Üç yýla yakýn süredir, bir gün bile tatil yapmamýþtým. Derken, umulmadýk bir anda, iki hafta için kentten uzaklaþma olanaðýný elde ettim.Dað karlar altýndaydý; kiraladýðým kulübeye büyük güçlükle çýkabildim. Ama, mavi gökte güneþ pýrýl pýrýl parlýyor; kayaklarýmýn altýnda milyonlarca kar tanesi gevrek gevrek eziliyordu. Kendimi birden çok mutlu hissettim.

Burada, tüm bu güzellikler arasýnda, yaþamýn streslerinden uzak bir düþ gibi kalmýþtý. Geceleri ve sabahýn erken saatleri çok soðuk oluyordu; fakat gündüzleri hava ýlýktý. Saatlerce kayak yapýyor ya da kulübemin dýþýnda güneþ banyosu yapýyordum; yalnýzlýktan bu denli zevk aldýðýmý hiç anýmsamýyorum.

Bir gece kar bastýrdý; uzun karanlýk, sonunda kurþunî bir sabaha yerini býrakýnca o günü dinlenerek geçirmekten baþka çarem olmadýðýný anladým. Ayný gün öðleden sonra, çok güçlü bir fýrtýna kulübeyi kýrbaçlamaya baþladý ve yine akþam oldu. Kulübenin keresteleri gýcýrdýyor, rüzgar adeta bacadan içeri saldýrmaya çalýþýyordu. Bir keresinde, birinin seslendiðini duyar gibi oldum. Kapýyý açmaya yeltendimse de rüzgarýn þiddeti beni odanýn içine savurdu.

Kar, birike birike pencere pervazýna dek yükselmiþti. Ýster istemez ateþin baþýna döndüm.

- “Beni kimse çaðýrmýþ olamaz” diyordum; dýþarýdaki cehennemde hiçbir insanýn sað kalamayacaðý kesindi.

Kulede üç gün boyunca kaldým. Dördüncü gün, masmavi gökte altýn renkli bir güneþ, sabahý müjdeledi. Fýrtýna, biriken karlarý, kulübenin önünden yanlara sürüklediðinden, dýþarýya çýkýp temiz havayý bol bol ciðerlerime doldurabildim. Ortalýk bembeyazdý ve kesinlikle sessizliði bozan tek bir ses yoktu. Kendimde tükenmeyecek bir güç hissederek kayaklarýmý ayaklarýma geçirdim, ama ilerlemek kolay deðildi; tozumsu karýn içine gömüldüm. Birkaç saat sonra yorularak kulübeye dönmeye karar verdim.

Daðýn arkasýnda güneþ batýyordu; altýn rengi, kýrmýzýya çalmaya baþlamýþ ve karýn sonsuz beyazlýðýna pembe bir parýtlý vermiþti. Kadýný iþte o zaman gördüm. Yanýma gelinceye dek, yakýnlarda bir insan olduðunu fark etmemiþtim bile. Birden genç ve güzel bir yüzle burun buruna gelince irkildim.

Baþýnda, Kuzey Ýtalya’da kimi kadýnlarýn kullandýðý, siyah bir atký vardý. Ýnce vücudunun üzerine kirli bir asker kaputu atmýþtý. Siyah atkýlý ayakkabýlarýna þaþkýnlýkla baktým. Ayaklarýnda kayak olmadýðýna göre, bu kof ve derin karlarýn üzerinde nasýl olup da saatlerce batmadan yürüyebilmiþti? Üstelik hiç de yorgun görünmüyordu. Ama gözlerinde büyük bir kaygý okunuyordu. Hafif bir yabancý aksan ile bana dedi ki:

- “Kulübenize dönünce, lütfen fenerinizi yakýp buraya getirir misiniz? Eþim Alfredo aþaðýda ve yukarý çýkmaya çalýþýyor. Iþýðýnýzý görürse, güç bulup çýkabilir belki.” Ona hâlâ þaþkýnlýkla bakýyordum.

- “Peki, kayaksýz olarak buraya nasýl çýkabildiniz? Hem neden eþinizin yanýndan ayrýldýnýz?” diye sormaktan kendimi alamadým.

- “Yardým getirmek için onu býraktým. Ben daðý çok iyi bilirim, hiç de korkmam.”

Ýçimde kadýna karþý bir sempatinin uyanmakta olduðunu hissediyordum. “Kayaklarýmýn arkasýna basýn ve bana tutunun. Birkaç dakika içinde kulübeye varýrýz; siz orada dinlenip sýcak birþey içerken, ben gidip eþinizi ararým” dedim.

Soðuk müthiþti; biraz ýsýnmak için ellerimi çýrpýyor ve vücudumu ovalýyordum. Gökyüzü daha þimdiden mürekkep gibi kararmýþtý. Kadýn kayaklarýma basarken, “Teþekkür ederim” dedi, ardýndan sýrtýmda küçük bir elin dokunuþunu hissettim.Fakat, kulübeye birkaç yüz metre kala, onun benimle olmadýðýný fark ettim. Dehþete düþerek seslenmeye baþladým. Fakat bana yalnýz, karla kaplý dað yamaçlarýndan yankýlanan kendi sesim yanýt verdi.

Kulübede, kibriti çakýp fenerin fitilini tutuþtururken ellerim titriyordu.Feneri kemerime baðladým ve yine dondurucu soðuða çýktým. Fakat karþýlaþtýðýmýz yere varýncaya dek her tarafa baktýðým halde, kadýna rastlamadým. Ayak izlerini bile göremedim.Þimdi, gökyüzünde ay çýkmýþtý. Aniden, uzun bir zamandýr çepeçevre dönmekte olduðumun farkýna vardým. Kulübemin sýcaðýna kavuþmaya can atýyordum. Her tarafým uyuþmuþ, kafam da dumanlanmýþtý; kadýnýn eþini bu arada tümüyle unuttuðumu itiraf edeyim.

Derken, çok hafif bir ses duydum. Büyük bir çaba harcayýp dönerek dik yamacý son hýzla indim. Yamacýn eteðinde biri yüzüstü yatýyordu. Bu durumuyla hâlâ sesleniyor ve birþeyler mýrýldanýyordu.Adam, kýrksekiz saate yakýn uyudu. Sonra, yine gözlerini açarak uzun uzun çevresine bakýndý. Zayýf, ama genç bir sesle,

- “Yaþamýmý kurtardýðýnýz için minnettarým” dedi.

- “Daha fazlasýný yapabilmeyi isterdim” diye karþýlýk verdim.

- “Alfredo’sunuz, deðil mi?”

Adýný bilmem onu þaþýrtmadý; yalnýzca baþýný eðmekle yetindi.Artýk ona gerçeði söylemem gerekiyordu. Ona, eþine rastladýðýmý, benden ne yapmamý istediðini ve onu nasýl tekrar kaybettiðimi teker teker anlattým. Adam hiçbir þey söylemeden faltaþý gibi açýlmýþ gözlerle bana bakýyordu.Neden sonra, baþýný duvar tarafýna döndürerek acý acý aðlamaya baþladý. Bu büyük acýsý karþýsýnda elimden bir þey gelemeyeceðini anlayarak kulübede onu yalnýz býraktým.Geri döndüðüm zaman, onu, ocaðýn yanýnda oturmuþ, alevleri izlerken buldum. Bu kez sesi sakindi.

“Daðýn eteðinde, iki kayaktan yapýlmýþ bir haç vardýr” dedi.

“Altý ay önce donarak ölen genç eþimi oraya gömmüþtüm.”

Bundan sonra uzun bir süre konuþmadýk. Ýkimiz de bir mucizenin gerçekleþtiðini ve bunun açýklanmasýnýn olanaksýz olduðunu anlamýþtýk.Gözlerim pencerenin dýþýna, daðýn zirvesine takýldý. Batmakta olan güneþ, buraya altýn ve kýrmýzý renkte bir taç oturtmuþtu sanki. Doðanýn sonsuz güzelliðinin çerçevesi içinde aþkýn tanýðý olmuþtum. Birden kendimi çok güçsüz hissettim.

Bay Ýyi Niyet

Aslýnda Bay Ýyi niyet’in neden dün gece apar topar hastaneye kaldýrýldýðý

hakkýnda kimse kesin bir þey bilmemektedir. Bir çok kiþi bu konuda varsayýmlar öne sürmüþ, herkes olayý kendi gördüðü gibi anlatmýþtýr ama hiçbir ifadede belirgin ortak noktalar dýþýnda pek bir benzerlik görülmemektedir. ÖrneðinHerkes Bay Ýyi niyet’in o gece o yolda yürüdüðü konusunda hemfikirdir ama neden yürüdüðüne dair farklý þeyler söylemektedir. Bunun gibi daha bir sürü noktada farklýklar ortaya çýkmaktadýr. Ýþin en ilginç yaný ise bu olay üzerinde o kadar çok farklý yorum yapýlmaktadýr ki Bay Ýyi niyet’in kendi ifadesi bile inandýrýcý bulunmamaktadýr. Aslýnda burada biraz da Bay Ýyi niyet’in hastanede baygýn bir þekilde yatarken, aklý baþýnda olmadýðý için söyleyecekleri þeylerin pek güvenilir olmamasýnýn çok doðal bir þey olmasý da etkilidir. Bu arada izninizle bundan sonra Bay Ýyi niyet’e Bay Ýyi diye hitap etmek istiyorum. Ayný uzun ve sýkýcý ismi defalarca duymak hem sizi hem de beni yoracaktýr.

Neyse sanýrým Bay Ýyi konusunda artýk formalite icabý gevelemelerimi bitirip

olayýn asýl yüzünü sizi aktarmalýyým. Ama iþte anladýðýnýz üzere iþin asýl yüzünü hiçbir zaman göremeyeceðiz çünkü herkes olayý kendi gördüðü gibi anlamakta ve böyle kabullenmektedir. Bu insanlarýn en doðal hakký olduðu için kimseyi suçlayamamaktayýz. Zaten Bay Ýyi’nin hastaneye kaldýrýlýþ hikayesi de özünde bunu barýndýrýyor, gerçekler maalesef önümüze bir sergideki gibi serilmediði için farklý görüþlerin doðruluklarýndan yola çýkarak kimin haklý, kimin haksýz olduðuna siz kara vereceksiniz...

Þahsen ben Bay Ýyi ile bu olay hakkýnda konuþamadým ama hastanede ilk

müdahaleler yapýldýktan ve Bay Ýyi kendine gelip, konuþabilecek duruma geldikten sonra kendisiyle konuþma fýrsatý bulan birkaç hemþireden - olaylarý hemþirelerden dinleyebildim çünkü meslek ahlaký gereði doktorlar hastalarýnýn sýrlarýný veremezlermiþ - olaylarýn nasýl geliþtiðini öðrendim. Bay Ýyi o gün her zamanki gibi arkadaþlarýyla iþ çýkýþý Taksimde bir Cafe’de - bir Cafe diyorum çünkü Bay Ýyi Cafe’nin adýný söylememiþ - oturuyormuþ. Havadan sudan muhabbet ettikten sonra eve geç kaldýðýný ve çocuklarýyla karýsýnýn onu merak edeceðini düþündüðünden arkadaþlarýndan ayrýlmýþ ve Taksim Otoparkýnda duran arabasýna doðru yürümeye baþlamýþ. Bu sýra da haliyle Ýstiklal Caddesinde yürürken ara sokaklarýn birinde seyyar bir satýcýnýn tezgahýnda duran bereler dikkatini çekmiþ. Kýzýnýn renkli bir bere istediði aklýna gelmiþ. Bu vesileyle ara sokaða doðru girerken bir kadýnýn çýðlýk attýðýný duymuþ ve hemen baktýðýnda biraz daha sokaðýn içlerine doðru karanlýk bir köþede kadýný yanýnda bir adamla boðuþurken görmüþ. Karanlýk olduðu için tam olarak göremiyormuþ ama adam galiba kadýnýn çantasýný çalmaya yelteniyormuþ. Bunun üzerine kadýncaðýzý kurtarmak için oraya doðru yönelmiþ. Hýzlý adýmlarla adamla kadýnýn bulunduðu yere geldiðinde adam kadýnýn çantasýný çoktan ele geçirmiþ ve boynundaki gerdanlýðý koparmakla uðraþýyormuþ, kadýn ise bir yandan baðýrmaya bir yandan da adamla mücadeleye devam ediyormuþ. Bu sýrada Bay Ýyi neden bilmeden

bir anda adamýn üstüne doðru atýlmýþ. Adamýn kolundan tutmuþ ve çekmiþ,

böylece çantanýn yere düþmesini saðlamýþ. Daha sonra hatýrladýðý kadýnýn çantasýyla kendisine vurduðu ve kendini yerde bulduðu olmuþ. En son gördüðü kiþiyse üstüne çullanan dev gibi bir adammýþ.

Gördüðünüz üzere Bay Ýyi de olaylarýn nasýl geliþtiði konusunda pek emin

deðil. Bunun üzerine olayýn görgü tanýklarýndan olduðu için merak ettiðimden hastane çýkýþý olay yerine gidip orada Bay Ýyi’nin dediðine göre bere satan seyyar satýcýyla görüþtüm. Kendisinden çok yararlý bilgiler alacaðýmý sanýyordum ama yanýlmýþým. Seyyar satýcý bana adamýn birinin tezgahýna doðru yanaþtýðýný sonra bir anda adamýn durup dururken yön deðiþtirip ilerde duran bir kadýnla adamýn yanýna doðru koþmaya baþladýðýný söyledi. Daha sonra birkaç baðýrýþ çaðýrýþ duyduðunu ve oraya gittiðinde ayný adamýn kendisinden biraz daha iri biriyle kavga ettiðini bir kadýnýndan baþlarýnda heyecanla onlarý izlediðini söyledi. Seyyar satýcýnýn dediðine göre ikisini zor ayýrmýþlar ama ayýrmasalar adam Bay Ýyi’yi oracýkta öldürüverecekmiþ. Bunlarý anlattýktan sonra seyyar satýcý konu hakkýnda bir de þöyle yorum yaptý : Herhalde adam (Bay Ýyi) diðerinin karýsýna laf falan attý ki öteki böyle sinirlendi. Ýyi ki oradaydýk zor ayýrdýk vallahi!...

Araþtýrmalarým bu kadar deðil tabi. Olay yerinde bulunan kiþilerden

konuþabildiklerimin hepsi kavga sonunda Bay Ýyi’nin çok feci dayak yemiþ olduðunu diðer adamýn da inanýlmaz derece de sinirli olduðunu hatta kendilerine bile saldýrabileceðinden korktuklarýný söylediler. Bunun üzerine karakola gidip o sýrada ifade vermekte olan adamý yani Bay Ýyi’yi döven adamý dinledim; Adam o gün iþten kovulmuþ bunun üzerine patronuyla kavga etmiþ oradan çýkýp birahanede efkar daðýtýrken bir yanda da maç izliyormuþ. Bayaðý bir içmiþ, zaten sinirli, bir de maçta da Fener maðlup olunca bu da Aziz Yýldýrým’a küfürleri saydýrýnca biriyle daha kavga etmiþ ve birahaneden baðýrýþ çaðýrýþ içinde kovulmuþ. O sýrada yolda yürürken Bay Ýyi’yi kadýnýn birini taciz ederken

görmüþ. Kadýn da o kadar çok baðýrýyormuþ ki zaten aðrýyan baþý çatlayacak gibi olmuþ. Bunun üzerine adam Bay Ýyi’nin üzerine doðru yürümüþ ’’Ulan ayýp be! Yol ortasýnda becermeye çalýþýyorsun karýyý! ’’ demiþ ve vurmaya baþlamýþ. Körü körüne vuruyormuþ zaten kafasý bozukmuþ önüne gelen ilk kiþiden çýkarmýþ sinirini ama iyi yapmýþ en azýndan kadýnýn namusunu kurtarmýþ. Býraksalar parçalarmýþ o ********i...

Karakoldan tekrar Ýlk yardým Hastanesine geri dönüp olayda herkesin

bahsettiði þu meþhur kadýnla da konuþma fýrsatý buldum. Kadýn þokta olduðu için hemþirelerden konuþma izni almak için bayaðý uðraþtým ama sonunda odaya girip yatakta saçý baþý daðýlmýþ aðlamakta olan kadýna olayýn nasýl olduðu sordum. Kadýnýn bana anlatacaklarý sanýrým tüm gerçekleri anlamamý saðlayacaktýr diye düþünüyordum ama kadýn iki de bir hýçkýrýklar ve gözyaþlarýyla kestiði konuþmasýnda bana þunlarý anlattý ;

O akþam sevgilisiyle birlikteymiþ, son zamanlarda aralarý çok kötüymüþ

ve o akþam olanlar olmuþ, kadýn sevgilisiyle yemek yerken adamý biri aramýþ kadýn zaten þüphelendiði için hemen davranýp telefonu açmýþ. Karþýda bir kadýn sesi varmýþ, bunun üzerine kadýn telefonu kapayýnca kýyamet kopmuþ. Sevgilisi sinirlenmiþ ve bir daha böyle bir þey yaparsa onu mahvedeceðini söylemiþ. Bunun üzerine kavgaya baþlamýþlar, kadýn adamýn kendisini aldattýðýný iddia ediyormuþ adam da kadýný gereksiz kýskançlýklarý yüzünden suçluyormuþ. Neyse daha sonra kavga bitmiþ ama moralleri çok bozukmuþ, bunun üzerine adam eve gitmek istemiþ böylece restorandan kalkmýþlar ve yolda yürürken adamýn telefonu tekrar çalmýþ, kadýn gene þüphelenmiþ adam sessiz sessiz ve kaçamak konuþuyormuþ, kadýn iyice çýldýrmýþ ama tekrar kavga çýkmasýn diye bir þey dememeye çalýþýyormuþ ki derken adam telefondakine ’’ tamam caným seni ararým ben’’ deyince kadýn kendini tutamamýþ ve baðýrmaya baþlamýþ. Gene adamýn onu aldattýðýný iddia ediyormuþ ki adam sonunda gerçeði itiraf edip ve onu aldattýðýný söyleyince kadýn çýldýrmýþ ve adama çantasýyla vurmaya baþlamýþ tabi adam hemen çantayý kadýnýn elinden kapmýþ ve onu susturmaya çalýþmýþ ama kadýn çýlgýnca baðýrýyor, aðlýyormuþ bu sýrada adamýn biri gelmiþ ve sevgilisini itmiþ. Bunun üzerine kadýn yere düþen çantasýný alýp sevgilisine saldýran adama saldýrmaya baþlamýþ derken baþka bir adam gelip saldýrdýðý adamý dövmeye baþlamýþ. Bu sýrada kadýnýn sevgilisi ortadan kaybolmuþ. Kadýn onu çok seviyormuþ, onsuz nasýl yaþayacaðýný bilmiyormuþ ama o adi adam onu orda býrakýp kaçmýþ, kendisini asla affetmeyecekmiþ aslýnda belki affedermiþ bilmiyormuþ onun yerinde ben olsam ne yaparmýþým...

Kadýnýn yanýndan zor ayrýldým, Bay Ýyi olayý hakkýnda bilgi

almaya çalýþýrken bir anda kendimi kadýnýn sorunlarýyla baþ baþa buldum. Aslýnda kadýnýn hayat hikayesini de bu arada dinlemiþ oldum ama onlarý da baþka bir zaman, baþka bir yerde anlatýrým. Þimdiye kadar dinlediðim insanlarýn hepsinin farklý þeyleri anlatmasý iyice moralimi bozmuþtu. Ama açýkcasý kadýnýn anlattýklarý tüm konuya bakýþ açýmý deðiþtirecek derecede olduðundan bir de olanlarý olayýn bir baþka kahramaný olan kadýnýn sevgilisi olduðunu iddia ettiði yani Bay Ýyi’nin kapkaççý olarak nitelendirdiði adamdan dinlemek için onu buldum ve zor da olsa konuþturdum ama sonuç olarak gene hiçbir þey elde edemedim çünkü adam da diðerleri gibi farklý bir olaydan bahsediyordu:

Bir kere adam kadýndan ayrýlalý çok uzun zaman olmuþ ama kadýn hep

onu rahatsýz edermiþ, adamcaðýz artýk býkmýþ. O akþam da iþ çýkýþý restoranda yemek yerken tesadüfen kadýn oraya gelmiþ. Ama adam kadýnýn kasýtlý olarak oraya geldiðini düþünüyormuþ çünkü kendisinin genelde orada yemek yediðini biliyormuþ. Neyse kadýn gelip adamýn yanýna oturmuþ biraz sohbet ettikten sonra adamýn telefonu çalmýþ arayan sevgilisiymiþ, kadýn bir anda telefonu alýp adamýn meþgul olduðunu söyleyip telefonu kapatmýþ. Adam hemen sevgilisini aramýþ ama sevgilisi telefona cevap vermiyormuþ. Bunun üzerine sinirlenmiþ ve kadýna baðýrmaya baþlamýþ. Sonra da hesabý ödeyip restorandan çýkmýþ. Tabi kadýn da peþinden gelmiþ. Olayýn olduðu sokaða geldiklerine adamýn telefonu tekrar çalmýþ arayan gene sevgilisiymiþ adam özür dilemiþ olaylarý anlatmýþ ve telefonu kaparken kadýn bir anda üstüne atlamýþ ve aðlamaya, haykýrmaya baþlamýþ. Kendisine geri dönmesini istemiþ, onu çok sevdiðini onsuz yapamadýðýný söylemiþ. Devamlý özür diliyormuþ. Adam kadýndan susmasýný ve gitmesini istemiþ ama kadýn onu býrakmýyormuþ sonra bir anda eðer kendisine dönmezse kendisini öldüreceðini söylemiþ ve çantasýnda silah olduðunu söyleyip elini çantasýna atýnca adam çantayý kadýnýn elinden kapmýþ. Bu sýrada kadýn üstüne atlayýp onu öpmeye çalýþmýþ adam da kadýný engellemeye çalýþýrken baþka biri gelip kendisine vurmuþ. Önce ne olduðunu anlamamýþ ama kadýnýn kendisine vuran adama saldýrdýðýný görünce fýrsat bu fýrsat deyip kaçmýþ. Artýk bu kadýndan býkmýþ , bu kadýn manyakmýþ...

Sonuç olarak anladýðýnýz üzere herkes farklý bir þey anlattý. Hepsine göre

suçlu farklý kiþi ama olaydan en çok etkilenen tabi ki hiçbir suçu olmadýðý halde Bay Ýyi oldu. Aslýnda belki de gerçek suçlu Bay Ýyidir. Ne de olsa kimsenin baþkasýný düþünmediði bir dünya da baþkalarýný düþünmek sanýrým en büyük suç...

Doðum Günün, Kutlu Olsun Bebeðim.

Bilirsin ne çok severim Ahmet Arif’i... Ve o’nun þaþýlasý güzel dizelerini...
“Seni, anlatabilmek seni / Ýyi çocuklara, kahramanlara” diye baþlayan, tüm zamanlarýn en mahsun, en umutlu, en lirik ve en ‘yok-sun’ þiirini...

Oysa bugün ben, yokluðunda, kötü çocuklara, anti-kahramanlara anlatýyorum seni...

Buddist bir öðretiydin sen bende... Salt varlýðým yerine konup, çýlgýn bir aþkla arzulanan. Acýyla yoðruldum ben sende... Istýrapla. Var olmak ya da sensiz olmaktý yolun sonu...

