu.
Grijgal'de, komþu palankalarda Kuru Kadý için "De-
li oldu" diyorlardý. Her an "sonsuzluk" badesini içmiþ
ezeli. bir sarhoþ gibi nihayetsiz bir kendinden geçme,
sonsuz sýnýrsýz bir þevk, sükûn bulmaz bir heyecan için-
de yaþýyordu. Fakat nasýl "deniz çanaða sýðmaz"sa,
onun büyük sýrrý da ruhuna sýðmadý. Taþtý. Huruç gü-
nü gördüðü harikayý herkese anlatmaða baþladý. Hatta
daha ileri gitti, çok iyi okuduðu "Mevlid-i Þerif" lisanýy-
la o gün gördüðünü yazdý. Yüzlerce beyitlik bir destan
düzdü.
Ama o eski þevki kayboluverdi. Ruhuna koyu bir
karanlýk doldu. Kalbine acý bir aðýrlýk çöktü. Artýk De-
li Mehmet'in yeþil nurdan mezan içinde sürdüðü ilahi
zevki göremez oldu. Bu mahrumiyet onu delirtti. Ye-
mekten içmekten kesildi. Bir gün, yine periþan kýrlarda
dolaþýrken Deli Hüsreve rastgeldi. Meðer o da gezini-
yormuþ. Elindeki yayýyla yavaþça Kuru Kadý'nýn arka-
sýna dokundu.
- Ahmak, dedi, niye gördüðünü halka söyledin?
Adam gördüðünü kaale geçirirse kazandýðý hali kaybe-
der. Eðer sussaydýn, gördüðün keramete ölünceye ka-
dar þahit olacaktýn...
Kuru Kadý yere diz çöktü, aðlamaya baþladý:
- Çok periþaným diye inledi, lütfet. Gel, beni gaflet
uykusundan uyandýr. Benim o görnüþ olduðum durum
ne hikmettir? Ýçinde benimle senden baþka onu gören
oldu mu?
- Bir gören daha var. O "can" herkese görünmez.
- Kimdir?
- Bilemezsin...
- Baþkalarý görmedi de, biz ikimiz niçin gördük?
- a þehitlik müjdesidir!" Ýkimiz de mutlaka þehit
düþeceðiz!...
Kuru Kadý, gittikçe öyle serseri, öyle periþan, öyle
berbat oldu ki... kendisini o kadar seven Vali Ahmet
Bey bile Budin'den gelince, onun hallerine dayanamadý.
Nihayet "bu deli bir kiþidir. Palankada hizmetinden is-
tifade olunamaz" diye geriye göndermeye mecbur oldu.
Aradan epey zaman geçti. Serhadde deðil, hatta Grijgal
hisarýnda bile herkes Kuru Kadý'yý unuttu. Yalnýz yaz-
dýðý destan okunuyor, hiç unutulmuyordu.
On iki sene sonra...
Zigetvarýn zaptý akabinde yaralýlar toplanýrken, meþ-
hur kahraman Deli Hüsrevin bir gülleyle parçalan-
mýþ cesedi yanýnda, uzun boylu, ak saçlý, ak sakallý,
yeþil cübbeli bir þehit buldular. Kýbleye yüzükoyun
uzanmýþ yatan bu þehidin büyük, yeþil sarýðý, henüz bo-
zulmamýþtý. Üzerinde hiçbir silah yoktu. Yarasý nere-
sinden olduðu belli deðildi. Günlerce süren kuþatma es-
nasýnda hiç kimse böyle bir adam görmemiþti. Ýnceden
inceye araþtýrma yapýldý. Kim olduðu bir türlü anlaþýla-
madý.
O vakit birçok gazilerin "gayb ordusundan imdada
gelmiþ bir veli" sandýklarý bu þehit, acaba, Grijgal hisa-
rýnýn o eski deli kadýsý mýydý?..........

Serüven ve Fetih
Bir baþvuru tadýnda baþlamýþtý her þey, hani bir arzunun yerine getirilmesinin rica edildiði deðil, olsa olsa bir varlýðýn gözler önüne serilmesi babýnda bir baþvuruydu.
Ýnceledikten sonra bir yanýt yazýldý baþvurunuz deðerlendirmeye alýnmýþtýr kabilinden.
Yaptýðý baþvuruyu düþündü, ne için baþvurduðunu kendi dahi bilmiyorken nasýl bir deðerlendirmeye tabi tutulacaktý ki baþvuru. Tuhaftý bu durum, en az kabulü kadar. Ama alýkoymamýþtý onu bu tuhaflýk. Bir þey baþlamýþ olmuþtu, “muþtu” çünkü bir þeyin baþlamasýný istiyordu, baþlayan þeyin tarihi olacaktý, hareket edecekti, ama hangi yöne ya da nasýl bir seyir alýnacaðý bilinmeden, elbette zamanýn geriye gitmediði gibi hareket ileri doðru baþlayacaktý. Düþündükçe kendine kýsmen de olsa açýklayabildiði bu durumu baþkalarýna anlatýrken zorlanýyordu elbette. Ben baþvurdum diyordu… Neye? Bilmem!
Henüz dünyanýn bilinmeyenleri keþfedilmemiþken ve keþif yapmak alet-edevat-teçhizat ya da tesis gerektirmiyorken bu duygu vardý…Merak ve hareket!
Oysa adam duraðandý ne zamandýr, ne zaman eline bir nesne alsa duraðanlýk akýyordu tüm boyutlarýnda, nesnenin amaçsýzlýðý ya da salt bir amaca ait oluþu ona ters geliyordu. Bir nesne ancak tek bir amaç için nasýl kullanýlabilir. Bir insan tüm ömrünü yalnýzca bir þey için adayabilir miydi? Ýþte bunlardý asýl çerçeve, birkaç defa tereddüt ettikten sonra nihayet kararýný vermiþ ve baþvurusunu yapmýþtý. Þimdi damarlarýnda kanýn farklý aktýðýný, yaþadýðý veya gördüðü gerçeklerin gözünde ve beyninde farklý kýrýldýklarýný hissediyordu. Ýþte bu duyguydu, ilk hareket baþlamýþtý.

Bir hareketin baþlamýþ olmasý önemli olduðundan, yolun þimdi nereye götüreceði sorusunu soramazdý, zaten böyle bir istek de duymuyordu. Defalarca yol nereye diye sormanýn bir anlamý yoktu, ya da yolda seyrederken neler yaþayacaktým... Aslolan bir duraðanlýðýn sonunun gelmiþ olmasýydý. Böyle düþününce olaylara farklý pencerelerden bakýyor, eskiyi baþka bir açýyla yeniden gözden geçiriyordu. Bu hem güç geliyordu hem de güç veriyordu, yaþamýnda bir þey daha öðrenmiþ olmanýn hazzýný baþka bir þey veremiyordu. Bilinenin çaðrýlarýna nicedir kulaklarý týkalý olmasýna karþýn baþýný çevirip de bakmadan edemiyordu... Görüyordu, anlýyordu, tanýmlayabildiði þey onu korkutmuyordu. Þimdi ise bilinmeyenin çaðrýsýný hissetmiþti yaptýðý baþvuruda, görevli memur kaygýlý gözlerle ve biraz da acýyarak "yol nereye" diye bakadursun o çoktan yola düþmüþtü dilekçenin kabul edildiðini duyduðunda...
Artýk eylemin nereye götüreceði sorusu kadar anlamsýz bir soru olamazdý...
Serüvene yapýlmýþ bir baþvuru hedefli bir þey deðildir, yalnýzca bir isteðin dile getirilmesidir. Serüven hedefli olmadýðýndan, dilendiði anda býrakýlabilir, kimi zaman daha ilginç baþka bir serüven çaðrýsý alýnýr kimi zaman da serüvenin kendisi tat vermemeye baþlayabilir. Hal böyle olunca serüvenci ile fatihi birbirine karýþtýrmamak gerekir. Bir serüvenciden fetih beklemek ne kadar aptallýksa, bir fatihle bilinmedik serüvenler yaþama beklentisi de o kadar yersizdir. Serüvende beklenti olmaz, fetihte serüven... Fatih planlar yapacaðýný; nereye, nasýl, neyle, ne zaman gideceði bellidir. Belli deðilse eðer serüven olur çünkü ve fatih serüvene girmez. Saðlamdýr ayak bastýðý toprak, kullandýðý araçlar, sözler, hep bir amaca yöneliktir. Asla þaþmaz kurallarý vardýr, planda deðiþiklik yapýlacaðý zaman fethin suya düþeceði ihtimalini bir an için düþünse dahi, hemen bir çýrpýda yeni plan yürürlüðe konur ve eskisine uyarlanýr. Vakit kaybetmek fatihin harcý deðildir. Hele oyalanmak asla kabul edilmez.

Oyalanýyordu kendince...düþünüyordu...bundan yýllarca önce serüven yaþama duygusuyla çeþitli yönlere çeþitli rüzgarlara yelken açarken... soðuk ve ýslak günleri hatýrladý, soðuktu üþüyordu... dört duvardan ve odalarý ayýran onca perdeden ibaret bir ev olmasýna raðmen - hadi ev de denemez ya - kimseler yoktu yanýnda, hani çok da koymuyordu bu kimsenin olmayýþýna. Nihayetinde uzun zamandýr yaþadýðý bir durumdu bu, kimi zaman diþlerini sýkarak hatýrladýðý... uzun zamandýr düþünüyordu, bir çeþit oyun oynuyordu sanki, sorular soruyor, yanýtlarýný buluyor ve bu yanýtlardan onlarca daha alt soru türetiyordu. Soru sormaktan korkmuyordu, onu asýl tedirgin eden þey yanýtýný bulamayacaðý sorulardý. Soru sormakta acele etmiyor, hatta sýkça asýl sorulmasý gereken sorularý erteliyordu... bir sorunun yanýtý baþka bir sorunun sorulmasýný doðuruyordu. Kaldý ki kendini birdenbire açmazýn içinde bulan kimseler için sorularý sürdürüp çeþitlendirmek baþka bir yerde yakýlan bir ýþýðý fark etmeme tehlikesini de beraberinde getirir. Þimdi o da bir ýþýk yakýldýðýný hissetmiþti... hissetmiþti ama görmemiþti henüz ýþýðýn nerede yakýldýðýný, biraz tedirgin olmadý deðil, en nihayetinde korkunun kaynaðý bilinmeyendi.
"Bilinmeyeni aramak bir cesaret göstergesidir."
Bu açýdan bakýldýðýnda serüvenci ile fatihin birbirine benzeyen çok sayýda ortak noktasý olmaktadýr. Sözgelimi karar verme cesareti, uygulama ve eylem. Esas farklýlaþma bunlar olurken yaþanan süreçte ve devamýndaki sonuçlarýnda yaþanmaktadýr. Serüvenci kararýný zorunluluk sonucunda vermediðinden anti-kahramandýr. Zaten zorunluluklar yaþamýný yönlendirseydi kahraman olurdu. Ne de olsa kahramanlýk fatihe yakýþýr. Tarihte serüvenci gibi gözükenlerin bir an geldiðinde kahraman olduklarý sýkça görülmüþtür, Türk tarihinde sadece Osmanlý dönemi öncesinde ve bir nebze Kurtuluþ Savaþý’nda rastladýðýmýz bu "anti-kahraman -> kahraman" dönüþümü diðer uluslarýn edebiyatlarýnda çokça iþlenmiþtir. Türk ise ne ilginçtir hep "kahraman" doðar, sonradan kahraman olunmaz, "çocukluðundan belliydi" gibi laflar edilir. Belki de kahramanlýk bir meslek ya da bir asalet unvaný gibi taþýnmaktaydý.
O halde serüvenci ile fatihi birbirinden ayýran çok da net bir çizgi bulunmamaktadýr. O yüzdendir ki bunca soru iþareti sürekli insanýn içinde savrulup durmakta ve döne döne önüne gelmektedir. "Ne istiyorum" sorusu kiþinin kahraman mý yoksa karþýtý mý olduðu konusunda tayin edicidir. Bu soruya "bilmiyorum" yanýtýný vermek serüvencinin demirbaþ yanýtlarýndan biri gibi gözüküyor þimdi deðil mi... Oysa deðil, serüvenci bu yanýtý asla vermez, çünkü bu yanýtýn sorusunu sormaz. Asýl fethetmek duygusuyla yaþayan kiþinin yani kahramanýn kendine sýkça sorduðu ve verdiði yanýttýr bu. Þaþýrtýcý deðil mi?

Þaþýrmýþtý...
Bunu daha önce neden düþünmemiþti ki! Tabi ya, "ne istiyorum" sorusu ancak belirli bir hedef ve amaç uðruna sorulabilirdi, güdülen bir hedef yoksa eðer niye insan bu soruyla meþgul olsundu ki!...pencereden dýþarý bakýnca evlerin çatýlarý ve insanlar baþka bir boyut daha kazanmýþtý. Her þeyin bir amacý vardý, çatýlarýn þekli, insanlarýn giyinmeleri, aðaçlarýn renkleri, arabalarýn tamir edilmesi, alýþveriþ yapýlmasý... Ýster günlük isterse de uzun vadeli hedefler olsun, yaþamýn tüm alanlarýnda insanýn belki de günde onlarca defa kendine bilinçsizce sorduðu ve yine ayný bilinçsizlikle yanýtladýðý bir þeydi bu! Tüm canlýlar, hepsi belirli bir amaç doðrultusunda iþleyen organ ve dokulardan meydana gelmemiþ miydi? Tüm canlýlarda en temel ve - günlük hayatta gözden kaçýrdýðýmýz - bir o kadar da basit gerçek bu deðil miydi: Yaþamak!
Ama sanýlmasýn ki serüvenci ile fatih bu asgari istekte birleþiyor olsun... esas ayrým burada yaþanmaktadýr iþte. Serüvenci "salt" yaþama güdüsünün meþrulaþmýþ haliyken, fatih yaþama güdüsüne aykýrý hareket edendir. Doðada insanoðlu dýþýnda yaþama güdüsüne aykýrý hareket eden baþka bir varlýk yok (belki istisna olarak bazý balina türleri gibi canlýlar sayýlabilir). Yaþama güdüsü tüm canlýlar için bu kadar basit iken, insan için yaþamak iktisadi ve içtimai geliþmeler sonucunda giderek daha karmaþýk bir hal alýyor. Fatihin amacý yaþamak deðildir, fatih kendini bir amaca adayandýr. Niçin yaþýyorsun sorusuna verilecek onlarca yanýtý vardýr onun. Þartlar ve zorunluluklar gerektirdiðinde gözünü kýrpmadan kendini adadýðý þey için canýný verebilir. Serüvenci bu soruyu ne kendine ne de baþkasýna sorandýr... Böyle bakýlýnca serüvenci yaþamý belirli bir doðrultuda gitmediðinden rüzgar nereye eserse oraya savrulandýr, kolay adamdýr baþka deyiþle. Fatihi yolundan çevirmek asla - hadi "çok zor" diyelim - mümkün olmadýðýndan ortalýkta gözükmeyen olur. Gözükmeyen olur çünkü gözükmesi gerektiði yerlerin dýþýnda bulunmaz fatih, her þeyden önemlisi bir güvenlik ve itibar söz konusudur. Onu bulmak için ya peþinden kovalamak gerekecek ya da tabiyetine girmek gerekecektir. Serüvenci ise her an her yerde karþýnýza çýkabilir... bir gemide, bir daðýn zirvesinde, bir mahallede, bir konserde... Serüvencinin kaybolduðu tek bir an vardýr o da içinde insan öznesi bulunmayan serüvenlerdir. Ancak fatih içinde insan olmayan fetihler yapmaz, fetih ve fatih insanlar içindir. O nedenle insanýn olmadýðý yerde fatih göremezsiniz...

Öksürüyordu, derindi, öksürdüðünde tüm hücreleri yerinden oynuyordu sanki, kaç pakete çýkmýþtý sahi ciðerine akan zehir? Sarsýlýyordu, bu sarsýntý onu üzmüyordu, belki sarsýlmak bir an için yaþadýðýnýn farkýna varmasýný saðlýyordu... sessizliði tercih ediyordu, çoðunlukla. Tercih deyimi belki yanlýþ olurdu, "yaþam biçimi" deniyordu ne de olsa yeni yetmelerce... bir türlü alýþamamýþtý bir zorunluluðun yaþam tarzý olmasýna, o daha çok zorunluluklarýn tercih gibi sunulmasýna inanmak istiyordu. Dýþarýda hava ne alemde diye düþünmeden dilediði iklimi yaþýyordu kendince... Düþünüyordu, düþünce o ki dört duvar da olsa bu güvenlik hissini sadece kapýlarýn ardýnda olmak veriyordu. Ýþin kötü yaný þuydu; yalnýzlýk alýþkanlýk haline gelince, sessizlik artýk tercih edilen bir þey oluyordu. Çünkü yalnýzlýðýn sonu yoktu;
Her gün bir þeyleri azaltýr insan, her gün bir alýþkanlýðýndan, her gün sevdiði bir eylemden vazgeçerek, terk ederek ulaþýlabilirdi bu yalnýzlýða!
"Yalnýzlýðýn zirvesi neydi peki!?!"
Bu soru ne kadar güzel geldi þimdi ona, çýnlayýp duruyordu kulaklarýnda... an geliyor tebessüm ediyor an geliyor diþlerini sýkýyordu bu soruyu düþünürken. Zirvenin adý "son"du: "zirve olmamalýydý"! Madem yükseliyordu insan bir balon sepeti içinde misali: "Aðýrlýklar atýlmalýydý!"
O da atýyordu iþte aðýrlýklarý birer birer...
Yükselme isteðinin sonu var mýydý? Yükselen kiþi bir an geldiðinde "artýk çok yükseldim, azýcýk da olduðum yerde durayým" der mi? Bu soru - büyük ihtimal ki - eþyanýn doðasýna aykýrý gibi görünse de insanoðlunun çoðunluðu tarafýndan benimsenme isteðinin belirtisi olmuþtur. Yüksel...yüksel ki düþüþün - en az yükseliþin kadar - muhteþem olsun...
Yükselmek fatihin en önemli görevlerinden biridir, olduðu yerde durmak onun için bir gerileme iþareti "gibi" ya da "olarak" algýlanýr. Gibi algýlanýr çünkü ona göre hareket hep ileri hep yukarý olmalý. Eylemsizlik fatihi rahatsýz eder, hiç düþünmez, aklýna getirmez bunu. Böyle bir durum onun "son"u olur çünkü. En nihayetinde çözüm getiren kiþi olarak hep toplumun bir adým önünde yer almak zorundadýr. Bu zorunluluk hiçbir zaman peþini býrakmaz onun. Lakabý, adý belki de kimliði olur!
Serüvenci ise duraðanlýk ya da eylemsizlikle açýklanamayacak bir kiþiliktir. Serüven yaþama duygusu onu bu düþüncelere saplanmaktan alýkoymaz. Kaybetme korkusu olmadýðýndan düþünmez bunu belki... belki de eylemsizliðin ta kendisi bir serüven oluverir. Ama merak her zaman vardýr. Hala nefes alýyorsa insan - "merak" - yaþama içgüdüsünün yanýnda en önemli etkenlerden biri oluyordu. Serüvenci önceden planlanmýþ senaryolarý yaþamazdý, yaþadýðý her þey daha önce kimsenin yaþamadýðý öykülerdi. Öyküydü, çünkü anlatanýn diline göre deðiþebilmekteydi. Bu da serüvencinin çeliþkisiydi, deðiþen þey asla öncekiyle ayný olmuyordu...Deðiþim zorunluluk ise serüvencinin orada iþi yoktu, zorunluluklar fatihin ilgi ve de bilgi alanýna girmekteydi çünkü... Serüven zorunluluðun reddiydi.

Reddetmiþti uzun zaman baþvuru cesaretini göstermeye... Þimdi yeniden aklýna düþmüþtü, baþvurunun kendisi kabulü kadar heyecan vermemiþti. Sonucu beklerken kaygýlanmýþtý, yanýtýn olumsuz olacaðýna kendini inandýrmaya baþlamýþtý, çünkü nerdeyse altý aydan uzun bir süre geçmiþ ve ses-soluk çýkmamýþtý. Zaman zaman kendini teselli ediyor, bir þey çýkmayacaðýna inanmaya baþlýyor zaman zaman telaþlanýyordu bundan. Baþvuru kararýný verene kadar kendiyle ne kadar cebelleþtiðini biliyordu, bir ileri bir geri adýmlar atýyor, tartýyor, aklýný toparlayamýyor, eski kayýplarý aklýna geliyordu. Bir insanýn yaþayabileceði tüm duygularý yaþamýþtý bu birkaç ay içerisinde. Acý çekmek bunlara dahildi. Deðiþmek istemiyordu... bir þeylerin deðiþmesi onu korkutuyordu, acý veriyordu. Duraðan ve kendi ritminde akmalýydý hayat. Bugün yedinci gündü dýþarý çýkmadýðý, oyalanýyordu... acý oyalýyordu onu. Kim bilir belki acý süreklilik hali alýnca insan buna alýþýyordu, belki de hafiften bir zevk de veriyor sayýlabilirdi, ruhun acýsýna fiziksel acýyý yeðlemek gibiydi... Dýþarý çýkmýyordu, çýkmak istemiyordu, korkudan deðil elbette, sokakta olup bitenleri umursamýyordu, anlamsýzlýktý, anlamý olan tek þey çalýþmaktý þimdi, günlerce, gecelerce çalýþýyor günün uyumak dýþýnda önemli bir bölümünü makine baþýnda geçiriyordu, yapacak bir iþinin olmamasý belki de en büyük korkusuydu...onu meþgul edecek bir þey lazýmdý, 24 saat oyalayacak tüm benliðini, ruhunu iþgal edecek bir þeyler....Acý çekmeyi çoktan göze almýþtý.
Oyalanmak, fatihin nefret ettiði ve küçümsediði bir sözcük ve eylemdi. Vakit kaybýydý ve gereksizdi, oyalanmak avamlara, hedefi olmayan insanlara göreydi. Duraðanlýktý, olduðu yerde saymanýn ve hiçliðin ifadesiydi onun için.
"Bir fatih oyalanmaya baþlamýþsa eðer tükeniþ baþlamýþ demektir."
Serüvencinin oyalanma korkusu olmazdý, yaþama böyle bakmazdý. Yaþamý bitmeyen bir oyun olarak gördüðünden olacaktýr herhalde. Korku kaybedecek bir þeyleri olmayan canlýlarýn duygusu deðildir. Fatih ile serüvenci korku konusunda da ayrýlmaktadýrlar. Fatihin korktuðu þey gün geldiðinde bir serüvenciye dönüþmektir: olaylarýn akýþýný kontrol edemeyecek, sürüklenip duracak bir obje haline gelecektir. Sürüklenmek, kapýlmak, savrulmak fatih olarak bakýþ açýsýna ters ve kendi varlýðýnýn reddiydi.

Zamaný reddediyordu, zaman akmamalýydý, durmalýydý þimdi olduðu yerde, aklýna zamanýn hangi hali gelirse gelsin orada dondurmak istiyordu, daha geri gitmemeliydi zaman ya da ilerlememeliydi. "Biraz daha zaman" diyordu içinden... tekrarlayýp duruyordu, biraz dinlemek istiyordu bunu. Daha çok zamaný olsa insanýn elinde nasýl bolca daðýtabilirdi deðil mi, al sana 3 zaman, sana 2,5 zaman. Sahi zamaný kim taksim ederdi ya da kim daðýtýrdý?
Teorik olarak zaman ihtimal ki, zaman ve mekanda olan ya da olmayan her þey için vardý (ya da yoktu). Ama ister var olsun ister olmasýn bir þey kesindi: "Zaman herkes için eþit deðildi". Aramýzdan - bize göre erken - ayrýlanlar için zamanýn daha az verilmiþ olduðunu düþünürüz. Kabul etmeyiz, üzülürüz ve isyan ederiz; "keþke benim elimdeki fazla zamaný verebilseydim". Ýþte bu "keþke" sözcüðü zamanýn dondurulmasý ya da fazla olanýn daðýtýlmasý isteðinden baþka bir þey deðildi miydi? Peki nasýl oluyor da bazý insanlar ellerinde fazladan zamanýn olduðunu düþünebiliyorlardý? Acaba "keþke" sözcüðünü sýk kullanan insanlar, sahip olduklarý fazla zamaný baþka insanlardan çalmýþ olduklarýný mý düþünüyordu? O halde daha çok zaman isteyenler, aslýnda baþkasýna göre zaten çok zamana sahip deðil miydi?
Serüvenci için zaman kavramý elbette fatih için olandan farklýydý. Fatihin zamaný hiç olmazdý, hep bir þeylerle uðraþýr, yeni planlar yapar ve zamaný yenmeye çalýþýrdý. Zamaný alt etme isteði an geldiðinde onun daha hýzlý akmasý isteðinden baþka bir þey deðildi. Yok sabýrsýz olduðundan deðil, ancak bir görev bir an önce halledilmeliydi ki, sýradaki gelsin. Zamanla yarýþ içindedir fatih deyim yerindeyse. Zamaný kovalar, yakalar, sahip olmak ister, bazen baþarýr bunu, elinde tutar býrakmak istemez, sonra zaman tekrar kaçar o kovalar. Bir oyundur fatih için zaman, dönem dönem savaþ kýlýðýnda seyreden. Aslýnda fazla zamaný yoktur, baþkasýnýn zamanýný çalmamýþtýr, ancak çalýnmasýna dolaylý olarak vesile olmuþ olabilir. Esas zamanla eðleþen serüvencidir, fatih gibi bir oyun oynamaz serüvenci, daha çok oynaþýr (cilveleþir) onunla. Serüvencinin zamaný kovalamak gibi bir isteði yoktur, zaman da öyle ensesinde boza piþirmez adamýn tabi. Serüvenci ile zamanýn bu uyumlu gibi gözüken iliþkisi aslýndan serüvencinin onun üstünlüðünü kabul etmesinden gelir. Üstünlüðünü kabul etmekten baþka çýkar yolu yoktur zaten. Hani kabul etmese, reddetse bunu fatih gibi bir fetih duygusuyla donatýlmadýðýndan serüvenci olmayacaktýr. Serüvenci zamanla dalga geçmez, hafife almaz, ama ayný zamanda onunla sürekli meþgul da olmaz. Zamaný akýþýna býrakmak deðil, onun ritmiyle savrulmak denilebilir belki. Buradan serüvencinin çok zamaný olduðu anlaþýlmamalý. Aksine "zaman" denilen kavram "durum"a göre farklýlýk gösterir. Bir bekleyiþte geçen zaman ile bir yolculukta geçen zaman ayný zaman deðildir. Zamanýn çok ya da az olduðu ikilemi ancak somut bir durum yaþandýðýnda ortaya çýkabilir. Kýstas budur. Serüvenci zaman istemez, zamanla böyle bir alýþveriþi olmaz. Zaman istemek fatihin harcýdýr, düþünecektir çünkü, çünkü ordularýný güçlendirecek, tahkimat yapacak belki planlarýný inceden inceye iþleyecektir. Onun içindir ki "plan" ve "zaman" çok yakýn kavramlar olagelmiþtir.