Yolun sonu, yokluðun.

Nirvana uzak... Nirvana’nýn elleri nasýrlý, kocaman.
Ama senin ellerin bebek, senin ellerin küçücük... Yüreðin kocaman.

Sen de Aragon’un aradýðý mutlu aþk, sen de Can Baba’nýn ‘soyunduðu dünya’ vardý...
Oysa ben sadece, seni ‘giyinmek’ istedim... Seni, oyun bahçeme hapsetmek istedim.
Romantik bir asi, bireyci bir sosyalist olarak!

Sen özgürlüðümdün benim, ben seni bukaðým saydým.
Kanatlarýmý göremeyecek kadar kör, gökyüzünün gördüðüm kadar olmadýðýný anlamayacak kadar saðýrdým...

Evrik bir aþktý yaþadýðýmýz; lunaparkýmdaki dönme dolap:
Her baþlangýç bir son... Her son, yeni bir baþlangýçtý. Evirilip durduk öylece... Günler, aylar ve hatta yýllar hiç direnmedi bize.

Direnmedim kendime.. Direndim sana..

Bugün senin doðum günün..
Varlýðýnda hiç aklýma gelmeyen bir þey yaptým bugün... Seni ýþýða tuttum. Eperin aþkla, sadakatle, inatla örülüydü... Orada yazýyordu, þimdi gördüm:

Aþýk olmak, ayak diremekti hayatýn sýradanlýðýna... Sýnýrsýz, sýðasýz yaþamaktý; tutkuyla baðlanmaktý yaþama; bütün pamuk ipliklerini çöpe atmaktý.

Önceden okuyamadým Bebek! Kördüm... Saðýrdým.

Düþün ki utandýðýnda yanaklarýna düþen o bergamodî rengi, gülünce yüzünde açan gül kýzýlý yediverenleri bile þimdi þimdi görüyorum...

Yalnýzlýðýmýn aðýsý, acýlarýmýn baldýraný, imkânsýz aþkým... Bebeðim.
Sen büyük aþklarýn kadýný, ben entipüften hayatlarýn adamý..

Olamazdýk... Olmadý!

Hasretinden prangalar eskiyor...
Doðum günün, kutlu olsun Bebeðim.

Kalbimin Sahibi

Genç kýz feci bir hastalýðýn pençesinde kývranýyordu. Yaralý kalbi artýk bu dünyaya daha fazla dayanamamaya baþlamýþtý. Çok zengin olan ailesi tüm gazetelere, kalp nakli için ilan vermiþlerdi... Canýný feda edecek birini arýyorlardý...Genç kýz ise her gün hastane odasýnda biraz daha solmaktaydý.Yine yalnýzdý odasýnda, gözü yaþlý, boynu bükük ölümü bekliyordu...Gözlerini kapadý, bu küçük odada gözyaþý dökmekten býkmýþtý... Yinede engel olamadý pýnar gibi çaðlayan gözyaþlarýna. Sevdiði geldi aklýna, fakir ama onu seven sevgilisi... Her gün ayný þeyleri düþünüyor, anýlarý bir film þeridi gibi gözünün önünden geçiyordu... "Param yok ama sana verebileceðim sevgi dolu bir kalbim var" demiþti delikanlý... Genç kýzda zaten baþka bir þey istemiyordu...Sevgiye muhtaç biri, sevdiðinin sevgisinden baþka ne isteyebilirdi ki... Ama olmamýþtý iþte, dünyalar kadar olan sevgilerinin arasýna, o lanet olasýca para girmeyi bilmiþ, onlarý ayýrmýþtý... Ýþte paranýn geçmediði zamanlara gelmiþlerdi.. Ne önemi vardý artýk? Þu son günlerinde, sevdiði yanýnda olsa yeterdi...
Ayrýlýklarýndan bu yana 5 bitmeyen, çile dolu yýl geçmiþti...Her günü zehir, her günü hüsran...Ama genç kýz hep sevgisini yüreðinde taþýmýþ,kalbini kimseyle paylaþmamýþtý. Sevdiðini düþündü iþte o an.. Acaba o neler yapmýþtý bu kadar sene boyunca.. Kim bilir kiminle evlenmiþ, çoluk çocuða karýþmýþtý... Gözlerinden bir damla yaþ daha damladý kurumuþ, bitmiþ ellerine. Ellerine baktý, bir zamanlar ellerinin, elerini tuttuðunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini seyrederdi... En çokta saçlarýnýn dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiði öpmüþ, koklamýþtý onlarý. Her bir tanesi koptuðunda, kalbine bir ok daha saplanýyordu. Kalbi yine sýzlamaya baþlamýþtý. Belki sevdiði yanýnda olsa, kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yaþama... Zaten artýk ölüm umrunda deðildi genç kýzýn. Sevdiðinden ayrý yaþamanýn ölümden ne farký vardý ki.. Tekrar o geldi aklýna... Keþke keþke yanýmda olsa dedi. Son bir kez elini tutsa yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artýk...
Gözleri pýnar gibi çaðlamaya baþladý. Sevdiðini son bir kez göremeden ölmek istemiyordu.. Ufakta olsa ondan bir hatýrasýný almadan bu dünyadan göçmek istemiyordu... Oysa sevdiði, kim bilir kiminle beraberdi. Kendi sevgi dolu kalbinin kimseyle paylaþmayý düþünmemiþti bile, ama acaba o paylaþmýþ mýydý ? Onun sevgisini silmiþ atmýþ mýydý acaba kalbinden ? Ýçi birden nefretle doldu. Üstüne büyük bir aðýrlýk çöktü. Onu düþündükçe her dakikasýnýn zehir olmasý artýk çok daha aðýr geliyordu genç kýza... Ölmek istedi, artýk yaþamak istemiyordu bu dünyada.. Ama sevdiðinden bir hatýra almadan ölmeyeceðine and içmiþti. Tekrar gözlerini açtý. Kim bilir belki de sevdiði onu unutmuþtu.. Bu düþünceler içinde derinliðe daldý...Birden babasý girdi odaya, kýzýna kalp nakli için bir gönüllü bulduklarýný müjdeleyecekti. Fakat genç kýz çoktan uykuya dalmýþtý.. Bir meleði andýran masum yüzü, sevdiðinin özleminden sýrýlsýklamdý...
O gece biri gözlerini dünyaya kapadý, genç kýz ameliyata alýndý. Tekleyen ve görevini yerine getirmeyen kalbi deðiþtirilmiþti. 1 hafta sonra tekrar gözlerini açtý dünyaya genç kýz. Ama dünya daha farklý geldi ona. Sanki bir þeyler ek*****... Aradan aylar geçmiþ genç kýz artýk iyice iyileþmiþti. Ama içindeki burukluðu bir türlü atamýyordu. Sevdiði aklýna gelince kalbi eskisinden daha çok sýzlýyordu.. Bir kere, bir kere görebilsem diye mýrýldandý...Kalbi yine sýzlamaya baþlamýþtý. Yeni kalbi onu iyileþtirmiþti ama nedense her gece aniden hýzlanýyor, onu uykusundan uyandýrýyor ve sanki yerinden çýkacakmýþ gibi atmaya baþlýyordu... Genç kýz bir anlam veremediði bu durumu doktora anlatmýþ, ama ameliyat kolay deðil, bir aydan geçer demiþti doktor.
Aylar geçmiþti ama hala aynýydý durum. Çiçeklerinin yanýna gitti. Her gün onlarla saatlerce dertleþiyor, zaman zaman aðlýyordu onlarla.. En çokta kan kýrmýzýsý gülünü seviyordu. Çünkü kýrmýzý gülün onun için yeri apayrý idi.
Oda genç kýzla beraber gülüyor, onunla beraber aðlýyordu. Onu sevdiði gibi görüyordu genç kýz. Ve gülünü sevdiðini ilk gördüðünde ona hediye edeceðine dair yemin etmiþti. Baþka türlü paylaþamazdý gülünü kimseyle...
Kapý çaldý aniden. Kapýyý açtý ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa iliþti. Yavaþça eðilip zarfý yerden aldý. Birden kalbi deli gibi atmaya baþladý. Ne olduðunu anlayamýyordu. Zarfýn üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardý. Zarfý açtý, içinden beyaz bir kaðýda yazýlmýþ bir mektup çýktý. Kalbi daha hýzlý atmaya baþladý. Onun kokusu vardý kaðýtta. Evet, onun kokusu vardý. Yýllar yýlý özlemini çektiði, yanýnda olabilmek için canýný bile verebileceði sevdiðinin kokusu vardý mektupta.. Baþý dönmeye baþladý. Koltuðuna geçip oturdu yavaþça...Kaðýdý açtý. Ve elleri titreyerek okumaya baþladý. "Sevgilim, senden ayrýldýktan sonra, bir kalbe 2 sevginin sýðmayacaðýný bildiðimden dolayý, ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim... Her günüm diðerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin daha da artýyordu.. Sana kitaplarý dolduracak kadar þiirler yazdým. Her biri diðerinden daha da hüzünlüydü. Yazdým, okudum, aðladým... Her gün yazdým, her gün okudum, senelerce aðladým... Her gece seni düþündüm sabahlara kadar, her gece senin yanýnda olmayý istedim. Ve her gece sensizliðe lanet ettim, uykularý haram ettim kendime, sensiz olmanýn acýsýný gözlerimden çýkardým... Ve bir gün her þeyi deðiþtirecek bir fýrsat çýktý önüme. Bunu fýrsatý deðerlendirmeyip, kendime haksýzlýk edemezdim...Ve deðerlendirdim... Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye..Ama tam tersi oldu. Seni daha çok özlüyorum artýk... Senden çok uzaklardayým belki, ama yinede seni görmek için uzaklardan gelebiliyorum. Hem de her gece...Seni seviyor, seyrediyor ve eðilip sen uyurken yanaðýna bir öpücük konduruyorum.. Bazen gözlerini açýp bakýyorsun, geldiðimi bildiðimi sanýyorum ama yine o tatlý uykuna geri dönüyorsun. Yarýn birbirimizi sevmemizin 6. senesi... Hep ben geldim þimdiye kadar senin yanýna, yarýnda sen gel olur mu sevgilim.. Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettiðim, kalbime iyi bak olur mu ? Çünkü göz yaþlarýmla, adýný yazdým ona...Seni senden bile çok seven bir sevgi var kalbinin içinde... Unutma, kýrmýzý gülü de unutma olur mu ??...

Seni seviyorum, yanýma gelinceye kadar da seveceðim..

Aþk gider,acýsý kalýr..
 

Aþk gider,acýsý kalýr..


Aþk için bahar.Tehlike her yerdedir...Vuruluverirsin hiç ummadýðýn birine.Ama öyle çarpar ki kalbin, duracak gibi aldatýr seni.Bahardan sonra yaz gelir...Hepimiz biliriz, sabun köpüðü gibidir yaz aþklarý.Bence öyle basit deðil.Henüz silinmedi hiçbirinin yarasý benden.Aþk gitti ama acýsýný býraktý, iz kaldý.Güz aþklarý mevsimine dönünce dönence, pencereye sinmiþ insanlar gelir gözümün önüne.Ve yavaþ yavaþ görünürler etrafta.Kimi yaza girerken terk ettiði aþkýný, kimi yaz aþkýný düþünür.Kimi ayrýlýk planlar ama hala yüreði yanar.Kimi terk edilmiþliði sindirmeye çalýþýr.Çok azdýr taze aþk yakalayan. Sanki bir doðum öncesi ölüm gibidir.Sonra kýþ gelir.Kimi yüzsüzler yazýn hiç aldatmamýþ gibi eski sevgilisine döner;kimi sadýklar kavuþur...Kimi yalnýzdýr, kimi yorgun...O yorgunlar için kýþ uykusu baþlar...Belki de taze baharlara, taze aþklara enerji depolarlar...Aþk dört mevsimdir herkesin sözlüðünde.Ama nedense bana bu anlattýklarýmý çaðrýþtýrmaz.Saçmaladým belki de bir paragraf boyu.Yalan attým.Aslýnda doðru olsalar bile yalanlardý çünkü, hissetmediklerimi yazdým.Ezbere konuþtum.Aþk , kelimesi içimde gebe olduðum bir kelimedir.Her duyuþumda doðum sancýsý çeker, doðuramam.Ama gözlerimin önüne o gelir.Sadece bir bakýþýna karýn aðrýlarý, suyla yatýþmalar.Bir tebessüme ömür bulmak.Ýtiraf.Saatler süren telefon konuþmalarý.Ýlk duygular, çocuksu güzellikler.Ve sonra..... Nefessiz kalmacasýna aðlamalar.Izdýrap çýðlýklarý...Kýþ..Kýþ..Kýþ..... Azap....Ve sonunda doðan gün....Hemen her mevsim aþýk olmuþumdur birilerine....Hatta sonbaharda bile...Ama onca ufaklý büyüklü sevda içinde, böylesine derinde var olan,böyle yaktý mý iz býrakan, bu kadar çaresiz býrakan,bu kadar arzu illetine hasta eden, bu kadar dizginsiz, sorgusuz,baþýna buyruk, acýmasýz, bu kadar bugünsüz sevda görmedim.Ve iþte hiç biri böyle koyup, böyle yýkýp gitmedi.Ondan önce hiç biri içimden bir þey götürmemiþti.Ondan sonrasý zaten götüremez çünkü, götürülecek bir þey kalmadý..Ýþte o insan, beni aþka karþý böyle kelimesiz böyle hayretli, böyle çaresiz, isteksiz býrakýp gitti..Þimdi ben nefretten bile aciz isem bana bir þeyler borçlu.Ýçimden söküp aldýðý bir þeyleri.Bana beni borçlu.Herkesi seven o sersem yüreðimi..Benden alýp kaçtýðý o masum kýzý borçlu.Bana bir dün, birde yarýn borçlu.Benim ne günahým vardý da aþk için üç kelime etmekten aciz kalacaktým.Benim ne günahým vardý da her mevsim baþka meyve yemek varken iþtahsýz kalacaktým.Yoktu elbet günahým..Onunda yoktu ya..Öfkem susmama engel...Ama ikimizin de suçu yoktu...Suçlu yoktu..Benim mevsimim sonbaharsa, yaza, kýþa, bahara dönmez...Benim gibilerin nasibi pencere önüne sinip, mazide yaþamak,kendinle kanlý býçaklý düellolar yapmak...Kendinle savaþmak , hýrpalamak...Yaptýðýnýn farkýna varýp ,bir de üstüne onun için cezalandýrmaktýr.

Ateþin Ýki Biçimi Üstüne Bir Aþk Hikayesi



1855 yýlýnýn güvercinlerin, kedilerin ve köpeklerin bile gölge ve kuytu bir saçak altý aradýklarý; çýnar, ýhlamur ve badem aðaçlarýnýn serinliðine, bulunan ilk fýrsatta kaçýldýðý sýcaklarýn sürdüðü bir temmuz sabahý, Beyoðlu’nun ara sokaklarýndan birinde genç bir adam, henüz þehrin üstüne güneþ doðmamýþ, topraðý ve yol taþlarýný ýsýtmamýþken, evlerin cumbalarýnýn neredeyse birbirine deðecek gibi olduðu dar sokaklardan, Unkapaný’ndaki nalýncý dükkanýna doðru düþüncelere dalmýþ yürüyordu. Herkesin uykuda olduðu bu saatlerde, genç Selim’in yolda olmasýnýn sebebi, Ýbrahim Paþa’nýn yedi çift nalýn sipariþinin yarýna yetiþmek zorunda oluþu dýþýnda, o gün, yamak olarak on yaþlarýndayken yanýnda iþe baþlayan Davut’un, esnaf erbabýndan birkaç kiþinin de bulunacaðý bir törenle kalfalýk makamýna yükseliþi vardý. Bu yüzden gün aðarmadan yola çýkmýþtý.

Bir taþa takýldýðýnda, fenerini almadýðý için kendi kendine söylendi. Evlerin arasýndaki boþ arsalardan ara sýra görünen deniz, derin bir uzlete çekilmiþ gibi görünüyordu. Gündüz bir ýþýk ve renk cümbüþü sergileyen Ýstanbul, geceleri, eðer ay da yoksa karanlýk bir örtünün altýnda, yalnýzca siluetlerin meydana getirdiði tuhaf þekil ve gölge oyunlarýnýn arka arkaya sahne aldýðý, semanýn ve karanýn birbirine karýþtýðý dipsiz bir uçurumu andýrýyordu. Fenerlerin, belli baþlý sokaklarý ve meydanlarý ya da meyhanelerin, kahvehanelerin kapýlarýný aydýnlattýðý, küçük pencerelerden kedi gözleri gibi parladýðý ve gemi fenerlerinin denize yansýyan ýþýklarýnýn tatlý tatlý oynaþarak titrek danslar yaptýðý bu ýssýz manzarayý seyretmek doyumsuz bir haz veriyordu Selim’e. Kapkaranlýk korular, meydanlar ve sokaklar geceleri iyice ýssýzlaþýr ve þehir, bekçilerle köpeklerin, meyhane müdavimleriyle katil ve hýrsýzlarýn, uðursuz ve sefihlerle aþk kaçamaðý yapan kadýnlarla delikanlýlarýn hükümranlýðýna terkedilirdi.

Bir çamur birikintisinin üstünden atlayan Selim, akþamsefalarýnýn, ýhlamur ve sabun kokan çamaþýrlarýn arasýndan geçerek, sokaðýn baþýný tutmuþ tembel tembel uyuklayan köpeklerin yanýndan, neredeyse parmak uçlarýnda usulca ilerleyip, endiþeyle sere serpe yatan kalabalýk çeteye baktý. Boz renkli, kulaðý parçalanmýþ yara bere içinde olaný tek gözünü aralayarak Selim’i þöyle bir süzdü, sonra umursamaz bir þekilde uykusuna geri döndü. Uyanmamýþ olmalarý büyük þanstý doðrusu, yoksa bütün mahalleyi velveleleri ile ayaða kaldýrmalarý iþten bile deðildi. Defterdar yokuþundan inerek yoluna devam etti. Bu sýrada sabahýn sessizliðini, selatin camilerin minarelerinden yükselen, müezzinlerin hüzünlü ve yorgun sesleri doldurmuþ, güneþin doðuþunu haber vermiþti þehre.

Sabah kalktýðýnda karýsý Firuze henüz uyuyordu. Alacakaranlýkta, bir süre onu seyretmiþ, bedeninin tenha serinliklerini örten ve her nefes alýþýnda üstünden sýyrýlacakmýþ gibi ahenkle hareketlenen geceliðinin her bir kývrýmýnda hayat bulan; hüzün ve neþeyle, sevgi ve nefretle dolu acý hatýralarýn izlerini sürmüþ, mühürlenmiþ geçmiþ zamanlarý düþünmüþtü hüzünlenerek. Bir cevap bulamadýðý sorularý. Ýlk karþýlaþmalarýnda olduðu gibi hala güzelliðiyle kendisini þaþkýna çeviren tuhaf büyünün devam ettiðine sevinerek gecenin sessizliðinde Firuze’nin huzurlu soluklarýný dinlemiþti…

Venedikli bir mimara yaptýrýlan Tophane-i Amire’nin önüne vardýðýnda, kesif bir barut kokusu sarmýþtý sabahýn bu duru havasýný. Döküm ustalarýnýn Ejderhan, Balyemez, Zorbozan gibi isimler verdiði, Avrupalýlarý gürültüleriyle korkudan hop oturup hop kalkmalarýna sebep olan dev toplarýn döküldüðü imalathanenin bacalarýndan yükselen kara duman, döküm ocaklarýnýn demir ve bronzu eritmek üzere hazýrlýða baþladýklarýný gösteriyordu. Sabah namazý için Kýlýçalipaþa Camisine girip, abdestini almak üzere çeþmenin baþýna gitti. Cemaatten birkaç kiþiye selam verdi ve ayakkabýlarýný sonra da yandan kopçalý mestini çýkarýp ayaklarýný çeþmenin altýna uzattý, suyun teninde býraktýðý serinliðe daldý bir süre.

Henüz bir çocukken, Firuze’yi gördüðü ilk aný hatýrladý. Feridiye mahallesinde birlikte büyüdükleri Yusuf ile oyun oynamaya iki sokak ötedeki boþ bahçeye gitmiþlerdi. Haytalýklarýyla mahalle sakinlerini canýndan bezdiren bu iki kafadarýn, girmedikleri bostan, aþýrmadýklarý erik, peþinden koþmadýklarý köpek kalmamýþtý nerdeyse. Yüksek duvarlarla çevrili ve içinde bir kýsmý yanmýþ ve terkedilmiþ bir köþkün bulunduðu bahçede tek baþýna oynarken tesadüf etmiþlerdi Firuze’ye. Yusuf’la beraber boþ vakitlerinin çoðunu geçirdikleri ve hayallerinde canlandýrdýklarý serüvenlere masal dekoru olan bahçede, bir peri kýzý gibi karþýlarýna çýkan küçük kýz ikisini de büyülemiþti. Uzak diyarlardan getirilmiþ, isimlerini bilmedikleri, uzun süredir bakýmsýz kaldýklarý için sýk dokunmuþ bir kilim gibi birbiri içine girmiþ artýk geçit vermeyen devasa ve envai çeþit bitkinin, aðacýn olduðu, kimi köþeleri korkutucu bu ormanda, bir orman perisi gibi karþýlarýnda belirmesi, serseme döndürmüþtü ikisini de.

Küçük bir açýklýðýn ortasýnda bulunan iki metrelik bir çukurun önünde, ipekli kumaþtan, bahçenin bütün yeþilinden daha göz alýcý þalvarý, beyaz içliði ve yeþil kadife üstüne altýn sýrmalý cepkeniyle, zamanýn akýþýna hükmeden bir saflýk ve güzellik tanrýçasý gibi kendi kendine oyun oynuyordu. Onun dýþýnda akan zaman sanki yavaþlamýþtý. Bulunduðu yer, her þeyin merkezi olmuþtu. Her þey onun içindi ve her þey onun etrafýnda dönüyordu. Saf bir ýþýk kaynaðý ormanýn ortasýnda parýldýyor ve bu kaynaðýn cazibesiyle, gelip geçen her þeyin onu izleyebilmek için durduðu, sonra sudaki dalgalanmalar gibi hýzýný kaybederek kaybolduðu ve her þeyin flulaþýp bozulduðu garip bir tablonun içine sýkýþýp kalmýþlardý sanki. Ýki kafadar þaþkýnlýklarýndan sýyrýlýp birbirlerine baktýklarýnda, ayný efsunlanmaya maruz kaldýklarýný anlamýþlardý.
Çalýlýklarýn arasýna iyice gizlenerek onu seyretmiþlerdi. Bahçede arýlarýn, böceklerin ve onun billur sesinden baþka bir þey duyulmuyordu. Küçük kýz kuyunun yaný baþýnda piþtov gibi kullandýðý bir tahta parçasýyla yürekli ve atak, patlama benzeri sesler çýkartarak, oyun oynuyordu. Yürekli, ama bir yandan da korkuyordu: Küçük kýzýn korkusu, ne yalnýzlýðýndan ne esen rüzgardan ne de içinde bulunduðu ormanýn karanlýk köþelerindendi. O’nun korkusu kuyudandý! Küçük kýz kuyu’nun yaný baþýnda, ýslak dudaklarýnda bir tekerleme, telkinde bulunuyordu sanki kendine. Bir yaklaþýyor, bir uzaklaþýyordu kuyudan. Kuyuya her yaklaþýþýnda kendi kendine mýrýldanýyordu:
- “Ortada kuyu var yandan geç!”

Ne olduysa o sýrada oldu. Çukurun yanýna fazla yaklaþan küçük kýz bir taþ gibi yuvarlanýp, birden gözden kaybolmuþtu. Afallamýþ olan iki arkadaþtan, kendine ilk gelen Yusuf ‘tu. Her zaman gözü pek, atýlgan ve fiziðine güvenen Yusuf, tereddüt etmeden çalýlarýn arasýndan çýkýp koþmaya baþlamýþtý bile. Selim de, bir iki metre geride, sert çalýlarýn bedeninde açtýðý çizikleri umursamadan var güçüyle Yusuf’un peþinden koþuyordu. Koþmalarý esnasýnda devam eden sessizlik, endiþelerini bir kat daha artýrmýþ: “Bu küçük orman perisinin yer altý güçlerince kurban edildiði” düþüncesini zihinlerine getirmemeye çalýþmýþlardý. Selim’e göre daha iri yarý ve güçlü kuvvetli olan Yusuf, vakit geçirmeden kendini çukurun içine býrakmýþtý. Ancak, gördükleri manzara karþýsýnda þaþakalmýþlardý. Öfkeden kýpkýrmýzý olmuþ yüzüyle, canýnýn yanmýþ olmasýndan çok, “nasýl düþtüm?” diye kendine kýzan bir peri vardý karþýlarýnda. Bir yandan dizini ovuþturuyor, bir yandan da berelenmiþ eline bakýyordu… Birdenbire karþýsýnda peydahlanan iki delikanlýyý gördüðün de, onlar kadar, o da þaþýrmýþtý... O gün, aþk ateþinin yüreðine düþtüðü gün oldu. Gizemli aþk yolunun, ehil yolcusu olmasý da Firuze’nin yaktýðý ateþle baþlamýþtý…

Camiden çýktýðýnda sokaklar da hareketlenmeye baþlamýþtý. Kemankeþ Sokaðýndan, Haliç istikametinde yürüyerek sahile ulaþtý. Sabaha kurþuni bir rengin hakim olmasýna yol açan sis, Ýstanbul’un tepesinde asýlý duruyordu. Marmara denizi ve Haliç’in kýpýrtýsýz yüzeyi üzerinde usul usul sallanan mavnalar, salapuryalar, buharlý ve yelkenli gemiler, Sultanýn beyazlar içindeki saltanat kayýklarý, limaný dolduran renk renk yüzlerce irili ufaklý, ince uzun tek ya da çift kürekli kayýklar, bu kurþuni örtü ile birlikte esrarlý ve uçucu bir görünüm sergiliyordu. Fener, Balat ve Hasköy, istikametine giden yolcular kayýk bulma derdine düþmüþ telaþla kürekçilere sesleniyordu. Limana yanaþmak üzere olan, uzak denizlerden gelmiþ bir buharlýnýn yeknesak sesi martýlara eþlik etmekteydi. Parça parça daðýlan, ani bir esintiyle yýrtýlýveren sisin ardýndan, sihirli bir dokunuþla ortaya çýkmýþ gibi duran yeþillikler, dev çýnarlar, akça aðaçlar, çamlar ve serviler içine saklanmýþ köþkler, kasýrlar, kimi kagir, kimi ahþap birbiri üstüne yaslanmýþ gibi duran þahniþinli evler, kubbeler, fildiþi kuleler gibi gökyüzüne doðru uzanan hepsi birer sanat þaheseri olan minareler, köþkleri çevreleyen büyük bahçeler, günün ilk ýþýklarýnýn altýnda mücevherler gibi parlýyordu.

Saray Burnu’ndan baþlayýp bütün tepeyi gerilere doðru, Sultan Ahmet meydanýna kadar kuþatan ve yedi cihana hükmeden Sultanýn; yalnýzlýðý, þehveti, suikastlarý, entrikalarý, aþklarý, zaferleri ve bir kan deryasýnda kaybolan hülyalarýný keþfettiði mutantan Topkapý sarayý bütün heybetiyle gözler önüne serilmiþti, sisin daðýlmasýyla.

Yedi tepe üstüne kurulmuþ, þairlerin, gezginlerin, sofistlerin, çeþitli milletlerden insanlarýn ikbal aramak için peþine düþtükleri bu nazlý ve büyülü þehir, Sultanýn kimi zaman merhametli, kimi zaman da zalim kanatlarý altýnda, güneþin bu açýk davetiyle yeni bir güne hazýrlanýyordu. Sabahýn ilk saatleri olmasýna raðmen, güneþin yüzünü göstermesiyle birlikte, günün ne kadar sýcak geçeceðinin ilk iþaretlerini de vermeye baþlamýþtý. Köprüye vardýðýnda kalabalýk daha da artmýþtý.

Ýmparatorluðun baþkenti Ýstanbul, yeni güne telaþ ile baþlarken, bu karmaþadan uzakta Selim zihnin de baþka alemlere yelken açmýþ, Firuze’ye alacaðý ipek atlas kumaþ için nihayet birkaç akçe ayýrabileceðini düþünürken, sýrýk hamallarýnýn, “destur!” sesleriyle daldýðý rüyadan uyandý. Þimdiden terlemiþti; kuþaðýndan çýkardýðý mendille alnýný, ensesini ve yüzünde boncuk boncuk birikmiþ terleri sildi. Nereden çýktýðý bilinmeyen bir esinti yüzünü okþadýðýnda biraz ferahladýðýný hissetti. Beyaz mintanýndan içeri giren esinti, göðüs tüylerini titreterek yoluna devam ederken, baþkalarýný da serinleterek, Ýstanbul üzerindeki gezintisini sürdürmek üzere uzaklaþtý. Selim korkuluklara yakýn durup yüzünü bu esintiye çevirdiðinde, köprünün dubalarýndan gelen gacýrtýlara kulak verip, Boðazý seyre koyuldu. Kýsmi bir ferahlýk saðlamýþ olsa da, aslýnda bu rüzgarýn bir felakete dönüþeceðinden habersizdi. Kefeleri balýk dolu bir tablakârýn baðýrtýsý, daldýðý manzaradan çekip çýkardý. Yürümesine devam edip, köprüdeki kalabalýðýn arasýna karýþarak gözden kayboldu.

Gün doðumundan, gün batýmýna kadar tuhaf bir kargaþanýn sürdüðü köprü, bir kýtadan diðer kýtaya akan çeþitli milletlerden insanlarý bir araya getiren bir geçitti sanki: Koskoca yüklerin altýnda iki büklüm, kalabalýðýn arasýndan kendine geçit bulmaya çalýþan hamallar bir anda yerlerini, ipek taftalar içinde Cenevizli bir sefir karýsýnýn bulunduðu sedef kakmalý bir tahtýrevana býrakýyordu. Biraz ilerde kara cüppeleri içinde bir papaz sakalýný sývazlayarak geçiyor, öte tarafta kuþaðýnda hançerleriyle bir Çerkez, omuz atýp yanýndan geçen bir Gürcü’ye sýrýtarak bakýyordu. Buhara’lý bileyici sýrtýnda çarký, yorgun argýn bir mahalleye doðru giderken, yeþil cüppesi ve beyaz sarýðýyla ulemadan biri dualar mýrýldanarak geçiyor, bir baþka köþeden çýplak tenleriyle Afrikalý esirler görünüyordu. Sonra sýrtlarýnda yükleriyle salýnarak üç deve ilerliyor bir tacirin arkasýndan. Kýrmýzý sarýðýyla bir Faslý, Venedikli bir soylu, rengarenk feraceleri içinde harem aðasýnýn peþi sýra giden hareme ait kadýnlar, deve kýlýndan hýrkasýyla bir derviþ, beyazlar içinde bir Bedevi, bir Acem, sarý cübbesi içinde hýzla yürüyen bir Yahudi, kulaðýnda koca halka küpeleriyle yalýnayak bir Çingene. Ýtalyan ya da Rum hastanelerinde görevli rahibelerin peþinden bir Arnavut geçiyor belinde kubur piþtovu ile, kemerli burnuyla Trabzonlu Ermeni kendine yol açmaya çalýþýyor, hemen arkasýndan atlarýna binmiþ kalabalýða tepeden bakan imparatorluk askerleri göðüslerini gererek ilerliyordu. Sýrtýnda kýrbasýyla, su satmaya çalýþan bir sakanýn baðýrtýlarý duyuluyordu uzaklardan. Bir arabaya kurulmuþ peþinde maiyetiyle bir paþa, genç beyler arayan yosmalar, sandýklarýyla kundura boyacýlarý aksýra týksýra müþteri bakýnýyor, omzunda sýrýðýyla bir ciðerci, çýplak ayaklarý ile berberler, þerbet satanlar karmakarýþýk geçit yapýyor. Çeþitli dinlere mensup, çeþitli tarikatlardan rahipler, din bilginleri, Cizvitler, derviþler, dilenciler, Galatalý sýrýk hamallarý, fesli zabitler, kuþaðýnda palasý ve dokuz patlarýyla Zeybekler, Rumca baðýrarak gazete satmaya çalýþan çocuklar, hýrsýzlar, dubaracýlar, cellatlar üç kýtanýn payitahtý olan Ýstanbul’da bir araya geliyordu sözleþmiþçesine. Ýtalyanca’ya Fransýzca karýþýyor, Don Kazak’ýnýn söylediðine bir Bulgar cevap yetiþtirirken, Kur’an ayetlerine, kabalacý mýrýltýlar eþlik ediyordu…

Selim, bu telaþlý kalabalýðýn arasýnda ilerlerken, karýsý Firuze’nin onu uðurlarken söylediði sözler aklýna düþtü:”Birine ulaþmadýkça yolun ne anlamý kalýr Selim!”sonra da “ Seni seviyorum,” demiþti karýsý. “ Ben de seni seviyorum”, diyememiþti. Buna kibri mi engel olmuþtu , yoksa baþka bir þey mi bilemiyordu. Ama, ne olursa olsun akþam eve döndüðünde ilk iþi “ben de seni seviyorum “ demek olacaktý.
Doðumundan dört gün sonra ölen Seher’in kaybýyla dünyalarý alt üst olmuþtu. Ýki koca yýl geçmiþti. Zamanýn bu hoyrat ilerleyiþini çok fazla umursamýyordu Selim. Selim’i asýl üzen þey, anneliði bu kadar çok isteyen Firuze’nin bir daha hamile kalamayacaðý gerçeðini bir türlü kabullenemeyiþiydi. Bu süre zarfýnda gitmedikleri üfürükçü, kullanmadýklarý kocakarý ilacý neredeyse kalmamýþtý. Epeydir de, bu gerçeði kabullenmeye baþlamýþ görünüyordu. Ama, küçük de olsa bir umudun varolduðu düþüncesine sarýlmaktan vazgeçememiþti. Bu çaba Firuze’yi rahatlatýyordu. Bu yüzden ara sýra kulaðýna çalýnan bazý üfürükçülere gitmeyi ihmal etmiyordu. Neler denememiþti ki: komþularý, altý çocuklu Yarýmdünya Ýsmet’in evinde kýl çuval içinde yuvarlanmýþ, sonra yine çok çocuklu bir kadýnýn kocasýna ait ceketi giyip yatmýþtý, külotunun önünde de uzun bir süredir muska taþýyordu. Artýk çok fazla ses etmiyordu Yusuf. “Bizi yakan bu ateþ bir gün aydýnlanmaya da götürür. Her þeye raðmen, seni tanýdýðým güne þükrediyorum,” diye içinden geçirdi.

Mýsýr çarþýsýna girdiðinde yoðun bir baharat kokusu burnuna doluverdi. Çeþitli otlarýn terkibiyle oluþan rayihalarý ile, ayný zamanda bir renk cümbüþü meydana getiren aktarlarýn önü, dertlerine derman olacak bir ilaç bulmaya çalýþan insanlarla doluydu. Baþ aðrýsýna, pekliðe, öksürüðe karþý Hindistan’dan, Mýsýr’dan, Arabistan’dan gelmiþ her türlü baharat: saç boyamak, narin elleri güzelleþtirmek için kýna, asabi kadýnlar için yatýþtýrýcý bitkiler, iþtah artýrmak için Amber, nefes darlýðý için Günlük aðacý, iktidarsýzlýða karþý Hüsnüyusuf, yemeklere lezzet katmasý için çeþitli otlar, güzel kokular, macunlar ve merhemlerle insaný serseme çeviren bu karýþým, çarþýdan çýkýncaya kadar peþinizden gelmeye devam ediyordu.
Þimdiden kalabalýklaþmaya baþlayan Hasýrcýlar Sokaðýnda dükkanlarýný açan, temizlik yapan esnafýn, alýþveriþe gelmiþ Anadolulu tüccarlarýn, hamallarýn arasýnda yürürken, ani bir kararla güzergahýný deðiþtirip, Odun Kapý Yokuþuna saptý. Kasnakçýlar Sokakta tütüncü dükkaný olan, Yusuf’a uðramaya karar vermiþti. “Onu da alýr Gediðe beraber gideriz” diye düþünmüþtü. Daracýk, karanlýk, yan yana dükkanlarýn sýralandýðý sokaðýn sonundaki dükkana girdi. Çuvallar içinde, envai çeþit tütünün bulunduðu dükkanda, altýn sarýsý ince kýyým saray erkanýnýn tercihi tütünden, Yenice ve Kýrcali’de yetiþen, Ege’den, Karadeniz’den, Anadolu’dan gelen sigaralýk, pipoluk, tömbekilik þark tipi tütünlerle doluydu dükkan. Selim içeri girdiðinde Yusuf’un çýraðý temizlik yapýyordu. Çýrak, yaptýðý iþi býrakýp selam verdi Selim’e.
- Yusuf usta nerelerde? diye sordu çýraða.
- Ustam henüz gelmedi, Cibali’de bir toptancýya gideceðini söylemiþti dün, ne zaman gelir bilmiyorum, dedi.
- Allah Allah! Halbuki o da gedikteki törene gelecekti bugün, diye daha çok kendi kendine söylendi Selim.
Tekrar yola düþtüðünde, Yusuf’un gelmemiþ olmasýndan çok, son günlerdeki tuhaf davranýþlarýný düþündü. Derdinin ne olduðunu sorduðunda da, ýsrarla hiçbir þeyi olmadýðýný söylemiþ, pederiyle biraz tartýþtýðýndan, buna canýnýn sýkkýn olduðundan söz etmiþti. Kýrým’da Ruslarla iki senedir devam etmekte olan savaþ sebebiyle Yusuf’un iþleri çok iyiydi. Cepheye sigara ve tütün yetiþtirmekte zorlanýr hale gelmiþ; hatta birkaç kez karaborsadan tütün almýþtý. Baharda baþlayan savaþ hazýrlýklarý yaz boyu devam etmiþ ve Sivastopol’de yoðun çarpýþmalar yaþandýðý yönünde haberler gelmeye baþlamýþtý.

Zambak sokaðýn köþesinde durmuþ, ileriye doðru bakan Yusuf, ne yapacaðýna karar verememiþ düþünüyordu. Sýcak yüzünden sayfiye yerlerine gitmiþ ya da evlerinin serin köþelerine çekildikleri için bomboþ kalmýþ sokakta, bir iki köpek hýmbýl hýmbýl dolaþýyordu. Ayný kýza aþýk olan iki arkadaþýn, yýllardýr Firuze için yaptýklarý yarýþý, Selim’in galip bitirmesini bir türlü hazmedememiþti. Firuze’nin çulsuz Selim’e varmasý, zihninden atamadýðý bir saplantýya dönüþmüþ, maðlubiyetin getirdiði yürek acýsýný dindirmek mümkün olmamýþtý. Yüreðinin sesini dinleyerek kaç kez gelmiþti buraya artýk hatýrlamýyordu. Giderek bir buhurdanlýða benzeyen sokaðýn baþýnda, sýcaktan çok, baþka sebeplerden terleyen ellerini sürekli mendiliyle kurulamaya çalýþýrken, güneþ yakýcý bir soru gibi tepesine dikilmiþ, geçen her saniye hararetini artýrarak, eyleme geçmesi için kýþkýrtýyordu sanki Yusuf’u. Biraz daha vakit kazanmak için gölge bir yer bulabilme ümidiyle çevresine bakýnan Yusuf, vazgeçip hedefine doðru kararlý adýmlarla yürümeye baþladý.

Dükkana vardýðýnda, Davut temizliðini bitirmiþ Selim’i bekliyordu. Dükkana kilit vurup, Fatih’teki gedik merkezine birlikte yürümeye baþladýlar. Törene Davut’un ustasý ve yol göstericisi olarak katýlacak olan Selim ayný zamanda, gedik teþkilatýnýn muteber isimlerinden biriydi. Gedik düzeninde, tezgah baþýnda zanaat, zaviyelerde ise edep öðretilmesi esastý. Din ayrýmý gözetmeksizin, Gayr-ý Müslim tebaanýn da bu meslek örgütlenmesi içinde yer almasý, temelde iyi ahlaklý, yardýmsever ve cömert olmasýyla mümkündü. Herkes eþit sayýlýr, ancak aþama bakýmýndan küçükten büyüðe doðru bir saygý vardý teþkilatta.
Þeriat Kapýsý, Tarikat Kapýsý ve Marifet Kapýsý olarak üç aþamalý, dokuz dereceli olan bu teþkilata, hýrsýzlar, cinayet iþleyenler, küçültücü davranýþlarda ve iþlerde bulunan, çevresinde iyi tanýnmayanlar alýnmazdý. Çýraklar yalnýzca mesleki olarak deðil, manevi olarak da eðitimden geçer; Türkçe, Farsça, Arapça, matematik ve edebiyat öðretilir, tasavvufi bilgiler verilirdi. Haftanýn belirli günlerinde de, ata binmeyi, kýlýç, kalkan, ok ve mýzrak kullanmayý öðrenirlerdi. Gedik sahibi olabilmek için, çeþitli mertebelerden geçip ustalýk makamýna ulaþmak gerekirdi. Ancak o zaman bir dükkan sahibi olunurdu.

Zaviyede toplanan gediðin ileri gelenleri yerlerini almýþ, törenin baþlamasýný bekliyordu. Altýncý basamaktan biri eline tuz alýp, topluluðun ortasýnda duran suya saldý. Esnaf ve sanat erbabý salavat getirip dua ettikten sonra, kalfalýk makamý alacak Davut gösterilip öne çýkartýldý. Eðitim aldýðý ustayý sordular, Davut saygýyla Selim’i gösterdi. Gediklilerden biri sordu:
- De bakalým Ahiliðin açýðý kaçtýr?
- Dörttür.
- Say gelsin.
- Eli, yüzü, gönlü, sofrasý.
- Kapalýsý kaçtýr?
- Üçtür.
- Say gelsin.
- Gözü, beli, dili.
Bu sorulardan sonra iyi ahlakýna kendi ustasý dýþýnda üç usta daha tanýklýk etti. Herkes ayaða kalkarken, o sýrada bir hoca da dua okuyordu. Gedik baþkaný kalfalýk kuþaðýný Davut’un beline sarýp, üç düðüm atarken, öðütlerde bulundu. Davut kalfa, ustasýnýn ve orada bulunan büyüklerinin elini öptükten sonra þerbet içilmiþ ve zaviyeden dýþarý çýkýlmýþtý. Gediðin önünde toplanmýþ çeþitli esnaftan çýraklar hararetle kalfayý kutladýlar…

Hýzýr Külhani Sokaktaki dükkana vardýklarýnda saat on olmuþtu. Babasýndan Selim’e kalan nalýncý dükkaný, babasýna da dedesinden kalmýþtý. Üç kuþaktýr nalýncýlýk yapýyorlardý. Keseriyle yontuðu nalýnlarýn yongalarýný topladýðý meþin önlüðü giyip, hemen iþe koyulan usta ve kalfasý, Ýbrahim Paþanýn sipariþi olan nalýnlarý hazýrlamaya baþladýlar. Davut Kalfa bir yandan da çevre esnafýnýn kutlamalarýný kabul ettiði için, iþin çoðu Selim’e kalmýþtý. Paþanýn hanýmý için yaptýðý nalýna ayrý bir itina gösteriyordu Selim. Abanozdan yontuðu mercan kakmalý nalýnýn, sýrma ile karýþýk inci iþlemeli kadife kemeriyle uðraþýyordu. Raflar, þimþir ya da abanozdan yapýlmýþ, sedef iþlemeli, gümüþ tel sýrmalý, mercan kakmalý ya da ayna kýrýklarý ile süslenmiþ nalýnlarla doluydu. Babasýndan ona kalan keseriyse bir yonga kümesinin üstünde yaný baþýnda duruyordu. Bu sýrada, sabahtan beri giderek þiddetini arttýran rüzgar, dükkandan içeri girerek yongalarý daðýtýrken, sokaðýn tozunu da beraberinde getirmiþti. Hemen kapýyý kapatan Selim, baþýný cama dayayýp bir süre rüzgarýn güçü karþýsýnda eðilen ve çatýlara sert darbeler vuran aðaçlarý seyretti. Taburesine oturduðunda biraz önce yongalarýn daðýlmasýyla devrilmiþ olan baba yadigarý keseri eline alýp kucaðýna koydu. Rüzgar, sanki içeri girebilmek için kuvvetli kollarýyla zorluyordu kapýyý…

Kapýnýn sesiyle, daldýðý iþten korkuyla sýçrayan Firuze, mutfakta una bulamakta olduðu patlýcanlarý býrakýp ellerini yýkadý, ocaðýn üstündeki tencerenin kapaðýný araladý, telaþla kapýya doðru seðirtti.
- Kim o? diye seslendi .
- Ben Yusuf, Selim’den bir haber getirdim Firuze!
Yeþillikler arasýndaki küçük ev Selim’e babasýndan kalmýþtý. Merakla kapýyý aralayan Firuze:
- Ne oldu Yusuf bey hayýrlý bir haberdir inþallah, diyerek tasalý bir ifadeyle baktý.
- Hayýrlý hayýrlý, buyur etmeyecek misin biraz soluklanayým hele?
- Kusura bakma Yusuf bey, kimseyi beklemiyordum… böyle siz gelince þaþýrdým.
Kenara çekildi içeri girmesi için.
Sade döþenmiþ oda da, boydan boya bir sedir, þal kaplý yastýklar, bir iki sehpa, beyaz örtüler, Yaðcýbedir iþi bir Yörük halýsý, ilmi ve dini birkaç kitap, duvarda asýlý Kur’andan ayetler ve hadisler içeren birkaç tane hat vardý. Uzun boylu, siyah dalgalý saçlarý, deniz rengi yeþil gözleri, beyzi yüzüne tarifsiz bir güzellik katan kalýn siyah kaþlarý, hafif kemerli burnu ve narin dudaklarýyla yirmi yaþlarýnda güzel bir kadýndý Firuze. Bahar dallarýnýn serpiþtirildiði basma þalvarý, beyaz gömleði ve geliþi güzel saçlarýný örttüðü eþarbýyla kaþlarý kalkýk soru sorar gibi konuþmadan Yusuf’a bakýyordu. Kuþaðýnda duran tütün kesesini çýkarýp bir sigara sardý Yusuf.
- Sana da sarayým mý Firuze?
- Kullanmadýðýmý biliyorsunuz Yusuf bey.
- Ne zamandan beri bey olduk Firuze, sen yine eskisi gibi Yusuf de bana.
Yusuf, bir duman perdesinin ardýnda kalan gözlerine, þalvarýn içindeyken bile belli olan vücut hatlarýný, diri dolgun memelerinin uçlarýný gizleyemeyen gömleðinden kalçalarýna doðru hiç utanmasýz kýsa bir seyahat yaptýrýrken, zihninde de baþka seyahatler yapýyordu.
“ Ne kadar çok inanmýþtým sana, aþkýmýza, meðer nasýl da aldanmýþým! Peþinde olduðum yýllar boyunca, yüreksizliðim yüzünden sana açýlamadýðým için nasýl piþmaným þimdi…

Kim bilir, belki de yalnýzca kuruntuydu tüm bunlar. Karmakarýþýk olmuþ bir dimaðýn hezeyanlarýdýr belki de bu düþündüklerim. Aslýnda, senin davranýþlarýn ve sözlerin üstüne inþa ettiðim bu temelsiz ve çatýsýz binanýn altýnda kalmadým mý bir anda, Selim’e varýnca? Arkamdan ne kumpaslar dönmüþ ve ben hiç birini görememiþim meðer…

Neler düþünüyorum böyle. Bu ben miyim? Tüm o davranýþ ve sözler arasýnda kurduðum yanlýþ ve doðrulanabilir hiçbir zemine oturmayan bir baðlantýnýn tuhaf, ama o kadar da çaresiz býrakan karmaþýk gerçekliðinde yatýyor her þey.