Acaba "biraz daha zaman" isteði ölmekte olan bir insanýn isteði olabilir miydi? Plan peþinde deðildi, belki iþiyle ilgili kýsa vadeli planlar yapýyordu. Bunu yapmak zorundaydý, yoksa aç kalacaktý. Ama geleceði ve hayatýyla ilgili olarak ne zamaný ne de planý düþünüyordu... Varlýðýyla ilgili soru sormuyordu hayli zamandýr anlatýyordu sadece kafa yormuyordu, dinliyordu sadece.... çýkmýyordu, yine çalýþýyordu, bir þey kalbini sýkýyordu ne zamandýr, bazen titriyor, bazen terliyor, bazen karný aðrýyordu... ama en çok da caný sýkýlýyordu, bir þeyler yapmak istiyordu ama ne yapmak istediðini bilmiyordu, oyalanýyordu kendince belki zaman geçiriyordu. Çok soru sormuþtu kendine, hala da soru soruyordu, insan bir yere gelince yoruluyor soru sormaktan, biraz dinleneyim diyordu, biraz soluk alayým, belki susmalýyým, belki uzanmalýyým sadece kirli halýmýn üstüne, güzel bir müzik çalýyordu, güzel bir ses bir mýrýltý gibi kaplýyordu odanýn her yanýný, öyle dingin öyle güzel, sanki havada uçuyordu ses, beyaz bazen, bir an kýrmýzýya dönüyor...bir sigara daha yakýyordu...
Küçük sorularý seviyordu, acýyordu onlara bazen, peþlerine takýlýyordu, bakýyordu küçük olduklarýný görünce de þaþýrýyordu, sonra asýl soruyu arýyordu yeniden, arýyor ama bulamýyordu, çok kýzýyordu o zaman, yoruluyordu bir an, unutuyordu...güneþ bugün olduðu gibi sýcak sesleniyordu dýþarýdan... toparlanýyordu biraz daha... sonra yeniden baþlýyordu...bir kahve suyu koyuyordu... niye bir su ýsýtýcýsý kadar basit deðildi insan diyordu, onun amacý sadece suyu kaynatmaktý, hadi diyelim ýsýtmaktý kim bilir ýsýttýktan sonra soðutmak amacýyla da kullananlar olabilirdi...
Kullanmak fiili her daim fatihle birlikte anýlagelen bir sözcük olmuþtur. Araçlar, gereçler, düþünceler, insanlar kullanýlmak için vardýr, yoksa fetih gerçekleþmeyecektir. Fatih hiç bir zaman çýplak elle fatih olmamýþtýr, ya da bir fatihin salt varlýðý asla bir fethin yolunu açmamýþtýr. Arkasýnda düþünce, insan, malzeme vardýr. Fetih yapmak ilkel insanlar için karmaþýk bir süreç deðildi. Bir yaban hayvanýný avlamak ya da zorlu doða olayýnýn üstesinden gelmek bugün bize fetih gibi gözükse de, aslýnda son derece olaðan günlük yaþamýn bir parçasý sayýlýrdý. Fatihin baþarýsý ya da baþarýsýzlýðý onun "kullanmak" eylemindeki kötü/iyi niyetini tayin eder. Baþlarda fetih yapmak baþka insanlarýn aleyhine olmazken ve salt yaþamýný sürdürme ve karnýný doyurma çerçevesinde kalýrken tarihin belirli bir evresine geldiðinde artýk insanlarýn (hatta toplumlarýn) aleyhine geliþmeye baþlamýþtýr. Bu baþlangýç iþte "fetih" gerçekliðinin karmaþýk ve herkesçe görülmeyen/gösterilmek istenmeyen yönünü teþkil etmektedir. Serüvenci ise daha çok kullanýlan olur çoðunlukla, çünkü bir savaþ içinde deðildir, bir planý yoktur. O kendince yaþamla uyum içinde nefes aldýðýný düþünürken günümüz kompleks "fetih" kavramýnýn zaman zaman bir aracý zaman zaman da kurbaný olmaktan öteye gidemez.

Kurban bayram geçmiþti, çok kan görmedi, farklý geldi bu bayram ona. Dýþarý çýkmamýþtý hiç, aslýnda bugüne deðin þu kurban meselesini hiç de aklýna getirmiþ deðildi. Tuhaf bir benzerlik yakalamýþtý þimdi. Yaptýðý baþvuru acaba kurban olma olgusunu da içinde barýndýrmýyor muydu? Ýnsanýn bir hedefinin/amacýnýn olmasý onun bu amaç uðruna kurban edilmeyi göze almasý anlamýna gelir miydi. Bir amaca odaklanmýþ kimsenin o amacýn artýk kontrolüne girdiðini duymuþtu sýkça. Amacýn kontrolüne giren insan, kendi kontrolünü teslim etmiþ oluyordu, kendi dýþýnda önemli olan baþka bir þey var oluyordu artýk. Ama kendi yaþamýna hiç uygulamamýþtý bunu ya da en iyi ihtimalle fark etmemiþti bunu hiç. Sözcükler, kavramlar uçuyordu, çok hýzlýydýlar, bir ucundan tutuyor...öbür ucunu da yakalamaya çalýþýrken bu sefer elindekini kaçýrýyordu. Karnýnýn aðrýdýðýný hissetti, yarým saat de olsa iki büklüm oturmamanýn keyfini çýkarmýþtý. Bir þeye sahip olma duygusu ayný zamanda ona kurban olma isteðinin de belirtisi de deðil miydi. Þimdi hedefi olmayan insanlarý düþündü, hedefsiz ise bir insan kurban olmak istemiyor demekti onun için. Peki hedefsiz ise bir insan niye ölsündü ki? Eðer kurban olmak kendini bedensel ve ruhsal olarak feda etmek ise, insan neye sahip olmuþ oluyordu böylece? Acýyý göze almanýn ta kendisi mutluluk kaynaðý olabilir miydi?
Fatih için kurban sözcüðü, kýsa ve uzun vadeli yaþantýsýnýn demirbaþlarýndandýr. Serüvenci için kurban etmek ya da kurban olmak her an ihtimal dahilinde de olsa asla düþünmediði konulardýr. Serüvenci gireceði serüvenin iyi/kötü - mutlu/mutsuz sonuçlanmasý için pazarlýk yapmaz, kaldý ki bu pazarlýðý kimle yapacaktýr? Bir serüvene baþlamak için belirli koþullarýn, garantilerin, güvencelerin istenmesi bir serüvenden çok turistik bir geziyi andýrýr. Sýnýrlarý, süresi, mekaný, her þeyi belli bir serüven, serüven olmaktan çýkar olsa olsa planlý bir senaryo olur. Hadi diyelim pazarlýða giriþti, o halde önünde sonunda fatihin kucaðýna düþmeyecek ya da en iyi ihtimalle küçük bir fatihe dönüþmeyecek midir? Senaryo yazmak ve bunu uygulamak fatihin iþi olduðuna göre; serüvencinin fatihten - kendisi için - bir senaryo yazmasýný istediðinde, fatihin yazacaðý senaryoda serüvenci "kurban" olmaktan öteye gidemeyecektir. Fatih senaryosunu oya gibi iþler; koþullarý, güvenceleri, beklentileri, deðiþecek ve alýnacak þeyleri belirler, planlar. Serüvenci senaryo yazmaz, yazamaz, pazarlýk yapmaz, hesaplamaz, onun için önemli olan bir þeyi istemesidir. O halde bir serüvende belirli güvencelerin ve koþullarýn istenmesinin altýnda yatan esas neden kaybetme korkusundan baþka bir þey deðildir. Fatihin kaybedeceði çok þey vardýr, çünkü hepsine uzun uðraþlar ve çetin mücadelelerle sahip olmuþtur, onlarca kurban vermiþtir. Oysa bir serüvenci için serüvenin içinde bizzat kaybolmaktan baþka kaybedecek bir þeyi yoktur. Zaten istediði de bu deðil midir?

Ýstiyordu....bekliyordu...baþvuru, serüven, fetih, amaç zaman, kurban, ölüm, senaryo sözcükleri yankýlanýp duruyordu... hazýrlýklarýný yapmýþtý, iyi dinlenmiþti, iþlerini bitirmiþ, toparlamýþtý. Hareket zamaný geliyordu bunu hissediyordu, yaklaþýyordu, düþündüðü þey ise serüvene giriþ kapýsýnýn açýlacak olmasýydý. Hani öyle kafa karýþtýracak kadar da çok kapý yoktu önünde. Aslýna bakýlýrsa her serüvende olduðu tek bir kapý vardý. Kapý tek olunca önemli olan kapýnýn nasýl açýlacaðýydý; içeri doðru mu açýlacaktý kapý, dýþarý doðru mu, hafifçe aralanacak mýydý sadece yoksa sonuna kadar savrulup çarpacak mýydý... Kapýnýn açýlacaðýndan emindi, çünkü baþvurusu kabul edilmiþti. Bir an kapýnýn üstüne devrilebileceði ihtimalini bile düþündü gülümseyerek, o zaman serüven baþlamadan bitmiþ olacaktý kimilerine göre, kimilerine göre ise süresi bu kadarmýþ denecekti... komik, yok daha iyisi þapþalca, evet þapþalca geldi bu düþünce ona... þapþallýk da hayatýn bir parçasý deðil miydi...?
Geçmiþ:
Serüvencinin bir önceki öyküsü yarýda kalmýþtý, tam tadýný, kokusunu almaya baþlamýþken aslýnda serüvene açýlan kapýnýn hiç olmadýðýný fark etmiþti. (Bu ifade elbette vakaya iyimser bakan öykücünün cümlesi oldu. Oysa kötümser öykücü "kapýnýn arkadan kilitli olduðunu fark etmiþti" derdi.) Serüvencinin bir özelliði de buydu zaten, illa "gerçek" serüvenler olmasý gerekmiyordu ondaki serüven duygusunu uyandýrmak için. Önceleri kýzmýþtý, hatta kapý diye gördüðü þeyi bile yumruklamak istemiþti, bu ani çýkýþtan son anda vazgeçmiþti, çünkü bir serüvene katýlmasý için kendi iradesinin yeterli olmayacaðýný çok iyi biliyordu, kapýyý açacak olan tek baþýna kendi iradesi olamazdý. Biraz bozulmuþ, neden sonra gülüp geçmiþ, kendisini teselli etmiþ, bir süre daha oyalanma gücünü kendinde bulmuþtu. Ama ilk fýrsatta serüvene çýkacaðýný biliyordu, baþvurusu kabul edilmiþti, tek fark zaman geçtikçe serüvenin yeri ve öyküsünün farklýlaþacak olmasýydý... olsundu, istese de hiç yaþamayacaðý bir serüveni neden merak etsindi ki? Yaþanacak serüveni merak etmek belki bir kadýnýn dokuz ay boyunca dünyaya getireceði çocuðu merak etmesine benzetilebilirdi. Geleceði ve olacaðý biliniyordu ama nasýl ve kim olacaðý bilinmiyordu. Gelecek olanýn neye benzeyeceði veya nasýl olacaðý düþünülemezdi ve daha da önemlisi gelenin reddi mümkün deðildi!
Fatih bir önceki savaþýnda yenilgiyi tatmýþ ve bir yandan yaralarýný sarmaya çalýþýrken diðer yandan intikam-neden-öfke-yenilgi sorularýyla meþgul oluyordu. Bir önceki savaþta fatihin görevi kendi kalesini korumaktý, etrafýný kuþatmýþlar, onu adým adým teslim olmaya zorluyorlardý. Ama yenilmiþti. Yenilginin nedeni rakibini küçümsemiþ olmasý deðildi, tam tersi kendi gücüne fazlasýyla güveniyordu. Hazýrlýklarýný yapmýþ, her þeyi gözden geçirmiþ ve hazýr olduðunu hissetmiþti. Öyle ki an gelmiþ ve her zaman olduðu gibi ön çarpýþmalar savaþýn seyri konusunda bir fikir vermeye baþlamýþ ve kazanacaðýna inanmaya baþlamýþtý. Ancak bu sefer rakip hiç beklemediði bir hamle yapmýþ ve fatihin karargahýna - onun en zayýf yerine - sýzmýþtý: cephe gerisi fatihin zayýflýðýydý, çünkü var gücünü sürekli olarak cephenin önüne sürerdi, düþmanlarýnýn gözünü böyle korkutmaya alýþmýþtý, hatta bir müddet sonra buna kendisi de inanmaya baþlamýþ ve galibiyeti ya da maðlubiyeti cephenin önünde fiilen iþtirak eden güçlerin tayin edeceðine kanaat getirmiþti. Fatihin dýþarýya yansýttýðý bu güç tebaasýna güven, düþmanlarýna ise korku veriyordu. Ýkisi için de bir meydan okumaydý.



Ýrade:
Hangi fatih, hiç fethedilmemiþ bir kalenin önünden türkü söyleyerek geçer ki? Algýlarý açýktýr fatihin, hemen fark eder ve hisseder, yine bir oyun korkusu sarar tüm benliðini. Yaþam amacý budur, aksi þekilde hareket etmesi mümkün deðildir. Bir kale ne kadar büyük, güçlü ve zorsa, ne kadar saðlam gözüküyorsa kuþatma o kadar uzun sürecektir, o oranda yýðýnak yapýlacaktýr, planlar, hesaplar, takviye kuvvetler, baþvurulacak yöntemler belirlenir. Kimilerine göre sözkonusu çatýþmanýn ya da fetih sürecinin kendisi önemli gözükebilir, oysa fatihin kafasýndaki þey çatýþmalarýn ya da fetih sürecinin keyifli ve centilmence olmasý deðildir, onun aklýnda tek þey vardýr kendisine meydan okuyaný dize getirmek. Fatihin kurbaný için de ayný durum geçerlidir: teslim olmamak. Ýster müdafaa isterse taarruz pozisyonunda bulunsun bu oyunun/savaþýn bir parçasý olan fatih savaþ bittiðinde büyük bir çeliþmeyle karþý karþýya kalýr: Fethin ya da teslimiyetin sonunda fatih için teslim alýnan þey artýk bir hiçtir! Görev tamamlanmýþtýr.



Mekan:
Doðadan, insandan ve günlük hayattan sýyrýlmýþ bir yerdi, belki de zamaný ve mekaný olmayan bir yer. Yoldan geçene sorsanýz kurumuþ bir su kuyusunun dibi derdi, aksiyon filmi senaristleri ise eminiz, havada asýlý bir sahne tasavvur ederlerdi. Bu kadar zýt iki karakterin herkes gibi bir parkta ya da lokantada karþýlaþmayacaðýný biliyorduk. Elbette fatih ile serüvenci ayný havayý soluyacaklarý ya da ayný sesleri duyacaklarý yerlerde birlikte bulunurlar. Ama hiç birinin aklýna diðerinin kim olduðu ve ne olduðu sorusu gelmez. Ýkisi için de sokakta bir baþýna kalmýþ bir kedi yavrusu birbirlerine göre daha önemlidir.



Zaman:
Fatih için farklý olmak kanýksadýðý bir þey olurken serüvencinin gülüp geçtiði bir þey olmaktadýr.. ister kanýksama ister gülüp geçilen bir þey olsun farklý olmak insanýn bakýþ açýsýna göre deðiþir elbette... bir serüvenci asla bir fetih aramaz, fatih de serüven insaný deðildir, hal böyle olunca karþýlaþmalarý neredeyse imkansýz olur, serüvenci ile fatihin birbirlerini gerçek anlamda fark edebilmeleri için zamandan ve mekandan yalýtýlmýþ bir yer bulunmalýdýr, ilgilerini ve düþüncelerini baþka yöne çekmeyen bir olaðanüstü halin bulunmasý gerekir, sözgelimi bir daðýn zirvesi olabilir bu ya da ýssýz bir ada ya da uzun bir tren yolculuðunda yan yana pulmanlar... zaman ve mekana dair bu þartlarýn bulunmasý yine de yeterli olmaz, burada iki kiþiliðin ayný niyette birleþiyor olmasý da gerekir, bu niyetli olma hali ise ödün korkusunu getirecektir. Ödün vermekten korkulmadýðýnda serüvenci ile fatih þapþallaþýr.

GÖRMESÝNÝ BÝLEN GÖZLER
Küçük kýz, kendini bildiði günden beri annesinden
büyük bir þefkat görmüþ ve ondan duyduðu sözlerle,
pamuk prensesten daha güzel olduðuna inanmýþtý.
Ona göre; nur yüzlü ve badem gözlüydü. Bir tanecik
yavrusuydu her zaman. Ama ilk okula baþlayýnca iþler
deðiþti. Arkadaþlarý onun hiç de güzel olmadýðýný, hatta
çirkin bile sayýldýðýný söylemekteydi. Küçük kýz, ilk
önceleri onlara inanmadý çünkü herkes birbirini
kýskanýyordu. Ama bir kaç yýlda gerçeklerle yüzleþti.
Annesinin bir pamuða benzettiði yüzü, çiçek bozuðu
bir cilde sahipti. "Badem" dediði gözleri ise þaþýydý.
Vücudu da bir serviyi andýrmýyordu. Demek ki, annesi
onu aldatmýþ ve yýllar yýlý çekinmeden yalan söylemiþti.

Genç kýzýn anne sevgisi, kýsa bir süre sonra nefrete
dönüþtü. Evlenme çaðýna gelmiþ olmasýna raðmen yüzüne
bakan yoktu. Üstelik de gözleri, bütün tedavilere raðmen
düzelmiyordu. Genç kýz, doktorlarýn gizlice yaptýðý
konuþmalardan kör olacaðýný anladýðýnda çýlgýna döndü
ve kendisini hâlâ çocukluk yýllarýndaki ifadelerle seven
annesinin bu yalanlarýna dayanamayýp evi terk etmeye
karar verdi. Fakat annesi, uzak bir yerde iþ bulduðunu
söyleyerek ondan önce davrandý ve kazandýðý paralarý
bir akrabasýna gönderip, kýzýna bakmasýný rica etti.
Genç kýz bir süre sonra görmez oldu. Karanlýk dünyasýyla
baþ baþaydý. Bu arada annesini hiç merak etmiyordu.
Yalancýydý annesi, ölse bile bir kayýp sayýlmazdý.
Bir gün doktorlar, uygun bir çift göz bulduklarýný
söyleyerek kýzý ameliyat ettiler.

Ancak o, gözünü açtýðýnda yine ayný yüzü görmekten
korkuyordu. Fakat kör olmak zordu. En azýndan kimseye
yük olmazdý. Genç kýz, ameliyat sonunda aynaya baktýðýnda,
müthiþ bir çýðlýk attý. Karþýsýnda bir dünya güzeli vardý.

Gerçekten de harika bir kýzdý gördüðü. Yüzündeki
bozukluklar tamamen kaybolmuþtu. Çok kemerli olan
burnu düzelmis, kepçe kulaklarý normale dönmüþ ve
yaban otlarýný andýran saçlarý, dalga dalga olmuþtu.
Genç kýz, yanýndaki yaþlý doktora sevinçle sarýlarak:
"Sanki yeniden dünyaya geldim!" dedi. "Yüzümde hiçbir
çirkinlik kalmamýþ, estetik ameliyatý siz mi yaptýnýz?"
Yaþlý doktor: "Böyle bir ameliyat yapmadýk kýzým!."
diye gülümsedi. Annenin baðýþladýðý gözleri
taktýk. Sen, onun gözünden gördün kendini!."

Yeþil Bir Sessizlik AnýR. Bradbury’e ;


Tam tepede gülümseyen güneþ uçsuz bucaksýz mavilikler üzerinde pýrýltýlar oluþturuyor, güneyden hafif hafif esen rüzgar büyük dalgalarýn daha küçüklere çarparak, kýyýya beyaz bir köpük halinde ulaþmasýný saðlýyordu.
Saatlerdir kapalý duran kalýn kitap; muhtemelen hüzünlü bir aþk romaný, açýk denize bakarak sigarasýndan bir nefes çeken kadýna o an için bir þey ifade etmiyordu. Önüne düþen saçlarýný sol eliyle itip, güneþ gözlüklerinin arkasýndan sahile baktý. Çýðlýk çýðlýða denize bir girip bir çýkan çocuklar, kahkahalarla gülüþüp birbirlerine el þakalarý yapan kýzlý erkekli gruplar, bir önceki günün talihsiz maçýnýn en kritik pozisyonlarýný hararetle tartýþan yaþlý adamlar tüm doðal seslerin sessizliðini bozuyor gibiydi. Gülümseyen bir yüzle hemen yaný baþýndaki þezlongda oturan iki kadýna baktý. Hiç susmayacak gibi görünüyorlardý. Biraz daha yaþlý olanýnýn geçen yaz gelininin burada tüm yazý nasýl ev iþi yapmadan geçirdiði faciasý bitmiþ, hangi þampuanýn saçlara iyi geldiði konusu nereden çaðrýþým yapmýþsa yapmýþ birden açýlývermiþti.
Kimsenin kendisine bakmadýðýndan emin olduðu anda kadýn, sigarasýnýn son nefesini de çekip, sýcak kumun üzerinde söndürdü. Elini yakan kuman bir avuç alýp, üzerini örttü. Baþýný hafifçe kaldýrýp tekrar denize baktý. Dalgalar birbiri ardýnda kýyýya yaklaþmakta, büyükler küçükleri kovalayýp, kim bilir kaçýncý kez izlerden arýnmýþ kumlarý ýslatýp, geldikleri hýzdan daha az coþkulu bir ritimde geri dönmekteydi.
Onun siyah dalgalý saçlarýný düþündü. Ýlk buluþmalarýný hatýrladý. O soðuk kýþ sabahý yüzünde sýcak bir tebessümle koþar adým yaklaþýþýný. Ne çabuk geçmiþti koca sene. O hiç istemeden gittiði yemekte nasýl da yakýnlaþývermiþlerdi ansýzýn. Nasýlda birden bire kaplamýþtý tüm hayatýný. Önceleri eðlence gözüyle bakýyordu Fýrat’a. Bu çok da yanlýþ bir taným deðildi. Attýklarý her adýmda ilk amaç eðlenceydi. Birlikte yenilen þýmarýk yemekler, beþ dakika dans etmek amacýyla girilen gece klüpleri, tuvalet ihtiyacýný karþýlamak için uðranýlan lüks oteller hep eðlenmek adýnaydý. Sonra nasýl olduysa eðlence yön deðiþtirdi. Artýk Fýrat’ýn Gümüþsuyu’ndaki minik apartman dairesinde vakit geçirmek artýk onlar için en büyük eðlenceydi.


Nasýlda gözü saatte iþ bitimini beklerdi. Sonrada fýrlayýp marketten akþam için bir gece önceden planlanmýþ malzemeleri alýr, Fýrat’ýn evine koþtururdu. Kimi zaman spagetti, kimi zaman pizza ve illa ki bir þiþe kýrmýzý þarap. Gündemde bulunan tüm kutu oyunlarý oynanmýþ, vizyondaki tüm filmlerin cd’leri izlenmiþti. Fýrat çalýþtýðý mimarlýk bürosundan çoðu zaman yorgun dönse de buluþmalarýndan kýsa bir süre sonra tüm yorgunluðunu unutuyor, enerjisi geri geliyordu. Her þey harika gidiyordu. Ta ki o uðursuz pazartesiye kadar. Her zaman ki gibi Fýrat salatayý hazýrlarken, o da ocaktaki yemeði karýþtýrýyordu. Salondaki teypte çalan Charlie Parker þarkýsý, Fýrat’ýn cep telefonu melodisiyle tüm güzelliðini yitirdi.


“Alo anne... Aa nasýlsýn? Ýyiyim iyiyim, saðol... Hý evdeyim anne... Yok çýkmýyorum geceleri dýþarý. Kilom mu? Ayný anne, zayýflamadým... Efendim? Aaa geliyor musun? Tamam anneciðim kaçta? Pamukkale mi dedin? Tamam anneciðim, ben seni terminalden alýrým. Ýyi yolculuklar...”
O andan nasýlsa ona da güzel gelmiþti Fýrat’ýn annesiyle tanýþma fikri. Öyle ya yaklaþýk bir yýldýr birlikteydiler ve her þey mükemmel görünüyordu. Kendi ailesi Ýzmir’de deðil de Ýstanbul’da olsa, kesin tanýþtýrýrdý onlarla Fýrat’ý. Gerçi Beþiktaþ’lý olan babasý Fenerbahçe’li Fýrat’ý ne kadar severdi o an için bilemiyordu ama annesi kesin beðenirdi Mimar Fýrat Beyi. O da yýllardýr okuduðu ev ve dekorasyon dergilerinden yarý mimar sayýlýrdý. Peki ya Fýrat’ýn annesi o sevecek miydi onu? Daha sonralarý çok kez Fýrat’ýn o gece telefonu kapatýrken söylediði “iyi yolculuklar” cümlesi beyninde dönüp durdu. Sahi kime söylemiþti Fýrat bu cümleyi?


Þükran Haným ilk bakýþta anaç yapýsý, iri siyah gözleri ve koyu renk saçlarýyla tam bir Anadolu kadýný görüntüsündeydi. Çengelköy’de þirin bir balýk restoranýnda yenilen ilk akþam yemeðinde onu baþtan aþaðýya süzüp, tüm geçmiþini öðrendi. Hangi okullarý bitirmiþ, þimdiki iþindeki maaþýndan memnun muymuþ,babasýnýn iþi neymiþ, annesi en güzel hangi yemeði yaparmýþ, otuz yaþýna kadar neden evlenmemiþ. Onlarýn Adana’da da kýzlar pek bir hamaratmýþ. Hele Mümtaz Beyin kýzý Sevda bir dolma sararmýþ, kalem gibi.


O an kendini düþündü. Ýçinden “Teyzeciðim ben de çok iyi sigara sararým” dedi. “Hele Fýrat’ýn Tarlabaþý’ndan aldýðý son tütünlerle geçen bir sardým kalem gibi. Ýsterseniz Fýrat’a sorun. Hani þu korku filmini izlerken nasýl olduysa kanepede baþlattýðýmýz seviþmenin ardýndan sardýðým sigara.” Gülümseyen gözlerle Fýrat’a baktý. Fýrat o an tedirgin ve daha önce hiç görmediði bir ifadeyle ona bakýyordu. Acaba içinden “Ýyi yolculuklar” mý diyordu. Peki kime diyordu bunu?
Þükran Hanýmýn geliþinin ardýndan tüm iyi niyetini bürünüp gitmeye devam ediyordu Fýrat’ýn evine. Ama her seferinde yüzü düþmüþ geri dönüyordu. “Size harika sucuk köfte aldým, beþ dakikada kýzartýrým.”
“Aa yok yok nefis kapuska yaptým sen onu götür kýzým evinde yersin. Hem Fýrat’ýn midesini yakar o.” “Teyzeee” diyordu içinden “Fýrat’ýn midesi þiþelerce içkiden yanmaz, üç parça etten mi yanacak?” “Sen neden hiç etek giyinmiyorsun kýzým, valla ben gençken hep mini etek giyerdim, bacaklarým da pek güzeldi.” “Teyzeee, Fýrat benim bacaklarýma bayýlýr. Ben etek sevmem, sevsem giyerdim herhalde.” Diye söyleniyordu içinden.


Bir süre sonra artýk hep içinden konuþur olduðunu farketti. Fýrat da artýk o eski Fýrat deðildi. Ýþten geldikten sonra yemek yiyip, televizyonun karþýsýnda uyukluyordu. Sürekli susmasý, onunda içinden konuþtuðunu gösteriyordu. Artýk o eve gitmek istemediðini anlayýnca, Fýrat’la dýþarýda buluþmaya baþladýlar. Ama “Annem bu sene sanýrým bende kalacak,


Annem evde yalnýz, erken gitmeliyim... Annem üzerime sinen sigara kokusuna uyuz oluyor, az içelim... O iyi bir grup deðil, boþver o konseri. Hem annem yeni çamaþýr makinesi taksitine girmemi istiyor, paraya ihtiyacým var... Annem diyor ki bu ne böyle, saçlarýn ne kadar uzun, **** misin sen ? Hem senin saçlarýn dalgalý diyor, kýsa saç sana çok yakýþýr.”


Uzaklardan beyaz bir köpük gibi yaklaþan büyük dalga, kýyýya vurdu. Þu taa ayaklarýnýn parmak ucuna kadar geldi. Gözlerini denizden uzaklaþtýrýp, yeni bir sigara yaktý. Çantasýndan tokasýný çýkartýp, yüzüne gelen saçlarýný topladý. Sahildeki çocuklar koþuþturmaya, ellerindeki kovalarla denizden su alýp kafalarýndan aþaðýya dökmeye devam ediyorlardý. Gençler gülüþmeyi kesmiþ, hep bir aðýzdan þarký söylemeye baþlamýþlardý. Yaþlý amcalarýn maç muhabbeti yerini enflasyona býrakmýþtý. Yan þezlongdaki iki kadýndan yaþlýsý gitmiþ, daha genç olaný cep telefonuyla Necla Hanýmýn gelinin tembelliðini karþýsýndakine rapor ediyordu.


Dalgayla gelen yeþil bir sessizlik aný sona erdi. Döndüðünde pek bir þey deðiþmemiþti.

Aþkta Yarýn Yoktur Sevgili

Aþk bu dünyanýn ölçüleriyle açýklanamaz sevgili. O ilkel bir acýdýr, yaban bir aðrýdýr. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir þeye dokunur. Sonra bir perde açýlýr ve yolculuk baþlar. Bu yolculukta artýk para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iþ, anneler ve korkular yoktur. Aþkýn kendi gerçekliði vardýr sevgili. Ýnsan bir baþka ýþýða teslim olur...
Aþkta yarýn yoktur sevgili. Zaman ileri doðru deðil, içeri, yüreklere, derinlere doðru iþlemeye baþlar, bilgeleþir. Hiç bilmediði sezgileriyle buluþur. Yükü çok aðýrdýr, kendiyle buluþmuþtur. Hem dýþýndadýr dünyanýn, hem de ortasýnda.
Hindistan'da Ganj Nehri'nin kýyýsýnda yakýlan yoksul adamýn hissettikleri de onunladýr, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaþayan kadýnýn çýplak yalnýzlýðý da. Her þey onunladýr, ona emanettir sanki, ama o, çýldýrtýcý bir yalnýzlýk içindedir yine de...
Aþkýn kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanýmýza karýþan ilkel acý, o yaban aðrýyla hiçbir kitabýn yazmadýðý hakikatlere daha yakýnýzdýr, inan...
Kim demiþti hatýrlamýyorum, aþk varlýðýn deðil, yokluðun acýsýdýr diye. Belki de bu yüzden ilk gençliðimde, o yoðun aþýk olduðum yýllarda, gözüme uyku girmez, dudaðýmda bir ýslýkla bütün gece þehri, o karanlýk, o hüzünlü sokaklarý dolaþýr, insanlarý uykularýndan uyandýrmak isterdim. Uyanýp, içimde derin bir sýzýyla uyanan o derin sancýnýn acýsýna ortak olsunlar diye...
Aþk çok eski bir þeydir sevgili. Onun içinden o çileli çocukluðumuz geçer. Sevdiðimiz insanlarýn çocukluklarý da... Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasýz yatýlýlar geçer. Ve sonra aþk bütün bunlarý alýr, daha da eskilere gider, hep o ilkel acýya, o yaban aðrýya...
Ýnsan bazen nedensiz yere umutsuzluða kapýlýr. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanýr... Bazen denizler, kýyýlar çeker insaný. Ýnsan bu kapýlmayý anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaþanmasýndan korkulup vazgeçilmez aþklarýn sýzýsýdýr bu. Bu sýzý, bu yenilgi mevsimlerle yýllarla devredilir baþka insanlara... Bir insanýn yaptýðý bir hatanýn tüm insanlara yayýlmasý gibi...
Ýþte þimdi biz de sevgili, ya olmadýk zamanlarda umutsuzluða kapýlýp, soluðu evlerde alacaðýz, ya da denizler, kýyýlar çekecek bizi. Nasýl biz baþkalarýnýn korkaklýðýný taþýyorsak, baþkalarý da bizim korkaklýðýmýzý taþýyacak, yenilgimizi, umutsuzluðumuzu...
Birazdan sabah olacak...
Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iþ, anneler ve korkular baþlayacak... Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aþk yoktur ve hiç olmamýþtýr sevgili. Birbirimizi kandýrmayalým...
Hadi güne hazýrlan. Yaþadýklarýmýzý unutmaya çalýþ. Aþk bize güvenip verdiði büyüsünü, sýrlarýný, cesaretini, bilgeliðini ve o ilkel, o yaban aðrýsýný geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üþüyecek, sonra geçecek...
Hadi, oyalanma birazdan yarýn olacak...
Aþkta yarýn yoktur sevgili.

ÝKÝ SÝMGE
Yaþlý kýzýldereli reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuþ, az ötede
birbiriyle boðuþup duran iki kurt köpeðini izliyorlardý. Köpeklerden
biri beyaz, biri siyahtý ve oniki yaþýndaki çocuk kendini bildi bileli
o köpekler dedesinin kulübesi önünde boðuþup duruyorlardý.

Dedesinin sürekli göz önünde tuttuðu, yanýndan ayýrmadýðý iki iri kurt
köpeðiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeðin yeterli olduðunu
düþünüyor, dedesinin ikinci köpeðe neden ihtiyacý olduðunu ve renklerinin
neden illa da siyah ve beyaz olduðunu anlamak istiyordu artýk. O merakla,
sordu dedesine: Yaþlý reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sýrtýný sývazladý.
- "Onlar" dedi, "benim için iki simgedir evlat."
- "Neyin simgesi" diye sordu çocuk.
- "Ýyilik ile kötülüðün simgesi. Aynen þu gördüðün köpekler gibi, iyilik
ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onlarý seyrettikçe
ben hep bunu düþünürüm. Onun için yanýmda tutarým onlarý.
Çocuk, sözün burasýnda; 'mücadele varsa, kazananý da olmalý' diye
düþündü ve her çocuða has, bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:
- "Peki" dedi. "Sence hangisi kazanýr bu mücadeleyi?"
Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktý torununa.
- "Hangisi mi evlat?
Ben, hangisini daha iyi beslersem!"

Fantasmagoria * : “Aþkýn Metinler ”





Gece, rüzgarýn ýssýzlýðýna karþý çýkmasýna raðmen, ayýn ýþýk huzmelerinin etkisini azaltarak odanýn üzerine çökmüþtü. Yalnýzlýk ve yabancýlýk hissi hemen geldi buldu Zerka’ yý. Iþýðýn aydýnlattýðý ve umutlar yarattýðý iç dünyasý þimdi ondan çok uzaklardaydý. Yýkým tüm bedenine yayýlýyordu. Hemen yataðýna gitti, aynaya bakma tutkusu giderek þiddetleniyordu. Katlanýlmaz bir iç sýkýntýsý ayaklarýndan gözlerine kadar týrmandý. Gözleri yataðýn hemen karþýsýndaki derin dünyalarla bu sýkýntýya karþý koymaya çalýþýyordu. Yataðýn karþýsýnda güneþin mirasýný gece olduðunda bile koruyan kitaplar bulunmaktaydý. Karanlýk orada varoluþunu yitiriyor, böylece zaman oraya giremiyordu. Zaman orada yoktu. Bu zamanýn ötesine geçmiþ “sonsuz ýþýklar” onlara dikkatlice bakýldýðýnda karanlýðý, tüm yýkýmý ve yalnýzlýðý unutturuyordu Zerka’ ya. Bu süreçte varoluþu kitaplarla özdeþleþiyor, roman kahramanlarýnýn gerçekliðine olan özlemi kabarýyor; kitaplar onun bedeni ve ruhu oluyor; Zerka güneþin en derinlerinde doðan ve oradan gelen birisi gibi gözlerindeki kor ateþle onlara katýlýyordu.



Gözler kitaplarýn verdiði rahatlamayla yýkýmý geri püskürttü. Kitaplarýn onu koruduðunu biliyordu Zerka. Kitaplara ait metinler zihninin içlerinden yýkýma karþý savaþa çaðrýlýyordu. Savaþ borusuna eþlik eden daðýnýk düþüncelerin zirvesinden gelen görkemli bir anlatýydý: “ eski günlerin görkemli anlatýsý.”



Bu hep ölü olan ama ölümsüzlüðü de içeren metinler daðlarýn zirveleri ile okyanuslarýn en derinlerinin birleþtiði ayna-saraylarda yaþardý. Her metin kendisini okurdu o aynalarda. Güneþ ufukta parlarken uyurdu metinler çünkü güneþ onlarý her türlü tehlikeden korurdu. Saraylar tüm ýþýðý en yüksek þiddetle yansýtan aynalarla kaplý olduðundan karanlýk varlýklar gündüzleri saraylarý çok uzaklardan izleyebilirdi ancak. Onlara yaklaþmaya cüret edemezlerdi.



Yaþamlarý içlerindeki anlamý korumakla geçiyordu. Sürekli mýrýldandýklarý ve neredeyse marþ haline getirdikleri bir dizeleri bile vardý. Her zaman olduðu gibi gene büyük bir yaþama sevinciyle, sarayýn dört yanýna ulaþan ve giderek artan bir þiddette sesleniyorlardý :










Zerka gözünün önüne kadar getirdiði dünyadan bir anda çýkývermiþti. Sesleri duymuyordu artýk. Ýçi tutkuyla dolmuþ, kendi varoluþu üzerine derin düþüncelere dalmýþtý. Benim varoluþ amacým ne diyordu kendi kendine… Sonra soruyu bile unuturcasýna yeniden hülyalara dalmýþtý.



Gözlerini duvara dikmiþ öylece bakýyordu; yüzü biraz donuktu ama gözleri parlýyordu. Metinler dünyasýný izlemeye koyulmuþ gibi sevinçten yerinde duramýyor, bu çok eski deneyimi her seferinde yeni düþüþler yaþatýyordu ona. Zaten düþmek düþ görmek deðil miydi! Elleri ve bedeni hareketsizdi, duvardan metinlerin dünyasýna açýlan bir pencere bulmuþtu adeta, odadaki zaman durmuþ ve açýlan pencereden metinlerin dünyasýna akmýþtý. Farklý bir pencereydi, açýldýðý dünya kendisiydi. Yeni dünyanýn ufku pencereden rahatlýkla seçiliyordu.



Kendisine bakan Zerka gözleriyle zihninin açtýðý yeni dünyanýn zamanlarýný yazmaya baþladý düþüncesine :



“ Batan güneþin içinden gece doðup gerçeklik olduðunda metinler zamana uyandýlar ve ölümsüzlüklerini kazanmak için kendilerine baktýlar. Okudukça parlaklýklarý artýyordu, en sonunda aynada görünmez olmuþlar, böylece metin biçimindeki kara kuyulara düþmekten kendilerini korumuþlardý.”



Zerka’ nýn penceresinden baktýðý metin-yoldan pencereye giderek büyüyen bir ýþýk yaklaþtý. Yaklaþtýkça odadaki karanlýk azalýyordu, tam önüne geldiðinde Zerka’ nýn etrafý aydýnlandý. Sanki kendi anlamýna biraz daha yaklaþmýþ gibi dikkatlice süzüyordu yolu. Yýkým duygusu Zerka’ nýn aþaðýda yatan bedenini terk etmiþ, bu pencere ona ruhunu veren anlam ve gerçekliði en içlerinde hissetmesini saðlamýþtý. Ona metin dünyasýnýn öyküsünü anlatmaya baþladý bu ýþýklý ses. Kim olduðunu göremediði bu varlýktan gelen ses dalgalarý kulaðýna ardý ardýna çarpmaya baþladý :



- Gördüðün metinlerin ýþýklarý o kadar þiddetlidir ki zamaný ve yeri aþar, sonsuz uzunlukta ve derinlikteki kuyularýn en sonlarýna ulaþýr, onlarý en güçlü olduklarý yerde yok eder. Kara kuyularda yaþayan metin düþmanlarýnýn en istemediði þey metinlerin uyumlu ve düzenli bir þekilde birleþip kitap haline gelmeleridir. Bu kitap-elmaslar aynalara bile bakmaktan kurtulan ve kendileri ayna olabilen arý metin cennetleridir. Dýþarýya bakarken kendilerine bakan bu sonsuz ýþýk kaynaklarý, ayna-saraylardan daha korunaklýdýr. Zamanlarý kendi içlerindedir, zaman onlarda akar. Böylece dýþarýnýn zamaný onlar için önemsizdir. Saatin neyi gösterdiði umurlarýnda bile deðildir, çünkü saat onlarýn içinde yaratýlmýþtýr; hiçbir yaratýcý yarattýðý þeyi kendi üzerine çýkarmaz. Bir Tanrý zamanýdýr onlarýnkisi : Tanrýsal þimdilerinde insansal þimdiyi izliyor gibidirler. Kendi alanlarý dýþýndaki her yerde zamansýzdýrlar. Diðer metinler ise zamaný aynadan alýr, dýþarýnýn zamanýyla yaþarlar. Ölüm onlara dýþardan gelir.



Iþýklý ses birden durmuþ ve derin düþüncelerin de eþlik ettiði hüzün eþliðinde söylenmesi bile insaný ürküten þeyleri anlatmaya baþlamýþtý, elbette iyiliðin olduðu yerde karþýtý da zorunlu olarak varolacaktý, ne de olsa bu özgürlüðün bedeliydi. Endiþeli bir þekilde atýldý ;



- Zaman geçtikçe kara kuyular da birleþmeye, yerin altýnda labirentler oluþturmaya baþladýlar. Kara kuyular aralarýndaki kanlý bir seçimden sonra karanlýkta en çok parlayan ve metinlere en çok benzeyen Eloa’ yý liderleri olarak kabul ettiler. Eloa’ nýn kara kuyu sakinlerinden sakladýðý önemli bilgiler vardý. Ýlki onun da önceden saraylarda yaþayan bir metin olduðuydu, ikincisi ve en önemlisi de metinlerin nasýl yok olduklarýný bilmesiydi. Bu sýrrý kitap-elmaslar’ dan baþkalarý bilmezdi. - Eloa’ nýn bunu nasýl öðrendiðini hala kimse bilmiyor.- Bu sýr, ateþin metinlerin en büyük düþmaný olduðuydu.



Zerka karþýsýnda gözlerini bile açamadýðý birinden gelen sesleri ilgiyle dinlemiþti. Zerka Eloa üzerine düþünürken, onun neden saraylardan ayrýldýðýný merak ediyordu. Tam bu sýrada, onun merakýný giderecek sesler þiddetli bir biçimde yanýtlara dönüþmüþtü :



- Eloa bir zamanlar ýþýklý bir metinken; kitap oluþturacak metinlerin içindeyken diðerlerine göre daha az olan ýþýðýndan dolayý uygunsuz ve yetersiz bulunduðu söylenerek sarayda yaþamaya býrakýldý. Yazgýsý buydu onun. Ýçindeki nefret ve kin günden güne büyüdü. En sonunda aynaya bakamaz hale geldi. Öleceðini bile bile sarayý terk etmeye karar verdi ve oradan ayrýldý. Bu özgürlüðüne olan tutkusundan geliyordu, hastalýklý bir tutkuydu ama sadece özgürlük içindi. En þiddetli zamanlar içerisinde savrulup kendini rüzgarýn kollarýna býraktý. Uyandýðýnda nefeslerini hissettiði ama neredeyse hiç görünmeyen varlýklarla karþýlaþtý. O günden sonra kara kuyularla saraylar ve kitap-elmaslar arasýnda bitimsiz mücadeleler baþladý. Eloa hiçbir zaman açýða çýkamayan, görünmeyen kara kuyu sakinlerine ýþýk oldu, kötülük kendi baþkasýnda, eskiden iyi olanda kendisini gördü ve gücü giderek arttý. Onlara, karanlýða yolunu bulmalarý için bir yol gösterici olmuþtu, artýk nerede olduklarýný ve ne olduklarýný biliyorlardý. Kötülük böylece özgürlüðüne kavuþtu. Artýk iyiliðin karþýsýna çýkabilirdi. Ateþ en güçlü silahlarý oldu. Saraylara ateþten güllerle saldýrýp aynalarýn birçoðunu yakýp yýktýlar. Metinlerin bir çoðu kül oldu; bununla da kalmadý kara kuyular, saraylarýn altlarýna çukurlar kazarak içeri sýzdýlar. Böylece dýþardan girilemeyen saraylara Eloa’ nýn dehasý ve karanlýðýn da gücüyle yer altýndan ulaþmýþ oldular. Uyku halinde olan tüm metinleri kýrýp geçirdiler, kanlar tüm aynalarý kýrmýzýya boyadý; ateþ, yardým isteyen metinleri canlý canlý yaktý. Saraylarý yöneten kitap-elmaslar Eloa’ nýn ve yandaþlarýnýn karþýsýna çýktýlar en sonunda. Kitap-elmaslar en güçlü özellikleri olan þeyi yapýp, Eloa’ nýn geçmiþini gönderdiler kara kuyu sakinlerinin üzerine. Bu geçmiþi yansýlayan zaman dalgasý kuyu varlýklarýnýn duraklamasýna yol açtý, dalgada Eloa’ nýn aynalý günlerini, ýþýklý günlerini izlemeye koyuldular. Zaman dalgasý dýþarýdaki zamaný unutturmuþtu, dýþ zamana ölüm kitap zamanýndan gelmiþti : “ kendisi zamansýzlýk olandan”



Ses hiç duracak gibi deðildi ama onun da nefesi sonsuza kadar dayanamazdý bu insaný giderek meraklandýran söyleve; biraz duraksadý, içine doðduðu metinden derin bir nefes çekip konuþmasýna devam etti:



- Bu sýrada kuyu sakinlerinin en içlerinde saklý olan metin olma, görünme, ölümsüzlük ve zamaný aþma özlemleri açýða çýktý; kendi karþýtlarýnda kendilerini görmeye baþladýlar. Bu iyi olmanýn, tam özgür olmanýn yaþanmasýydý. Onlar da ancak iyi olanýn gerçek olabileceðini ve sonsuza kadar yaþayabileceðini anlamýþlardý. Eloa’ nýn emirlerini bile duymuyorlardý artýk. Eloa gerçekleþen bu olay üzerine anlaþma yapmak istediðini bildirdi kitap-elmaslara. Bu kurnaz lider eskiden onlardan birisi olduðundan bu zaman dalgasý karþýsýnda biraz olsun kendisinde kalabilmiþti. Aslýnda bu yeterli gelmemiþti. Ýç ceplerinden birinde sakladýðý küçük aynasýný kullanmak zorunda kalmýþ ve dýþ zamaný, gerçekliðini ondan almýþtý. Yoksa o da diðerleri gibi zamansýzlýkta kendinden geçip gidecek, anlamýný kaybedecekti. Hala bir metindi. Tam o sýrada… þiddetli bir öksürük krizine yakalandý, ölmek üzere olan bir metin gibiydi, sonlanmak üzere, görevi bitmek üzere olan bir metin; ama gene de devam etti fýsýldayarak;



- Kitap-elmaslar zaman dalgasýný çeker çekmez, Eloa’ nýn adamlarý kendilerine geldiler. Eloa doðasý gereði verdiði sözü tutmadý, saldýrý emrini hiç duraksamadan verdi ve ateþ toplarý elmaslarýn yüzeylerini eritmeye baþladý. Kitap-elmaslar güneþin kendilerini koruyacaðýný bilerek hemen sarayýn dýþýna attýlar kendilerini. Eloa ele geçirdiði saraylarýn aynalarýný karaya boyattý. Güneþ doðmadan önce tüm geceler çalýþýldý, güneþin girdiði tüm yerler kara duvarlarla kapatýldý. Karanlýðýn kaleleri güneþin altýnda ona meydan okumaya baþladý...








“Ýþte!” dedi “Ýþte orasý.” ve birden kayboldu. Artýk yoktu. Uzaklardan pencereye ulaþan kara dünyayý gösteriyordu. Zerka duyduklarý karþýsýnda þaþkýna dönmüþ, pencereden yola atlamak istemiþti. Eloa’ nýn karþýsýna çýkmak ve saraylarý yeniden kitaplara teslim etmek… Evet bu en büyük amacý olmuþtu artýk! Pencereden baktýðý yer zifiri karanlýktý, odaya da ayný karanlýk çöktü. Ayýn gökyüzün üst sarmalýndan baþlayarak parlattýðý geceyi bile aratan bir karanlýktý bu. Arkasýna bakmak istedi, tam o anda gözlerine ýþýyan bir dünyada buldu kendini : þimdi yataktaydý, ve gün gecenin yerini almýþtý. Tavana baktý, ardýndan hemen kitaplarýna. Sessizdiler, sýradan nesneler gibiydiler. Bakmamasý gereken ayna þimdi karþýsýndaydý. Her þey sýradan görünüyordu. Saçlarýný taradý, artýk güneþin hüküm sürdüðü dünyaya çýkmak istiyordu. Dýþarýsý güzel, insanlar cývýl cývýldý. Ýnsaný rahatlatan bir akýþ vardý; kalabalýklara katýlmak ve onlarýn içinde, o akýþta yalnýzlýðýný unutmak, bir Flaneur gibi yaþamak istiyordu, oradan oraya; kardeþleri de Dandy ve Bohem de yanýnda olsun isterdi. Baudelaire’ in söylediklerini tekrarladý coþkuyla :




“...Evden uzak kalmak ama her yerde evinde hissetmek; dünyanýn merkezinde olmak, dünyayý gözlemek ama dünyadan saklý kalmak...”