Aþk yalnýzca bir yanýlsama. Bir çocuðun tekmelediði bir teneke kutu gibi gürültüyle oradan araya savruluyorum tutunamadan. Halbuki senin için yaptým her þeyi. Sýrtýmdan hançerlediniz beni. Yosma!.. Firuzem!”

- Þerbet içersiniz herhalde, diyen Firuze’nin sesiyle daldýðý düþüncelerden uyandý.
Bir cevap vermesini beklemeden mutfaða geçen Firuze, bir yandan serinlikte bekleyen sürahiye uzanýrken, diðer yandan da zihninde dolanan sorulara bir cevap bulmaya çalýþýyordu.
Gülsuyu kokan þerbetle içeri girdiðinde Firuzeyi þöyle bir baþtan ayaða süzdü.
Pembe avuç içleri hafif terlemiþ olan Firuze þerbeti uzattýðý sýrada eline dokundu Yusuf. Firuze elini çekmeye fýrsat bulamadan, gömleðinin manþetinden sýyrýlan ince beyaz bileðini yakaladý Yusuf:
- Otur hele þöyle yanýma, dedi sýrýtarak.
Bileðini hýzla çeken genç kadýn canýnýn yanmasýndan deðil, kirlenmiþ olduðu duygusuyla bir süre ovuþturup durdu bileðini. Hiddetten kýpkýrmýzý kesilmiþ yüzünde, yýllar önce çukura düþtüðü sýrada oluþan ayný ifade vardý.
- Ocakta yemeðim vardý, ne diyecekseniz deyin Yusuf bey! dedi sinirlenerek.
- Ne o öyle, türbe eriði gibi kýzardýn. Kýzma hemen. Ayný alaycý sýrýtýþ yapýþýp kalmýþtý suratýna sanki Yusuf’un. “Kaltak! Benim sayemde oldu her þey: evliliðiniz, Selim’e verdiðim borçlar. Bende olmayan ne var Selim’de? “ diye, giderek kabaran bir öfkeyle düþündü.
Kadýnýn tedirginliði, sessizlik uzadýkça giderek çoðalmaktaydý Yusuf ise gözlerini dikmiþ mütemadiyen kadýný seyrediyordu. Birden ayaða kalktý:
- Ben artýk gideyim,dedi.
Þaþýrmýþtý kadýn, yeþil gözlerinde bir gölgelenme oldu.
-Selimden haber getirmiþtiniz, diyecek oldu kekeleyerek. O an, hýþýmla üstüne atýldý genç kadýnýn. Bir yandan öpmeye çalýþýrken, bir yandan da galiz konuþmalarla gömleðini çýkartmaya çalýþýyordu. Ýtirazlarý bir iþe yaramayýnca yumruk vurmaya, ümitsiz gözlerle eline geçirebileceði bir þey aramaya çalýþýp kendini müdafaa eden Firuze, hiddetle baðýrmaya baþladý. Ancak, eþiði çoktan geçmiþ, gözü þehvetten kararmýþ olan Yusuf, tüm bu karþý koymalara, haysiyet üzerine yapýlan kýsa kesik konuþmalara kulaklarýný çoktan týkamýþtý.
- Sensiz bir hiçim Firuze! Firuzem! Kelimelerinden baþka bir þey çýkmýyordu aðzýndan. Firuzem! ismini sayýklamaktan baþka bir þeyi düþünecek halde deðildi. Güçlü kollarý arasýnda ümitsizce çýrpýnan genç kadýnýn arzusuna hilafýn yaptýðý bu davranýþý kavrayacak durumu da kalmamýþtý artýk. Genç kadýnýn feryatlarýný da, üst üste yüzüne vurduðu kuvvetli tokatlarla kesince, dýþarýda köpürmekte olan rüzgarýn uðursuz uðultusundan baþka bir ses duyulmaz oldu. Tamamen sessizleþen genç kadýnýn gövdesinden yayýlan ter, heyecan ve kederden oluþan buðu, esrarlý bir tütsü gibi daha da sarhoþ etmiþti Yusuf’u. Bu savunmasýz, dilsiz gövde, yepyeni bir sultanlýðýn kapýsýný açmýþtý sanki. Onun þehvetinin hizmetine giren; sonsuz emirlerin, isteklerin fütursuzca karþýlanabileceði, dilsizleþtirilmiþ hizmetkarýndan hiçbir itiraz gelmeden faydalanabilirdi artýk.
-Firuzem, Firuzem! diyerek, dudaklarýný ve göðsünü öpüyor, pervasýz ve hoyrat ellerini gezdiriyordu genç kadýnýn mermerden gövdesinde.
Onun zorla boyun eðiþindeki kendini beðenmiþlikte, erkekliðinin aþaðýlanýþýný gören Yusuf, daha da hýrçýnlaþarak, kaba ve hor davranýþlarla bu çýplak, dilsiz ve masum kadýnýn üstüne tüm güçüyle abandý. Sonra tekrar. Tekrar. Tekrar… Tekrar…

Her þey bitmiþti. Soluk soluða kalmýþtý. Soluðunun bir düzene girmesini, ateþin kendi bedeninden ayrýlan son su damlasýyla sönmesini bekledi. Çýlgýnlýðýnýn yatýþmasý pek uzun sürmedi. Yavaþ yavaþ, yüzünü dayadýðý Firuze’nin yanaðýndan uzaklaþýrken, yüzüne yapýþmýþ genç kadýna ait kan, ter ve gözyaþýyla ýslanmýþ uzun, simsiyah saçlarýndan kurtulamadý bir süre. Dizlerinin ve iki elinin üzerine doðrulduðunda, kurbanýný ona baðlayan tek baðdan da kurtulmuþ oldu böylece. Kadýnýn kýpýrtýsýz gövdesinden birkaç santim uzaðýnda, aðzýndan kan gelen narin yüzüne baktý. Giderek yatýþan deliliðinin gözünü kör eden perdeleri kalktýkça, bu ayrýksý sükunetin varlýðý odayý doldurdukça, elinde kalan tek þeyin, dehþetle yüzleþmek olduðunu kavramaya baþladý.
Rüzgarýn þiddetiyle çarpan bir kapýnýn gürültüsüyle kendine geldi. O sýrada, birkaç dakikalýðýna kapanan duyularýnýn tümünün açýlmasýyla, burnuna ve genzine dolan dumaný fark etti. Firuze’ye saldýrdýðý sýrada elinden düþürdüðü sigara, içi kuru ot dolu olan sediri tutuþturmuþtu. Ayaða kalkýp saðýna soluna bakýndý, bir þal alýp alevlere vurmaya baþladý. Ne yapsa fayda etmiyordu, sanki söndürmeye çalýþtýkça daha da büyümekteydi alevler. Elindeki þal da tutuþmuþ, alevler canýný yakmýþtý. Bu kez bir seccade kaptý, onunla dövmeye baþladý köpüren alevleri. Ancak alevler o denli hýzlý hareket ediyordu ki, yetiþmekte güçlük çekiyordu. Bir çekirge misali, bir sedirden diðerine, bir yastýktan diðerine atlýyordu. Sonunda bu çabadan vazgeçip son kez Firuze’ye baktý, sonra dýþarý attý kendini. Köpeklerden ve elinde þemsiyeleri ile birkaç ev öteden gelen iki kadýndan baþka kimse yoktu sokakta. Üstünü baþýný düzeltip, aksi istikamette hýzlý adýmlarla uzaklaþtý…

Mis Sokaktan Beyoðlu’na çýktý. Bir vitrine bakarak oyalandý bir müddet. “Tanrým ne yaptým ben? Nasýl yapabildim Firuze’ye bunu? Sýzlanmanýn ne faydasý var þimdi. Hakketmiþti yosma! Oyuna gelecek adam mýyým ben? Firuzem!”
Bu med-cezir içinde vicdanýyla boðuþan Yusuf, gerisin geri eve doðru koþmaya baþladý. Sokaða girdiðinde bir çýra gibi yanan evle karþýlaþýnca donakaldý.

Yüksek ökçeli natýr nalýnlarýna bakan bir müþteriye, nalýnýn ince iþleri ve kullandýðý malzemenin saðlamlýðý üstüne bilgi veren Selim, sonunda ikna olan müþteriye malýný vererek, yüzünü ýslatmak üzere arka kýsmýna geçti dükkanýn. Bunaltýcý sýcaðýn etkisinden kaçabileceði bir yer yoktu. Baþýna da döktüðü suyla biraz olsun serinlemiþti: “Bugün Ýstanbul yanýyor!” diye düþündü.

On bir sularýnda baþlayan yangýna mahalleli müdahale etmeye çalýþýyordu, ancak Beyoðlu çeþmelerinin çoðu sakalar sularýný çoktan daðýttýklarý için kilitliydi. Komþular evden getirdikleri küçüklü, büyüklü kovalarla yangýný söndürmeye çalýþýyor, ama tüm çabalar yetersiz kalýyordu; yangýn bütün evi sarmýþtý ve kimse içeri giremiyordu. Rüzgar da, üzerine düþeni yapmaya baþlamýþtý. Beraberinde taþýdýðý bir alevi, mýhlandýðý yerden kurþun gibi fýrlayan kor olmuþ bir çiviyi, komþu eve ulaþtýrmýþtý bile. Yusuf büyük bir keder ve piþmanlýkla, bu kadar hýzlý yayýlabileceðini düþünmediði yangýný önce uzaktan seyretmiþ, sonra o da alevlerle savaþanlarýn arasýna katýlmýþtý.

Beyazýt kulesinin nöbetçi katýndaki köþklü, esen þiddetli rüzgarda tutunduðu yerden ayrýlýyormuþ gibi sesler çýkarýp, zangýr zangýr titreyen çember þeklindeki ahþap odanýn içinde, avýný gözleyen bir atmaca gibi Ýstanbul’un üzerinde belirecek olan kýyamet habercisi kara dumaný gözlüyordu. Galata’nýn sýrtlarýnda ince uzun yýlankavi dumaný gördüðünde beti benzi attý önce, gözlerini fal taþý gibi açarak dikkatlice baktý. Sonra bir koþu iþaret katýna çýkýp bir döþeðe uzanmýþ dinlenen Aðasýný dürtüp, kule geleneklerine uygun olarak, biraz da telaþla seslendi:
- Aðam, Aðam kalk bir çocuðun oldu!
- Kýz mý oðlan mý?
- Kýz!
Galata ve Serasker kulesinin tepesindeki köþklüler dumanlarý görüp, gündüz yangýnlarýný haber veren kýrmýzý bayraklarý koymuþ ve Tophaneden atýlan yedi pare top atýþýyla felaket bütün Ýstanbul’a duyurulmuþtu.

Limanýn olaðan kargaþasý içinde bir ses duyuldu: Tulumbacýlar!
Köprünün üstünü iþgal eden kalabalýk hýzla kenara çekildi. On kiþilik bir güruh, Allah! Allah! nidalarý ile gürültüyle koþuyordu. Üstleri çýplak, kurþuni þalvarlarý, vücutlarýnýn çeþitli yerlerine kýzgýn demir ya da antimuanla yapýlmýþ dövmeleri, kimi çýplak ayak, kiminin ayaðýnda tulumbacýlarýn giydiði karakaçan, suratlarýnda vahþi bir ifade, ter içinde nefes nefese kalmýþ koþarak geliyorlardý. Ýki kiþinin omuzlarýnda taþýdýklarý yirmi beþ kiloluk, emme-basma tulumba, her birinin elinde balta, kürek, kazma, urgan, hortum, merdiven, teneke ibrikler, naralar atarak kimi genç, kimi ihtiyar, kimi de iri cüsseli, saçý baþý daðýnýk serdengeçtilerden kurulu Eminönü Ocaðýnýn tulumbacý bölüðü, Pera yönünde hýzla gözden uzaklaþtý.

-Yangýnnnn vaaaaaaaaar! Yangýnnnn vaaaaaaaaaaar!
- Haaaayt! Karada aslan, denizde kaplan, yetmiþ iki buçuk millete duman attýran, yaman gelir, yaman gider. Kasým Paþanýn yiðitleri bunlar! Nidalarý ile ilk tulumbacý bölüðü görünmüþtü sokaðýn ucunda.
-Yangýnnnnnn vaaaaaaaaar! Feridiyedeeeee yangýnnnn vaaaaaaar!

Yangýnýn baþladýðý Feridiye mahallesine Harbiye nazýrý, zabitler, farklý semtlerden tulumbacýlar gelmeye baþlamýþtý bile. Daracýk sokaklar, birbirine yakýn evler ve rüzgar, yangýný söndürmek için verilen uðraþýyý güçleþtiriyordu.
-Yaman gelir, yaman gideriz Tophaneli aslan tulumbacýlarýz! Zaman ilerledikçe, gelen tulumbacýlarýn sayýsý artýyorken, yangýn da ayný oranda büyüyordu sanki.
Halk telaþ içinde evlerinden mobilyalarýný, deðerli eþyalarýný, hatýralarýný kurtarmaya çalýþýyor, ancak herkes kendi derdine düþtüðü ve yeterli hamal bulunamadýðý için her yerde bir düzensizlik hüküm sürüyordu.

Yaptýðý iþe dalmýþ olan Selim kapalý duran dükkan kapýsýnýn ötesinde geçen koþuþturmayý gördüðünde, insanlarýn fýrtýnadan kaçtýðýný düþünüyordu. Komþu esnaftan Zýmzým Mustafa’yý kapýda görünce gülümsedi. Kalkýp kapýyý açtýðýnda Zýmzým Mustafa’nýn yüzündeki kederli ifadeden ters bir þeyler olduðunu anladý.
- Zýmzým ne bu suratýnýn hali, Çarþamba pazarýna dönmüþsün!
- Haberin yok galiba, Feridiye’de yangýn varmýþ…!
- Aman Tanrým!
Bir balyozla vurmuþlar gibi, allak bullak olmuþtu Selim. Hemen toparladý kendisini:
- Ben eve gidiyorum Davut, dükkaný sen kapatýrsýn… Önlüðünü çýkarýp bir köþeye attý.
- Ustam, ben de geleyim seninle, bakarsýn yardýmým dokunur.
- Peki, nasýl istersen. Sen paþanýn mallarýný hazýr et, sonra da gel. Daha fazla oyalanmadan yola koyuldu Selim.

Herkes sokaklara fýrlamýþ ve yangýn yerine doðru büyük bir kargaþa içinde koþmaya baþlamýþtý. Beyoðlu eþrafý ne yapacaðýný bilemez haldeydi. Yangýn henüz birkaç evi küle döndürmesine raðmen yakýn mahallelerdeki insanlar eþyalarýný pencerelerden atýyor, baðýrýþ çýðrýþ içersinde koþturup duruyordu. Yangýn yerindeki kalabalýk çoðaldýkça, baþýbozukluk da artýyordu. Çalýþmayan tulumbalar, yetmeyen su, çeþme bekçilerinin geç kalýþý, suyun uzaklardan getirilmek zorunda oluþu, tulumbacýlarýn düzensizliði karmakarýþýk bir yün yumaðýna çevirmiþti ortalýðý sanki.

“Ne yapýyor acaba þu an tek baþýna. Herkes kendi derdine düþmüþ yardým edeni de yoktur. Allah’ým ayaklarýma, ciðerlerime güç ver, yanýna varayým Firuze’min.”
Selim’le birlikte ayný yöne koþan kalabalýk, þimdi bir engel gibi görünüyordu Selim’e. Elleriyle önünde koþanlarý çekiþtirerek yol açýyor, insanlara çarpýyor, tökezler gibi oluyor, sonra toparlayýp kendini zaman ve ateþle yaptýðý yarýþa devam ediyordu. Köprüyü geçince, hangi yol daha kýsadýr? diyerek bir yandan koþmasýný sürdürürken, kararsýzlýkla muhakemede bulunuyordu. Kalabalýk, týpký yataðýný bulmuþ bir nehir gibi akýyordu. Öylesine gürültülü ve zorlu bir akýþtý ki, bundan kurtulmasý pek mümkün görünmüyordu zaten. Selim de kendini bu akýntýya býraktý tevekkülle.

Ýzdihamdan ve daracýk sokaklardaki karmaþadan müteþekkil bir korku her yaný sarmýþtý. Ateþ ilerledikçe, yangýnla savaþmaya çalýþan tulumbacýlar ve zabitler mahalle mahalle geri çekilmeye baþlamýþtý. Rüzgar, alevleri oyunbaz bir kedi gibi oradan oraya sýçratarak yangýný söndürme ümitlerini de azaltýyordu. Alevler evlerin çatýlarýndan diðer evlerin çatýlarýna bir þelale gibi dökülerek, hala içerde birkaç parça eþyasýný kurtarmaya çalýþan insanlarýn üzerine yaðýyordu. Selim nihayet yangýn yerine ulaþmýþtý. Ancak, evinin olduðu sokaða gitmek imkansýz gibiydi. Yangýnýn vahametini o zaman anlayan Selim, telaþ içersinde tanýdýk birilerini aramaya baþladý. Rüzgarýn dalgalandýrdýðý yaprak hýþýrtýlarýna karýþan yangýn çatýrtýlarý, tuhaf bir musikiyle peþrev yapýyordu henüz. Daha cehennem þarkýsý baþlamamýþtý. Bir saat içinde Zambak sokakta yanmayan tek bir ev bile kalmamýþtý. Rüzgarla birlikte eðilip bükülen alevler, dolambaçlý yollar izliyor ve önüne çýkan her þeyi dümdüz ediyordu. Bir sokaðýn ucundaki evi kurtardým diye düþünürken, sokaðýn öteki ucunda, arkadan dolanarak gelmiþ yeni bir yangýn uç veriyordu. Kalabalýðýn arasýnda tanýdýk bir sima görür gibi oldu Selim. O yöne doðru giden Selim, koluna yapýþtý Tahtaburun Cemil’in. Yüzü gözü yaðlý isten kararmýþ, nefes almakta zorluk çekiyor ve aksýrýp týksýrýyordu.
- Cemil, benim Selim! Tanýyamamýþ gibi yüzüne baktý bir öksürük nöbetine tutularak. Zorla konuþabildi.
- Büyük felaket Selim! Her yer yanýyor.
- Firuze’yi gördün mü Cemil? O iyi mi? Bir þeyi yok ya!
- Hiç görmedim. Yangýn sizin evden baþlamýþ diyorlar.
- Oy Firuzeee, gülüm!..
Cemil’i iki büklüm olmuþ öksürük kriziyle baþ baþa býrakýp, sokaðýna ulaþabileceði bir yol bulmak üzere oradan ayrýldý. Her yer, yangýndan kaçýrýlmaya çalýþýlmýþ ve çoðu yanmýþ kitaplar, der top edilmiþ halýlar, üstüne basýlýp kýrýlmýþ müzik enstrümanlarý, parçalanmýþ arabalarla doluydu. Bunlarýn arasýnda yürümek ve yangýnýn olasý tuzaklarýna dikkat ederek geçmek gerekiyordu. Yokuþlardan, içine gözyaþlarý karýþmýþ erimiþ metal pýnarlar akýyordu. Pencerelerin camlarý büyük bir þamata ile kýrýlýyor, parçalarý insanlarýn çýplak ayaklarýný kesiyor, yüzüne gözüne sýçrýyordu.

Tarlabaþýna doðru yayýlan yangýn, Büyük Parmak Kapý ve Hasnun Galip Sokaða sýçramýþ, oradan Mis Sokaða, sonra Farabi, Aða Cami ve Sakýz aðacý ve nihayet Kalyoncu Kulluða kadar yayýlmýþtý. Her yanda bir korku, þaþkýnlýk, telaþ hüküm sürüyordu. Yangýn taþkýn bir sel gibi hýzla yayýlýyor, aileler periþan bir vaziyette kayýp yakýnlarýný, çocuklarýný arýyordu. Sanki yüz kiþi tarafýndan ayrý ayrý yerlerden kundaklanmýþ gibi her bir yaný sarmýþtý alevler. Birkaç saat sonra Beyoðlu’nun yarýsý alevden tuzaklarýn altýnda inim inim inlemekteydi. Kapkara dumanlar, rüzgarýn da yardýmýyla kara bir örtü gibi Pera’nýn, Galata’nýn, Haliç’in bütün mahallelerini örtmüþtü. Kýzgýn korlar, çiviler, metal parçalarý uçuþuyor, nereye gideceðini bilemezmiþ gibi havada bir tur atýyor, sonra bir volkanýn lavlarý gibi evlerin çatýlarýna akýyordu. Karadenizli ahþap ustalarýnýn titizlikle iþledikleri, ahþap sanatýnýn eþsiz örnekleri, þahniþinler, çatý kenarý süslemeleri, camilerin ahþap minareleri bu cehennemden paylarýný alýyordu. Sokaklarýn bu olaðanüstü aydýnlanmasý, sýcaðýn bu dayanýlmaz yüksekliði karþýsýnda insanlar çaresiz kalmýþtý. Seraskerlikten, köþklülerden insanlar saða sola emirler yaðdýrýyor, neredeyse Ýstanbul’un bütün tulumbacý ocaklarýndan gelen bölükler canla baþla alevlere karþý amansýz bir savaþ veriyordu. Köpek sürüleri korkuyla uluyor ve kaçacak delik arýyor, bulduklarý küçük bir açýklýða sýðýnýyor ama alevler oraya da ulaþýnca gerisin geriye acý feryatlar atarak kaçýyorlardý. Askerler yanmýþ üniformalarýyla yangýnzedelere yardým ediyordu. Kavrulmuþ saçlarýndan hala duman tüten insanlar acý içinde kývranýyor, baþýboþ dolaþan atlar, yaralýlarýn, yanmýþ cesetlerin arasýnda sahibini arýyordu. Dar sokaklara yýðýlan eþyalarý kurtardým diye düþünürken, sinsi bir düþman gibi arkadan gelen alevlere teslim oluyordu eþyalar ve insanlar. Bir alev çemberinin ortasýnda kalmýþlar gibi kaçacak tek bir delik bulunamýyordu.