Düþüncelerini, anlatmak istediklerini yaþamak istiyordu. Evin aþaðý katýna indi. Her þeyi son kez gözden geçirdi. Kapýya doðru yöneldi.
<H1 style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">


Kapýyý açtý...Zaman durdu... Rüzgar þiddetli... Etrafýnda...Kitap-elmaslar, ayna-saraylar... Söylüyorlar :






<H1 style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center>









Eloa ve kara kuyu sakinleri...Karaya dönen bulutlar... Gökyüzü bir ayna... Aynada oda...Zaman kýrýlmasý... Gece... Pencere... Duvar... Yatak... Bir beden yatýyor onda... Ve pencere açýlan :


“ Zerka, dýþarý çýkabileceðini mi sandýn bu sonsuz uzamda bir buz kütlesinden oluþan dünyadan; metin dünyasýndan?- Flaneur da bizler gibi bir metin belki, ama modern sokaklarda dolaþýyor çoktan. Biz çevriliyiz sýnýrlarla.- Sen farklý bir yerde, farklý olaylarýn birbirine baðlanmasýyla tanýþacaðýmýzý sanýyordun.”



Zerka olanlarý sessizce dinlerken hala ne olduðunu çözebilmiþ deðildi.



“ Onlar, biliyorsun kitaplar özgürler ve bunu bizden bencilce esirgediler. Biz metinler, paçavralara dönüþtürülmüþ metin parçalarý zamansýz olmak, dýþ zamaný yenilgiye uðratmak onu aþmak istemeyiz mi ? Bizler tam özgür olmak, zamanýmýzý kendimiz belirlemek istemeyiz mi ? ”



Zerka anlayamýyordu. Neden yine kendini yatakta bulmuþtu ? O bir insandý, konuþan ise bir hayal ürünü. O Eloa idi, neyi anlatmaya çalýþýyordu ? Zerka atýldý :



“ Yurtlarýndan ettiniz onlarý, kýrýp geçirdiniz, kanlý bir þekilde öldürdünüz. Her yaný karayla kapladýnýz. Neden paçavralar olduðunuzu anlamak güç deðil.”



Eloa yaptýklarýný hatýrladý, hüzünlendi. Zerka kýzgýn ses tonunu sürdürdü :



“ Neden aynana bakma gereði hissettin Eloa ? Onlarýn doðasýný, o yok etmek istediðin doðayý onlara karþý kullandýn ? Sen kara kuyularýn lideri oldun o ýþýk sayesinde, bundan nasýl bir özgürlük çýkar ? “



“Aynaya baktým çünkü tamamen karanlýk olduðumda ölmüþ olacaktým. Diðer karanlýk varlýklar hiç yazýlmayanlar, düþünülen ama hiç yazýlmayan metinler. Bizler yazýldýk, ve bunu ancak kendi anlamýmýzý, kendi doðamýzý koruyarak sürdürebiliyoruz. Bunun için kitap olmadan önce, kendimizi sürekli okumamýz gerekiyor. Kitap-elmaslar kendilerini okumak zorunda deðiller. Onlarýn aynaya ihtiyacý yok... Iþýðýmdan ancak kötüye, karanlýða özgürlük çýkar, bunu biliyorum. Belki de bu tam olarak özgürlüðü yok etmek, parmaklýklar arasýna göndermek olur, bir mahkum gibi...”



“ Evet özgürlüðü yok ettin. Hem de “belki” denemeyecek kadar kesin bir biçimde. Hem kitap-elmaslarý oluþturanlar da bir zamanlar metindi Eloa. Onlar da aynaya bakmak zorunda kaldý uzunca bir süre. Sen bir yandan kitaplara karþý sonsuz bir kýskançlýk büyüttün kendinde, bir yandan da kitap olmaya karþý özlemin hiç dinmedi. Karanlýk varlýklar gibi olmak istemedin. Düþünsene, sen yazýldýn, onlardan biri deðilsin. Eskiye özlemini görüyorum þimdi. O yüzden buradasýn, bu zamansýzlýkta. Bana zaman dalgasý gönderdin ve yanýma geldin; bir kitabýn yapabildiði gibi. Beni buldun. Eski haline dönebilir ve belki de bir kitabýn içine karýþabilirsin.”



Zerka zaman dalgasýný yaþadýðýný biliyordu þimdi. Heyecaný giderek arttý :



“ Kurtul onlardan, býrak saraylar yeniden ýþýsýn, görkemli aynalar yeniden yansýtsýn metinleri.”



Eloa yutkundu, gözleri doldu. Bilmediði bir yerden gelen damlalar yanaklarýný ýslattý ve aþaðýya süzüldü. Ýlk damla yere deðer deðmez, kapý açýldý Zerka’ nýn önünde. Dýþarý çýktý, þimdi rahattý. Etrafýna bakýndý, her yer yürüyen kitaplarla doluydu. Kitaplar içerisinde tek insandý. Metnin gece-zamanýný sabýrsýzlýkla beklemeye koyuldu. Kelimelerin yüzdüðü denizleri gezdi, düþlerin sonsuzca dolaþtýðý gökyüzünü seyre daldý saatlerce....



Ve gece oldu. Yapmaya korktuðunu þimdi yapmak istiyordu. Artýk beklemek istemiyordu, o aynaya bakacaktý. Gözlerini kapattý ve yürümeye baþladý. Aynayý elleri ile buldu. Tam karþýsýna geçti. Gözlerini açtý. Bedenini gördü, düþünceleri akýyordu. Yavaþ yavaþ gözleri kamaþmaya baþladý. En sonunda gözlerini açamaz oldu, aynaya bakamýyordu. Oda aydýnlanmýþtý. Kesik kesik de olsa dýþ zamaný aþtý, metindeki varoluþu sona eriyordu. Çok yorgundu, ama sonu hala gelmemiþti metnin. Sonsuzluk özlemiyle kitaplara doðru yürüdü, kitap-elmaslara : Biricik zamansýzlara ve ölümsüzlere. Kitaplarýn tam ortasýnda diðerlerinden farklý olduðu anlaþýlan büyük bir kitaba dokundu. Ne yaptýðýný bilmiyordu, ne olacaðýný da. O anda savruldu. Geceleri onu koruyan, yýkýmý ve endiþeyi yýkýp geçen kitaplardan birine aktý. Þimdi bütünün içindeydi, tam olarak özgürdü Her zaman bilinmediði söylenen, hep arzulanan ama eriþilemeyen þeyin tam içindeydi. Dýþ zamana karþý ölümsüzdü, kendi zamanýný belirleyebilecek kadar da ölümlü. Þimdi metin zamanýndan dýþarý taþmýþ, yaþamlara karýþmýþtý. Dokunur dokunmaz aktýðý kitabýn kalýn sýrtý üzerinde þu yazýlýydý : Ölümsüzler Zamanýna Giriþ. – Zerka ve Eloa’ ya doðru.- Kitabýn içine girer girmez bir zaman dalgasý yayýldý odanýn üzerine; dalgadan þunlar görülüyordu :



Birisi odada. Aynaya bakmýyor geceleri. Kendisinin de aynada parlayan bir metin olabileceði, kendisinin de gerçek olamayacaðý düþüncesiyle ondan uzak duruyor. Metinse bile kendini okumak ve kendini, metni bitirmek istemiyor. Sonsuz olmak istiyor ve de zamansýz. Özgür olmak istiyor. Yataða gidiyor, metnin içinden metni aþmaya çalýþýyor. Dýþarý çýkmaya çalýþtýðýnda, kapý önündeyken birden yataðýn üzerinde buluyor kendini. Kendi karakterlerini yaratýyor, bir yazar gibi. Ama nedenini hiçbir zaman anlamadýðý þekillerde, düþündüðü ve yarattýðý þey gelip onu buluyor. Kafasýný hayli karýþtýran biçimlerde yaþamýna müdahale ediliyor. Yaþadýðý gerçek zaman ile düþündeki zaman kesiþiyor. Artýk kendisinin de bir metin olabileceði düþüncesi iyice kafasýna yerleþiyor. Bundan emin olduktan sonra kitaplar geliyor aklýna, kendi zamanlarýný kendileri belirleyen elmaslar. -Parlaklýklarýný ve deðerlerini her zaman koruyan þeyler. Dýþ zamaný, metin zamanýný aþan uçsuz bucaksýz dünyalar.- Kendi zamanýný yaratma düþüncesi benliðini sarýyor. Ama önce dýþ zamaný tanýmalý, onunla karþýlaþmalý. O hep akan, hep yok olan “þimdi” ile varoluþunu yüzleþtirmeli. Hep geride kalan ve giderek gözden yiten geçmiþte kalmamak en büyük amacý. Geçmiþ, bütün þimdilerine akmalý ve hep kendi zamanýnda yaþamalý, sürekli geçen ama sönmeyen þimdilerde. Cesaretini topluyor, yaklaþtýkça ürkekliði artýyor; ama devam ediyor, aynanýn karþýsýna geçiyor, gözlerini açýyor. Ve kayboluyor metin zamanýndan, dýþ zamana uzaklardan bakýyor artýk. Zaman dalgasý hala odada ama içinde hiç kimse görünmüyor artýk, yalnýzca kitaplarýn tarafýndan geldiði anlaþýlan bir ezgi dökülüyor kulaklara :

“Aynaydýk bir zamanlar kendimize
Ve þimdi olduk aynasý insanlarýn.
Biz kitaplar, düþünen ve hiç bitmeyen zamanlar.”

* Fantasmagoria : Özellikle 1800’ li yýllarýn baþlarýnda modernliðin doðuþuyla beraber ortaya çýkan göz kamaþtýrýcý imgeler, baþtan çýkaran düþler, fantasmalar alemi.(Baudelaire’ de özellikle önemlidir.) Büyülü fenerlerin aydýnlattýðý yanýlsamalar sahnesi. Metinde ise daha çok metnin kendi zamanýný aþmasý, kendi gerçekliðinin düþüne dalmasý gibi baðlamlarla iliþki içinde.








</H1></H1>

Yaprak Dökümü

Ýçimde derin sessiz ve dipsiz bir kuyu var!... Gün geceye teslim olduðunda, Sere hüzün çöktüðünde , Mutluluk alýp baþýný gittiðinde Soruyorum kendime ''Hayattaki Deðerin ne?'' diye

Kapanýnca gözlerim yürüdüðüm yolun zorluðu ve Yalnýzlýðým geliyor aklýma!... Yalnýzlýk korkutuyor önce Sonra tenimi sonbaharýn o ýlýk damlalarý sarýyor. Her damla ayrý bir dost oluyor!... Yaðmurla birlikte üþüyorum!...

Hayat bana benim ona verdiklerimi sunuyor þimdi bana ''bana deðer veriyor'' Öyle olmasa yanýmda olmazdý öyle olmasa bana gülümsediðini hissedemezdim!...

An geliyor öyle bir fýrtýna esiyor ki yüreðimde hayat bile dindiremiyor!... sonra o yaprak dökümü baþ gösteriyor içimde Gönlüm yine Sonbaharýný yaþýyor
Deðer verdiðim yapraklar savrulup gidiyor bilinmezlikler denizine doðru...Artýk içimdeki aðacýn yapraklarý yeþeremez çünkü orda artýk Dipsiz bir kuyu var !...
Ben ise Baþkalarýnýn içlerindeki aðaçlardan dökülen sarý yapraðým...

SEVGININ GÜCÜ
 

Göðsünün Sýcaklýðýna Düþür Beni Yüzünün eþiðindeyim,
sana bakýyorum, içine, barikatsýz beni bekleyen güzelliðine.

Bir þeyler katmalýydý insana düþünmek... Yaþam korkusu boþuna çekilmemeliydi. Boþluðu dolduranlar olmalýydý ve boþlukta sallananlar bir de. Dönenler dönmeyenlerden sormalýydý hayatý, bilemeyecekleri sorulara cevaplar vermeliydi yaþam usulca...

dedikten sonra yeniden baþlamalýydý yaþam...
Baþladý.

Karda iz býraktýðý sürece donmuyor insan, nafile, kader alnýnýn tam ortasýnda yazaný silmiyor...

Dedim...

Ne gariptir, ilk defa müsveddesiz seçmekteyim kendimi. Gecenin bu ben vakti, sokulduðum bir nefese daha da sokulmak niyetindeyim ya; biten sigara izmaritlerini sayýklamaktayým düþlerde. Düþerek, adým attýkça göðsündeki hazneye gülümseyiþimi daha da yerleþtirerek... Ayaklarým falakadan kanasa da, önemi yok artýk, yaðmurlar silecek izlerimi, her damlasýna vefalý bir harf sýðacak sonra...

Okudum...
Þifrem çoktan çözülmüþ...

Bana alýþ hadi, öðret nasýl alttan alýnýr üstüne gelenler, neden beni hayatta tutan ellerin bu denli güçlü, neden nedensizdir aþk... Özlet kendini, baktýðýmda can çekiþsin dilim, fýrtýna ol, geceyi bekle hatta, yaklaþ...

Bahçeye býraktýðým her kelime seninle arýnýyor, selin kaybetmiþ hüznü, bizi konuþmakta her köþe.

Gördüm,
Bahar geliyor yüzünün eþiðinden içeri bakarken ben…


Perçemine dokunmakmýþ aslýnda varlýðýma anlam veren. Ýki nokta arasýna bulamadýðým cümlelermiþ yüzüme astýðým hüzün...
Gördüm.

Çocukluðundan miras acýlarýna sahip çýkmýþ bir benle sarhoþtum ne vakittir. Ýkimiz de acemiydik o zamanlar. Ustasý kalfasý çýraðý belirsiz bir atölyenin basma kalýp iþleriydik belki, ne bileyim, dündük sadece.
Sustum.

Her dört duvarý gördüðünde susacaksýn demiþti tanrý, emanete býraktýðým gülümseyiþi gizlice satan þeytandan bi haber kendimi sevmeye baþlama vaktine kadar aðladým bende.

On yýllýk bir nesil býrakýlmýþ alnýma, anladým, her damla infaza gelmiþ gibi nefretle asarken umutlarýmý, isyaný göremediðim her aynaya tükrük bezlerimde beslediðim nefreti kustum.

Sokaklar buldum sonra, yüreðimin köþe baþlarýna levhasýný asmayan nice ihanet mektuplarýný okudum gezerken tek tek, durdum...

Yolumdan çýk diyenler oldu, kendini terk et, düþlerini katlet hatta,

Gülümsedim...

Bildimki bu ben baþka ben,
bekledim.



Oturdum pencere kenarýna, þehrine karþý þarap içiyorum. Zamanýn herhangi bir yerine sýkýþtýrýlmýþ hayatýmýn sana bakan yanýný düþünüyorum, avunuyorum belki, hüzün desem o deðil, umut desem hiç deðil, bilmiyorum, kendime vuramadýðým sýkýlganlýk notlarý, evet bu olabilir iþte, acýyan düþlerine sebep bu belki de, yeni bir þehir ihtimali yok aslýnda, ve çatlamýþ yanýma dokunma hasreti, ne dersin; yaðmurlarýnla arýnmak, geçirdiðim depremsiz gecelerime denk düþer mi?

Fýrtýna yaklaþýyor
Korunaklý bir yere göm kendini...

Çocuktum daha, paslý bir çakýyla dolaþtýðým günlerdi. Aþkýn aþk olmadýðý, annemle babamýn yaþadýðý zamandý en son hatýrladýðým. Akþam üstlerine doluþan masa baþý sohbetlerinden kalan ýlýk bir sevgiyle beslerdik içimizi, sýrayla, ablam ben ve kardeþim. Beyaz örtülü masanýn üzerine bir yýðýn huzur konulurdu her sabah, isteyen istediði kadar alýr, arta kalan yarýn olmadan çöpteki yerini alýrdý...

-dý...

En çok bu gidip gelmeler yordu beni.
Düzgün olmayan ve tekil yaþanýlan kocaman günler bir de.





Hep ayný bað, týrnak iþaretlerinde saklanan tuhaf anlar, çoðulluk belki de, aðrýyan yanlarýma toz konduramamak. Geri dönüþ yolunu unuttuðum onca geceden biri daha, þarap içerken söylenebilecek onca küfür ve keskin bir yalnýzlýk kokusu, arka sokaktan gelen arabanýn sesi bir de... Tenimden yere düþen kabuklarýn yaraya bir hayrý yok ya, üþüyor açýlmýþ yerler ve inadýna sisli bir gece...

Göremediðim yerlere denk düþüyor yüzün,
Sýrf bu yüzden...



"Parmaklarýmda canýmý yakan kelimelerin tuhaf acýsý, saçlarýmý avuçlarýmýn arasýna alýp, sýkýyorum baþýmý. Damla damla akýp da kaybolsam diyorum, sessizce, yazmadan, okumadan, duasýz, sus payým bile olmadan, damla damla, usulca. Korkmadan basýyorum topraða, daðlara doðru kaldýrýyorum baþýmý, uzak, derin, dipsiz bir boþluk yok artýk gördüðüm yerde, üþümüþ parmaklarýmý göðsüme gizleyerek, yüreðim düþecekmiþ gibi bakýyorum gökyüzüne, yaramý öpüyor rüzgar, sarmalýyor, kucaklýyor, kestirmeden giriyor hep içime. Kýyýsýnda dursam da yaþamýn, olsun, kýyýsýndan da olsa tutunuyorum iþte, gittiði yere kadar..."

Sisin ardýnda yanan bir þehir mi var bilmiyorum, penceremin bunu göstermeye mecali yok belki de, sadece birileri sisi kaldýrsýn diye bekliyorum, birileri anýlarýn üzerine silindi yazmalý, yüzümü yýkayan çýldýrasýya bir sövgü buluyor ellerim, birileri tutsun istiyorum yeniden.

Birileri acýmasýn artýk, göðsünün sýcaklýðýnda uyutsun istiyorum.

Her gece…





Yüzünün eþiðine düþtüm.
Þimdi hangi yöne eðilsem sen bakýyorsun kirpiklerimin penceresinden.

Hangi duraðýnda kaldým istanbulun, hangi sessizliðin sokak aralarýnda katledeceðim avazýmý, ki sana özenmiþse bu hangiler;
yaktým iþte sesimi.
düþtüðüm yer yaðmurda ýslanan kaldýrýmlarda kalsýn...

sen kal karaladýklarýmýn içinde. Bir kareden kareye, saðdan sola soldan saða fark etmez, ama kal.

Yüzünün eþiðine düþtüm.
sesin, yüreðimin orucudur, bilesin.

Seni Seviyorum


Tolga’ya…

- Ýki basamak aþaðýda duruyordum seni ilk gördüðümde. Omuzlarýna dökülen saçlarýndan kalbime damladý sevgin. Seni ilk görüþte sevdim -

“Þimdi nasýlsýn, aðrýn var mý hala?”
“Evet.”
“Çok mu?”
“Hayýr, hafifledi artýk…”

Çok acýyor caný. Gülümsemeye çalýþtý. Dudaklarýnýn iki yanýnda hafif çizgiler oluþtu. Acýsýna raðmen baþardý gülümsemeyi, sýrf beni üzmemek için…
Seni seviyorum… Çýkmadý sesim. Ona söylersem veda ediyor gibi olacak. Zamansýz bir veda. Sýrasý deðil þimdi. Hem iyileþecek, gereksiz yere sinir bozmanýn anlamý yok. Onu sevdiðimi biliyor zaten. Þimdi sýrasý deðil, hiç deðil…
Pencereye çevirdi yüzünü. Gözlerine kutuplardan gelen kar renkli bir parlaklýk yerleþti. Derinleþti bakýþlarý, uzaklara gitti. Soðuk, içimi titretti.

“Sýcak bir çay yapayým mý sana, ne dersin? Ýçimiz ýsýnýr biraz…”
“Ýyi olur…”

Çabuk tarafýndan lezzetli bir çay demledim. Mutfaktan sürekli onunla konuþtum. Sesini duymadýðým her an… ne bileyim, insanýn aklýna kötü kötü þeyler geliyor iþte. Oysa bugün daha iyi. Yine de þimdiye kadar onu bu kadar çok sevdiðimi düþünmemiþtim, hissetmemiþtim. Tam þurada… iki göðsümün arasýnda hissediyorum onu.

“Çaylar geldi!”

Daha uzun cümleler kurmak istiyorum. Coþkunluðu, mutluluðu devam ettiren daha uzun, daha kahkahalý, daha sýcak cümleler… Böylesi yapmacýk duruyor. Onu mutlu etmeye çalýþtýðýmý, hele de üzüldüðümü fark etmemeli.

Yataðýnda doðrulmasýna yardýmcý oldum. Bir yastýk daha yerleþtirdim sýrtýna. Küçük bir tane de ensesine, kafasýný duvara yaslamasýn diye. Koyu kumral saçlarý ellerime dolandý. Yüzümü saçlarýna gömüp doyasýya koklamak istedim, kokusunda yanmak… Battaniyesini karnýnda býraktým. Çayýný komodinin üzerinden alýp eline tutuþturdum. Yanýndaki koltuða oturdum.

Çayýndan küçük bir yudum alýp bana döndü. Bütün yüzümü bir anda gördü. Tanrým! Gözlerimdeki yaþlar kurumadý mý yoksa? Sakin olmalýyým. Kar yaðmýþ teninde iki derin okyanus gibi gözleri. Hala ýþýl ýþýl. Seni seviyorum… Ne yapýyorum ben, þimdi anlaþýlacak! Yüzümü ateþ bastý. Kesin kýzarmýþýmdýr.

“Sevil aradý sen uyurken. Nasýl olduðunu sordu. Akþama uðrarým, dedi. Sana sevdiðin hindistan cevizli kurabiyelerden getirecekmiþ.”
“Ölüyor, deseydin” Daha güçlü güldü bu sefer, meydan okudu korkuya.
“Saçmalama lütfen. Bu þekilde düþünerek daha çok acý çekiyorsun. Hiçbir þey olacaðý yok. Gereken her þeyi yapýyoruz.”
“Bunu sen de biliyorsun, kabul et artýk”
“Bir þey bildiðim yok benim. Böyle konuþmaya devam edersen…” Devamýnýn ne olduðunu bilmiyorum.

Fincaný bir kenara býrakýp ayaða kalktým. Dev dalgalar kabardý içimde. Gözlerime çarparak içime akýp, boðazýma biriktiler. Arkamý dönüp, cama doðru yürüdüm. Güneþe raðmen, kar, ýþýl ýþýl bir soðukluk yayýyordu insanýn içine. Öyle kolaydý ki, bu ýþýltýnýn içinde sýcacýk hayallere dalmak…

Plaklara yöneldim. Hiç tereddüt etmeden birini aldým. Kýþýn en çok Piaf dinlemeyi sever… Müzik odayý sýcak bir renge boyadý hemen. Geri döndüm. Güneþ cýlýz ýþýklarýný kýzartmýþ, birkaç küçük mum gibi aydýnlatmýþtý odayý.

Gözlerini kapatmýþ, þarkýya eþlik ediyor þimdi. Saçlarýnýn çerçevelediði mutluluðun dýþýnda kalakaldým. Hep yapar bunu. Ýçindeki mutluluðu paylaþamadýðýný söyler. Yalnýz yaþanýr bu mutluluklar, der. Özgür ruhum, bilsen seni ne çok seviyorum. Hele bir iyileþ, bak o zaman her gün söyleyeceðim seni ne kadar sevdiðimi. Ama þimdi deðil, sýrasý deðil…

Birden vazgeçti þarkýdan. Vücudu gömüldü yastýklara.

“Seni çok seviyorum, biliyor musun?”