Bütün bunlar olurken, þehrin bütün haydutlarý, çeþitli milletlere mensup fedailer ve hýrsýzlar da, sözbirliði etmiþçesine yangýn yerine akýn etmiþti. Eþya kurtarýyorum diye eve dalanlar ortalýðý talan edip, ganimeti yüklenip kaçýyordu. Ýmparatorluk askerleri neyle uðraþacaðýný þaþýrmýþ durumdaydý. Yangýnla mý yoksa bu hýrsýz sürüsüyle mi baþ edeceklerdi þaþýrmýþtýlar? Tulumbacýlar, sakalar ve hamallar kendi aralarýnda anlaþýp bazen bu talana karýþýyor ya da para karþýlýðý yardým ediyordu. Hýrsýzlar birbirleriyle çatýþýyor, cinayet iþleniyor, kýlýçlar, palalar, hançerler havada uçuþuyordu. Tam bir baþýbozukluk hakimdi her mahalle ve sokakta.

Selim de oradan oraya koþturuyor, kapkara olmuþ yüzünde iki aydýnlýk çukur gibi duran gözlerinde, yaþanan büyük felaketin, facianýn yol açtýðý dehþetin izleri okunuyordu. Bu cehennem sýcaðýnda hummaya tutulmuþ gibi titreyen bir adam, aklýný kaçýrmýþ kendi etrafýnda pervane gibi dönüp kaybolmuþ çocuðunu arayan genç bir anne, elinde kýlýcýyla, ganimeti paylaþamadýklarý için kavgaya tutuþtuðu hasmýnýn canýný alan zebella gibi bir harami, bir kenara yýðýlmýþ acý çýðlýklar atarak kavrulmuþ ellerine bakan genç bir delikanlý; hepsi ve daha nicesi bu uðursuz ve garabet oyunun uyumsuz aktörleri gibi, cehennem ateþiyle aydýnlanan bu sahnede bir araya gelmiþti. Evine varabilmek için yaptýðý her hamlesi, ateþten bir duvar tarafýndan engellenen Selim, yaralýlar ve cesetler arasýnda Firuze’yi arýyordu.
“Dokunmaya kýyamadýðým sedef tenine, gül yüzüne tekrar bakabilecek miyim Firuzem?”, diyerek deli gibi dolanýyordu. Kalabalýðýn arasýnda bir ara Yusuf’u görür gibi olmuþ, ama gözden kaybetmiþti. Sokak sokak Firuze’yi ararken, ateþle dansýn ölümcül sahneleniþini görüyordu her yerde.
Kuvvetli, ayaðýna çabuk cesur tulumbacýlar, ateþin içine naralar atarak dalýyor, kundaðýnda unutulmuþ bir bebeði ya da ayaklarý tutmayan bir ihtiyar kadýný kurtarýyordu. Müslümanlar ve diðer dinlerden olan insanlar bu ortak düþmana karþý cengaverce, birlikte meydan okuyor ve çarpýþýyordu. Dünya malý, dünyada kalýr diyen insanlar canlarýný kurtarmaya bakýyor, kimisi nasýlsa yangýndan kaçýrýlabildiði bir taburede, keder içinde, evinin yanýþýný seyrediyordu. Gündüz gözüyle kara bir gece yaþanýyordu sanki.
Yangýnýn tahribatý büyüdükçe, kalabalýk arasýndaki kargaþa daha da artýyor ve deliren ümitsiz insanlar boþ gözlerle enkazýn arasýnda dolanýyordu. Yanmýþ, kömür olmuþ bebeðini baðrýna basmýþ anneler, derileri kalkmýþ, soyulmuþ, su toplamýþ acý içinde feryat eden ihtiyarlar, çocuklar ve kadýnlar, aðlaþýp dövünerek sahile kaçmaya çalýþýyordu. Her dilden dualar iþitiliyordu. Kaçan kalabalýk, hala dört bir yandan gelen tulumbacýlar, askerler, saray habercileri, paþalar, haydutlar, kayýp ailelerini bulmak için gelenlerle týpký, iki ordunun göðüs göðse çarpýþmasý gibi daracýk ve kül yýðýnýyla, kor ateþle dolu sokaklarda birbirlerinin üstüne yýðýlýyordu…

Sabaha karþý, rüzgarýn da durmasýyla söndürülen yangýnýnýn geride býraktýðý zayiat çok aðýrdý; sekiz bin ev yanmýþ, üç bin insan ölmüþtü. Sahil, sanki bir düþman tarafýndan buraya kadar püskürtülmüþ insanlarla doluydu.
Selatin camilerinden duyulan müezzinlerin ýstýrap ve hüzün dolu sesleri, güneþin doðuþuyla birlikte, ýþýl ýþýl bir yaz günün baþladýðýný haber veriyordu. Felaketten canlarýný kurtarabilenler, birkaç parça eþyasý ve ailenin sað kalan fertleriyle birlikte, ateþin bir dost olduðu kadar, nasýl bir þiddeti de içinde taþýdýðýný, yaþam kadar ölümü de kucakladýðýný anlýyordu. Bir sofistin dediði gibi: Bir odun ateþinin yanarken söylediði þarkýnýn romantikliði kadar, bir volkana da dönüþebileceðinin dramatik bilgisine varmanýn gizemini çözmeye çalýþýyorlardý…

Selim, sokaðýna ulaþmýþ, evinden geriye kalan þeyin ne olduðunu anlamaya çalýþýyordu. Yönünü kaybetmiþ gibi evinin nerede olduðunu bulamadý önce, sokak boyunca saðlý sollu uzanan bir kül ve enkaz yýðýnýndan baþka bir þey yoktu. Nihayet evinden arta kalan bahçeye vardý. Hala dumanlar tütüyordu enkazdan. Kapýnýn basamaklarý önüne, günün bütün yorgunluðuyla dizleri üstüne çöktü kaldý:

”Birine ulaþmadýkça yolun ne anlamý kalýr Firuze!”

Elinin yanmasýna aldýrmadan yerden avuçladýðý külleri öfkeyle havaya savurdu. Yaðmur gibi üstüne baþýna yaðarken küller, hýçkýra hýçkýra aðlamaya baþladý.

“Her þey küle döndü, ateþ söndü. Ya ruhumdaki ateþ, onu nasýl söndüreceðim?”

Bu sýrada bir el omzuna dokundu. Bir umutla bu elin sahibine baktý. Keder içindeki kadim dostu Yusuf’u gördü.

- Ah Yusuf, yalnýz Ýstanbul deðil, yüreðim de yandý!

Nefesim Sensizlik Kokuyor

Kýrýk bir kadehsin sen elimi kanatsan da.Eski bir þarkýsýn sen yüreðimde yankýlanan.Defalarca dinleyip ,dinlemekten býkmadýðým , her dinlediðimde gözyaþlarýmla eslik ettiðim bir eski ask þarkýsýn sen.Puslu sabahlarda yarýnlarýmda kurduðum hayallerimsin sen.Sen, beni terk etsen de hayallerimin en güzel düþüsün.Çekip gitsen de gönlümden kopartmaya kýyamadýðým nazenin çiçeðimsin .Sönmüþ bir yýldýzsýn sen gözlerimde ; sen uzaklarda olsan da seni gözlerimden silemiyorum ve de gözlerimi sana bakmadan alamadýðým parlak yýldýzým sen sen..,

O parlak gözlerinde mutlu ömrümü yasadým .Bir bahar yasadýmsa kalbimin karakýþlarda bil ki ;senin gözlerindeki yasama sevinçlerindeki bahar tomurcuklarý sayesindedir.Bin defa ölümdümse yasarken ; bil ki senin gözlerinden süzülen gözyaþlarýna kýyamadýðýmdandýr.

Ardýna bakmadan, kollarýmý kollarýndan mahrum býraktýðýn için gecenin sessizliði ruhumu týrmalýyor. Hasretimin çýðlýklarý karanlýk geceyi hýçkýrýklara boðuyor. Bir mum ýþýðý gibi yavaþça sönüyor yasam ýþýðým. Ne uzanan bir el ne de ýþýklar var karanlýk var odamda. Karanlýklar içinde üþüyormuþ gibiyim.

Kaybettim tüm yaþama sevinçlerimi, yüzümdeki seninle açan gülüþlerimi özledim.Senden kalan yalnýzlýklarýmda hüzün denizlerinde fýrtýnalarla savaþýyormuþum gibiyim.Sensiz yasarken seninle her gün ölüyormuþ gibiyim...Asýrlar geçse de solmaz derken askýmýz ,ilkbaharlarý býrakýp karakýþlara yenildik.Bir ömür boyu bitmez derken sevdamýz hüzün denizindeki ayrýlýk fýrtýnalarýna yenildik.Hayallerimizde Cennetteki Leyla ile Mecnunu yasarken sevdanýn gururu altýnda ezildik ve sevdamýza ask-ý memnu derken þimdilerde birbirimizi gördüðümüzde ayrý iki yabancý gibiydik.

Aþk Dedikleri

Aþk: en yalýn biçimde anlatýlan tek kavramdýr o,adý kendisidir zaten.Onu anlatmak için sonu gelmez cümleler kurmanýza gerek yoktur.''Aþýk oldum'' dediðiniz an akan sular durur,küçücük çocuk bile sizi rahatlýkla anlar.Çünkü aþkýn dili tektir.Aþk cesaret ister,kocaman bir yürek ister.Nedir bu aþk denilen þey?Elle tutulmaz,gözle görülmezbir þeyse nedir bu yaþanan somut acýlar,güzellikler?Aþk,hayatýn bize hazýrladýðý en güzel sürprizdir,bu yüzdende kalpleri ne zaman ele geçireceði hiç belli deðildir.Daha ne olduðunu bile anlayamadan onun hükümdarlýðýna giriverirsiniz.Aþkýn zamanýný biz ayarlayabilseydik eðer ve kime neden aþýk olduðumuzu anlayabilseydik,aþkýn sýrrýnýda çözerdik herhalde.Ama o zamanda aþkýn insaný alýp götüren büyüsü tamamen kaybolurdu.Aþk hayata ve zamana karþý iþlenen en büyük suç ortaklýðýdýr,aþk hayatýn bütün tek düzeliðine,bütün sýradanlýðýna en soylu baþ kaldýrýdýr.Ondan korkup kaçmak hiç kimseye yakýþmaz.Ve elbette yaþanýlan aþký suçlamak,yargýlamak,karala! mak da aþka yakýþmaz.Bu önce haksýzlýk kendinize saygýsýzlýk olur.Ýnsan sonuna kadar savunmalý aþkýný karþýlýk görmesede,acý çekeceðini hissetsede,yarýn terk edileceðini bilsede,ailesini karþýsýna alacaðýný bilsede taviz vermemeli aþkýndan.''SENÝ SEVÝYORUM'' diyebilmeligöðsünü gere gere.Aþk iþte o zaman aþktýr.Ve bunun doðrusu yanlýþý yoktur,zaten aþkýn kendisi doðrudur.Kime karþý duyuluyorsa bu aþk,doðru insanda iþte odur.Aþkýn zamaný yoktur hep hazýrlýksýz yakalar insaný.Evli olmanýz,sevgilinizin olmasý,bir ayrýlýðýn taze yaralarýný kurutmaya çalýþmanýz,baðlýlýktan korkmanýz,ailenizden çekinmeniz,hatta sevilenin hapse girmesi bile onun hiçmi hiç umrunda deðildir.Ýþte aþk bütün bunlara tek baþýnýza karþý gelme yürekliliðidir,belkide yeni hayata geçebilme yoludur...Aþkýn ne zaman geleceði belli olmadýðý gibi,ne zaman gideceðide hiç belli deðildir.Fazla vakti yoktur onun,uzun süre beklemeye ve bekletilmeye tahammülüde yoktur.Bir baþka göze bakmaya bir baþka tene dokunmaya baþ!
lamasý okadar da zor deðildir... Aþktan deðil onun kaçmasýndan korkun ve doðruluðuna yanlýþlýðýna bakmadan sonuna kadar savunun aþkýnýzý. Biliyormusunuz hayat zaten kocaman bir yalan.Bu kadar sahteliðin içinde gerçek ve doðru olan tek güzellik AÞK lütfen ona haksýzlýk etmeyin.Aþkýna,sana aþýk olana sahip çok ve onu kaybetme.''SENÝ SEVÝYORUM'' demek için geç kalma! Sevgiyle kal...

FAKÝR VE KÖR





Kibirli ve zengin birisi kapýsýna gelen bir fakire bir þey vermediði gibi, onu hem paylar hem de kapýyý yüzüne kapatýr.. Zavallý fakir içlenir; bir tarafa çekilir ve oturur, aðlamaya baþlar.. Bir kör, onun aðlamalarýný duyar. Kalkar yanýna gelir, niçin böyle üzgün olduðunu, aðladýðýný sorar.

Fakir olaný biteni anlatýr.

Kör, teselli vererek, üzülmemesini, kendi evine gelmesini, evinde kalmasýný, ekmeðini çorbasýný kendisiyle paylaþmasýný ister ve ýsrarda eder. Fakir onun içtenliði ve ýsrarý karþýsýnda kabul eder, onunla gider.

Kör ona karþý çok güzel bir konukseverlik gösterir. Fakirin, hem karný doyar hem de gönlü hoþ olur. Gönlü öyle hoþ olur ki, o hoþnutluk içinde:

- Sen bana evini açtýn, sen bana gönlünü açtýn, Kadir Mevlamda senin gözünü açsýn, diye dua eder.

Gece olur, körde bir gariplenir bir gariplenirki, o gariplik içersinde gözünden birkaç damla yaþ damlar, gözleri birden açýlýr. Görmeðe baþlar.

Körün görmesi ile ilgil i haber bir anda þehirde yayýlýr. Yer yerinden oynar. Bu haberi onu kapýsýndan kovan, kovmakla kalmayan taþ yüreklide duyar. Ýþin doðruluðunu anlamak için gözü açýlan þahsa gelir:

- Çok þanslýymýþsýn. Gözün nasýl açýldý, kim açtý.

- Hey! seni gidi gafil seni, sen nasýl bir adammýþsýnki, öyle bir mübarek zatý azarladýn, üzdün, yüzünü yýktýn. devlet kuþunu býraktýn, baykuþ ile meþgul oldun. Gözümün kapýsýný, senin yüzüne kapýyý kapattýðýn o kimse açtý.

- Desene kendime yazýk ettim, öyle bir doðanmýþki öyle bir devletmiþ ki, kýymetini bilemedim, bana deðil sana nasip oldu, ben avlayamadým sen avladýn, der ve kýskançlýkla parmaðýný ýsýrýr.

Diþini sýçan gibi hýrsa batýrmýþ kimse koca doðaný nasýl avlayabilir? Ýyilerin bastýklarý toprak dermandýr, göz açar. Ancak gönül gözü kör olanlar o dermandan gafildirler, kýymetini ne bilsinler.

Gelinlik Kýz

Çocukken gidilen evler iki türlüydü: Annemin seçtiði dostluklar ve gitmek zorunda kaldýðý yerler. Annemin gönlünce kurduðu dostluklarý severdim ben. Çoðu dünyadan elini, eteðini çekmiþ kimselerdi. Öyle yerlere gideceðimizde annemin ince kývrýmlarla biçimlenmiþ dudaklarý sevinçle çözülüyor; ruj, dudaklarda hafifçe gezinip kýzýla dönüþtürüyor kýrmýzýsýný. Kapýdan kedi adýmlarýyla çýkýyoruz. Annem, dikkatle sokak kapýsýný kilitlemiyor. Sonra sokak yazsa daha bir iç açýcý serinlikte, sonbaharý yaþýyorsak iyicene iliklerimizi ýsýtan ýlýk güneþlerle dolardý.

Yollarda dönüp dönüp gerime bakýyorum. Þifa'nýn denize çýkan burnunda sakýzaðaçlarý vardý. Artýk deniz banyolarýndan vazgeçilmiþ günlerde, gençler onlarýn altlarýna otururlardý. Yoðurtçu tarafýndan sandallar çýkýyor; Kurbaðalýdere'nin aðzýna gelince ya Kalamýþ kýyýlarýna uzanýrlar ya da Þifa'dan Moda'ya kadar gezinirlerdi. Öðlen güneþinin omuzlara eðiliþi, okþayýþý.

Annemin yeniden gençkýz gibi yollardan geçtiði sýralarda, yaðmurlardan bile gönenirdim. Bu yaðmurlar ergenlik yýllarýmýn ve þimdinin yaðmurlarýna yabancýdýr. Rüzgâr üþütmezdi; soðuk rüzgârlar yaðmurluðumun yakasýný, eteklerini açýp uçurtmazdý. Yaðmurda yürüyüþlerimiz annemle. Tramvaylarýn, otobüslerin, vapurlarýn, ender bindiðimiz otomobillerin pencerelerine iri damlalar vururdu. Damlanýn bütünleþerek cama çarpýþý; daðýlarak kendince su yollarý açýyor. Binlerce resim çizerdim kafamda. Annemi görürdüm, kuþlar uyduruyorum, ayyýldýzlý Türk bayraklarý... Yaðmurun çiçekdürbününden binlerce þekil geçerdi arka arkaya. Bulutlarla da hep bu oyunu oynardýk. Ýncilâ Abla'yla. Ýncilâ Abla, annemin isteyerek, özleyerek gittiði evin kýzýydý.

Annemin onlarý nereden tanýdýðýný çýkaramýyorum. Belki uzaktan bir yakýnlýk, hýsýmlýk vardý aramýzda. Bizim geldiðimizi görünce delicesine sevinirlerdi. Ýffet Haným beni kucaklar, saçlarýmý defalarca öpüp koklardý. Taþlýktan girilince karþýmýza düþen odaya koþardým. Burada Ýffet Haným'ýn annesi yaþýyor. Ýffet Haným'ýn annesi, ben hatýrladýðýmda çok yaþlý bir kadýndý. Vücudunun yorgunluðuna karþýn, aklý dinçti. Ýhtiyarlýðýndan yerinden kalkmýyor, sabahtan akþama kadar bir köþe koltuðunda dua ediyordu. Mor kadife üzerine sýrma iþlemeli kesesinden elyazmasý Kur'an'ýný çýkarýr, hiç sýkýlmadan ezbere bildiði ayetleri tekrar tekrar okurdu. Onun elini öperdim. Bu el, her vakit tuhaf, baygýn bir menekþe kolonyasý kokardý. Kolonyasý Nuhbe Haným'ýn baþucunda dururdu. Yuvarlak, tombul þiþenin kapaðý sincap rengiydi.

Nuhbe Haným kýna yakardý saçlarýna. Önü iþlemeli beyaz tülbentlerle örterdi saçlarýný. Ýncecikti saçýný örttüðü tülbentler. Yataðýnýn ayak ucuna konmuþ bohçasýnda kalýn tülbentler vardý, lavanta torbacýklarýyla sarmaþ dolaþ. Nuhbe Haným azýcýk kýpýrdanýp hareket ettiðinde terliyordu ve kýzý sýrtýna kalýnca tülbentlerden koyardý. Elbiselerinin yakalarýna rokoko yapraklar iþlenmiþ; ikide bir ellerini bu yapraklara deðdiriyor Nuhbe Haným. Benle büyük insanmýþým gibi konuþuyor. Ýffet Haným'a, "Çocuða bir bardak tükenmez versenize caným," diyor. Ýffet Haným hâlâ tükenmez kurardý kýþ aylarýnda. Benim için taze meyveler, balbademler, içfýstýklarý getirir; sessizce bir yana býrakýrdý. Gerçekte onurun saklatdýðý bir yoksulluk, odalardan taþlýða, taþlýktan mutfaða belli belirsiz sinmiþti.

Ýncilâ Abla'larýn evi. Bahariye'nin arka sokaklarýndaydý. Buradaki üç kârgir konaklarý, zenginlik çaðlarýný kapadýklarýndan kiraya verilmiþti. Ev sahipleri, herhalde pek önceden karþý yakaya taþýnmýþlardý. Bazý günlerde, havanýn açýk ve aydýnlýk olduðu günlerde at arabasýyle gelirdik Ýncilâ Abla'lara. Öteden sokaða sapar sapmaz dantelalý mendil kenarlarýný hatýrlatan çatý çýkmalarý görünürdü. Tahta oymalar çok güzeldi. Nicedir konaðýn yüzü yaðlýboya görmediðinden kararýp çirkinleþmiþti. Damýnda hep sazlar bitmiþti. Kýrýk döküktü pencerelerin kepenkleri. Bahçeden girince, konakta kimselerin yaþamadýðýný düþünüyordu insan. Dutaðaçlarýyle akasyalar bakýmsýzlýktan yabanýllaþmýþlardý ..

Ýncilâ Abla'lar, hemen bahçeye açýlan en alt katta oturuyorlardý. Ama pencereleri kapalý durduðundan mevsimlerin rengi, ýþýðý, kokularý konaðýn kilerinden bozma eve giremezlerdi. Evin içi suskunluk ve sýcak; Ýncilâ Abla'nýn yeþil marul yapraklarýyle beslediði kanaryasýnýn ötüþleriyle daðýlýrdý. Taþlýkta duvarlar ak badanaydý. Nuhbe Haným'ýn odasýnda gülkurusu. Kireç badananýn üzerine yapýþmýþ fýrça kýllarýný ayýklamaya bayýlýrdým.

Nuhbe Haným'ýn eþyasý yýllardýr yenilenmemiþti. Evin kökeni gibiydi eþya. Duvara dayalý, parlaklýðýný yitirmiþ pirinç topuzlarla bezeli yüksek, demirden karyolasý; saðlý sollu, yastýklarla týka basa doldurulmuþ koltuk; üzerinde iki büyük gaz lambasýnýn durduðu aynalý konsol... Þimdi sadece bunlarý anýmsayabiliyorum. Sonralarý Nuhbe Haným'ýn yanýndan ayýrmadýðý Ýncilâ Abla'nýn mevlut þekerlerini bir de.
Ýffet Haným'a, kolay kolay, Nuhbe Haným'ýn kýzýdýr denemezdi. Ufak tefekti, içi tez kadýndý. Çok çökmüþtü, yaþýný kestiremezdim bu yüzden. Annesine sigara saran elleri, tütünden olacak, sapsarýydý. Modasý geçmiþ uzun elbiseler giyerdi. Giysileri deðiþir, göðsüne taktýðý elmas iðne deðiþmezdi: Ne dalý olduðu anlaþýlmayan bir altýn çubuða oturtulmuþ taþlar. Taþlarýn tümüne su kaçmýþtý, kara karaydý. Saçlarý topuzdu Ýffet Haným'ýn. Baþýndaki kemik tokalarý, firketeleri ne zaman saymaya kalksam, sonunu getiremezdim.

Dýþarda yaþanan kalabalýklardan, eðlencelerden, sevinçlerden, hatta üzüntülerden ve kederlerden bu eve sýzabilen bir tek bizlerdik: Annemle ben.