Bir hamlede yanýna varýp sýmsýký sarýldým. Hiç bitmeyen bir soluk çýktý dudaklarýndan, ellerimde küçüldü vücudu…

Melekler Geçiti


Gecenin koyu saatleri. Birkaç adam belirdi Sufi ’ nin karþýsýnda. Saçlarý ýslaktý , kendini düþünmenin en saklý biçimini izliyordu.
"Ölülerden korkar mýsýn ? " dedi kalýn gövdeli adam. Demek sonunda ölmüþtü.
" Hayýr " diye yanýtladý Sufi.
Korkarsa gelmeyeceðini biliyordu.
Bir bahçe doðdu zamanda .Belli belirsiz , demirden ve çiçeksiz bir çardaðýn önünde mýcýrlarýn üzerinde göründü ölü. Lacivertti. Parmaðýný kaldýrýp " iþte bak bir ölü " dedi kendine hayretle , pardesüsü ýþýldayýp söndü. Sakallarý vardý. Yanýna gidip sakallarýný çýkartmasýný istedi Sufi. " Ve bu giysileri de çýkart , bunlar sana yabancý " dedi.
Bir ara sokaða çýktýlar birlikte. Cihangir ’ de yokuþ yukarý aðýr bir gece. Onlar yürüdükçe sokak lambalarý altýnda ýþýldayan su birikintileri geride kaldý teker teker. Bir telefon kulubesinin önünde durdu oðlan.
"Kimi aradýn" dedi Sufi.
" Torbacýyý mý ? "
" Ne oldu peki , neden üzgünsün ? "
" Olmadý o kadar param yok "
" Öldüðün için artýk kazanamýyorsun tabi , ama bükme yüzünü ..."
" Benim hesabýmda 90 milyon var , onu sana vereceðim "
Peki diyerek baktý melek . Saçlarý ve boynu arasýndaki boþluðun ardýnda yaðmur çiseliyordu.
" Ne alacaðýz ?"
" Ot alýrýz " diye yanýtladý. Bu kez yüzünün yarýsý görünüyordu.
Ellerini pantolunun ceplerine sokup avuç dolusu kanlý sargý bezleri çýkarttý , bezlerin arasýndan þýrýngasý göründü. Eroin alacaðýný anlamýþtý Sufi , üzerinde durmadý. Kuzular gibi sakin , gözlerine bakýyordu Sufi ’ nin. Sufi kendi yüzünün ardýnda ; otlarý yalayan rüzgarlarý duydu. Hemen ensesinde , herþeyden serin ve sakin otlarý buldu. Ne heyecanliydi Sufi ne asik.
" Sadece kardeþimi görmeliyim gitmeden " dedi.
Bir kardeþ koynunun sýcaklýðýnda aralandý zaman. Yavaþca kalktý koynundan. Üzerini örttü ve mutfaða yöneldi.
" Aman Tanrým ! Ne arýyorsun burada sen ! Ölü olduðunu görmemeli o çok yumuþaktýr , çabuk görünmez ol ! " dedi meleðe , incitmemeye çalýþarak . Görünmez oldu melek bunun üzerine. Kardeþi yalýnayak koþup boynuna atýldý ablasýnýn. " O ses senden mi geldi abla ? "
" Hayýr " diye yalan söyledi Sufi. Annemle babam çýkartýlar aslýnda o sesi. Uyurken hep düþüncesiz olurlar bilirsin. Kapý aralandý , annesi ve babasý yatakta baþaþaðý yatýyordu. Rahatladý kardeþi . Herþey normaldi.
Bir oda dolusu yatakta yan yana uzanýyordu Sufi ’ nin hiç tanýmadýðý arkadaþlarý. Sýkýþýk ve kasvetli ahþap çatý iniyordu üzerlerine , pahalý kotu olan itici çocuk sýrýtarak " Ahu ! Astý da ne oldu salak karý kendini ! " diye alay etti.
" Kapa çenenii ! " diye gürledi Sufi.
" KAPA ÇENENÝ ! "
Sufi baðýrýnca tüm sesler deliklerine çekildi . Sularýn sesleri kanalizasyonlara , arabalarýn sesi tekerlerin altýna , elektiriklerin sesi ýþýða kaçtýlar .
" Seni duyabiliyorlar sersem ! " diye koþarak yer altýna indi. Alt geçite . Duvarlarýndan sular akýyordu tüm geçitin , melek ayaklarý havada yere çapraz bir görünüp bir yok oluyordu. Çekmiyordu.
Duymamýþ olmasý için Tanrý ’ ya bir kez dua etti.

kuzgun


Kara kuþ hafifçe süzüldü yeni baþlayan yaðmura aldýrmadan. Bu dünyanýn bir insaný her gün, bir kuzgunu ise her saniye daha da boðan anlamsýzlýðýnda kendince küçük þeyler arýyordu meraklý ve sinsi gözleri. Keyifsizliðinin bir iþareti olarak belki de yada sýrf iþ olsun diye o çirkin sesiyle çýnlattý üzerinden geçtiði ýslanýnca kömür rengine dönmüþ bu mutsuz sokaðý. O zamanlar insanlara yasak olan gökyüzünün mahremliðine sýðýnarak süzdü tekrar sokaðý. Altýnda gezinen zavallýlara baktý. Bir kere daha o çirkin sesi çýkarttý onlara meydan okurcasýna.

Ama insanlar, saða sola koþturan o zavallýlar, gökyüzüne bakmaktan bihaber olduklarý için hep böylesi yaðan bir yaðmurun altýnda, onu fark etmediler bile. Kuzgun kanatlarýný hafifçe açarak süzüldü tekrar. Tekrar çýnlattý sokaðý, bir kez daha meydan okudu insanlara ve gökyüzünden gelen parýltýlý cevaptan ürkerek kayboldu ortadan hýzla.

Kendince salýndý bir baþka tanýdýk çatý arasýný kollayarak karanlýk gözleri ile caddelerin üzerinden, serseri kuzgun. Küçük krallýðýnýn bir yaðmurun ömrü kadar sürecek mutlu halini süzdü o garipçe parýldayan iki kara gözüyle. Ve dar bir sokaðýn geniþ göðünde birkaç tur attýktan, yalnýzlýðýnýn lanetini kutsadýktan sonra mutsuzca, kondu yýkýk dökük bir çatýya. Küçük baþýný iki yana doðru salladý keyifle. Yaðmur damlalarýna karýþan kara tüylerinin üzerindeki aðýrlýðý serpti dar sokaða.

Uzak kelimesinin az çok bir þeyler ifade ettiði bir zamandan kendisine seslenen küçük kýza emanet etti gözlerini ve meleklere adanmýþ çirkin bir çýðlýk daha saldý gökyüzüne. Kimse kalmamýþtý etrafta; keyfi kaçtý birden. Bu sýkýcý öðleden sonrasýnda kara þehrin, tüylerini ýslatan yaðmura aldýrmadan tanýdýk çatýnýn saçaklarýndan birine doðru ilerledi sýçrayarak. Bir çirkin çýðlýk daha çýktý sivri gagasýndan sýyrýlarak gýrtlaðýndan ve yavaþça girdi çatý arasýna. Karanlýk mabedinin kapýsýndan sýzan bir parça ýslak güneþ ýþýðý ona yol gösterdi durgunca. Iþýðýn eriþtiði yere yýðdýðý eþyalarýna baktý onlarý bulduðu ve buraya getirmeye baþladýðý o ilk günkü meraklý gözleri ile.

Küçük ama parlak þeyleri topluyordu burada. Köþe baþýnda duran küçük yýlan kafatasýný gagaladý neþeyle ve koleksiyonunun en deðerli parçasýný ele geçirip kaybettiði geceyi hatýrladý kurumuþ bir baþka kemik parçasýný süzerken. Tekrar o çirkin sesi çýkarttý ve hýzla çýkýp gitti; arkasýnda kurumuþ bir parmak kemiði, gagalanmaktan delinmiþ bir yýlan kafatasý ve garip bir hikaye býrakarak yýllar öncesinden kalma...

Çirkin sesi yaðmurun ýslattýðý bu kara þehrin pas kokan göðünde yankýlandý umarsýzca ve ben tekrar o garip öyküyü hatýrladým onun ýslanmýþ silueti buradan uzaklaþýp giderken.

* * *

Kabul etmek gerekirdi ki bu güneþli gün artýðý öðleden sonrasýnda baþlayan yaðmur, artýk iyice can sýkmaya baþlamýþtý. Boðucu bir sýcaðýn arkasýndan sararmýþ diþlerinin arasýndan yapýþkan bir sývý saçan gri bir þeytan çökmüþtü sanki þehrin gökyüzüne. Ýlahi gökyüzünü kirleten bu küfürbaz melek, gözyaþlarý ile yollarý kir ve insan kalabalýðýndan temizlerken, dünyaya serptiði bu tatsýz suyunun fýsýldadýðý cümlelerin hiçbirine aldýrmadý büyük caddeden yürümeye devam eden genç adam. Akþam olmuþ ve karanlýk denilen þeytanýn üçüncü silueti bir kez daha kaplamýþtý dünyayý. Güneþi bir daha göremeyecek olmanýn kaygýsýyla ihtiyar adamlar yemek baþýnda ailelerine kýsa ve erdemli vaazlar verirlerken, bir dolandýrýcýnýn son dakikada edeceði tövbenin hazýrlýklarýný yapýyor olmasýnýn farkýnda bile olmadan yürümeye devam etti. Tam yanýnda durduðu elektrik direðinin yaðmur altýnda homurdanan cýlýz tellerinden çýkan küçük kývýlcýmlarýn aydýnlattýðý apartman dairesinin camýndan güçlükle de olsa seçilebildiði üzere bir profesyonel kendince hazýrlýðýný yapýyordu her akþam ki gibi.

Þeytanýn üçüncü sureti, karanlýk, hafifçe gülümsedi elektrik direðinden çýkan kývýlcýmlarýn aydýnlattýðý sokaða doðru. Akþam hain bir gülümseme ile getirmiþti ayý da beraberinde. Tehlikeli ve donuk bir tebessümle süzmeden önce ayýn karanlýk yüzü, gülümsedi genç adam. Elektrik direðinden çýkan kývýlcýmlarýn aydýnlattýðý pencere camýnda nefesi kesildiði için ölen o ihtiyar adamýn aðzýndan çýkan son dualarý duymadý uðuldayan kulaklarý. Adam dünya deðiþtiriyordu zavallý bir þekilde oysa onun aklýnda bambaþka þeyler vardý, akþamýn yeni yetme karanlýðýnýn ele geçirmeye çalýþtýðý tenha bir sokaðýn giriþinde dururken.

Bu yolu yüzlerce kez kullanmýþtý ve þu an elinde bir demet çiçek sevdiði kadýnýn o insanýn içine huzur veren evine gülümsemesine ulaþmak için “yüzlerce kez”e bir “kez” daha eklemeyi planladý birkaç saniye içerisinde. Ýki sokak ötedeki meþhur Agah Efendi Caddesinin kadim karanlýðýndansa burayý tercih ediyordu. Aklý karýþmýþtý biraz. Etrafýnda olan onca þeyin bir etkisiydi belki görünmez bir þekilde. Ama o bunu bilemiyordu iþte. Hepimizin yaptýðý gibi gülümsedi zavallý bir çocuðun mutlu yüreði elindeydi. Ellerine baktý. Elindeki çiçeklere baktý bir kez daha. Bir garip hava sarmýþtý bedenini. Anlam veremedi. Vermeye de uðraþmadý zaten.

Birkaç katlý bloklarýn üzerine tünemiþ siyah bir kuþun kendisini izleyen merakla açýlmýþ kocaman gözlerinin farkýnda olmadan yelek cebinde duran köstekli saatini çýkarttý. Zaman hayli ilerlemiþti ve geç kalmak üzereydi. Hafifçe silkindikten sonra sokaða daldý. Burasý onu bir kez daha olmasý gereken yere tam vaktinde ulaþtýracaktý. Öyle olmasýný diledi. Saða sola yayýlmýþ çöplere basmamaya çalýþarak sokak giriþinden içeriye doðru ilerlemeye baþladý.

Gün boyu yaþadýklarýný þöyle bir gözden geçirmeye baþladý bilinçsizce. Dar sokaktan geçerken geçecek olan bir dakikalýk zamanda bunu yapabilirdi. Düþünmeye baþlamayý düþünmesine gerek bile kalmadan iþlemeye baþladý beynindeki kaydedici baþa sarýlmýþ jelatin rulolarýnýn üzerinde duran resimleri hýzla gözünün önünden geçirirken.

Bugün onun için gerçekten önemli bir gündü aslýnda. Çalýþtýðý o küçük ofiste kýdeminin yükseltilmesinden tutunda evlilik yýldönümünün bugün olmasýna kadar bir sürü þeyi art arda sayabilirdi. Gün geçtikçe (yýl geçtikçe de denebilir) artan önemli þeyler nedense hep bugün de sonuçlanýyor, ortaya çýkýyordu. Yarýndan kime neydi ki? Bütün önemli þeyler hep ekimin birinde olurdu... Ýki ekimde evi toplamak, yeni bir þeye baþlamak yada çöplerden kurtulmak gerekirdi. Ama bir ekimde mutlu olmak yeterdi yaþamak için. Gülümsedi, bir ekim önemli bir gündü onun için. Bir ekim bugündü.

Anlamsýz bir ýþýk bütününün sokaðýn karanlýðýna alýþmaya baþlayan gözlerini rahatsýz etmesi ile kendine gelir gibi oldu. Durdu. Sokaðýn karanlýk diðer ucunda belirten ýþýk kaynaðýný seçmeye çalýþtý dalgýn gözleri ile. Ýlerlemeye devam etti mutlu bir þekilde. Sokaðýn neredeyse çýkýþýnda duran ince bir þekil gittikçe belirmeye baþladý gözlerinin önünde. Ýlerlemeye devam etti. Ona doðru yaklaþtýkça içinde garip bir ürperdi beliriyordu sanki ince siluetinden ayrý olarak. Durdu tekrar. Birkaç saniye bekledikten sonra kendisine ve bu kuruntulu haline kýzdý. Garip þeklin orada dikilen yada kendisi gibi bu ara sokaðý tercih eden birisi olduðuna karar verip yürümeye devam etti.

Çatýdaki kara kuþ halen onu merakla gözlüyor ve sokaða sýzan ince gece lambalarýndan ve sokaða cephe olan oda lambalarýndan yansýyan zayýf ýþýk bütünlerinden geçerken küçük bir parýldama yakalamaya çalýþýyordu. Kuþ birden baþýný öne doðru eðip dikkatle bir sonraki ýþýk demetinden geçmek üzere olan adamý izlemeye çalýþtý. Genç adam kuþa rahatsýzlýk vermek istercesine ýþýk demetinden koþar adým geçip gitti. Burada daha fazla oyalanmak istemiyordu. Kuþ kýzgýnlýkla karýþýk çirkin bir çýðlýk attý. Alt perdeden ve diþleri olmayan bir aðýzdan çýkan bu sesi hemen alt katta oturanlar bile duymamýþtý. Binanýn sert duvarlarýnda yankýlanan kýsýk ve kalýn ses karanlýðýn içinde kayboldu. Kuþ gagasýný havaya kaldýrýp sokaðýn öbür yanýna baktý. Küçük beyni baþka bir merak dalgasýnýn içerisine doðru sürüklenirken hafifçe havalandý. Diðer yanda duran binanýn üzerine kondu ve artýk daha iyi görebildiði genç adamýn bir baþka ýþýk demetinden geçmesini bekledi.

Genç adam tahsilini tamamladýktan hemen sonra çalýþmaya baþladýðý sýradan bir devlet dairesinde duyulmasý en çok beklenen ve özlenen þeyi duymuþtu bugün. Kendisine saçma sapan gelen bu sýkýcý memurluk hayatýný yaþayan herkesin beklediði þeyi yaþamýþtý. Ofisin sorumlu müdür yardýmcýsý bugün onu ofisine çaðýrmýþtý.

Elini sevecen bir tavýrla omzuna koymuþ ve “Evladým Nihat” demiþti. Evet adý buydu. “Son üç yýldýr birlikte çalýþýyoruz. Gerek iþ gerekse aile yaþantýn ile hepimize örnek olan bir insansýn. Senin kadar genç bir arkadaþýmýzýn böylesi tertipli, mutlu ve dürüst bir hayata sahip olmasý emin ol ki bizi çok sevindiriyor. Üstelik bu bize kendimize çeki düzen vermek konusunda bir nevi destek bile oluyor. Ýþindeki gayretin ise ayrýca göz dolduran cinsten, doðrusunu söylemek gerekirse” Müdür yardýmcýsý sigarasýndan derin bir nefes daha aldý.

Gözleri hafiften puslu bir þekilde anlatmaya devam etti. “Sende gençliðimi görüyorum desem yeridir” dedi. Genç adam bu sözü duyduðunda olacaklarý tahmin etmekten bir adým öteye geçerek emin olmaya çalýþtýysa da müdür yardýmcýsýnýn sözünü kesmek gibi bir þey yapamayacaðý için susmaya gayret etmiþti. Gözleri önünde devam etti dinlemeye daha sonra; içindeki coþkuyu biraz daha bastýrmaya çalýþtý.

“Ben de ilk olarak bu ofise atandýðým zaman senin gibiydim. Zaman denen illetin benden alýp götürdüklerine ve yerine býraktýklarý” göbeðini okþamýþtý orta yaþlý adam. Hafif bir gülümseme ile devam etti “bazen beni biraz hüzünlendirse de belirtmeliyim ki sen bana her sabah þu kapýdan girmenle birlikte bir çalýþma isteði veriyorsun. Bu anlatýlmaz bir þey. Neþen, ahlakýn, çalýþkanlýðýn sadece beni deðil tüm mesai arkadaþlarýný çokça motive ediyor.”

Genç adam sokaðýn ortasýna gelmiþti artýk. Sokaðýn öbür yanýndaki adam biraz önceki ýþýk yoðunluðunun bir çakmak yada kibrit yakýlmasý olduðunu belirtir þekilde sigarasýndan dumanlar alarak sokaðýn karanlýðýna sýzan ince ýþýk demetlerinin üzerine üflüyordu. “Ne garip insanlar var” diye düþündü. Sebebini bilmeden garip addettiði adama karþý kendince mahcup olarak bu fikri kafasýndan hýzla uzaklaþtýrdý sonra. Yürümeye devam etti.

“Bu ofisteki geçirdiðin üçüncü yýlýn, öyle deðil mi; yanýlmýyorum?” diye devam etmiþti müdür yardýmcýsý. Genç adam “Evet” diyebilmiþti ancak. Aslýnda iki yýl, on bir ay ve birkaç gün diye düzeltmek istediyse de aðzýndan çýkmak üzere olan sese gýrtlaðýný temizleme görünümü vererek suskunluðunu korudu baþarýyla. Ýçinden gülümseyerek geçirmiþti neþe içinde; ne kadar komik bir durumdu bu. Müdür yardýmcýsý devam etti. “Artýk senin sýradan bir memur olman doðru deðil, Nihat.” Kendince muzip bir tavýr takýnarak gülümsedi. Elleri önünde birleþmiþti. “Müdür bey ile oturup senin durumunu konuþtuk. Gerekli izinleri de aldýktan sonra seni Ofise Þef Memur olarak atamaya karar verdik.” Göz kýrptý. “Umarým yanýlmamýþýzdýr.”

Ýþte günün anlamýný bir parça daha artýran þey de buydu. Yarýn o çok sevmediði ama hakkýnda asla þikayet etmek gibi bir niyeti olmadýðý ufacýk ofise, son üç yýlýný, daha doðrusu iki yýl on bir ay ve birkaç gününü duvarlarý arasýna mahkum edilmiþ bir þekilde geçirdiði o soðuk, taþ döþemeli apartman dairesine þef memur olarak girecekti. Çok mutluydu. Maaþý artacaktý. Çok fazla çalýþmasýna gerek kalmayacaktý. Artýk bir çocuk sahibi olabileceklerdi rahatça. Buna ayýracaklarý zamanlarý ve paralarý olacaktý artýk.

Karýsýna o mutlu haberi vermeye gidiyordu. Paralarý geçimlerine ancak yetiþtiði için bu çok istedikleri þeyi tekrar tekrar ertelemek zorunda kalmayacaklardý artýk. Çok mutluydu. Bir ekimi çok seviyordu gerçekten. Ekim hüzünlü bir sonbahar çocuðu deðil de bir bayram yeriydi onun küçücük dünyasýnda her mutluluðu bir araya getiren.

Birden sokaðýn öbür ucuna yani çýkýþa gelmek üzere olduðunu fark etti. Ama bunu fark etmesinin sebebi sokaðýn sonunda gittikçe belirginleþen sokak lambalarýnýn ýþýklarý deðil omzuna dokunan bir eldi nedense. Sokaðýn bu ucundaki adam olduðunu anladý. Kendisine kýzdý sonra. Sokakta baþka kimse yoktu ki. Ne vardý bunda anlayacak.

Adama döndü. Her zaman ki gibi kibarca hitap etti karþýsýnda duran adama.

“Ýyi akþamlar beyefendi.”

Adamýn suratýný kýsmen aydýnlatan ýþýðýn altýnda gülümsemesini görebiliyordu. Bir neþeyi ifadeden çok bir alýþkanlýðý belirtir þekilde suratýna yerleþmiþ olan bu gülümseme onu bir parça rahatsýz ediyordu. Adama sorar gözlerle bakmakla yetindi. Adam sol elindeki sigarasýnda duran bakýþlarýný aðýrca karþýsýndakinin gözlerine dikti ve karþýlýk verdi.

“Size de iyi akþamlar.” Gülümsemesinin altýndan görülemeyen diþlerinin sigara içmekten sarardýðýna kanaat getirdi genç adam. Diðeri baþýný sað yanýna eðip devam etti.

“Saatiniz kaç acaba?”

Genç adamýn istem dýþý bir þekilde bir süre durduktan sonra bu halinin ne kadar kaba olduðunu fark edip hýzla elini yelek cebinde duran saatine götürdü. Sokaðýn bulunduklarý bölümü fazla aydýnlýk olmadýðý için saatin kaç olduðunu göremedi. Elini saati avucunda olduðu halde ýþýk demetlerinden birine doðru uzatýrken bir alýþkanlýkla karýþýk söylendi.

“Affedersiniz.” Iþýk demetinin altýndan saatini okuduktan sonra adama dönüp saati söyledi. “Saat 8 efendim.”

Adam suratýnda ayný soðuk gülümseme ile teþekkür etti. Tam genç adam yanýndan geçip gitmek için izin isteyecekti ki konuþmaya baþladý.

“Aslýnda ne kadar garip bir zaman öyle deðil mi?” dedi eliyle gökyüzünü göstererek. Ay hilal þeklindeydi.

Genç adam gökyüzüne baktýktan sonra anlamadýðýný belirtir bir þekilde sordu.

“Pardon?”

“Ay...” dedi adam. Biten sigarasýný yere atýp ayakkabýsýnýn ucuyla ezdi. “Sanki gökyüzü tüm o karanlýk sýfatýyla bize gülümsüyor” dedi. Cebinden bir kutu çýkartýp kapaðýný açtý. Ýçerisinde ince sarýlmýþ sigaralar duruyordu. Genç adama uzattý kibarca. “Almaz mýydýnýz?”

Genç adam gülümsedi. “Teþekkür ederim. Kullanmýyorum.” Tekrar baþýný gökyüzüne çevirip aya baktý. “Özür dilerim ama söylediðinizi anlayamadým” diye mýrýldandý gözleri hilal þeklindeki aya takýlmýþ bir þekilde. Tiz bir sesle irkilerek baþýný gayri ihtiyari adama doðru çevirdi. Sokaða sýzan ýþýk demetlerinden bulunduklarý yere kadar ulaþan birkaç cýlýz yansýmanýn usulca parlattýðý gördü gözleri. Adam elinde uzunca bir çaký olduðu halde sýrýtarak karþýsýnda duruyordu.

Duvarýn üzerine tünemiþ olan kuþ olan biteni ilgiyle izliyordu. Baþýný hýzla saða ve sola çevirerek karþýsýnda geliþen olayý daha iyi takip edebilmek istiyor gibi bir hali vardý.

“Öyle mi?” diye sordu adam alaycý bir gülümseme ile. “Bunda anlaþýlmayacak bir þey yok” dedi. “Gökyüzü, o kara çehresini ve ruhunu saran tüm kötülüðü ile gülümsüyor bize bakýn” diye iþaret etti elindeki çaký ile gökyüzüne doðru. Sonra baþýný genç adama çevirip devam etti. “Ayný benim sizin karþýnýzda þu an ki gülümsemem gibi...”

Genç adam benliðini saran korku dalgasýndan kurtulmaya ve soðuk kanlý davranmaya çalýþarak adamýn gözlerinin içine baktý. Ne kadar uðraþsa da karþýsýnda duran adama karþý çok fazla bir telkini yoktu bu halde gözlerinin. O kadar zaman üzerinde çalýþtýðý etkileyici görünme sanatý kendisini bir hýrsýz daha da kötüsü muhtemelen bir katille baþ baþa býrakýp hýzla oradan uzaklaþýp gitmiþti. Gecenin karanlýðýnda ortadan kaybolan cesaretine ve nezaketine birkaç kötü söz söyleyip içinden yutkundu.

Adam baþýný öne eðip sýkýlmýþçasýna baþýný saða sola salladý. “Sadede gelelim” dedi. “Canýnýzý yakmak derdinde deðilim. Sadece paranýzý istiyorum beyefendi.”

Genç adam donmuþ bir halde aklýný toparlamaya çalýþýyordu. Düþündü.

Birkaç gün önce maaþýný almýþ ve karýsýnýn tüm ýsrarlarýna raðmen her ay yaptýðý gibi bankadaki hesaplarýna yatýrmak yerine birkaç gün yanýnda taþýmaya karar vermiþti. Evin bir ihtiyacý olabilir bahanesinin ardýnda bütün ay emek verdiði þeyin karþýlýðýný yanýnda taþýyarak, belki de oturduklarý semtin meyhanesinde birkaç saatlik bir eðlence için hazýr bulunduruyordu bilinçsizce. Bunun için fanilasýna gizli bir cep bile diktirmiþti karýsýna. Karýsý bunu yaparken gönülsüzdü. Biliyordu ki bu cep oraya dikildikten sonra adamýn aldýðý kýsýtlý maaþ kolay kolay bankaya yatmayacaktý artýk. Genç adam bir an parasýný düþündü. Bütün ay boyunca bunun için çalýþmýþtý. Ýlginç bir tutkuyla baðlýydý buna. Parasýna olan tutkusu korkusunu alt etmesine yardýmcý bile olabilirdi.

“Ama bu zorbalýk” dedi aciz bir þekilde. “Sizin gibi bir beyefendi neden böylesi bir þeye gerek duysun ki?” diye devam etti mantýklý bir nokta ararken içinde bulunduðu durumdan kurtulmasýna yarayabilecek.

Adam hafif bir kahkaha attý. “Lütfen kuzum, yapmayýnýz; karþýnýzda yirmi yaþýnda toy bir çocuk yok” dedi. Adamý yakasýndan yakalayýp duvara yasladý hýzla. Genç adamýn elindeki çiçek demetinden yapraklar saða sola saçýldý. Yakasýnda hissettiði basýncýn etkisi henüz geçmiþti ki göðsünde hafif bir sýzý hissetti garip bir þekilde. Gözleri göðsüne doðru indi kocaman açýlarak.

Diðer adam býçaðýyla olabildiðince kibarca dürttü karþýsýnda duran genç adamý çiçek demetinin üzerinden. Üzerinde çokça durulmamasý ve vakit kaybedilmemesi gereken zavallý bir avdý onun için genç adam.

“Üstelik” diye devam etti. “Bu benim mesleðimdir, takdir edersiniz ki. Sizin memuriyetiniz size ne ifade ediyorsa bu iþte bana ayný þekilde görünür. Þimdi çok fazla uzatmadan taahhüt ettiðimiz þeyleri karþýlýklý olarak yerine getirip yolumuza devam edelim lütfen.”

Genç adam memuriyetim diye düþündü. Adam kendisini tanýyordu. Belki de bir süredir kendisini izliyordu bu kötü niyetli adam. Bu düþünce onu biraz önce olduðundan daha kötü yapmýþtý. Eðer öyleyse bu adamdan basit birkaç yalan ve cebindeki küçük banknotlarý kendisine vererek kurtulamazdý. Kendine lanet okudu. Bu adamý nasýl olurdu da fark edemezdi.

Sonra tüm bu düþüncelerden sýyrýlýp istem dýþý bir þekilde gülümsedi. Mantýklý bir þeyler söylemeye çalýþacaktý. Býçak ince ceketinin üzerinden tenine batýyordu. “Ama bu cidden çok gülünç. Ben size bir taahhütte bulunmadým ki efendim” dedi.

Adam suratýnda yine o ayný gülümseme ile cevap verdi. Elindeki çakýyý biraz daha bastýrarak.

“Zaten size bir taahhütte bulundunuz demedim. Ben bir taahhütte bulunacaðým sizin için ve karþýlýklý olarak bunu yerine getirip yolumuza gideceðiz.” Sigarasýný yere attý boþta kalan eliyle. Daha yüksek ve sert bir ses tonu ile devam etti.

“Bana üzerinizdeki tüm deðerli eþyalarý veriniz ve ben de sizin bu sokaktan canlý çýkmanýzý saðlayayým.”

“Ama bu bir soygun. Yani, yani beni gasp ediyorsunuz” dedi genç adam. Diðer adam eliyle bir tokat attý karþýsýndakine. Çatýdaki kara kuþ birbirine iyici sokulmuþ vaziyette duranlarý biraz öncekinden daha büyük bir dikkatle izliyordu. Tokat sesi ilgisini had safhaya çýkartmýþtý.

“Lütfen, zorlaþtýrýyorsunuz ama. Bana paranýzý veriniz ve bende sizi serbest býrakayým. Bunun bir soygun olduðu ortada ve bunu yinelemeniz bir þeyi deðiþtirmiyor gördüðünüz gibi” dedi sýrýtarak.

Genç adam baþýný sallayarak olumsuz bir yanýt vermeye çalýþtý. “Size istediðinizi veremem bayým”dedi. “Bu imkansýz. Ben bu vermemi istediðiniz...” durdu. Karýn boþluðunda ince bir sýzý hissetti. Konuþmaya çalýþtýðý sýrada adam elindeki býçaðý karnýna saplamýþtý. Ellerini karnýna doðru götürmeye çalýþtý ama adam býçaðýný çekip birkaç kez daha sapladý genç adamýn kocaman açýlmýþ gözleri karanlýkta çokça seçilemeyen suratýna bakarken.

Genç adam karnýný tutarak yere çökmeye çalýþtý. Diðer adam yakasýndan yakaladýðý genç adama doðru býçaðýný sallamaya devam etti. Son üç darbenin göðüs kafesinde kaburgalarýn arasýndan ince bir yer bulup kalbe gelmesinden emin olduktan sonra iyice fenalaþan adamý yakasýndan býraktý. Genç adam yerde iki büklüm bir þekilde uzanmýþ yatýyordu.

Sokaðýn iki ucuna bakýndýktan sonra yerde yatan kurbanýnýn aðzýný eliyle kapatýp yanýna çöktü. Býçaðýný son bir kez daha sol göðsüne sapladýktan sonra kurbanýný sýrt üstü çevirdi. Ceplerini aramaya koyuldu.

Pantolon ceplerindeki küçük banknotlarý cebine indirdikten sonra artýk delik deþik olan yeleðin cebinden kibarca köstekli cep saatini çýkarttý ve onu da ceket cebine koydu. Adamýn üzerini yeniden kontrol ederken fanilasýna dikilmiþ gizli bir cep olduðunu fark etti. Adamýn kanlanmýþ beyaz gömleðini kabaca açarak faniladaki cepten bahsi geçen meþhur parayý çýkarttý. Küçük bir banknot dizisi özenle katlanmýþtý iþte.

Güldü. “Aptal” diye geçirdi içinden. “Bunun için öldün iþte. Aptal seni”

Daha sonra ceket ceplerini tekrar kontrol ederken birden gözleri adamýn parmaðýndaki yüzüðe takýldý. Güzel bir altýn yüzüktü. Bir alyansýn iki belki de üç katý kadar kalýnlýktaydý. Kötü hafýzasýna lanet ederek adamýn elini kucaðýna aldý. Genç adam henüz ölmemiþti ama hiçbir tepki verecek halde de deðildi. Hemen yüzüðü çýkartmak için harekete geçti. Gülümsedi. Bu yüzük bu akþamki avýnýn kendisine sunulma sebebiydi. Þiþmeye baþlayan parmaklarý birbirinden ayýrmaya çalýþarak yüzüðü çýkartmak için saða sola çevirmeye baþladý.

Çatýda duran kuþ daha bir dikkat kesildi. Evet, aradýðý; gözüne çarpan parlak nesne buydu. baþýný sola çevirip sað gözüyle baktý adama. Yüzük þiþmeye baþlayan parmakta her bir saða sola dönüþünde parýldýyor ve sonra tekrar karanlýðýn içine gömülüyordu. Kara kuþ sað gözünü kýrpýþtýrdý. Küçük zihninde gördüklerine bir anlam vermeye çalýþtý.

Adam artýk þiþmiþ olan parmaktan yüzüðü bu þekilde çýkartamayacaðýný anladý. Uzun zamandýr oradan hiç çýkmadýðý belliydi. Gülümsedi ve aðýr bir küfür ettikten sonra kanlý çakýsýný adamýn yüzük parmaðýna dayadý. Çakýyý kuvvetlice bastýrarak gittikçe solgunlaþan parmak derisini kesmeye koyuldu. Ýnce kesikler ve küçük ama derin yaralar açmak için özellikle uç kýsmý keskinleþtirilmiþ olan ince çaký çok ince hýþýrtýlar çýkartarak deri üzerinde yaralar açarken bükülmeye baþladý.

Adam lanetler okuyarak yere iyice yayýlan kanýn üzerine bulaþmamasý için gayret gösterirken ince çeliðin kýrýlmamasý için kýsa darbelerle kurbanýnýn yüzük parmaðýna vurmaya baþladý. Býçak kýrýlmak üzereydi. Býçaðý yere býrakarak adamýn elinin yüzük parmaðý ile birleþtiði yere bakmaya baþladý. Gülümsedi, eðer kemiði kýrabilirse parmaðý kolayca kopartabileceðini tahmin ediyordu. Ýki eliyle uzun ceketinin uç kýsýmlarýný kucaðýna doðru topladý ve yüzük parmaðýný ve genç adamýn elini iki eliyle tutup kuvvetlice eklem yerinin tersine doðru bastýrdý. Küçük ve tok bir ses çýkartan parmak kemiðini nazikçe eklem yerinden kýrmayý baþarmýþtý. Ama bu bütün parmaðý yerinden çýkartmak için yeterli deðildi. Çakýsýný tekrar almak için hafifçe onu býraktýðý tarafa doðru uzandý. Bu esnada sokak giriþlerine bakmayý da ihmal etmiyordu. Çakýyý yerden aldýktan sonra ustaca elinde çevirerek eklem yerine dayadý. Tam bastýrýp kemiðin üzerine sarýlmýþ olan et parçalarýný kesmeye baþlayacaðý anda bir düdük sesiyle irkildi. Buraya çok yakýn olmasa da etrafta bir bekçi dolaþýyor olmalýydý. Küçük bir panik yaþadýktan hemen sonra derin nefesler alarak düdük sesini unutmaya çalýþarak yüzüðün takýlý olduðu parmaða ve iþine odaklanmaya çalýþtý. Adam birkaç sokak ötede olmalýydý. Bu iþi hemen bitirirse yakalanmadan uzaklaþabilirdi.

Çatýya tünemiþ olan kara kuþ aniden kaba bir çýðlýk attý. Adam baþýný hýzla sesin geldiði yöne doðru çevirdi. Kuþu gördüðü anda biraz þaþýrmýþsa da kuþunda düdük sesini duymuþ olabileceðini ve buna karþýlýk o sesi çýkarttýðýný düþünerek iþine koyulmaya karar verdi. Düdük sesi gittikçe yaklaþýyordu.

“Aptal yaratýk” diye mýrýldandý hýzla nefes alýp verirken. Çakýyý kýrýk eklem yerine bastýrdý. Aldýðý nefesi vücudunda tutarak gücünü dengeledi ve mýrýldanmaya devam etti. “Baþka yapacak” çakýyý bir kez daha bastýrdý. Birkaç sinirin eklem yerine baðlanmýþ olan uç kýsýmlarýný kesmeyi baþarmýþtý. “iþin yok sanki, burada iþ yapýyoruz görmüyor musun” diye söylendi sýrýtarak. Parmaðý tekrar eklem yerinin tersine doðru bastýrdý. Parmaktan tok bir ses çýktý. “Ýþte böyle” diye mýrýldandý. Sinirleri biraz gerilmiþti. Kendi kendine söylenmenin genelde iyi bir þey olmadýðýný düþündü eklem yerinin etrafýnda kalan son birkaç siniri daha kesmeye çabalarken. Sinirleri bu çaký gibi sert olmalýydý. Düdük sesinin giderek yaklaþtýðýný fark etti. Yüzük parmaðýný ölü adamýn elinden ayýrmak için kendisine doðru çekti. Acýmasýzlýk noktasýnda duran bir adama göre çok fazla ürkek bir ruh hali içerisindeydi. Büyük ihtimalle bekçi onu fark etmeyecekti bile. Ama yine de o bu riski alamazdý. Yüzük parmaðýný kendisine doðru çekti ve eklem yerine doðru çakýsýný son bir kez daha bastýrdý. Parmak kopmuþtu. Eli kan içerisindeydi. Parmak hafifçe titriyordu. Buna bir anlam vermeye çalýþýrken kesmiþ olduðu parmak ve ucunda duran kanlý ganimet ellerinden kaydý. Düdük sesi bir sokak ötesindeydi artýk. Elini kan içerisinde kalmýþ olan sokak zeminine uzatarak parmaðý aldý. Sonra yüzüðü çýkarttý elleri titreyerek. Parmak gerçekten de titriyor olamazdý. Sadece biraz gergindi. Parmaðý bu yüzden elinden düþürmüþ olacaktý. Çatýya tünemiþ olan kuþu düþündü. “Aptal yaratýk” diye mýrýldandý. Düdük sesi yaklaþmaya devam ediyordu. Yüzüðü sokaðý aydýnlatan ýþýk demetine doðru uzattý. Evet bu oydu.

Birden bütün bedenini saran bir ürpermeyi hissetti. Aklýný yitirecek gibi oldu. Küçük bir çýðlýk atarak bacaðýna dokunan þeyden kurtulmak için kendisini yere attý. Biraz önce defalarca býçakladýktan sonra öldürdüðünü sandýðý genç adam aðzýndan akan kanýn suratýnda çizdiði korkunç bir ifade ile kendisine doðru uzanmaya çalýþýyordu. Yüzüðü çýkartmak için kesmek daha doðrusu kopartmak zorunda kaldýðý parmaðýn kanayan yarasýnýn olduðu eli bacaðýna dolamaya çalýþýyordu. Yüzüðe uzanmaya çalýþýyordu.

Adam kendisini hýzla toparlayarak yüzüðü tuttuðu avucuna çakýsýný alarak sýkýca kapattý elini. Çeliðin dokusunun soðukluðu onu biraz kendisine getirmiþti. Hýzla adamýn yanýna gitti ve saçlarýndan tutarak baþýný geriye doðru çekti. Býçaðýn keskin tarafýný genç adamýn gýrtlaðýna bastýrdý ve hýzla saða doðru çekti. Sonra býçaðý tekrar ayný yere doðru götürüp birkaç kez daha ayný þeyi yaptý. Genç adam gýrtlaðýný tutmaya çalýþarak yere yuvarlandý.

Adam ayaða kalkarak hýzla sokaktan çýkmak için sokak çýkýþýna doðru yöneldi. O anda kesik düdük sesini bir kez daha duydu. Olduðu yerde durdu. Gözleri kocaman açýlmýþ bir þekilde geriye döndü. Düdük sesi sokaðýn diðer giriþinden geliyor olmalýydý.

Ama nedense düdük sesinin geldiði yöne deðil biraz önce göz göze geldiði kara kuþun durduðu çatýya doðru baktý bilinçsizce. Baþýný hafifçe saða sola sallayarak kendine gelmeye çalýþtý tekrar. Derin bir nefes aldýktan sonra avýna son hamlelerini yapmadan hemen önce sýkýca kapattýðý avucunu açtý ve yüzüðe bir kez daha bakma isteði duydu. Yüzük orada yoktu. Çakýyý alýrken düþürmüþ olmalýydý. O sýrada yerde yatan genç adamýn zayýf hamlelerle ilerlemeye çalýþtýðýný fark etti. Yüzük oradaydý demek. Bu lanet olasý aptal herif neden ölmedi halen diye mýrýldanarak hýzla onun yanýna gitti. Yüzüðü yerden aldý. Düdük sesi neredeyse karanlýk sokaðýn içinden geliyordu. Hemen gitmesi gerekiyordu. Ama o böyle yapmayacaktý. Çakýsýný elinde döndürerek yerde yüzüstü yatan adamýn yanýna çöktü ve elindeki çelik parçasýný adamýn ensesine sapladý sert bir þekilde. Yerdeki adam son bir kez daha çýrpýndýktan sonra yavaþça hareketsiz kaldý. “Nihayet öldü” diye mýrýldandýktan sonra yüzüðü tekrar ýþýða doðru kaldýrdý. Bunun içindi demek bu kadar uðraþ. Gülümsedi. Yüzüðü cebine koymak için elini ceketine doðru götürdü. Düdük sesi artýk gerçekten sokaðýn içinden gelmeye baþlamýþtý. Sokaðýn diðer ucunda duran bir karartý kendisine doðru seslenirken hýzla sokaðýn diðer ucuna doðru koþmaya baþladý. Yüzüðü cebine sokmaya çalýþýyordu. Sokaðýn baþýna geldiðinde çakýsýný ustaca kapatýp iç cebine koydu. Arkasýndan gelen ayak seslerine aldýrmadan koþmaya devam etti. Birkaç dakika sonra buradan yeterince uzaklaþmýþ olacaktý. Gülümsedi, yorucu ama kazançlý bir gün olmuþtu.

Yorucu, kazançlý ve garip bir gün...

Çatýda duran kara kuþ bekçinin karanlýk sokaktan hýzla geçip kaçan adamý takip etmesini izledi. Bekçi koþarken belinden silahýný çýkartmaya çalýþýyor bir yandan da düdüðünü olanca nefesi ile öttürüyordu. Ama kara kuþ bunlarýn hiçbiriyle ilgilenmiyordu. Bekçi sokaðý aydýnlatmaktan aciz olan ýþýk demetlerine girip çýktýkça parýldayan rozetine ve ceket düðmelerine bakýyordu o sadece. Bekçi son ýþýk demetinin yanýnda durup yerde yatan genç adama bakarken bir þey fark etti. Kahverengi elbiseli bu adamýn düdüðünü rahatsýz edici bir þekilde çalarak uzaklaþmasýndan sonra yere indi.

Yerde duran genç adam artýk ölmüþtü. Ama bu halinde bir gariplik vardý. Gözleri bir acýnýn son belirtileri içerisindeyken bilinçsizleþmemiþti. Yarýya kadar açýlmýþ gözlerinin önünde duran þeye gülümsüyordu sanki. Kara kuþ birkaç kez sekerek adamýn baktýðý yere doðru ilerledi. Yerde duran kana bulanmýþ þeye gagasý ile birkaç kez vurdu. Baþýný saða sola oynatarak dikkatle baktýktan sonra yerdeki þeyi gagasýnýn arasýna sýkýþtýrarak hýzla oradan uzaklaþtý. Gagasýndaki parlak þeyin üzerinde duran koyu sývýnýn ince diline dokunmasý ile hafifçe irkildi. Tekrar çatýya kondu. Gagasýndaki þeyi bulunduðu yere býraktý ve ona bakmaya baþladý. Bir kahkahayý andýran o çirkin sesi tekrar çýkarttýktan sonra parlak þeyi tekrar gagasýnýn arasýna aldý ve uçup gözden kayboldu. Bu biraz önce ele geçirmek için uðraþýlan geniþ kesimli altýn yüzüktü...


* * *

Katil, soyguncu, serseri; bütün bunlardan hangisini kendisine uygun gördüðünü kestirmeye çalýþan adam hýzla þehrin liman semtlerinden birine (en eskisine) doðru yöneldi. Baþýna gelen garip olayý düþünmemeye çalýþýyordu. Lanet herif diye mýrýldandý tanýdýk bir evin kapýsýna doðru yönelirken. Her taraftan düdük sesleri yükseliyordu. Hýzla kapýyý çaldý. Bir süre daha bekledi ve sokaðý tekrar süzdü kýsýk gözleri ile. Kapýyý bir kez daha çaldý. Aðýr bir küfür daha ettikten sonra tekrar kapýyý çaldý. Kapýyý hemen açmalarý için sesini biraz yükselterek bir kez daha küfürle karýþýk söylendi.

Ýçeriden kalýn bir erkek sesi geldi. Kim olduðunu soruyordu. Adam ilginç bir þekilde aniden hatýrladýðý adýný söyledi sokaðý süzerken kaygýlý gözlerle. Kapý aðýrca açýldý. Adam gülümsedi. Hýzla içeri girdi.

Burasý bu geceki son duraðý olacaktý. Sonra ellerini yýkayýp buradan defolup gidecekti. Gidip bu akþamý unutana kadar içecek ve sabahýn ilk ýþýklarýnda baþý deli gibi dönerken evine doðru yollanacaktý. Kapýyý açan iri adam elinde duran silahý indirmeden onun içeriye girmesini izledi. Üzerinde ince bir gömlek ve kýsa bir pantolon vardý. Aceleyle giyinmiþ olduðunu anlamak için bu haline bakmak yeterliydi.

Dýþarýdan gelen adam hýzla üst kata çýktý. Üst katta geceliðe bürünmüþ zayýf bir kadýn onlarý bekliyordu. Kadýn telaþýný bastýrmaya çalýþarak adamýn kolunu tuttu.

“Tamam mý?”

Adam gülümsedi. “Tamam”, göz kýrptý, “hallettim...” Kadýn rahatlamýþ gibi derin bir nefes alýp verdi. Ýri yarý adam da üst kattaydý artýk.

Ýri yarý adam keyifle gülümsedi ve kollarýný açtý. Gecelikli kadýn hýzla kollarýna atýldý. Sarýlýp öpüþtüler. Adam ona sevgiyle bakarak uzun saçlarýný elleriyle geriye attý. Tekrar ortaya çýkan yüzünü eliyle okþayarak bir kez daha öptü kadýný.

Sonra adama döndü. “Bunu kutlamalýyýz.”

* * *

Kara kuþ birkaç blok daha kat edip sokaklardaki insanlarý izledi. Gagasýnda parýldayan geniþ kemerli altýn yüzüðü düþürmeden uçtu ve karanlýk sokaða geri döndü. Burasý eskisi gibi tenha deðildi. Sokaðý dolduran insanlara baktý dikkatle. Kimisi üzülen, kimisi bir anlam vermeye çalýþan, kimisi de lanetler okuyan insanlarý süzdü siyah gözleri ile. Ama en çok yakasýnda o parlak rozetleri taþýyan kahverengi ve siyah giyimli adamlarý izledi dikkatle. Sokaðý aydýnlatan ýþýk demetleri yeterli gelmediði için etrafa saçýlmýþçasýna daðýtýlmýþ olan el fenerlerinin refakatinde parlak metal düðmelere baktý. Þaþkýnlýðýndan yada sevincinden midir bilinmez, o çirkin sesini çýkartmak için gagasýný açacak olduysa da yüzüðü düþürmemek bundan defalarca vazgeçti. Sonra kayboldu gitti gecenin karanlýðýnda. Onca arbedenin içerisinde kimse bu kara kuþun uzaklaþmasýný umursamadý ve kimse onun kanat çýrpýþlarýyla ilgilenmedi.

* * *

Ýçerideki odaya geçtiler. Ýri yarý adam elinde büyük bir içki þiþesi ile en arkalarýndan geldi. Þiþeyi açtý ve ellerindeki kadehleri doldurdu sýrayla.

“Para nerede?” diye sordu kadýn.

Adam elini cebine sokup kanlanmýþ ince banknot destesini çýkartýp içerideki eski tahta masanýn üzerine fýrlattý. “Ýþte burada” dedi. “Fanilasýndan çýktý” diye devam etti gülümseyerek. “Aynen anlattýðýn gibi orada bir cepte duruyordu hepsi.”

Kadýn karanlýk bir tebessüm oturttu suratýna. “O cebi ben dikmiþtim...” dedi. Adam içtiði içkinin tadýna yorduðu bir þekilde gözlerini kýstý. Ýðrenen bir ses tonuyla devam etti.

“Sen gerçekten kötü bir kadýnsýn, Maria”

“Bana bunu söyleyene bak” dedi kadýn elindeki içki kadehini bir defada midesine indirirken. “Para için adam öldüren sen deðil misin?”

“Bu benim iþim küçük haným; açýkçasý gereði ne ise onu yaparým.” Durdu. Gözleri ile camýn önünde beliren þekli süzmeye baþladý. Çok yorucu bir akþamdý diye düþündü. Tekrar kadýna döndü. “Ýþi ayrý tutarsak, çünkü burada kiþisel bir þeyden bahsediyoruz; ben kimseyi aldatmaya da taraf deðilim. Ama neticede bu bir iþ benim için...”

Ýri yarý adam aralarýna girdi konuþmanýn tartýþmaya dönüþmesini önleme çabasý ile. “Býrakýn þimdi birbirinize laf atmayý.” Adama döndü. “Nasýldý?” diye sordu kýskanç bir ses tonu ile. Kadýnýný elinden aldýðý adamý kendi elleri ile öldürmek istiyordu. Ama kadýn bunu yapmasýný istememiþti. Daha doðrusu aþýðýnýn üzerinde sihirli bir otorite kurmayý baþaran her güzel kadýn gibi bunu yapmasýný ona yasaklamýþtý. Adamda buna uymuþtu.

“Çok kibar bir adamdý. Çok beyefendiydi, topraðý bol olsun; baþta zorluk çýkarttýysa da sonra bir þekil de anlaþmayý baþardýk” dedi adam dalgýn bir þekilde tekrar cama doðru bakarken. Orada bir þey görmüþtü sanki. Keskin ve iþi gereði birçok görüntüyü hýzla beynine yollamaya alýþkýn gözleri tanýdýk bir þeyi seçmiþti sanki. Daha sonra camda duran þeyin bir kuþ olduðuna karar verip diðerlerine döndü. Endiþelenecek bir þey yoktu ortada. “Sonuçta o yada bu þekil de öldü. Ve hepimiz de istediðimizi aldýk” dedi.

Kadýn aklýna bir þey gelmiþ gibi baþýný öne eðip adama doðru yaklaþtý. Gözleri kaygýlý bir þekilde açýlmýþtý. Adama sordu.

“Peki ya yüzük? Onu da aldýn mý?”

“Aldým” dedi. “Parmaðýndan çýkartamadým; parmaðýný kesmek zorunda kaldým” Bahsettiði þeyin kadýný kötü yapacaðýný düþünerek söylememiþ olmayý diledi sonra. Ama kadýn ilginç bir þekilde cevap verdi.

“Bende çýkartmayý baþaramamýþtým. O yüzden seni tuttuk zaten.”

Adam durdu. Gülümsemesi bir anda kayboldu. Aklýna adamýn ayaðýna sarýlmasý gelmiþti. Bu yüzük neden bu kadar deðerliydi ki? Kadýna dönüp bunu sormaya karar verdi.

“Çok önemli bir þey olmalý bu þey” elini cebine attý. “Bu kadar önem verdiðinize göre” dedi.

“Hayýr” dedi kadýn. “Büyük babam evlenirken hediye etmiþti o yüzüðü Nihat’a, o pisliðin onu daha fazla taþýmasýný istemedim.”

Adam tekrar sordu. “Ama bu çok saçma. Yani adam öldükten sonra nasýl olsa o yüzüðü sana geri verirlerdi. Neden ille de bu gece getirilmesini istedin?”

“Bu seni hiç ilgilendirmez...” diye kestirip attý kadýn. Elini adam doðru uzattý. “Þimdi yüzüðümü istiyorum.”

Adam elini cebine doðru uzatýrken dýþarýdan bir anda düdük sesleri ile karýþýk sirenler duyulmaya baþladý. Hepsi birden cama doðru ilerlediler. Ýri yarý adam kadýný göðsüne bastýrýrken elindeki silahý adama doðru tutarak camý iþaret etti.