Ýncilâ Abla, geçmiþ zamanlardan kalma bir perikýzý gibiydi. Kýzýl saçlarýný omuzlarýna döker, aðýr aðýr tarardý. Papatya sularýyle yýkanýyordu kýzýl saçlarý. Papatya kaynýyor ocakta. Ýkimiz ufalýyoruz papatyalarý. Ýncilâ Abla'yla karanfil kurusu kaynatýp esans yapýyoruz. Onunla birlikte olmaktan mutluluk duyardým. Ýliþirdim kucaðýna. Defterime kenarsüsü yapardý Faber kalemlerimle. Çukulata yaldýzlarýný biriktiriyor, kýrýþýklarý ince parmaklarýyle düzeltiyor; ben gelince bana verecek. Kimi vakitler annesi gibi saçlarýný topluyor, ama onun topuzu sýký deðil. Aralardan kaçan yumuþak bukleler ensesine düþerdi.

Baþka gelen giden yok muydu oraya? Sanki üst katlarda kimse oturmuyordu ve biz, kimsenin yaþamadýðý bir konaða tanýktýk. Öbür kiracýlarla merdiven baþýnda, bahçede, dut aðaçlarýnýn gölgeliðinde, hiçbir yerde hiçbir yerde karþýlaþmadýk. Nuhbe Haným'ýn sözünü ettiði insanlar geçmiþ, göçmüþlerdi. Solgun yüzleri, sarkýk yanaklarýyle çektikleri fotoðraflarý gösterirdi bana eski tanýdýklarýnýn. Anýlarýyle yetiniyordu. Ýffet Haným'sa böyle þeyleri düþünmeye, anmaya fýrsat bulamazdý sanýrým. Evi evirip çeviren, kotarandý Ýffet Haným. Ýncilâ'yla birlikte bütün günler çalýþýrlardý. Kasnaða geçmiþ iþler biter bitmez, Ýffet Haným satmaya götürürdü. Ýncilâ'nýn babasýndan kalan azýcýk emekli aylýðýna, dul ve yetim maaþýna Ýffet Haným'ýn zorlukla sattýðý iþlemelerin, göz nurunun, el emeðinin pek ucuza gider karþýlýðýný eklerlerdi. Üçü bir baþlarýna erkeksiz yaþýyorlardý. Belki de dýþ dünyayla ilgisiz yaþamlarý bundandý. Ýffet Haným'ýn elinde en canlý iplikler hüzne bulanýr; en göz kamaþtýrýcý çiçekler acý çökertirdi. Oysa Ýncilâ Abla'nýn suzenîleri, sarmalarý, hesapiþleri huzur verirdi içimize.

Annem, onlara gittiðimizde daima hediyeler götürürdü. Sýrayla Nuhbe Haným'a, Ýffet Teyzeye ve Ýncilâ Abla'ya. Ama bu hediyeler, annemin gitmek zorunda kaldýðý yerlere götürdüðü buket çiçeklere, lüks fondanlara benzemezdi. Paketleri gizlice taþlýktaki ayaklarý sallantýlý yemek masasýna býrakýrdý. Ýffet Haným hemen farkeder, "Kýzým ne diye zahmet ediyorsun," derdi. Sesindeki titreyiþ, bende onlardan, o taþlýktan ve odalardan kaçmak ihtiyacýný uyandýrýrdý.

Taþlýkta ayakkabýlarýmýzý çýkartýrdýk. Naftalin kokulu terlikler getirirdi Ýncilâ Abla. Terlikler ayaklarýma biraz büyük geliyor. Çay vakti kýzarmýþ küçük ekmeklere sürülü reçel ve tereyaðýyla kahvaltý ediyoruz. Birden iþtahým kapanýrdý. Ýncilâ Abla'nýn gözlerini aradým. Bakýþlarýmýz birleþtiðinde dinerdi midemin sinsi bulantýsý.

Bunca eski, yalýn eþyanýn ortasýnda çay fincanlarý harikulâdeydi. Bunlar porselendi. Kulplarýysa çaya eðilmiþ, çatý yudumlamaya hazýr gümüþ kuþlardý... Çay içtikten sonra Ýncilâ Abla bize ut çalardý. "ek deveci develeri engine / Þimdi raðbet güzel ile zengine" diye bir Güney-Anadolu türküsü söylerdi. Nuhbe Haným, bu türkü söylendiðinde Ýncilâ Abla'ya nedense dargýn, küsmüþ bakardý. Ya da bana öyle geliyordu. Çünkü akþamýn karardýðý saatlerde kapýnýn gýcýrdayarak sokaktan açýlmayacaðýný bilmek, bende çözemediðim duygularýn baþlangýcý sayýlýr. Sözgelimi bize sunulan gümüþ kuþlu fincanlarýn kýrýldýðýný duyardým. Kafesteki kanaryanýn bir sabah öldüðünü. Bahçedeki camlarý boydan boya çatlak limonlukta sýkýþmýþ arýlarý. Biz eve döndüðümüzde babamý beklerdik.

Þaþýrmam gereken konulardan biri, Ýffet Haným'la Ýncilâ Abla'nýn bize hiç gelmemeleriydi. Nuhbe Haným'ýn yaþlýlýðýna, yürüyemeyecek kerte yorgun oluþuna baðlardým bunu.

Bir gün olaðanüstü bir þeyle karþýlaþtýk Ýncilâ Abla'larda. Nuhbe Haným'lara annemle benden baþka misafir gelmezken, ilkyaz öðleden sonrasýnda, genç ve yakýþýklý bir adam, taþlýktaki masayý çevreleyen iskemlelerden birine oturmuþ, kahve içiyordu. Pencerelerin kepenkleri aralanmýþtý üstelik. Ýçeriye yansýyabilen, nihayet odalarý dolduran gün ýþýðý ansýzýn eski eþyayý büyülemiþ, þenlendirmiþti. Genç adamýn saçlarýndan bir demet alnýna dökülmüþtü. Ýffet Haným annemi karþýladýðýnda, o da ayaða kalktý.

"Ne iyi ettiniz de geldiniz," dedi Ýffet Haným, "eriþte kesmiþtim ben de."

Ýncilâ Abla ibriþimleri, elvan elvan iplikleri topluyordu telâþla. "Kusura bakmayýn," dedi anneme.

"Biz yabancý mýyýz Ýncilâ?"

"Cahit," dedi Ýffet Haným. "Tanýyacaksýn Süheylâ, Hasan amcayla Kâmran yengenin oðlu."

Annem gülümsüyordu. Hasan amcayla Kâmran yengenin adlarýný ilk kez iþitiyordum.

"Mühendis çýkmýþ bu sene Cahit. Binbir güçlükle arayýp bulmuþ burasýný saðolsun."

Ben hemen mühendis olmaya karar veriyordum. Genç adam, hemen benim Cahit aðbim oluyordu ve ben, büyüyünce týpký ona benziyordum. Geniþ omuzlu, uzun boylu, insanýn elini sýkarken güvenç veren.

Cahit aðbi saygýyla annemin elini sýktý. Benim de. Galiba hayatýmda alaysýz elimi sýkan birinci insandý o.

Dün gibi hatýrlýyorum: O gün kandil simitleri yedik Nuhbe Haným'ýn odasýna doluþup. Nuhbe Haným bayaðý gençleþmiþti. Cahit aðbinin getirdiði siyah-beyaz damalý baþörtüsünü göstermiþti anneme. Onlarý arayýp soran bir baþka insanýn gizli gururunu taþýyordu. "Cahit aðbine þiir okusana" dediler bana. Cahit aðbime baþýmý çeviriyor, sonra utançla yere eðiyordum. Bahçeye çýktýk; Ýncilâ Abla, Cahit aðbi üçümüz. Camlarý boydan boya çatlak limonlukta kuru otlara oturduk. Taþlýða girip pýtpýt terliklerimizi giydiðimizde güneþ batýyordu. Nuhbe Haným'ýn odasý alacakaranlýða bürünmüþtü. Cahit aðbi, alacakaranlýkta, Ýncilâ Abla'yý seyrediyordu sezdirmeden. Cahit aðbiye defterimi, Ýncilâ Abla'nýn yaptýðý kenar süslerini gösterdim. Çarpým cetvelini çýkardým okul çantamdan. Boncuklarýn yerlerini deðiþtirdim. Pergelle suda halkalar çizdi defterime Cahit aðbi. Nuhbe Haným, oradan oraya koþturan Ýffet Haným'ýn terli yüzüne bir þeyler mýrýldanarak üfledi. Ýncilâ Abla ud çalmadý. Eriþtelerimizi patiska bir torbaya koydu Ýffet Haným; "Sana da vereceðim Cahit," dedi. "Size gelip yerim teyzeciðim." Hasan amcanýn, Kâmran yengenin yinelenen adlarý. Nuhbe Haným'ýn kadife kesesinden çýkan elyazmasý Kur'an. Ayrýlýrken annem, Ýncilâ Abla'yý sevecenlikle kucaklýyor.

Ýlkyaz aylarýnda Cahit aðbiye hep rastladýk Nuhbe Haným'larda. Misafir odasý þimdi, bize olduðu gibi, onun için de açýlýyordu. Ýþe girmiþti Cahit aðbi. Mühendisliðin önü þimdi açýktýlar, herkes mühendis olmak istiyordular... Kadýköyü'ne geçtiðinde, ne yapýp ne edip, Nuhbe Haným'larda eriþte yiyordu.

Ýffet Haným kasnaklarý konsolun gözüne kaldýrmýþ durmadan bir þeyler dikiyordu. Sayfalarýný çevirdiðim Manidifata'lar da yoktu ortalýkta. Taþlýktaki masanýn altýna beyaz kâðýtlar yayýlýyor, kumaþlar biçiliyordu. Sokaða çýktýðýmýzda anneme sordum:

"Anne, Cahit aðbi onlarýn nesi oluyor?"

"Ýncilâ Abla'yla evlenecekler. Allah yüzünü güldürsün Ýncilâ'nýn."

"Ýncilâ Abla gidecek mi buradan?"

Ýncilâ Abla'yý yitirmekten ürküyordum. Çocuk kalbime hançerler batýyordu. Ýncilâ Abla limonlukta yine ut çalýyor, Cahit aðbi gür sesiyle "Etme beyhude figan vazgeç gönül" þarkýsýný okuyordu. Nuhbe Haným, odasýnýn penceresini ardýna kadar açmýþ, dinliyordu. Kafesteki kanarya güneþlerde bahçeye çýkartýlýyordu. Ot gövermiþ, harap bahçeler azmýþtý. Nuhbe Haným'ýn sedefli kavuklarýna yerleþtirilmiþ cýlýz küpeçiçekleri bile tomurcuklanmýþtý. Ben konaðýn oymalý dam çýkmalarýndan hoþlanmýyordum, limonlukta yükselen kalýn erkek sesini sevmiyordum, Cahit aðbi dostum olmuyordu.

Ýffet Haným'larýn odasýndaki cilalý tahta sandýk açýlýp kapanýyordu. Okul çýkýþlarýnda genellikle buraya geliyorduk annemle. Tahta sandýðýn açýlýp kapanýþlarýna. "Eskiden," diyordu Nuhbe Haným, "kýzlarýn çeyizinde bir teli ipekten, bir teli ketenden kývýr kývýr dokunmuþ hilâli gümlekler makbuldü." Herkes gülüyordu onun anlattýklarýna. Aralýk kepenklerden þiþman dut sinekleri giriyordu odaya. Hevessiz, coþkusuz günlerim. Ýncilâ Abla'yý, o dutaðaçlarýnýn gölgelediði evden ayrý düþünemiyordum. Ýncilâ Abla bir perikýzý olmaktan uzaklaþýyor, etiyle-kemiðiyle gerçeðe dönüþüyordu. Çarþaflardan sýcaktutacaðýna, her þey hazýrlanýyordu çeyizde.

"O uðursuz mum çiçeklerinden," diyordu da, baþka bir þey demiyordu annem. Niþan elbisesi dikilirken söz bozuldu. Cahit aðbinin geliþleri seyrekleþmiþti. Limonluða geçip þarkýlar söylemiyordu artýk. Ýncilâ Abla'yý kucaklayýþlarýnda soðuktu, býkkýndý. Oturup kalkmasý, giyinip kuþanýþý baþkalaþmýþtý. Defterime gönyesiyle üçgenler yapmadý boy boy. Mum çiçekleri limonlukta kendi kendilerine bitmiþlerdi. "Yýllarca otun üremediði limonlukta."

Cahit Aðbi'nin Ýncilâ Abla'yla niþanlanmayýþýnýn nedeni belirsizdi. Annem konuþmuyordu sorduðum vakit. Ben onlara gitmediðimizde çarçabuk unutuyordum. Zaten tatil yaklaþýyordu, yazýn esrikliði vurmuþtu baþýma.

Ýffet Haným'ý kýpkýrmýzý gözlerle buluyorduk. Uçuk pembe tafta niþan elbisesi eski gardýroba asýlmýþtý. "Üzülmeyin Ýffet Abla." diyordu annem.. "nerde Ýncilâ gibi bir kýz bu zamanda. Kýsmeti kapanmadý ya." Kendi de inanmýyordu söylediklerine pek. Kanarya eski yerine kondu. Ýncilâ Abla'nýn yüzünde yaþamadan tükenmiþ umut ýþýðý gülümsemeler. Sonra sonra zayýflamaya baþladý. Ýnce vücudu ateþlerle kavruluyordu. "Bu yapýlýr mýydý," dedi annem, "bu yapayalnýz, sýðýnaksýz insanlara yapýlýr mýydý bu!"

Annemin misafir gününde beyaz eldivenler geçirmiþ, güneþ þemsiyeli bir kadýn, "Ýncilâ'yý da bundan sonra kimse almaz," dedi. "Az gezmedi o mühendis çocukla. Limonlukta þarkýlarýn bini bir paraydý. Gökleri çýnlattý âvazeleri." Hallerini bilmeyiþlerinden söz edildi Ýffet Haným'larýn; Kýzýlay'a satýlan hesapiþleri, mürver iðneler, civan kaþlarý.

Niþan bozulmasýndan bir yaz geçmiþti. Koskoca bir yaz geçmiþti. Cahit aðbiyi yanýnda kýsaca boylu, çok þýk bir kýzla Moda'da görmüþtük. Deniz Kulübü'ne giriyordu. Gençkýzýn saçlarý bukle bukle kesilmiþti. Perçemleri, yokuþta Cahit aðbiye yaslanýþlarý... Deniz Kulübü'nde caz çalýyordu. Kayýklarla gelip dans edenleri seyrediyordu halk. Cahit aðbi, anneme selam vermek istemiþti: Hasan amcayla Kâmran yengenin oðlu, "Tanýyacaksýn Süheylâ." Buz gibi durmuþtu annem. Bana el sallamýþtý Cahit aðbi, kolumdan çekip sürüklemiþti annem.

Düðünler yaþanýyor. Gelin güleryüzle iniyor merdivenlerden. Çocuklar geziniyor ortalýkta. Kadýnlar aynalarda yapýlý saçlarýný düzeltiyorlar. Düðün pastasý kesiliyor.

Ben hiç düðünlere gitmiyorum.

Ýçinde akide þekerleriyle bir tek lokumun olduðu pembe kâðýdý açmýþtým. Pembe kâðýt külahta Ýncilâ Abla'mýn soluk baskýlý fotoðrafýný görmüþtüm. Limonluða kar yaðýyordu. Kar, çatlak camlardan içeriye yaðýp eriyordu.

Kuru ayazýn ardýndan yaðmurlar geldi.

"Hoþ geldiniz, "dedi annem.

"Þakýr þakýr yaðmur, manþonumu ýslattý," dedi annemin güneþ þemsiyeli konuðu. Çizmelerini çýkardý. Manþonunun tüylerini kabarttý. Soba yanan odaya girerken, "Ýþittiniz mi?" diye sordu. "Sizin Ýncilâ'nýn Cahit, eski elçilerden Regaip beyin kýzýyla niþanlanmýþ, yýldýrým nikahýyla evleneceklermiþ." Bir an sustu anlamlý göz süzmelerle. "Regaip bey çok seviniyormuþ. Sevinir elbet, Cahit hem güzel çocuk hem de istikbali açýk."

Annem, misafir hanýma muzlu pastadan tutmuyordu.

Aðaç


Bir dostunum yýlbaþý armaðanýydý: küçük boy saksý içinde birkaç yaprak, adýný bilmediðim bir bitki. Getiren de adýný bilmiyordu. Büyüdükçe güzelleþeceðini söylemiþ satýn aldýðý çiçekçi. Öyle de oldu,
Saksýyý evin arkasýndaki balkonda bir köseye koyduk, iki günde bir su veriyorduk. Onun orada olduðunu unutuyordum çoðu zaman. Sonra bir gün yardýmcým, bitkinin büyüdüðünü, saksý deðiþtirmemiz gerektiðini haber verdi. Saksýsýný deðiþtirdik. Da-ha da büyüdü. Yeni saksý aldýk.
Ev deðiþtirdiðimizde onu kapýdan içeri nasýl sokabildiðimize þaþýranlar oldu. Yeni evde balkon yok-lu. Onu salonda, iki pencere arasýndaki duvarýn önüne yerleþtirdik. Önce yerine alýþamadý. Yapraklarý sararýp bükülmeye baþladý. Güneþten korumak için gündüzleri perdeleri kapadýk, geceleri camlarý açtýk. Yavaþ yavaþ kendine geldi. Benimle birlikte o da yeni eve alýþtý. Boylanýyordu günden güne. Yapraklarý arasýndan önce yuvarlaklaþýp dolgunlaþan kahverengi uç-lar çýkýyor, uçlarýn aðýzlarý açýlýp küçük, yeþil yavru-lar burunlarýný gösteriyor, birkaç gün içinde büyü-yüp birer yelpaze gibi açmaya baþlýyorlardý. Gittikçe gövdesi kalýnlaþtý. Maslak yoluna çýkýp en büyük toprak saksýyý aradýk. Bulunca, köklerin yoðunlaþýp sýð-maz olduðu eski saksýyý kýrdýk, topraðýný deðiþtirdik, yeni saksýya geçirdik. Birkaç içinde gövdesinden ince dallar uzadý, yeþil, taze taze yapraklarla donandý. Boyu tavana ulaþtý. O zaman dallarýný hýrpalamadan, yanlara çekerek tavandan kurtardýk. Gövdenin ortasýna kocaman bir nazar boncuðu astýk. Kýrmýzý kü-çük çoraplar, renkli pabuçlar, daha bir sürü incik boncukla donattýk. O günlerde konuþmaya baþladým onunla; yalnýzlýðýmý unutmak için. Yanýna koydu-ðum koltukta oturuyordum çoðu zaman. Delice þey-ler yapmaya baþlamýþtým. Kitap okurken o da dinle-sin diye sesimi yükseltiyordum. Yardýmcým basýný uzatýp kapýlardan bakýyor, bir þeyler homurdanýyordu odalardan birinde kaybolurken. "Deli karý!’ dediðini biliyordum ama, o da sevip kollamaya baþlamýþtý aðacý.
Dostlarým, aðacýn çok çabuk büyüdüðünü, bir gün odayý kaplayýp beni sokak kapýsýna itip evden atacaðýný söyleyerek alay ediyorlardý. Kýzým, ne za-man salona girse aðacýn kocaman dallarýyla üstüne yürüdüðünü, onu korkuttuðunu söylüyor, aðaçtan uzakta oturmaya dikkat ediyordu. Evin içinde böyle bir aðacý nasýl büyütebildiðime þaþýranlar çoktu. Oysa ben fazla bir þey yapmýyordum. Yalnýzca dost olmuþtum onunla. Sabah kalktýðýmda biraz konuþuyor-dum. Yeni gelen yavrulara, "Hoþ geldiniz," diyor-dum. "Caným, tatlým" diyordum. Yýllardýr söyleme-diðim sevgi sözcükleriyle yaklaþýyordum yanýna: "Hele bak! Gece ben uykudayken doðmuþsun!" diye yeni tomurcuklarý yavaþça öpüyordum. Konuklar geldiðinde aðacýn çevresini birlikte dolanýrken onlarý yeni dallar, yapraklarla tanýþtýrýyordum. Kimileri aða-cýn karþýsýnda þaþkýn kalýyorlardý. Onu sevenler, dallarýnýn altýndaki koltukta oturmaktan hoþlananlar da vardý.
Aðaç benim için bir canlýydý. Aksamlarý odama çekilirken "Hoþça kal aðaç. iyi uykular!" dediðim, sa-bahlarý "Günaydýn aðaç!" diye selamladýðým yoldaþýmdý. Sanki yaþamýmda ondan baþka kimse kalma-mýþ, herkes birer birer çekip gitmiþti. Karþýsýndaki kollukta içkimi içerken yalnýzlýðýmý, korkularýmý, dünyayý saran felaketleri unutarak gülümseyebiliyordum. Dostumdu aðaç. Beni sevdiðini biliyordum. Ge-ce basýp da okumaktan yorulan gözlerimi dinlendir-mek için ýþýklarý söndürdüðümde; aðaç, ayýþýðýnda dýþarýdan vuran yan aydýnlýkta yapraklan gümüþlen-miþ, gövdesi ise siyaha çalan zeytin yeþili alçak dallarýyla Magritte’in yarý karanlýk, yarý aydýnlýk resimleri gibi duvara yapýþýp ýþýldardý. Kimi zaman hayallere, kimi zaman yarý uyanýk ’kuþ uykularý’na salardý beni. Küçük serçeler görürdüm dallarýnda. Yapraklarla gülüþüp beni söyleþtiklerini, benden söz ettiklerini duyardým. Yarý uykulu gülümserdim. Kitap dizlerimden düþtüðünde sýçrardým yerimde. Kuþlar uçup kaçý-þýr, yapraklarýn fýsýltýlarý susardý. Küstüðü günler olurdu aðacýn. Kýsa bir süre için çýktýðým yolculuklar-dan döndüðümde yerde bir sürü kavruk yaprak bulurdum. Telaþlanýr, suyunu, vitaminim artýrýr, dört dönerdim çevresinde. "Aðaç, yapma, aðaç beni býrak-ma!" diye, Ertesi gün canlanýrdý. Çayýmý karþýsýnda içerdim. "Merhaba aðaç!" diye, kývançla selamlardým onu. Yapraklarý inceden hýþýrdayarak kargýlýk verirdi. Karanlýk, düþman bir dünyada aðaç, sevgiydi. Her-kesten uzaklaþmýþtým. Ýnançlarýmý yitirmiþtim. Yal-nýz aðaçla birbirimizi sevdiðimize inanýyordum.
Bir aksam ýþýklarý söndürmüþ önünde duruyor-dum. Dýþarýda incecik yarým bir ay, yýldýzlar vardý. Sert bir sonbahar rüzgârý bahçedeki aðaçlarý birbirine vurup tokatlýyordu. Gökyüzünün koyulaþan aksam mavisi içinde, aðaç, eþyalar, hepimiz biraz silinip kaybolmuþtuk. Ýnsanýn içini isle kaplayan hüzünlü ak-samlardan biri...
Bunalýmlý günlerin, karabasan dolu rüyalarýn baþlangýcýydý. Böyle günlerde köpeklerimle, eþyalarla, en çok da aðaçla konuþurdum ben.
"Ne yapacaðýmý bilmiyorum, "dedim. "Radyolar" televizyonlar, gazeteler hepsi ölüm, kin, yalan kusu-yor aðaç; bense karþý duramayacak kadar yaþlý, yor-gunum. Usandým. Ýnsanlardan nefret ediyorum. Ken-di kendimden de. Kimseyi görmek istemiyorum, kimseyi sevmiyorum, sevemiyorum."
Aðaç ilk kez konuþtu. Dedi ki:
"Televizyonu açma, gazeteleri okuma, radyolarý dinleme. Kitaplarýný al, dallarýmýn altýna gel; sakýn canýna kýymaya kalkma."
Aksam arkadaþlar geldiler. Beni her zaman gittiðimiz küçük meyhaneye götürdüler. Benim için içki-nin en iyi ilaç olduðunu bilirdi onlar. Sarhoþ döndüm eve. Aðacý görmedim bile. Gidip kendimi yataða attým. Sýzmýþým.
Ertesi sabah kalktýðýmda saksýnýn yanýnda, yerde bir sürü ölmüþ, sarý yaprak vardý. Dallarý üzgün aþaðýlara sarkmýþtý. O. Henry’nin ’Son yaprak’ öyküsü geldi aklýma. Vuruldum. "Öyle olsun aðaç, birlikte ölürüz," dedim.
Yardýmcým, öðleye doðru eve geldiðinde ben hâlâ aðacýn karsýsýnda oturuyordum. Kucaðýmda bir sürü kuru, kýzýl, uçlarý yanýk yapraklarla.
Kime telefon etti, kimi çaðýrdý bilmiyorum, biri-leri geldiler, "Sen her zamanki depresif periodlarýndan birine girdin," dediler. Anýmsamýyorum ama ara-bada söylemiþtim: "Hayýr her zamanki bunalýmlarýmdan biri deðil. Aðaç ölüyor, ben de onunla öleceðim. Çünkü çok mutsuzum," demiþim.
Doktor beni karsýsýnda görünce þaþýrmadý. Buna-lým baþlayýp karabasanlar sýklaþýnca ona koþardým. Yakýnlarýmdan biri, "Ölümden çok söz eder oldu, bir de evindeki aðaca taktý," diye fýsýldamýþ kulaðýna. Doktor birkaç gün hastanede alýkoydu beni, testler-den geçirdi. Sonunda bedensel hiçbir þeyim olmadýðýný, her þeyin kafamda olup bittiðim söyledi, içki içmemi yasakladý. Gündüz, gece içmem için yatýþtýrýcý-lar verdi. Her zamankinden daha bitkin eve döndüm. Uyku ilacýnýn dozunu artýrýp yattým o gece. Hemen uyumuþum.
Sabah kapým vuruldu. Uyandým. Yardýmcýmdý.
"Ne çok uydunuz!" dedi, "Meraklandým. Doktor kötü bir þey mi söyledi yoksa?"
"Domuz gibi saðlýklý olduðumu söyledi," dedim.
Yüzü güldü.
"Haydi kalkýn, size bir þey göstereceðim," dedi.
Salona geçtik. Aðacýn karsýsýnda durduk. Her yanýndan fýþkýran yapraklarý, yeþil birer göz gibi dalla-rýn ucunda açmaya hazýr tomurcuklarýyla aðaç güler gibiydi yüzümüze.
Yardýmcý
"Siz hastanedeyken topraðýný deðiþtirip bol bol su verdim. Bakýn nasýl canlandý." Gülüyordu. "Ona durmadan sizin yakýnda geleceðinizi söylüyordum. Ýkimiz de sizi bekliyorduk."
Aðaç da ben de iyileþeli çok oluyor. Aðaç yürüyüþünü salonun ortasýna doðru sürdürüyor. Beni ne zaman kapýdan dýþarý atacak bilmiyorum. Onun sözünü dinleyip arlýk televizyonu, radyoyu açmýyorum, gazeteleri okumuyorum. Dallarýnýn altýnda otu-rup dünyanýn en güzel kitaplarýný okuyorum. Yýllar-ca önce okuyup unuttuðum ne çok kitap varmýþ...
Siz þimdi lonesco’dan esinlenip bir þeyler uydurduðumu sanacaksýnýz. Öyle deðil. Aðaç da ben de yaþamaya kararlýyýz. Konuþmalarýmýz sürüyor. Ýlgisiz-lik yüzünden ne çok dost kaybettiðimi biliyorum. Az kalsýn aðacý da kaybedecektim. Sevdiðimiz þeylere yalnýz bakmakla olmuyor, görmek de çok önemli.
Aðaçla olan dostluðumu yitirir, birbirimizden uzaklaþýrken kim kimi kurtardý bilmiyorum. Bu ne kadar sürer onu da bilemiyorum.