“Camý aç, ne olduðuna bir bakalým” dedi.

Adam kendisine hiç güvenilmediðini bir kez daha hissederek usulca cama doðru ilerledi. Camýn dýþýnda biraz önce kendisini heyecanlandýran þey vardý. Bir kuþ diye geçirdi içinden. Yaðmurdan korunmak için buraya sýðýnmýþtý herhalde. Fakat birden aklýna sokaktaki o kuzgun geldi. Adamý öldürürken kendisini izleyen o kara kuþ. O olabilir miydi? Hayýr, o sýradan hatta itiraf etmek gerekir ki; aptal bir kuþtu sadece. Cinayeti görmesi neden onu kötü yapmýþtý ki. Kendisine kýzdý ve gülümseyerek camý açtý muzip ve abartýlý hareketlerle.

Camýn önünde gerçekten de bir kuþ duruyordu. Ama bu kuþ pencerenin açýlmasý sýrasýnda uçup gitmesi gerekirken istifini hiç bozmamýþtý. Adam önce þaþýrdý. Garip bir þey oluyordu. Aklýna tekrar sokakta onu izleyen kuzgun geldi. Kocaman açýlmýþ gözlerini iki kat yukarýdaki çatýnýn üzerinden görebilmiþti. Birden ürperdi. Bu kuþta garip olan bir þeyler vardý sanki. Hiçbir kuþ öyle bakmazdý. Eli titreyerek istem dýþý bir þekilde elini camýn önünde duran kuþa doðru uzattý. Kuþ hafifçe biraz ileriye zýpladý ve adama doðru döndü. O çirkin çýðlýðýný attý tekrar.

Adam bir anda irkildi ve kendini yere attý. Elini çakýsýnýn durduðu cebine götürdü ve hýzla býçaðýný çýkarttý. Kuþ adamýn ani hareketinden ürkerek uçtu ve karanlýðýn içerisine doðru süzüldü. Birkaç kanat çýrpýþtan sonra iyice gözden kayboldu.

“Lanet þeytan” diye söylendi adam cebinden çýkarttýðý çakýsýný ileride tutarak pencere doðru ilerlerken.

Ýri yarý adam yerdekine doðru seslendi. “Kýpýrdama” silahýný ona doðru sallayarak devam etti. “Bir numara mý çevirmeye çalýþýyorsun sen?”

Adam aðlarcasýna bir ses tonu ile söylenmeye baþladý. Çakýsýný gülünç bir tedbir olarak halen pencere tarafýna doðru tutuyordu. “Bu lanet kuþ, beni gördü. Nihat’ý öldürürken beni izliyordu. Onu göðsünden býçakladýðýmda, parmaðýný keserken hatta yerden kalkmaya çalýþýrken boðazýný kestiðimde, evet bunu birkaç kez tekrarladýðýmda bile beni izliyordu. Sonradan fark ettim. Lanet olsun, þeytan! Buraya kadar beni izlemiþ, o þeytan; parmaðý keserken bana bakýyordu; anlamýyor musunuz? Görmediniz mi hiç korkmadý benden. Lanet yaratýk, o bir þeytan!”

Kadýn acýrcasýna baktý yerdeki adama. Ýri yarý adama biraz daha sokuldu ve ona doðru seslendi öfkeyle.

“Palavra, býrak þimdi bu deli saçmasýný da yüzüðü çýkart.”

Adam biraz olsun kendisini toparlamaya çalýþarak yerden kalktý. Derin nefesler alarak bir anda aklýna gelen onlarca tekinsiz öyküyü düþünmemeye çalýþarak elleriyle saçlarýný düzeltti. Kanlý çakýsýný kapatýp cebine koydu usulca. Gülümsedi tekrar. Birkaç derin nefes aldýktan sonra kendine gelir gibi oldu. Cidden saçmalamýþtý.

Elini ceket cebine doðru götürdü ve aranmaya baþladý. Köstekli saati çýkartýp masanýn üzerine koydu, sonra adamýn cebinden çýkan diðer banknotlarý da onun yanýna iliþtirdi. Ama yüzüðü henüz bulamamýþtý. Diðer ceplerine bakýnmaya baþladý.

Ýri yarý adam sinirli bir þekilde “Yüzüðü çýkart” diye söylendi. Adam dýþ ceplerini yoklamaya baþladý. Mendilini çýkartýp içerisine baktý. Yoktu, yüzük kaybolmuþtu. Okkalý birkaç küfür savurarak pantolon ceplerine bakýnmaya baþladý. Ama biliyordu, emindi; ceket ceplerine koymuþtu yüzüðü. Sonra birden aklýna camý açtýðýnda gördüðü o kara kuþ geldi. Tekrar küfürler edip lanetler okuyarak iri yarý adama ve kadýna döndü.

“Yok, bulamýyorum” dedi. Gözleri söylediklerine inanmalarýný ister gibi büzüldü masumca. “düþtü herhalde.”

“Ne demek düþtü?” dedi kadýn. Ýri yarý adamýn elinden silahý aldý ve adamýn yüzüne doðrulttu. “Ne demek düþtü, ha? Bizi kandýrmaya mý çalýþýyorsun adi herif? Buna inanýr mýyýz sanýyorsun ha, bizi atlatacaksýn o küçücük beyninle öyle mi? Hemen yüzüðü çýkart!”

Adam kadýnýn sözlerine karþý kendisini kontrol etmekten vazgeçip öfkeyle cevap verdi.

“O lanet yüzüðün ben de deðil pis kaltak. Kimi korkutmaya çalýþýyorsun sen?” dedi cebinden kanlý çakýsýný çýkartarak. “Senin tanýdýðýn insan kadar adamý öbür tarafa yolladým ben. Hemen o haltý indir yoksa bunun tadýna bakarsýn, zavallý kocana davrandýðýmdan daha iyi davranmam sana! ”.

Kadýnýn üzerine doðru yürümeye baþladý. Ýri yarý adam üzerine atlamaya çalýþtýysa da usta bir hamle ile onu kenara çeldi ve çakýyý bacak arasýna doðru sapladý. Ýri yarý adam gözleri kocaman açýlarak yere çöktü. Adam býçaðýný iri yarý olan adamýn boynuna doðru sapladý. Býçaðý geniþ bir yara açacak þekilde çevirerek çýkarttý.

Gözleri öldürme güdüsüyle büyülenmiþçesine kýzarmaya baþlamýþtý. Çýldýrmýþ gibiydi, bu lanet kadýn ve onun lanet ihtirasý yüzünden neredeyse ölecekti. O yüzüðü nerede düþürdüðü umurunda deðildi. Baþýndan beri sevmediði bu fahiþeyi parçalara ayýracaktý.

Kadýn silahýn tetiðine asýldý ve adamý göðsünden vurdu. Silah bileðini neredeyse kýrýyordu. Geri tepmenin etkisi ile yere yuvarlanmýþtý. Aþýðýnýn yerde kývranmasý onun silaha karþý olan dikkatini daðýtmýþtý. Adam sendeledi ve dizlerinin üzerine çöktü. Kadýn yerden kalktý ve silahý tekrar adama doðrulttu. Bir kez daha ateþledi. Ýki atýþ ilkinden daha da kötüydü. Adama isabet ettirememiþti bile. Adam aðýrca ayaða kalktý ve göðsünü tutarak kadýna doðru yaklaþmaya baþladý. Kadýn üçüncü defa tetiðe bastý. Bu da adama gelmemiþti. Adam çakýsýný elinde ustaca çevirdikten sonra kadýna doðru yapabildiðince hýzla savurdu. Kadýn tekrar tetiðe asýldý ama silah bu sefer de en iyi vuruþ þeklindeyken tutukluk yapmýþtý. Çaký kadýnýn koluna saplandý. Kadýn kendisine iyice yaklaþmýþ olan adamý eliyle iterek silahý tekrar doðrultmaya çalýþtý. Adam kadýný gýrtlaðýndan yakalamayý baþardý ve çakýsýný son bir kez daha indirebilmek için havaya kaldýrdý.

Dýþarýdan silah seslerini duyup bu tarafa doðru gelmeye baþlayan düdük ve siren seslerine aldýrmadan bir kuþ içeri süzüldü kadýn ve adam boðuþurken. Gagasýnda o kanlý yüzüðü taþýyordu. Hiçbir þeye aldýrmadan masanýn üzerine kondu. Silahýn son bir kez daha patlamasýndan sonra garip bir þekil de paniðe kapýlarak o çirkin çýðlýðýný gagasýndan salýp hýzla uzaklaþtý. Kanlý yüzük kara kuþun gagasýndan kurtulmuþ ve yere düþüp yuvarlanmaya baþlamýþtý.

Kadýn silahý tam zamanýnda ateþlemeyi baþarmýþ ve boðuþma esnasýnda þans eseri adamý gýrtlaðýndan vurmuþtu. Üzerine yýðýlýp kalan adamý güçlükle kenara iterek ayaða kalktý. Yüzüðün yuvarlanarak yanlarýna kadar geliþini fark etmemiþti bunca boðuþmanýn ortasýnda. Elleriyle saçlarýný düzeltti ve sonra silahý eline alýp kabzasýný hýzla yerde yatan adamýn kafasýna vurdu. Bunu birkaç tekrarladý. Adamýn kafasýndan sýzan kaný gördükten sonra artýk güvende olduðuna kanaat getirip derin bir nefes aldý. Rahatlamýþtý. Fazla vakit kaybetmeden adamýn üzerini aramaya baþladý. Yüzüðü adamýn elinin yakýnýnda bir yerde buldu. Hýzla ayaða kalktý ve arkasýna bile bakmadan odadan çýktý. Yan odadan elbiselerini aldý ve sokaða çýktý. Ýlk polis arabasý gelmeden iki sokak öteye ulaþmýþtý bile...

Ýþte Maria Atahan bir kuzgunun gölgesinde ilk cinayetini böyle iþlemiþti.

Vefasýz'a

Geçirdiðimiz o kadar seneye bugün yazýk oldu tüm hatýralarý diri diri mezara gömdüm kefensiz senin bu kadar nankör olduðunu tahmin edememiþtim demek bu kadar deðersizim artýk çok deðil 1 sene öncesine kadar bugün yüzüme bakmadýðýn kaldýrýmda senin yanýndaydým aslýnda bana bunu o mekanda yapmayacaktýn seni ilk orada öpmüþtüm bu her þeyi bitirdi senle ilgili lise defterimde seninle ilgili þiir yok artýk sayfalarý kopartýp attým çöpe belki benim gibi bir seven bulur Onu hak ettiði kýza armaðan eder ama söylemeden edemeyeceðim kilo almýþsýn bunu sana kýzdýðým için deðil zaten her þey ortada þimdi gördüklerim rüya demeliyim ama deðil gerçek keþke þarhos olup bunlar yalan ayýlsam yanýmda da sen olsan ama yok böyle bir þans merhaba demen yeter di bana yine de canýn sað olsun ben ise dudaðým arasýna kilitlenmiþ þarkýdayým gidelim buralardan dayanamýyorum senin bu vefasýzlýðýna dayamýyorum ve gidiyorum vefasýzlarýn olmadýðý yere belki hataný anlar dönersin ama dönüp beni orada da mutsuz etme sen kal olduðun yerde ben baþka bir þey istemiyorum...

Uy(u)k(u)lama

[gerçek sandýðým]
Akrep soktu yelkovaný saat sabaha karþý tam dörttü. Kokusunu da yüklenip pahada aðýr, sýyrýlýp yorganýn altýndan yükte hafif, çekti gitti; ardýsýra kapýyý da örttü. ’Gitme’, diyemedim...

Yaðmur yaðýyordu Cadde-i Kebir’e çýkan o ara sokakta ve tramvayýn telaþlý çýngýraðý kilisenin çanýna bulaþmaktayken ben ýslanýyordum epil epil. Damlalar tenimden süzülüp yere karýþýyordu usulca; ayaklarým yoktu. Çýrýlçýplaktým ve saat sabaha karþý dörttü. Bu bir düþ olmalý dedim kendi kendime çünkü üþümüyordum, ruhum kupkuru. Motelin yanardöner tabelasý yalaz yapalak titriyordu bedenimde ve sokak bomboþtu [düpedüz yalan]...

[rivâyetin rivâyeti]
Caddenin baþýnda durmuþum, kollarým ruhama sarýlýymýþ; utanmýþým ve yüzüm kýzarmýþ. Oysa kimse görmüyor ayaklarýmý. Gözlerimi kýrpýþtýrýp dikkatle bakmýþým ayaklarýma, ancak farkedebilmiþim kýrmýzý ojelerimi parmaklarýmý oynatýnca. Tut ki kimse bilmiyormuþ kýrmýzý ne demek...

Kalabalýða karýþmýþým sonra, yuna arýna insanlarýn arasýna. Sümüklüböcek misali þeffaf, beyazýmtýrak bir iz [adý günâh] býrakarak ardýmda, senin bana býrakmadýðýn kokuna inat, Küçükparmakkapý’dan tutturmuþum Çiçek’e kadar. Taþlarýn çizgilerine basmadan, sek sek adýmlarýmla hoplamýþ zýplamýþým. Aznavur’da bir kaç dosta rastgelmiþmiþim faraza, selam bile vermemiþim; yazmýþlar kara kaplýya. Eski sevgililerimden biri, sarýlýp öpmüþ Aynalý Pasaj’da beni; ’özledim, görünmüyorsun ortalarda’, demiþmiþ; ’*****r’ çekmiþim besmele kývamýnda. Cumhuriyet Meyhanesi’nin önünden geçerken laf atmýþlarmýþ; duymazdan gelmiþim. Gizli Bahçe’nin merdivenleri gözümde büyümüþ, Galata Kulesi’ne gittiðimiz o gün yaptýðým gibi üþenmiþ, kaldýrýma oturuvermiþim. Sabaha karþý dörtte, biri gelmiþ götürmüþ beni eve, seni kim getirdi geriye?

[þimdiki zaman]
Uyanmýþým...