Ekim’de Bekleyiþ

Suyu görünce yeþeren, yeþerdikçe çoðalan ekinler gibi büyüyor içimdeki özlemler. Hasretim arttýkça kan toplanýyor beynime. Kocaman yüreðimle koþuyorum düþlerime, sonsuzluða. Kavurucu yaz sýcaklarý ortasýnda reyhan rengi yalnýzlýðýmý bilemekteyim. “Neden gittin?” yakarýþlarýmý duymazdan geldin, gittin o uzak diyarlara. Ýnadýnla bilinmezlere gömüldün sessizce, çýðlýk çýðlýða. Götürdüðün anýlarýn aðýrlýðý hiç mi acýtmadý yüreðini? Ardýnda býraktýðýn, çam aðaçlarýnýn sert, dikenli yapraklarýydý bu Temmuz ortasýnda. Hayal gözlerinle, hayal bir geleceðe býraktýn beni, öyle soðukta, yalýnayak, ezilmiþ benliðimle. Hani yorgunluðumu atmak için yalnýz býrakmýþtýn ya beni?.. Daha yorgun yarýnlara. Çocukça salýnacaðýmýz parksýz çocuk bahçelerinde seninle yan yana, yapayalnýz dolaþmýþtýk çalý çýrpýlar arasýnda, el ele. Yýkadýk yüreðimizi duygu nehirlerinde aðladýk, çýrpýndýk, ama boþuna.
Koþacaðým günleri beklemekteyim. Bulutlarýn arkasýnda umutsuzluðumun yýkýldýðý aný beklemekteyim, umudun kucaðýna atýlacaðým aný. Beklentilerinin içine gömüleceðim aný düþlemekteyim, sahipsiz kimliðimle ve bütün acýlara inat koþacaðým eskisi gibi buruk ama hazin kendimle ulaþýlmaza. Beni, bensizlikte boðulmuþluðunla karþýlayacaksýn, biliyorum. Bir efsanenin bitmemiþ sonunda, seninle uzakta da olsa mutluluða soyunmayý beklemekteyim, hasretinle. Akýl almaz bir sevdanýn en onulmaz noktasýnda sana ulaþmanýn sancýsýyla uyanacak mýyýz dersin sahipsiz sabahlara? Yaþam denen o karmakarýþýk dehlizlerde buluþacaðýz belki; sigarada, bir bardak çayda, gülen gözlü çocuðumuzda biz olarak, güzel bir gelecekte... Yitirilmiþ ama bulunacak bir kayýp gibi buluþacaðýz. Bilinçsizce bulunacak bir kayýp gibi kavuþacaðýz diye gözlerim ýþýldamakta benim.
Koyu bir sensizlik gölgesinde varolacakla yaþamaktayým düþlerimde, umudumda. Nisan yaðmurlarý yaðacak koyu bulutlarýn arkasýndan bir sonbahar sabahýnda. Serçeler anlatýyor buluþacaðýmýzý, uçarak telaþla gökyüzünde. Birbirini kovalayan, aðustosa inat ötüþleriyle seni müjdeleyen serçeler götürecek beni, sana. Mutluluk gözyaþlarý süzülecek yanaklarýmýzdan, ama kimse bilmeyecek, vakitsiz bir sonbaharýn kapýsýnda olduðumuzu.
Bir yazý devirmekle geçiyordu günlerim. Onca çirkinliklerin onca ihanetlerin kavurucu sýcaklýðýnda bir Harranlý kadýnýn maðrurluðu ile geçirmekteyim bu son yaz ihaneti günlerini. Bitecek, diye umutlanarak serinliðe uzanacaðým sýcak yaz günlerinin inadýna; ama endiþesiz, kaygýsýz, rahatlamýþ yaz akþamlarýna veda etmenin hüznünü de taþýmaktayým tüm aðýrlýðýyla.
Kuþlar ötüþmüyor; her yan, sýcaðýn yapýþkanlýðý altýnda kilitlenmiþ, kýmýldamýyor. Buharlaþmaya baþlayan pislikler, gökyüzüne savrulmakta harmandaki buðday baþaklarý gibi. Sonbaharýn yüklü yaðmur bulutlarýna kavuþmak için gün saymaktayým sabýrsýzlýkla. Sabýrdan sýkýldým, sabýrsýzlýðý sevmekteyim nedense... Kaç yaz geçirdik yanarak, ateþe basar gibi zýpladýk durduk o sýcaklarda, cayýr cayýr. Umudumu Eylül’ün sarýya çalan yapraklarýnýn Ekim’de dökülüþüne baðladým acý sarý fiyonklarla. Yüreðimi, yakan yazýn o yalancý duygularýndan sýyýrýp sonbaharýn umut böceklerine saklamaktayým þimdilerde. O sararmýþ, ömrü bitmiþ yapraklar dökülecek bir bir ya da rüzgarlarýn etkisiyle birbirine girerek havada uçuþarak dökülecek. Ve kendi ayaklarýmla duygularýmýn ezikliði altýnda yürüyeceðim, saçlarým rüzgarlarda özgürce savrula savrula. Dumanlanmýþ baþým açýlacak ve rahatlayacaðým diz boyu güzelliklerle.
Aðustos, ekime dayanýrken ardýnda sýcaklarýný býraktý, farkýnda olmadan. Deðiþen çok þey gibi ekimin o serin, az güneþli, duygu yüklü bulutlarý kaplayacak yeryüzünü. Kýsa yaþam yolculuklarýmý hayallerimle aldatacaðým ama kimselere zarar vermeden. Ýyi sarýlacaðým ekimde, önce kendime, sonra da sana sevgili dost. Sen de o acýya bulanmýþ umudu bekliyorsan. Acaba içinde bir umut çiçeðinin büyümesini bekleyen var mý þu an, sabýrla? Yalnýzlýk insana yakýþmýyor ki! Bana hiç yakýþmaz. Yalnýz, sevgisiz, kimsesiz yaþamak olur mu bu koca dünyada? Bir dost bir post, yetecek bana, gerisi boþ, diye geçirmekteyim içimden. Haksýz mýyým? Kim yalnýz direnebilir bu koca dünyaya, yaþama? Kendimle, sevgimle, anlayanýmla yürüyeceðim zor bir dünyanýn tünelinden, ama onurluca ve dostça. Seninle. Arayýþlarýmý, sevgimi karþýlýksýz býrakmayan bir dost olabileceksen sen...
Acýlarým sona erecek ekim parklarýnda, çocuk sesleriyle dinlenecek ruhum. Bir parkta gözlerim arayacak çok uzaklarda olan birini... Yalnýz, yapayalnýz benle olmak isteyen birine uzanacaðým habersizce bir akþam üzeri. Ýhanetlerin ötesinde seninle, sana ulaþacaðým bir ekim akþamýnda. Belki bir Sirkeci treniyle, belki de bir Mavi trenle, belki de bir kaðnýyla Anadolu’nun harman yerinden, kim bilir... Hasretle sarýlmalýsýn bana, sevgiyle kokmalýsýn. Bense... Utangaç, ezik ama aldýrmaz sarýlmalýyým sana. Gülüyorum; gülme þimdi, hadi oradan, deme. Sarýlýrým sýmsýký, dostsan, dostça baðrýna basacaksan eðer? Yan yana düþmeliyiz senle, arkamýzda ekim güneþi ve duygu fýrtýnalarýyla; soðuk esen akþam denizini izlemeliyiz, batmaya yüz tutan güneþle. Yan yana yürüyerek girsek dost evimizin tahta kapýsýndan. Geri çekilsem bir adým, kapýyý açsan. Sonra doðru soðuk mutfaða koþsam, diyorum, sen perdeleri çekerken.
Özledik, hem de çok. Yalan deðil, kaç yýl döktük geçmiþe, buz gibi özlemlerle yanan uyanýk hain gecelere. Konuþmayacaðým artýk eskisi gibi. Neden mi? Zaman unutturdu desem konuþmayý? Acýmasýzca, hain... Ýnat, geçmiþ yýllarda kaldý; tüm özlem filizlerim büyümeden sessizliðin ortasýnda, yalnýzlýðýmla kaldý. Ýþte bundan unuttum konuþmayý! Geriye kalan, anlamlý bir dostluk karþýnda neye yararsa... Acelesi olmayan, kimsenin beklemediði sakin biri var þimdi yaný baþýnda. Geçmiþ daha mý güzeldi, diye düþünüyorsan eðer... Her zaman ki gibi sessiz, kaçamak bakýyorsun yüzüme. Ben böyle istemiyorum seni! Daha sevecen bakmalýsýn ki, sevinsin yaralý yüreðim. Daha duygulu olmalýsýn ki duygulansýn ruhum, essin, bir an da olsa. Oysa esmeyeli yýllar oldu ruhumda sevda yelleri, deðil mi? Yediðimiz þamarlarý arkamýza alsak... Uzanabilsem, diye geçiriyorum içimden, yorgunluktan ölmüþüm anlasana dercesine. Bir yer minderine yastýksýz uzanabilmek keyfine razýyým, o tezek kokan köy evlerinde. Sen, karþýmda, istediðim gibi... Yeniden doðayým yeryüzüne. Sýðýnayým o limana sessizce, duygu çalkantýlarý arasýnda ve uykusuz kalayým, umurumda mý? Uyuyamam. Yaðmur vurmakta cama. Bilirsin, severim buðulanmýþ camýn ardýndan hem seni hem dýþarýyý seyretmeyi. Çay, elimde; aklým bir yerlerde, bilinmez mesafelerde, ya da bir heyecanla nefes nefese.
Desem ki, son söz olarak, “Seni seviyorum.” Yanaklarým kýzarmýþ, utanmýþým ama demiþim iþte. Acý, fýrtýnalý, kavurucu yaz sýcaklarýnýn terkedilmiþ, yalnýz günlerinin acýsýna, en fazla bir gece… Ama ‘arkadaþça, dostça’ yaþasak nasýl olurdu? Elimi uzatabilsem bir mitoloji tanrýçasý gibi sana, sen de bir tanrý gibi tutsan beni, korusan, sýcaktan dili damaðý kurumuþ efsane sevdalara inat. Hiç gözümü kýrpmadan sabahýn ilk gün ýþýðý vursa uykusuz gözlerime. Aramýzda bir kapý, sadece aralýk ve oradan içeri sýzan müzik, güneþ ýþýðýna dolanmýþ. Hafif, dinlendirici, huzurlu bir güne baþlangýç dansý, gün ýþýðýyla rüzgarýn bana uzattýðý bir demet sevgi yaný baþýmda.
Yan yana, tüm sahte sevgilere inat soyunsak güzelliklere. Nasýl mý? Bir gülümseyen yüz bulanmýþ onca yaþama, sevginle saygýn anlatsa seni bana, beni de sana, diyorum. Darmadaðýnýk saçlarýmla, buruk bir ‘günaydýn’ dökülse dudaklarýmdan.
Cümlelerinle dokunsan ya da bölünmüþ bir elmayla yaklaþsan.

Baþarmak

Mücadele etmek, evet hayatýn gerçekleriyle savaþmak, doðrularý, yalanlarý görmek bunlarý baþarmak ne kadar kolay ya da ne kadar zor bilemiyoruz. Kim bilir belki de içimizde bilenler vardýr. Ama benim söyleyeceðim, bunlarý yaþamadan bilemiyoruz.
Mücadele etmek zorundayýz çünkü yaþamak, yaþatmak bizim görevimiz. Ýsteklerimiz vardýr,
ideallerimiz, hedeflerimiz ulaþmak istediðimiz hep bir yerler, bir þeyler vardýr. Bazen hayatýn bizi hedeflerimize ulaþtýrmasýný bekleriz oysa hayat bize vermekte olan yükünü sýrtýmýza çoktan vermiþ
Þimdi bizim o yükü býkmadan usanmadan büyük bir sabýrla taþýmamýz, yerine ulaþtýrmamýz gerekiyor. Hayat, biz insanlarýn önüne bir kuru ekmeði sunmuþ Þimdi ise o ekmeðin yanýna katýðý bulmak bizim görevimiz. Çalýþýp mücadele ederek zorluklarý aþarak, aklýmýzý kullanarak yapmalýyýz. Hiçbir þey bizim istediðimiz gibi gitmiyorsa yada baþarýlý olamýyorsak suç hayatta deðil bizde demektir. Sonuç ne olursa olsun iyi veya kötü bizler yýlmadan usanmadan çalýþmalýyýz, umudumuzun tükenmesine izin vermemeliyiz. Baþarmak, baþarmak ve baþarmak....

"Yüreðim yýlma, yumurtada tüylenir, uçar dar kabuðunu kýrýp"

Yatak


Þimdiki gibi aklýmda.

Ben, o yýl orta okulun üçüncü sýnýfýnda, bizim Durmuþ Ali de ikincideydi. Ýkimizin de parasý yoktu. Köyde, onun bu dul anasý, benim bir dul anam vardý. Onlar da kendilerine zar zor geçindirebiliyorlardý.

Durmuþ Ali'nin umudu, parasýz yatýlýdaydý. Ýmtihana girmiþ, yüzde yüz kazanacaðýndan emindi. Bana gelince ben, bir umutsuzluk içinde yuvarlanýyordum. Nereye gitsem, ne yapsam? Ýki yýldýr geceleri çalýþtýðým fabrika, bu yýl beni almýyordu. Talebeleri fabrikada çalýþtýrmak yasakmýþ! Neden yasakmýþ, bir türlü anlayamýyordum. Bu yýla kadar ne güzel, çalýþýp okumuþtum.

Beþ parasýz... Baþýmý sokacak bir aðaç kovuðu bile yok! Kocaman þehrin ortasýnda yalnýz, yapayalnýzým. Sarýlacak bir dalým da yok! Ýçerime de dayanýlmaz bir keder, bir hýnç.
Durmuþ Ali ile bir zaman istasyonun önündeki sýtma aðaçlarýnýn altýnda geceledik. Sonra olmadý. Bu böyle sürüp gidemezdi. Bekçiler de rahat vermiyorlardý. Sonra da okula gitmek zorundaydým. Biz okula gidince, meydanda kalan yataklarýmýzý çalmazlar mýydý?

Çok iyi bir arkadaþým vardý, Yusuf, Beni çok severdi. Sýtma aðaçlarýnýn altýnda gecelediðimizi nasýlsa öðrenmiþ.

Bir gün utana utana:

"Bizim damýn üstünde yatsanýz", dedi.

Deli gibi sevindik. Durmuþ Ali ile kucaklaþýp öpüþtük.

Durmuþ Ali bir:

"Allaaaaaaaaaaaaaaþ..." çekti. "Yaþadýk be abi... Bir günün beyliði de beylik.

Biliyorduk ki, dam üstünde güzün yaðmurlarý baþlayýncaya kadar yatabilirdik. Sonra, sonrasýna Allah kerim.

Yataklarý hemen, istasyondan alýp eve getirdik. Yusuflarýn evi, Pazar yerinin yanýnda bir tek odaydý. Yataklarý dama serdik.


Bekçi korkusu yok bir þey yok. Damýn üstünde bir ev sýcaklýðý, bir baba ocaðý sýcaklýðý...

Bunca sýkýntýdan sonra yatacak bir yerimiz vardý, iþte. Þu hayat dedikleri de ne güzel þey!

Akþam yemeðimizi yer yemez hemen damýn üstüne damlýyor, yataklara girip yorganlarý boðazýmýza kadar çekiyorduk. Geceleri biraz soðuktu ama, gökte kocaman, ýþýltýlý yýldýzlar vardý. Hep yýldýzlara bakardýk. Bazý geceler de gökyüzünü yýldýzlarla döþeli bulurduk. O zaman sevincimize payan yoktu. Ve bizler umutla doluyduk. Sýkýntýlardan, acýlardan sonra gelecek güzel günlerin, daha olacaðýna inanýyorduk. Bu umutlar, bu hayaller benimdi. Ben söylerdim. Durmuþ Ali, dinler ve onaylardý.

Durur, durur:

"Öyle deðil mi Durmuþ?" derdim.

"Heyye abi," derdi. "Sabahlar karanlýklardan sonradýr".

Bu l'fý da benden öðrenmiþti.

Serin dam üstü, ýþýklý, iri yýldýzlarýn geceleri, sokaðýn sabahlara kadar süren gürültüsü, bizim umutlarýmýz, hayallerimiz tam bir ay, kasým baþýna kadar sürdü.

Sonra... Sonra o bel'lý o karanlýk, bir kara çul gibi, kapkaranlýk Çukurova yaðmurlarý baþladý.

Hava biraz bulutlandý mýydý, okulda Durmuþ Ali bir araya gelir, birbirimize sokulur: ikimiz birden:

"Allah be! Allah be! Etme n'olursun" derdik.

Ya bir de yaðmur çiselemeye görsün, o zaman bizim yüreklerimizde kýyamet kopardý. Durmuþ Ali hemen, okuldan eve fýrlar, yataklarý damýn saçaðýnýn altýna indirir, koþa koþa geri gelirdi.
Yaðmurlu günlerde, eve, yani saçaðýn altýna gece yarýsýndan sonra, ortalýktan el ayak çekilince gelir, usulcacýk yataklarýmýza girerdik. Saçak altýnda yattýðýmýzý elâlemin görmesinden bir utanýr, bir utanýrdým ki biterdim. Durmuþ'u derseniz, o oralý bile olmazdý.

Bazen erken uyanamazdým. Birden uyanýrdým ki, arkadaþýmýn anasý, öteki komþular uyanmýþlar, avluda dolaþýyorlar. O zaman ben yorganý baþýma iyice çeker, yataðýn içine büzülür, büzülür, yok olurdum. Yanýmda, yönümde ayak sesleri duydukça küçülür, küçücük kalýrdým. Ayak sesleri kesilince hemen yataktan fýrlar, giyinir, kaçardým, o gün ben giyinirken birinin bana baktýðýný sanmýþsam akþama kadar baþým döner, kendime gelemezdim.

Ýçinde yattýðým yataða dönüp de bir türlü bakamýyordum. Bakmayý içim götürmüyordu. Yatak, saçaðýn dýþýndan fýrlayan çamurlara belenmiþti.

Gene geç uyandýðým bir sabah, giyinip kaçarken, arkadaþýmýn annesiyle göz göze geldik. Aksaçlý bir baþta, kocaman açýlmýþ acýyan gözler... Yýllar geçti, o gözlerin aðýrlýðý daha üstümde... Bin yýl yaþasam da, o gözler öyle, öylecene bakýp duracak.

Sabahleyin okulda Durmuþ Ali'ye:

"Ben o eve bir daha gitmeyeceðim" dedim.

Þaþtý:

"Neden be abi?" dedi. "Nerede kalacaksýn?"

"Gidemem".

"Yapma be, abi! Nerede yatacaksýn? Neden yani?"

Durmuþ ne etti eyledi de beni o gün eve götüremedi. O gün, daha baþka günler gidip istasyondaki kanepelerin üstünde geceledim.

Bir ara yaðmurlar durur gibi etti.

Durmuþ Ali bir gün:

"Abi" dedi, "Yataklarý dama çýkardým, gel artýk!"

gittim.