D Ý Y E T
DAR kapýsýndan baþka aydýnlýk girecek hiçbir yeri olmayan dükkânýnda tek baþýna, gece gündüz kývýlcýmlar saçarak çalýþan Koca Ali, týpký kafese konmuþ terbiyeli bir arslaný andýrýyordu. Uzun boylu, iri pençeli, kalýn pazýlý, geniþ omuzlu bir pehlivandý. On yýldýr bu karanlýk in içinde ham demirden dövdüðü kýlýç ve namlularý tüm Anadolu'da, tüm Rumeli'de sýnýr boylarýnda büyük bir ün kazanmýþtý. Hatta Ýstanbul'da bile yeniçeriler, satýn alacaklarý kamalarýn, saldýrmalarýn, yataðanlarýn üstünde "Ali Usta'nýn iþi" damgasýný arýyorlardý. O, çeliðe çifte su vermesini biliyordu. Uzun kýlýçlar deðil, yaptýðý kýsacýk býçaklar bile iki kat olur, kýrýlmazdý, "Çifte su vermek" sanatýnýn, yalnýz ona özgü bir sýrrý vardý. Yanýna çýrak almaz, kimseyle çok konuþmaz, dükkânýndan dýþarý çýkmaz, durmadan uðraþýrdý. Bekârdý. Hýsýmý, akrabasý yoktu. Kentin yabancýsýydý. Kýlýçtan, demirden, çelikten, ateþten baþka söz bilmez, pazarlýða giriþmez, müþterileri ne verirse alýrdý. Yalnýz savaþ zamanlarý ocaðýný söndürür, dükkânýnýn kapýsýný kilitler, kaybolur, savaþtan sonra ortaya çýkardý. Kentte onunla ilgili birçok hikâye söylenirdi. Kimi "cellat elinden kaçmýþ bir çelebi", kimi "sevgilisi öldüðü için dünyadan elini eteðini vakitsiz çekmiþ garip" derdi. Siyah þahane gözlerinin maðrur bakýþýndan, soylu davranýþlarýndan, gururlu suskunluðundan, düzgün sözlerinden onun öyle sýradan bir adam olmadýðý belliydi... Ama kimdi? Nereliydi? Nereden gelmiþti? Bunlarý bilen yoktu. Halk onu seviyordu. Kentte böyle tanýnmýþ bir ustanýn bulunmasý herkes için ayrý bir övünç kaynaðýydý.
- Bizim Ali...
- Bizim koca usta...
- Dünyada eþi yoktur...
- Zülfikâr'ýn sýrrý ondadýr!.. derlerdi.
Koca Ali en kalýn, en katý demirleri mýsýr yapraðý gibi incelten, kâðýt gibi yumuþatan sanatýný kimseden öðrenmemiþ, kendi kendine bulmuþtu. Daha on iki yaþýndayken, sert bir beylerbeyi olan babasýnýn baþý vurulmuþ, öksüz kalmýþtý. Amcasý çok zengindi. Gösteriþe düþkün bir vezirdi. Onu yanýna aldý. Okutmak istedi. Belki devlet katýnda yetiþtirecek, büyük görevlere çýkaracaktý. Ama Ali'nin yaratýlýþýnda "baþkasýna gönül borcu olmak" gibi bir sýzlanmaya yer yoktu. "Ben kimseye eyvallah etmeyeceðim," dedi. Bir gece amcasýnýn konaðýndan kaçtý. Baþýboþ bir adsýz gibi daðlar, tepeler, dereler aþtý. Adýný bilmediði ülkelerde dolaþtý. Sonunda Erzurum'da yaþlý bir demircinin yanýna girdi. Otuz yaþýna kadar Anadolu'da uðramadýðý kent kalmadý. Kimseye boyun eðmedi. Gönül borcu olmadý. Ekmeðini taþtan çýkardý. Alnýnýn teriyle kazandý, içinde "kutsal ateþ"ten bir alev bulunan her yaratýcý gibi, para için deðil, sanatý, sanatýnýn zevki için çalýþýyordu. "Çeliðe çifte su vermek" onun aþkýydý. Gönüllü olarak savaþlara gittiði zamanlar yeniçerilerin, sipahilerin, sekbanlarýn arasýnda, Ali Usta, iþinin övgüsünü duydukça tadý dille anlatýlmaz bir mutluluk duyardý. Ölünceye kadar böyle hiç durmadan çalýþýrsa daha birkaç bin gaziye kýrýlmaz kýlýçlar, kalkanlar parçalayan çelik yataðanlar, zýrhlar, keskin aðýr saldýrmalar yapacaktý. Bunu düþündükçe gülümser, tatlý tatlý yüreði çarpar, ruhundan kopan bir atýlýmla örsünün üzerinde milyonlarca kývýlcým tutuþtururdu.
- Tak!
- Tak, tak!...
- Tak, tak!
Ýþte bugün de sabah namazýndan beri durmadan on saat uðraþmýþtý. Dövdüðü eðri namluyu örsünün yanýndaki su fýçýsýna daldýrdý. Ocaðýnýn sönmeye baþlayan ateþine baktý. Çekici býrakan eliyle terini sildi. Kapýya döndü. Karþýki mescitte dokunaklý dokunaklý akþam ezaný okunuyor, bacasýnýn tepesindeki yuvada leylekler sonu gelmez bir takýrdý koparýyorlardý. Ýkindi abdesti daha duruyordu. Yalnýz ellerini yýkadý. Kuruladý. Yenlerini indirdi. Saltasýný omzuna attý. Dýþarýya çýktý. Kapýsýný iyice çekti. Kilitlemeye gerek görmezdi. Uzun alandan mescite doðru yürüdü... Kentin kenarýndaki bu gösteriþsiz tapýnaða hep yoksular getirdi. Minaresi sokaða bakan küçük bir pencereydi. Müezzin buradan baþýný çýkarýr, ezanýný okurdu.
Koca Ali mescide girince her zamankinden fazla kalabalýk gördü. Hep üç kandil yakýlýrken bu akþam ramazan gibi bütün kandiller yanmýþtý. Daha namaz saflarý dizilmemiþti. Kapýnýn yanýna çöktü. Yanýnda alçak sesle konuþanlarýn sözlerine istemeye istemeye kulak kabarttý. Konya'dan iki garip derviþin geldiðini, yatsý namazýna kadar Mesnevi okuyacaklarýný duydu.
Akþam namazý kýlýnýp, bittikten sonra mescittekilerin bir bölümü çýktý.
Koca Ali yerinden kýmýldamadý. Zaten biraz baþý aðrýyordu. "Mesnevi dinler, açýlýrým!" dedi. Büyük bir gönül rahatlýðý içinde, iki garip derviþin ruhu ürperten ezgileriyle kendinden geçti. Her âþýk gibi onun yüreðinde de sonsuz bir kendinden geçiþ, bir coþku, bir kaynaþma yeteneði vardý. En küçük bir nedenle coþardý. Anlamýný çýkaramadýðý bir dilin gizemli uyumu, durgun kanýný sular altýnda saklý derin bir su çevrintisi gibi kaynattý. Her yaný nedensiz bir sarsýntýyla titriyor, sökülmez bir hýçkýrýk boðazýna düðümlenir gibi oluyordu. Yatsý namazýný kýldýktan sonra mescitten çýkýnca, doðru dükkânýna giremedi. Yürüdü. Uykusu yoktu. Ilýk, yýldýzlý bir yaz gecesiydi. Samanyolu, sarý altýn tozundan göz alabildiðine bir bulut gibi göðün bir yanýndan öbür yanýna uzanýyordu. Yürüdü, yürüdü. Kentten mandýralara giden yolun geçtiði tahta köprüde durdu. Kenara dayandý. Geniþ derenin dibine yansýyan yýldýzlar, ýþýktan çakýltaþlarý gibi parlýyor, þýrýldýyordu. Kenardaki karanlýk top söðütlerde bülbüller ötüyordu. Daldý, gitti. Saatlerce kýmýldamadý. Dinlediði ezgilerin ruhunda kalan uyumlarýný iþitiyor, týpký mescitteki gibi kendinden geçiyordu. Ansýzýn arkasýndan bir ses:
- Kimdir o?... diye baðýrdý.
Daldýðý tatlý düþten uyandý. Döndü. Köprünün öbür yanýnda iki üç karaltý ilerliyordu. Elinde olmadan karþýlýk verdi:
- Yabancý yok!
- Kimsin?
- Ali...
Gölgeler yaklaþtý. Bir adým kalýnca onu giyiminden tanýdýlar:
- Koca Ali... Koca Ali, be!
- Sen misin, Ali Usta?
- Benim!
- Ne arýyorsun bu saatte buralarda?
- Hiç...
- Nasýl hiç? Suya çekicini mi düþürdün yoksa!...
Bunlar kent subaþýsýnýn adamlarý, bekçilerdi. Kol geziyorlardý. Ne diyeceðini þaþýrdý. Geceleri afyon yutan bu serseriler, namuslular gözünde hýrsýzlardan, uðursuzlardan daha korkunçtu. Kendilerinden baþka dýþarýda bir gezeni yakaladýlar mý, dayaktan canýný çýkartýrlardý. Ama, ona kötü davranmadýlar. Bekçibaþý:
- Ali Usta, sen deli mi oldun? dedi.
- Yok.
- Böyle gece yarýsýna yakýn deðil, hatta yatsýdan sonra sokakta, hele böyle kentin kýyýsýnda kimsenin dolaþmasýna aðamýzýn izin vermediðini bilmiyor musun?
- Biliyorum.
- Ee, ne arýyorsun buralarda?
- Hiç...
- Nasýl hiç...
Koca Ali yine ses etmedi. Bekçiler onun namuslu bir adam olduðunu biliyorlardý. Hýrpalamadýlar. Yalnýz:
- Haydi yerine git, dolaþma... dediler.
Geldiði yollardan hýzlý hýzlý dönen Koca Ali, ruhunda demin dinlediði uyumu tekrarlýyordu. Bülbüller keskin keskin ötüyor, uzaktan mandýralarýn köpekleri havlýyorlardý. Sokakta hiç kimseye rastgelmedi. Dükkânýnýn önüne gelince durdu. Bacasýnýn üstündeki leylek uyumamýþ, kefenli bir görüntü gibi ayakta duruyordu. Kapýsý aralýktý. Çýkarken sýký sýkýya kapadýðýný hatýrladý:
- Tuhaf, rüzgâr açmýþ olacak!... dedi.
Ýþine yaramazdý ki, hýrsýz aþýrmak sýkýntýsýna girsin...
Ýçeriden kapýyý sürmeledi. Bekçilerin karýþmasý canýný sýkmýþtý. Ýþte kentte yaþamak da bir türlü tutsaklýktý. Öte yandan da dað baþýnda, köyde sanatý geçmezdi. Birden aðýr bir yorgunluk duydu. Kandilini yakmaya üþendi. Ocaðýn soluna gelen alçak musandýraya el yordamýyla çýktý. Büyük bir ayý pöstekisinden oluþmuþ yatakçýðýna uzandý.
Sýçrayarak uyandý. Kapýsý vuruluyordu. Uyku sersemliðiyle:
- Kim o? diye haykýrdý.
- Aç çabuk.
Sabah olmuþtu. Kapýnýn aralýklarýnda bembeyaz ýþýk çizgileri parlýyordu. O hiç böyle dalýp kalmaz, güneþ doðmadan uyanýrdý. Doðruldu. Musandýradan atladý. Ayakkabýlarýný bulmadan yürüdü. Hýzla sürmeyi çekti. Birdenbire açýlan kapýnýn dükkâný dolduran aydýnlýðý içinde, palabýyýklý, yüksek kavuklu Bekçibaþý'yý gördü. Arkasýnda keçe külâhlý, çifte hançerli genç yamaklarý da duruyorlardý. "Ne var?" der gibi yüzlerine baktý. Bekçibaþý:
- Ali Usta, dükkâný arayacaðýz! dedi. Koca Ali þaþkýnlýkla sordu:
- Niçin?...
- Bu gece Budak Bey'in mandýrasýnda hýrsýzlýk olmuþ.
- Ee, bana ne?...
- Onun için iþte dükkâný arayacaðýz.
- O hýrsýzlýktan bana ne?
- Hýrsýzlar çaldýklarý bir kuzuyu köprünün altýda kesmiþler. Meþin keselerin içindeki paralarý alarak bir tanesini oraya býrakmýþlar.
- Bana ne?...
- O keselerden bir tanesini de bu sabah senin dükkânýn önünde bulduk... Sonra... Þu eþiðe bak. Kan lekeleri var!
Koca Ali, kamaþan gözleriyle kapýsýnýn temiz eþiðine bakh. Gerçekten el kadar bir kan lekesi sürülmüþtü. O, bu kýrmýzý lekeye dalgýn dalgýn bakarken, palabýyýklý bekçi:
- Hem bu gece, geç saatte ben seni köprünün üstünde gördüm, orada ne arýyordun? dedi.
Koca Ali yine verecek bir karþýlýk bulamadý. Önüne baktý:
- Arayýn... diyerek geri çekildi. Bekçiyle yamaklarý dükkâna
girdiler. Örsün yanýndan geçen yamaklardan biri haykýrdý:
- Ay! Ýþte, iþte...
Koca Ali elinde olmadan, bekçinin baktýðý yana gözlerini çevirdi. Yeni yüzülmüþ bir deri gördü. Þaþýrdý. Yamaklar hemen deriyi yerden kaldýrdýlar. Açtýlar. Daha ýslaktý. Bir aðalarýnýn, bir de suçlunun yüzüne bakýyorlardý. Bekçibaþý köpürerek sordu:
- Çaldýðýn paralarý nereye sakladýn?
- Ben para çalmadým.
- Ýnkâr etme, iþte kuzunun derisi dükkânýnda çýktý.
- Ya kim koydu?
- Bilmiyorum.
Koca Ali öyle uzun boylu konuþmazdý. Subaþýnýn karþýsýna çýkartýldýðý zaman da, gece geç saatte köprünün üstünde ne aradýðýný anlatamadý. Bekçilerin bulduðu bütün kanýtlar aleyhine çýkýyordu. Budak Bey'in yeni sattýðý beþ yüz koyunun parasý da mandýradan çalýnmýþtý. Ýki güçlü hýrsýz, bekçi çobaný sýmsýký baðlamýþlardý. Sonra canýný çýkarýncaya kadar dövmüþler, hatta iþkence için bir kolunu da kýrmýþlardý. Ertesi gün yargýcýn önünde bu çoban, hýrsýzýn birini Koca Ali'ye benzettiðini söyledi. Gece geç saate kadar dükkânýna gelmemesi, derinin dükkânda, para keselerinden birinin kapýsý önünde bulunmasý, Koca Ali'nin suçlanmasýna yetti. Ne kadar inkâr etse hýrsýzlýk suçunu silemiyordu. Üstelik nereden geldiði, nereli olduðu da belli deðildi.
Sol kolunun kesilmesine karar verildi.
Koca Ali bu kararý duyunca, ömründe ilk kez sarardý. Dudaklarýný ýsýrdý. Karara boyun eðmekten baþka yolu yoktu... Sendeleyerek ayaða kalktý. Yargýca dik bir sesle:
- Kolumu býrakýn, kafamý kesin! diye dilekte bulundu.
Bu, ömründe onun ilk dileðiydi. Ama yaþlý yargýç hak yemez biriydi.
- Hayýr oðlum, dedi. Sen adam öldürmedin. Eðer çobaný öldürseydin, o zaman kafan giderdi. Ceza suça göredir. Sen yalnýz hýrsýzlýk ettin. Kolun kesilecek Hak böyle istiyor. Yasalarýn kestiði yer acýmaz...
Koca Ali'nin kolu kafasýndan çok deðerliydi. Çeliðe "çifte su"yu bu iki koluyla veriyor, bu iki eliyle sýnýrlarda dövüþen binlerce gaziye çelik kalkanlarý kýran, aðýr zýrhlarý yýrtan, demir tolgalarý ikiye biçen tüy gibi hafif kýlýçlar yetiþtiriyor, yok pahasýna, pir aþkýna çalýþýyordu.
Onu, Aða kapýsýnda bekçilerin odasý altýna kapattýlar. Cezanýn uygulanacaðý günü burada bekliyor, hiç sesini çýkarmýyor, çolak kalýnca örsünün baþýnda çekiç vuramayacaðýný düþünerek, tanrýsý ölen inançlý bir kiþinin yasýný duyuyordu. Kolunun diyetini verecek on parasý yoktu... Þimdiye kadar para için çalýþmamýþtý.
Bütün kent halký, Koca Ali gibi büyük bir ustanýn kolu kesileceðine acýdý. Bu kadar yakýþýklý, mert, çalýþkan, güçlü, güzel bir adamýn ölünceye kadar sakat sürünmesine en duygusuz gönüller bile dayanamýyordu.
Ýþte herkes onu seviyordu.
Sipahiler onlara çok ucuza kýlýç döven bu adamý kurtarmaya sözleþtiler. Kentin en büyük zengini Hacý Mehmet'e baþvurdular; bu adam Karun kadar mal sahibi olduðu halde son derece cimriydi. Hâlâ kentin pazar yerinde küçük bir dükkânda kasaplýk yapýyordu. Düþündü, taþýndý; nazlandý. Suratýný ekþitti. Baþýný salladý: Ama sipahilerle iyi geçinmek gerekiyordu.
- Deðil mi ki siz istiyorsunuz, dedi. Ben de onun kolu için diyet veririm. Ama bir koþulum var.
- Ne gibi? diye sordular.
- Varýn kendisine söyleyin. Eðer ben ölünceye kadar bana, hiç para almadan hizmetçilik, çýraklýk etmeye yanaþýrsa...
- Pekâlâ, pekâlâ...
Sipahiler, Aða kapýsýna koþtular. Hacý Kasap'ýn önerisini Koca Ali'ye söylediler. O, önce "kasaplýk bilmediðini" ortaya sürdü. Kabul etmek istemiyordu. Sipahiler:
- Adam sen de! Kasaplýk iþ mi? O kadar savaþ gördün. Kýlýç salladýn. Baðlý koyunu yere yatýrýp kesemez misin? diye üstelediler. "Kula kul olmak", ölümlü dünyada "birisine gönül borcu duymak" acýlarýn en büyüðüydü.
O daha çok gençken, vezir amcasýnýn kayýrmasýný bile çekememiþ, gönül borcu altýnda kalmamak için aile ocaðýndan kaçmýþ, gurbet ellerine atýlmýþtý. Þimdi kör talihi, onu bak kime köle edecekti? Sipahiler:
- Hacý'nýn yaþý yetmiþi aþmýþ... Zaten daha ne kadar yaþar ki... O ölünce yine sen özgür kalýr, bize kýlýç yaparsýn. Haydi, düþünme usta, düþünme! diyorlardý.
Hacý Kasap, kesilecek kolun diyetini yargýca saydýðý gün Hoca Ali'yi arkasýna taktý. Dükkânýna getirdi. Bu adam pek titiz, pek huysuz, oldukça çekilmez biriydi. Hiç durmadan dýrdýr söylenirdi. Cimriliðinden þimdiye kadar bir hizmetçi, bir çýrak tutamamýþtý. Koca Ali'yi eline geçirince hemen dükkânýnýn köþesinde bir set yerleþtirdi. Üstüne bir þilte koydu. Geçti, oraya oturdu. Her þeyi ona yaptýrmaya baþladý. Ama her þeyi... Sabah namazýndan beþ saat önce kentten iki saat ötedeki mandýrasýndan o gün satýlacak koyunlarý ona getirtiyor, ona kestiriyor, ona yüzdürüyor, ona parçalatýyor, ona sattýrýyor... ta akþam namazýna kadar durmadan buyruklar veriyordu. Zavallýya yedirdiði, içirdiði yalnýz bulgur çorbasýydý. Bazen kendi artýklarýný köpeðe verir gibi önüne atardý. Geceleri dükkâný baþtan aþaðý yýkatýyor, uykuya yatmadan ertesi sabah için koyun getirmek üzere mandýrasýna yolluyordu. Odununu bile ormandan ona kestiriyor, suyunu ona taþýtýyor, her iþi, her iþini ona gördürüyordu. Hatta evinin bahçesindeki laðým kuyusunu bile ona temizletti.
Koca Ali sade suya bulgur çorbasýyla bu kadar sýkýntýya yýllarca göðüs gerebilecekti. Ama Hacý Kasap'ýn ikide bir:
- Ulan Ali!... Kolunun diyetini ben verdim. Yoksa çolak kalacaktýn!... diye yaptýðý iyiliði tekrarlamasýna dayanamýyordu. Bir gün, iki, üç gün diþini sýktý. Durmadan çalýþtý. Gece uyumadý. Gündüz koþtu. Efendisinin karþýsýnda elpençe divan durdu. Yine:
- Kolunun diyetini ben verdim.
- ...
- Þimdi çolak kalacaktýn, ha...
- ...
- Benim sayemde kolun var.
- ...
Hacý Kasap bu sözleri âdeta "aferin" dercesine diline dolamýþtý. Her buyruðunun yerine getirilmesinden sonra kýr sakallý, çirkin, sýska yüzünü ekþiterek, mavi çukur gözleriyle onu tepeden týrnaða kadar süzer, "Aklýnda tut, benim tutsaðýmsýn!" der gibi verdiði diyeti hatýrlatýrdý. Koca Ali susar, yüreðinin parçalandýðýný, göðsüne sýcak sýcak bir þeyler yayýldýðýný, kilitlenen çenelerinin çatýrdadýðýný, þakaklarýnýn attýðýný duyardý. Geceleri uyuyamýyor, gündüzleri uðraþýrken, mandýraya gidip gelirken, salhanede koyunlarý yüzerken, müþterilere et keserken, "Ne yapacaðým, ne yapacaðým?" diye düþünüyor, hiçbir þeye karar veremiyordu. Dünyada kimseye eyvallah etmeyerek azla yetinip, gururun mutluluðu için yaþamak isterken baþýna gelen bu bela neydi?
Kaçmayý namusuna yediremiyordu. Ýþte o zaman gerçekten hýrsýzlýk etmiþ olacaktý. Ama bu herifin ikide bir de yaptýðýný baþa kakmasýna dayanmak ölümden pek güç, ölümden pek acý, ölümden pek aðýrdý...
Hacý Kasap'a köle olduðunun tam haftasýydý. Günlerden cumaydý. Yine erkenden mandýraya gitmiþ, koyunlarý getirmiþ, salhanede yüzmüþ, dükkândaki çengellere asmýþtý. Tezgâhýn solundaki büyük, yaðlý siyah taþta satýrlarý biliyor, yine "Ne yapacaðým, ne: yapacaðým?" diye düþünüyor, dudaklarýný ýsýrýyordu. Daha efendisi gelmemiþti. Satýrlarý bitirince büyük býçaklarý bilemeye baþladý.
"Ne yapacaðým, ne yapacaðým?" diye düþünmeye öyle dalmýþtý ki, kasabýn geldiðini duymadý. Ansýzýn uðursuzun boðuk sesi yüreðini aðzýna getirdi:
- Ne yapýyorsun be?...
Döndü. Efendi köþesine oturmuþ, çubuðunu tüttürüyordu:
- Býçaklarý biliyorum, dedi.
- Hay tembel miskin hay!... Sabahtan beri ne yaptýn?
Ses çýkarmadý. Kapaklarý çürümüþ bu küçük, bu hain, bu yýlan gözlere kýrpmadan baktý, baktý. Ýhtiyar beklemediði bu acý bakýþa kýzdý. Sordu:
- Ne bakýyorsun?
- ...
Koca Ali sesini çýkarmýyor, bir hafta içinde belki beþ yýllýk hizmetini durup dinlenmeden gördüðü halde onu yine "tembel, miskin" diye kötülemekten sýkýlmayan bu kötü insaný ezici bir bakýþla süzüyordu. Yine yüreði parçalanýr gibi oluyor, göðsüne sýcak bir þeyler yayýlýyor, çeneleri kilitleniyor, þakaklarý zonkluyordu. Bir anda bu titreme durdu. Koca Ali gözlerini açtý. Bir hafta buna nasýl dayanmýþtý? Þaþýrdý. Hacý Kasap çubuðu yanýna býraktý. Hizmetçisinin bu aðýr bakýþýndan kurtuluvermiþ gibi dýrlandý:
- Kolunun diyetini benim verdiðimi unutuyorsun galiba! dedi. Ben olmasaydým þimdi çolak kalacaktýn...
Koca Ali yine karþýlýk vermedi. Acý acý gülümsedi. Kýzardý. Sonra birden sarardý. Hýzla döndü. Bilediði satýrlarýn en büyüðünü kaptý. Sývalý kolunu, yüksek kýyma kütüðünün üstüne koydu. Kaldýrdý, aðýr satýrý öyle bir indirdi ki... O anda kopan kolunu tuttu. Gördüðü þeyin ürperticiliðinden gözleri dýþarý fýrlayan Hacý Kasap'ýn önüne:
- Al bakalým, þu diyetini verdiðin þeyi! diye hýzla fýrlattý. Sonra giysisinin kolsuz kalan yenini sýký bir düðüm yaptý. Dükkândan çýktý.
Onun bir zamanlar geldiði yer gibi, þimdi gittiði yeri de, kentte kimse öðrenemedi.

Kýrmýzý Gül



Bugün sevgililer günü...
Bir bilseniz neler düþündüðümü.. Yok yok, öyle alýþveriþ çýlgýnlýðýna kapýlýp, olmayan sevgilime hediye alacak deðilim. Sevmem zaten böyle günleri,acaba o günleri hep yalnýz geçirdiðim için mi , yoksa gerçekten bir tüketim sebebi olduðu için mi? bilmiyorum...Ama sevmiyorum iþte..Bayramlar, yeni yýllar, anneler ve babalar günlerini sevmediðim gibi...
Bizim ailede özel günler oldum olasý kutlanmazdý..Taaa ki, biz biraz büyüyüp anne ve babamýza sürpriz yapmaya karar verdiðimiz döneme kadar...Annem sürmediði halde; çingene pembesi rujlar aldým ilk anneler gününde ..kendim sürecektim ya..
Babama da iyisinden bir tarak aldým; ilk babalar günü hediyesi olarak. Aramýz hep seviyeli ve çok resmi olduðu için hediyeyi nasýl vereceðimi bile bilememiþtim.
Masanýn üzerine bir yere býrakmýþtým . “ Bu senin baba “ demiþtim.
Babam hiç paketi açmadan “ ben anlamam babalar gününden, almayýn böyle gereksiz þeyler” demiþti..
Kýrýlmýþtým ama o zaman babamýn dilinden anlamýyormuþum..
Yýllar sonra babamýn, bana her “ hayýr istemem” dediði þeyin , aslýnda, “ tamam da hiç gerek yoktu, niye zahmet ettin” demeye getirdiðini....
Çocuk yüreðimle benim hediyemi red ettiði için kýzmýþ, ve asla ona hediye almamaya karar vermiþtim...
Artýk kendi paramý kazanmaya baþladýðýmda; aramýz düzeldi babamla.O yaþlanmýþ , bizden ilgi ve sevgi bekler olmuþtu. Ben de olgunlaþmýþ, onun söylediði laflara, hiç kýzmaz olmuþtum. Gerçek sevgiyi, insanlarý olduðu gibi kabul etmeyi böylece öðrenmiþtim.
“ Baba seni yemeðe götüreceðim “ dediðimde yine “ yok olmaz ne gerek var “ demiþti. “Ben anlamam rezervasyon yapýldý, gelsen de gelmesen de parasý ödenecek” demiþtim.
Hemen hazýrlanmaya baþlamýþtý, yüzünde “ artýk benim kýzým da parasýný kazandý, büyüdü, kendi ayaklarýnýn üstünde duruyor, beni en güzel lokantada yemeðe götürüyor “ ifadesi belirmiþti.
Ben onun býyýk altýndan gülümsemelerini bilirdim ...
Yemekten sonra da elini cebine atýp, “benim payýma düþen para burda, al burdan” deyip gözlerimi yaþlarla doldurmuþtu.Kimseye yük olmak istemeyen babam, onu kendiisteðimle yemeðe götürmeme raðmen, yine de kýzýna borçlu kalmak istememiþti..

Þimdi sevgililer günü bana çok buruk geliyor. Ne alakasý var diyeceksiniz..Ama sevgisini göstermeyi bilmeyen babam(en azýndan böyle düþünürdük) , sevgililer günü modasý Türkiye’de iyice gündeme oturduðu zamandan itibaren ,” en modernim”, “ince fikirliyim” diyen erkeklere taþ çýkartýrcasýna , her sene, içine bir yüzük yerleþtiririp bir demet çiçeði annem görmeden vazoya yerleþtirdi. Çok þaþýrtmýþtý bizi. Ben bile; bana çiçek almayan, o özel günde bir mesajý bile bana çok gören , güzel anlar yaþadýðým hiç bir sevgilimden böyle bir þey almamýþtým. Ve babamý; bunca yýlýný geçirdiði ve bir gün bile “ sevgilim” demeye utandýðý karýsýna, bu özel günü unutmadýðý için bir kez daha saygý duyuyorum.
Kim demiþ “babam sevgiyi bilmez, ruhsuz, kabadýr “ diye....

Annem bu sevgililer gününde gülsüz kaldý babacýðým! Yarýn gözlerim masanýn üstündeki vazoda senin çiçeklerini arayacak, annem þimdiden aðlamaya baþladý. Yarýn mezarýna gelip bir kýrmýzý gül býraksam olur mu ? ya da senin yerine anneme bir demet kýrmýzý gülle , mavi taþlý bir yüzük alsam ,için rahat eder mi babacýðým ? Sen bize en güzel þeyi öðrettin, sevginin yalan sözlerde deðil, davranýþlarda gizli olduðunu. Ve “seni çok seviyorum” demenin o kadar da önemli olmadýðýný ....
Kim demiþ kýzlar babalarýna kýrmýzý gül vermez diye...???

Geleceðini Biliyordum

Savaþýn en kanlý günlerinden biri..

Asker, en iyi arkadaþýnýn biraz ileride kanlar içinde yere düþtüðünü gördü. Ýnsanýn baþýný bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacaðý ateþ yaðmuru altýndaydýlar.

Asker teðmene koþtu ve
"Teðmenim, fýrlayýp arkadaþýmý alýp gelebilir miyim?.."
Delirdin mi der gibi baktý teðmen...
"Gitmeye deðer mi?. Arkadaþýn delik deþik olmuþ... Büyük olasýlýkla ölmüþtür bile.. Kendi hayatýný da tehlikeye atma sakýn."
Asker ýsrar etti ve teðmen
"Peki " dedi. "Git o zaman..."

Ýnanýlmasý güç bir mucize...

Asker o korkunç ateþ yaðmuru altýnda arkadaþýna ulaþtý. Onu sýrtýna aldý ve koþa koþa döndü...
Birlikte siperin içine yuvarlandýlar. Teðmen kanlar içindeki askeri muayene etti...

Sonra onu sipere taþýyan arkadaþýna döndü:
"Sana deðmez, hayatýný tehlikeye atmana deðmez demiþtim. Bu zaten ölmüþ..."
"Deðdi teðmenim" dedi asker...
"Nasýl deðdi?" dedi teðmen...
"Bu adam ölmüþ görmüyor musun?.."
"Yine de deðdi komutaným. Çünkü yanýna ulaþtýðýmda henüz saðdý. Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim için."

Ve arkadaþýnýn son sözlerini hýçkýrarak tekrarladý:

" Jim!.. Geleceðini biliyordum!.." demiþti arkadaþý, "GELECEÐÝNÝ BÝLÝYORDUM..."

Çiçeðin Yaðmura Aþký


Eriþilmez bir uçurumun kýyýsýnda, senden baþka kimsenin farkýnda olmadýðý bembeyaz bir çiçektim ben. Sen ise, dört mevsim özlemini çektiðim yaðmur. Üstüme yaðýþýný severdim, yapraklarýmdan aþaðý akýþýný, her damlaný içime çekiþimi severdim. Bedenimde seni hissediþimi. Her damlan alýp götürürdü beni adýný bilmediðim, tanýmadýðým yerlere...

Sen yaðýnca susuzluðum dinerdi, biterdi kimsesizliðim, daðýlýrdý ürpertilerim. Serin bir meltem deðip geçerdi yapraklarýma. Dünyalar benim olurdu, uçardým sevinçten. Günlerime, gecelerime; hiç kimsenin bilmediði, fark etmediði sýcak bir sevgi dolardý. Sýcak bir sevgi dolardý yüreðime. Her çocuða gülümserdim; her kuþa, her kelebeðe, her arýya gülümserdim...

Eriþilmez bir uçurum kýyýsýnda rüzgarlara aðýt yakan, yalnýz ve boynu bükük, bembeyaz bir çiçektim ben. Sen, bakýþlarýnda sevdalar gizleyen, sevdalandýðým, gözleri menekþe rengi küçücük bir kýzdýn.. Adýna Seher demiþtim, adýna sevda, adýna umut. Sevdam, umudum her þeyimdin. Günüm, günaydýným, günaydýnlýðým seninle baþlardý. Tek sevenim, tek sevdiðimdin. Yaðmurumdun sen; kurak günlere, ayaz gecelere inat. Hiç bitmeyen bir umut, özlem ve hazla beklerdim seni. Gelmediðin zaman boynumu büküp, kapar gözlerimi seni beklerdim. Özlemin umudum olurdu, umudum özlemin. Beklerdim, beklerdim býkmadan, usanmadan...
Çünkü seni seçmiþtim ben, sevdam, arkadaþým olarak. Sevdaný yüreðime nakýþ nakýþ iþlemek için. Ýþlemeliydim ki, fýrtýnalar, boranlar içinde bile olsa kardelenler gibi açmasýný öðrenmeliydim...

Umudumun bitip tükendiði anlar da oldu elbette zaman zaman. Seni beklerken, bekleyiþin iþkenceye dönüþtüðü zamanlar da olurdu. Günlerin yýllara döndüðü zamanlar olurdu. Ama hiç þikayet etmedim, þikayet etmedi yüreðim. Çünkü seni delicesine seviyordum ve bu sevgimle mutluydum. Özlemine zor da olsa katlanýyordum bir umutla.

Sen beyaz bulutlarla gelirdin, bembeyaz gelinlikler içinde. Hayran hayran bakardým sana. Sen gelince ardýndan gökkuþaðý gelirdi. Gökkuþaðýna dönüþürdün rengarenk. Her renginde umutlarým vardý, hayallerim vardý. Canlý, cansýz tüm varlýklar kýskanýrdý güzelliðini... Sen, hayatýma kattýðým caným, gözbebeðimdin. Ben de senin cançiçeðindim. Gözlerime dolan bulut, üzerime yaðan yaðmurdun sen. Topraða saçtýðým umudumdun. Havaydýn, hayattýn, suydun, sevgime bandýðým gülaydýnlýðýmdýn, günaydýnýmdýn...

Yýllar sonra þimdi yine bekliyorum seni, bir umutla. Ama artýk azalan hatta tükenen bir umutla... Ömrümün bütün dilimlerine kar yaðýyor þimdi. Kar da beyaz ama ben yine de direniyorum. Çýkýp gelmeni, üzerime yaðmaný bekliyorum. Bir zemheri mevsimiydi ayazda býrakýp gitmiþtin hayallerimi. Bak yine zemheri. Daðlara kar yaðýyor ama sen yoksun. Sen yoksun, acýlara özlem yaðýyor... Bak, kar yaðýyor üstüme, iliklerime dek üþüyorum. Yine de yüreðimde ateþler yakýyorum. Dönersen ellerini ýsýtýrsýn diye...

Unutmuþum, içimdeki umutlarýn beyazlýðýný... Unutmuþum mavi, yeþil, al renkleri... Ne zaman bir yaðmur sesi duysam, ne zaman bir su sesi, içimde sevgiler kanar, pýnarlar kanar benimle. Sonra sen gelir dökülürsün içime, sen gelir dökülürsün gözlerime, kirpiklerim dökülür yollara. Gülaydýnlýðýn doðar üstüme. Ýþte o zaman dað dað özlem kesilirim, bulut bulut, hüzün hüzün..

Gel... Gel ki, sarý papatyalar açsýn, kýr gülleri, kýr menekþeleri, kýrkkanatlýlar açsýn. Yol alsýn umuda nazlý cerenler, ceylanlar, karda boranda yolunu yitirenler. Gel can gelsin solmuþ anýlara. Boþalsýn sicim sicim gözyaþlarý, ýrmak olsun susuz kalmýþlara; kardeþ olsun dostluklara, yüreðimdeki merhamete... Gel... Gel ki, sevginle anlam bulsun duygular, gözlerimden topraða düþen damlalar....

Gelmeni istiyorum biten umutlarý, yiten sevdalarý diriltmen için, solan yapraklarý yeþertmen için.

Tüm ümitlerin tükendiði anda çýkýp gelmeni, üzerime yaðmaný bekliyorum. Bu sitemdir sanma. Bil ki, gelmezsen solup gideceðim, bitip tükeneceðim. Bir daha bir daha hiç bir mevsim açmayacaðým çiçeklerimi, gülümsemeyeceðim gül yüzlü çocuklara, gül desenli baharlara, kýrlara, ceylanlara... Gel!...