Birkaç gün sonra, bir ikindi üstü bir yaðmur boþandý, gök delinmiþ gibi... Durmuþ fýrladý ama, yetiþememiþ, yataklar çýpýldak su.

Bir otel bilirdim, eskiden birkaç gün yatmýþtým. Otel deyince... Gariplerin yataðý. Güzel Yurt Oteli... Oteller o zamanlar çok ucuzdu... Bir yatak elli kuruþ... Gel gör ki elli kuruþ!...

K'tip, yataðýmýz olduðu için, koridorda, geceliði on kuruþa yatmamýza razý oldu.

Daracýk koridora iki oda kapýsý açýlýyor. Yataklarý kapýnýn önüne serdik. Biz de yataklarýn dýþýna çömeldik. Hiç konuþmuyoruz. Belimizi duvara vermiþ, duruyor, birbirimize de hiç bakmýyoruz.

Gece yarýsýný buldu. Yataklar önümüze serili duruyor. Uykumuz geliyor, gözlerimizden uyku akýyor ama, yataklara girilmez ki... Gözümüz yataklarda, içimizde hasret, rahat bir yatak, bir uyku hasreti...
Yarý sersem, yarý uykulu...

Aþaðýdan bir ayak sesi geldi. Gece yarýsý bir hayli aþmýþ. Gözümü açtým, merdivenden iki genç kadýn göründü. Yataklara basmamaða çalýþarak kapýyý açtýlar. Kadýnlarýn ince, uzun boylusu içerden geri çýktý. Bizlere hayretle bakýp içeri girdi. Sonra geri çýktý. Hap bakýyordu. Girdi. En sonunda gelip durdu: konuþmadý. Sonra birden bana:

"Bir kibritiniz var mý?" dedi.

Çýkarýp verdim. Gözleri hayretle açýlmýþtý. Sigarasýný yaktýktan sonra bir sigara da bana uzattý, almadým. Israrda etmedi.

"Bu yataklar sizin mi?" dedi.

"Bizim".

"Vakit çok geç yatsanýza!..."

Ampulün sönük ýþýðýnda, bereket, yataklarýn ýslaklýðý belli olmuyordu.

Ben:

"Hiiiiç... Uykumuz gelmiyor da..."

Durmuþ Ali'ye döndü. O uyuyordu.

Dürttüm. Durmuþ uyandý. Dürttüðümü kadýn da gördü.

"Yatsanýz iyi edersiniz".

Durmuþ Ali:

""Is..." dedi.

Sertçe aðzýný kapattým. Kadýn huylandý.

"Bir þey mi söyleyecekti çocuk?"

"Patavatsýzýn biridir de..."

Kýzgýn söylemiþ olacaðým ki, kadýn odasýna gitti. Arkasýndan baktým. Gözlerimde, incecik bir bel hayali kaldý.

Durmuþ Ali'ye usuldan:

"Kadýn güzeldi", dedim. "Amma da iyi ha!"

Ýçerden kadýnýn kahkahasý geldi. Ben buna içerledim.

"Güzel ama, bunlar pis karýlar" dedim. "Pis olmasalar ne iþleri var otelde!..."

Sonra hiç konuþmadýk. Yüreðimizde derdimiz, yataðýmýz da ýslak olmasaydý, Durmuþ Ali ile bu kadýn üstüne kim bilir ne laflar eder, ne hayaller kurardýk.

Uyumuþuz.

Gecenin saat üçü mü dördü mü, ne, kapýnýn gýcýrtýsýyla gözlerimi açýyorum. Bakýyorum ki, kadýn gecelik gömleðiyle, merdivenden iniyor. Az sonra da gelip, gene karþýma dikiliyor... Her yaný açýk saçýk, göðsü dýþarýda. Çýrýlçýplak denecek kadar çýplak. Gözlerinde bir kýzgýnlýk ve uykusunun mahmurluðu var. Gene öyle açýlmýþ gözlerle bakýyorum. Bir ara hýrsla gözlerimi kapadým ve bir zaman açmadým. Sonra açtým ki, kadýn daha öylecene duruyor.

Ýçimden, "Ne durmuþ bakýyor öyle? Pis, bu pis domuzlar, hep böyle bakarlar iþte. Kendisine ne oluyor uyumuyorsak! Ne karýþýyor? Salla bir yumruk çenesine" geçti.

Kadýn:

"Kibritinizi verir misiniz?" dedi.

Çýkarýp verdim.

Gidip içerden sigarasýný alýp yatký. Bir tane de bana uzattý. Bir de caným sigara istiyordu ki:

"Ben sizin sigaranýzý istemem" dedim.

Kadýnýn yüzünde hoþ, fakat beni çýldýrtan bir gülümseme dolaþtý:

"Neden küçük bey?"

"Ben küçük bey deðilim. Ýçmem iþte. Size ne yani? Ýçmem iþte."

"Ha," dedi. "Sahiden siz niçin yatmazsýnýz? Yataklarýnýz da serilmiþ iþte..."

kekeledim:

"Biz mi? ne?"

"Bakýn çocuk uyumuþ, Neden yatmýyorsunuz?"

"Uyumuyoruz. Uyumayacaðýz iþte. Canýmýz uyumak istemiyor!"

"Neden?"

Varýr yataða bakar, yaþ olduðunu anlar diye de deli oluyordum.

Deli gibi baðýrdým:

"Yatmýyoruz iþte. Yatmayacaðýz".

Kadýn:

"A...a...a..." dedi. "Ne baðýrýyorsun öyle? Ben bu çocuða acýdým, oracýkta uyumuþ da... yazýk... üþür..."

"Kalk ulan! dedim. "Kalk" Sersem gibi burada uyuyacaðýna".

Çocuk neye uðradýðýný bilemedi, gözlerini tekrar yumdu. Baþý önüne düþtü. Gene dürttüm.

Baþýmý kaldýrýp da kadýnýn yüzüne bakamýyordum ya, gözlerinin üstümde olduðunu, öldürürcesine üstümde, bana baktýðýna emindim.

"Kalk ulan, kalk da yataðýna gir, orada uyu!"

Oðlan uykulu uykulu burnunu kaþýyýp beceriksizce soyunmaya baþladý.

"Sahiden de" dedi, "Ben neden burada uyumuþum?"

Elinden tutup yataðýna soktum,

Durmuþ, duyulur duyulmaz bir sesle:

"Abi be, ne de soðuk!"

"Yat ulan" dedim, "Þimdi ýsýnýrsýn".

Kadýn baþýmdan gitsin diye, ben de hýzlý hýzlý ******p yataða girip yorganý baþýma çektim.

Alaylý bir sesle:

Âllah rahatlýk versin".

Kapý kapýndý. Arkadan da bir kahkaha geldi. Var gücümle diþlerimi sýktým.

Yatak su gibiydi. Tenimden buz gibi bir ürperti geçti. Ýçim bir üþüdü ki... Yorganý baþýma, bacaklarýmý karnýma çekip, bir topak oldum.

Durmuþ Ali yorganýmý çekti.

"Abi be," dedi, "Abi be!" Donuyorum abi be! Výcýk výcýk!"

Ben büzülmüþtüm. Hýrsýmdan diþim diþimi yiyor.

"Abi be, sana diyorum abi be! Donuyorum be!"

Yorganý üstünden hýþýmla attým.

"Ne var ulan? abi be, abi be! Yat geber iþte!"

Tekrar yorganý üstüme çektim. Ýçimde soðuk bir ürperti. Sanki bir yýðýn yýlaný getirip çýplak tenime sarmýþlar.

"Abi be... Vallahi üþüyorum. Üþümekten ölüyorum... Výcýk výcýk... Su... Abi be! Sana diyorum be!"

Ben, birden yataktan fýrladým. Giyindim. Ali de öyle yaptý. Gene gittik köþeye oturduk. Sudan çýkmýþ gibi ýslanmýþtýk.

Ama yüreðimde korku, ya kadýn þimdi çýkýverir de, bizi gene böyle görürse!

Durmuþ Ali'ni diþleri birbirine çarpýyordu. Ben de titriyordum.

Ya kadýn þimdi çýkarsa?
Ali'nin elinden yakaladýðým gibi:

"Yürü parka kadar koþalým, ýsýnýrýz".

Parka kadar koþtuk. Asfalt cadde ýpýssýzdý. Oradan istasyona koþtuk. Yüreðimiz küt küt atýyordu. Isýnmýþtýk ama, sýtma aðacýnýn altýnda biraz bekleyince yeniden üþümeye baþladýk.

Ýstasyon meydanýnýn ortasýnda birkaç salepçi duruyor, bir insan kalabalýðý da salep içiyordu.

Sýcak salep bardaklarýnýn buðulandýðýný görür gibi oldum. Elim cebime gitti ama... nafile...

Durmuþ da salep bardaklarýna gözlerini dikmiþti.

Kendimde olmadan içimi çekmiþim. Durmuþ da içini çekti.

Daha gün doðmamýþtý ya, usul usul þafaðýn yerleri ýþýyordu. Ýki büklü olmuþ, tir - tir titriyorduk.

Durmuþ Ali, bir ara bana döndü. Birden aklýma gelmiþ gibi:

"Abi be" dedi. "Sahiden, o ýslak yataklara biz ne diye girdik?"

Cýrcýr Böceði

Genç bir çiftçi hayatýnda ilk defa New York'a gitmiþti . Gökdelenlerin yüksekliði ve insanlarýn çokluðundan þaþkýna dönmüþtü . Kalabalýk bir bulvarda yürürken , kulaðýna aþina bir cýrcýr böceði sesi geldiðini zannetti . Durdu ve dikkatle dinledi . Evet , bu bir cýrcýr böceðiydi . Ses büyük bir maðazanýn önündeki çalýlarýn arasýndan geliyor gibiydi . Bunun üzerine bu büyük çalý kümesine yönelip bakýnmaya baþladý . Bir maðaza görevlisi dýþarý çýkýp " Yardýmcý olabilir miyim ? " diye sordu . " Hayýr , teþekkür ederim " dedi genç adam .
" Sadece þurada bir cýrcýr böceðinin sesini duyduðumu sandým . "
" Hayýr " dedi görevli , "New York'ta bulunmaz ." Genç çiftçi cýrcýr böceðini buluncaya kadar cýrlak sesi takip etti , nihayet onu bir kuytuda bularak eline aldý ve "Tamam , iþte burada" dedi .

Genç adam bu çalýnýn önünden her saat binlerce insan geçmesine karþýlýk cýrcýr böceðini duyanýn bir tek kendisi olmasýna çok þaþýrmýþtý . Bunun üzerine küçük bir deneme yapmaya karar verdi. Elini cebine atýp bir çeyrek çýkardý ve havaya attý . Paranýn kaldýrýma vurduðu anda çýkan ses üzerine , düþen bozukluðu aramak için yürümekte olan tam 24 yaya durdu ! Genç çiftçi bu çeliþkiyi bir türlü anlayamadý ...

Psikologlar genç adamýn þahit olduðu olay için bir kelime kullanýrlar . Buna algýda seçicilik denir , ve belli þeyleri görmek ve belli sesleri duymak için kendimizi eðitiriz anlamýna gelir ...

Gökyüzüne bakýp kuþlarý algýlayýn ,
Kýrlara gidip çiçekleri algýlayýn ,
Çocuklara bakýp saflýklarýný , güzelliklerini algýlayýn ,
Aðaçlara bakýp dallarýný , yapraklarýný algýlayýn ,
Hayvanlara bakýp doðallýklarýný algýlayýn ,
Ýnsanlara bakýp güzelliklerini ( mutlaka güzel taraflarý vardýr ) algýlayýn .
Algýladýðýnýz yalnýz para sesi olmasýn ...

Mavi Gül



Yýllarýmý duygusallýktan uzak ve baðlanmaktan korkan erkeklere aþýk olarak tükettim. Evlenmek istiyordum. Radikal bir deðiþikliðe gitmem gerektiðinin farkýndaydým.
Bir gün dua etmeye karar verdim. "Tanrým, doðru birini nasýl bulacaðýmý bilmiyorum. Yalvarýrým, kutsal sevgilimi benim için sen seç ve ikimizi de bu birlikteliðe hazýrla. Ve Tanrým, onu benim için seni seçtiðini anlayabilmem için de bana mavi bir gülle gelmesini saðla."
Beþ ay boyunca kutsal sevgilimin bana o gün geleceði umuduyla yaþadým. Hep o günün doðru gün olduðunu düþündüm. Her gün kontrolü elimden biraz daha býraktým ve beni seven Tanrýya kendimi biraz daha açtým. Her gün etrafta mavi bir gül aradým.
Beni kullandýðýný düþündüðüm son erkek arkadaþýmý terkettikten on iki gün sonra Alan Cohen'in konuþma yaptýðý bir iletiþim aðýnýn yemeðine gittim. Cohen,insanlarý etkimiz altýna alabilme gücümüzden söz etti. Bu beni öyle etkiledi ki, katýlýmcýlarý bu tür egzersiz yapmaya davet ettiðinde hiç düþünmeden atladým. O anda yüzden fazla insan partner bulmak için birbirine karýþtý.
Herkes sessizdi. Genç ve mavi gözlü bir adam karþýmda durdu. Elele tutuþtuk ve birbirimizin gözlerine bakmaya baþladýk. Egzersiz gereðince, "Beni etkin altýna alabilir misin ?" diye sordum. Birkaç dakika boyunca koþulsuzca bana sevgi verdi. Sonra o bana "Beni etkin altýna alabilir misin ?" diye sordu ve bende ona sevgimi verdim. Birbirimize baþka hiç bir þey söylemedik.
Egzersiz bitti ve yerlerimize oturduk. Þaþkýnlýk içindeydim. Birkaç dakika sonra genç adam yanýma geldi ve kendini tanýttý. Adýnýn David Rose (Rose Türkçe'de gül anlamýna geliyor) olduðunu söyledi. O anda tanrýmýn bana mavi gözlü gülümü gönderdiðini anladým.

Mavi Ýçinde Bir Mavi Bilmece


Sabah güneþi yüzünü gýdýklamaya baþlamýþtý yine Angela’nýn. Sol yanýna dönüp uyumayý küçüklüðünden beri severdi. Çünkü yatmadan önce tuttuðu bütün dilekler o sol yanýna kývrýldýðýnda gerçekleþirdi. Açýk pencereden içeri giren rüzgar odanýn mavi duvarlarýný adýmladýktan sonra hafifçe Angela’ya uzanýyor, sarý saçlarýný kýpýrdatýyordu. Ölümden korkmayan bir sivrisinek, perdenin açýlacaðý aný beklemekle meþgulken, güzel yüzlü kurbanýnýn gülümsemesini anlayamýyordu. Oysa Angela o anda rüyasýnda gökyüzünü seyre dalmýþtý. Belli belirsiz uçan bir þey havada süzülüyordu. Uçak mýydý, yoksa bir kuþ muydu, tam kestiremiyordu; ama yüzündeki tebessüm sivrisineði kýzdýrmaya baþlamýþtý. Tam o sýrada rüzgar aniden perdeyi sertçe dalgalandýrdý. Çýkan ses ve yüzüne düþen yoðun ýþýk onu uyandýrmaya yetmiþti. Gözlerini kýsa bir süre açtý; sonra tekrar kapattý. Odadaki kokuyu derinlerine çekti. Biraz deniz, biraz keçi, biraz da kekik kokuyordu. Rüyasýnda da bu kokularý hissettiðini düþündü o an. Güldü bu düþünceye. Rüyasýnýn sonunu göstermeyen güneþe bakmaya çalýþtý. Niye bir sabah da kalkmayý unutmuyordu? Ya da neden kendisi gibi esnemiyordu?

Doðruldu yerinden ve koyu maviliðe gitti yeþil gözleri. Sonunu getiremediði deniz bir yanda, üzerinde yaþadýðý ada bir yanda... Çoðu zaman olduðu gibi, Tanrý’nýn kaleminden çýkan bir noktanýn üzerinde yaþamak zorunda olduðu gerçeði sabahýn kutsal huzurunu silivermiþti yine. Bu sinsi acýyý hak ediyor muydu? Büyük ve bembeyaz bir kaðýt üzerinde bir nokta vardý ama; kaðýtta baþka noktalar, belki harfler, belki de lekeler varken neden kendisi o kahrolasý noktadaydý... Bu cevapsýz soruyu çok fazla düþünmüþtü; oysa kendisini bekleyen iþleri de düþünmeliydi. Hemen kahvaltýsýný yapmalý; sonra keçileri saðmalý; taþ fýrýný yakýp akþamdan hazýrladýðý hamurlarý piþirmeliydi.
Yaþlý babasýyla yaþamý sýrtlamak on sekizindeki bir kýz için gerçekten zordu. Bazen babasýnýn teknesinde aðlarý atar ve toplardý, keçileri otlatmaya çýkarýrdý. Angela’nýn en çok sevdiði iþlerden biriydi bu. Keçiler adanýn en yüksek tepesindeki gür harmanda otlamaktan hoþlanýyordu. Bu arada kendisi de güneþin batýþýný kutsar, uçsuz bucaksýz denizi seyrederken geçen gemileri saymaktan çok hoþlanýrdý. Arada sýrada babasýnýn teknesiyle komþu adalara balýk satmaya gider, karþýlýðýnda eve erzak alýrdý. Küçük gezilerinde tanýþtýðý insanlarla konuþurdu, eve geldiðinde maceralarýný babasýyla paylaþýrdý. Pazar günleri ayin saatini büyük bir merakla beklerdi. Adada yaþayan elli bir nüfustan kendi yaþýtlarýný, özellikle de erkekleri, bir arada görebildiði tek yer kiliseydi. Kýzcaðýzýn o kadar az kýsmeti vardý ki... Zaten adadaki genç erkekler için fazlaca þiþmandý. Kendisi gibi tombul, kendine uygun gördüðü yakýþýklý tek kahraman adadaki fenerin tam tepesinde yaþar, fenerin kontrolü ve bakýmý için para alýrdý devletten. Hem yukarýda, hem de paralýydý. Angela için o, belki bu yüzden çekiciydi. Fakat ismini, kilosunu, hatta yüzünü bile bilmediði birileri için yüreðini boþ býrakmayý seviyordu. Rodos’ a balýk satmaya gittiði bir gün tanýþacaðý bir delikanlý kendisini yaþadýðý noktadan alýp baþka bir hayata götürebilirdi. O hep baþka bir hayat peþindeyken, gemileri kýskanmakla yetinirdi...
Günün birinde oradan geçen bir gemiye binip görmediði, bilmediði, keçi kokmayan bir dünyaya seyahat etmeyi o kadar arzuluyordu ki... Aslýnda kendisini özgürlüðe taþýyacak gemiyi çoktan seçmiþti. Bir keresinde adanýn tepesinde sýrt üstü yere uzanmýþ seyrederken bulutlarý, gökyüzünden daha koyu bir mavilik fark etti. Gözlerini tekrar tekrar maviliðe odakladý. Fakat bir türlü algýlayamýyordu havada uçan þeyi. Mavi içinde bir maviydi bilmecenin adý. Uçak mýydý, yoksa anneannesinin masallarýndaki mavi kuþ muydu, tam kestiremiyordu. Aradan birkaç saniye geçti ve mavi cisim köþeli bir hal aldý, hemen ardýndan uzunca bir kuyruk... Gördüðü þeyin bir uçurtma olduðuna adý gibi emindi þimdi ama þöyle bir çevresine bakýndýðýnda kimseleri göremedi. Angela uçurtmanýn ucundaki ipi büyük bir sabýr ve merakla takip etti. Kocaman bir gemi vardý sonunda. Geminin kýç tarafýnda,uçurtmayý kontrol etmeye çalýþan bir gölge fark etti ardýndan. Hemen ayaða kalktý; hayallerini, kýzgýnlýklarýný, sýkýþmýþlýðýný, içinde birbirine dolaþmýþ ne varsa hepsini boðazýnda topladý; hayatýnda ilk ve son olarak bu denli yüksek bir sesle nefesinin tükendiði yere kadar baðýrdý: “Heeeeeeeyy!” Yeniden toparlandý; bu sefer ellerini gemideki gölgeyi sarsmak istercesine sallayarak baðýrýyordu. Özgürlük ona hiç bu an kadar yakýn –belki de uzak- olmamýþtý. Yere düþüverdi sonra... Týpký yorgun geçen bir günün ardýndan yataðýna düþüþü gibi süzülmüþtü aþaðý doðru. Çok yorgun olmaktan sýkýlmamýþ mýydý? Uzaklaþmakta olan uçurtmaya doðru küfrederken gözleri, bir yandan týrnaklarýyla deþiyordu topraðý. Mavi uçurtma küçüldü, küçüldü ve kayboldu. Geride geminin bacasýndan çýkan siyah, çürük bir çýðlýk kaldý. Angela o günden sonra tepeye daha sýk gelir oldu. Gökyüzünü, güneþin batýþýný, denizi, gemileri seyretmeye devam etti. Sol yanýna dönüp uyumaktansa hiç vazgeçmedi...

Martýlarýn Sevgisi

Zamanýn birinde kral kýzý ve birde garip bir çoban yaþarmýþ. çoban kralýn
kýzýna deliler gibi aþýkmýþ ne mutlu ki kralýn kýzýda çobana karþý boþ
deðilmiþ ama kral bu aþka kesinlikle izin vermiyormuþ her seferinde çobaný
dövdürüyormuþ çobanda aþkýný kalbine gömerek uzak diyarlara bir adaya gitmiþ
adada ondan ve martýlardan baþka kimsecikler yokmuþ çoban orda kala kala
artýk martýlarýn dilinden de anlamaya baþlamýþ çobanýn tek sýrdaþý martýlar
olmuþ çoban martýlara mektup vererek prensese götürmesini istiyormuþ her
seferinde de güzelce götürüp geliyormuþlar.bir gün martýnýn aðzýnda mektubu
görmüþ kral ve kendinden utanmýþ demiþ ki kendi kendine martýlarýn bile
þahitlik yaptýðý bu aþka ben neden izin vermiyorum diye sonra martýnýn
aðzýna bir mektup sýkýþtýrýp çobana götürmesini istemiþ martýlar mutlu
prenses mutlu kral mutlu ama çobanýn hiçbir þeyden haberi yok martý mutlu
mutlu çýkmýþ yola mektup aðzýndaymýþ sevincini arkadaþlarýyla paylaþmak
isterken heyecandan aðzýný açmýþ ve mektup derin sularda kaybolmuþ baþlamýþ
martýlar mektubu aramaya hep beraber çoban neden benim yanýma gelmiyorlar
artýk martýlarda benden býktý diyerek kendini uçurumdan yere doðru býrakmýþ
ve kayalýklara çarparak parçalanmýþ ve ölmüþ.iþte sevgili okurlar martýlar
o zamandan beri o mektubu ararlarmýþ hep denizlerde o mektubu bulunca o büyük
o ölümsüz aþkýn geri döneceðine inanýyorlarmýþ.

Acele Karar Vermeyin
Köyün birinde bir yaþlý adam varmýþ. Çok fakirmiþ ama Kral bile onu kýskanýrmýþ...Öyle dillere destan bir beyaz atý varmýþ ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamýný teklif etmiþ ama adam satmaya yanaþmamýþ.. "Bu at, bir at deðil benim için; bir dost, insan dostunu satar mý" dermiþ hep. Bir sabah kalkmýþlar ki,at yok. Köylü ihtiyarýn baþýna toplanmýþ: "Seni ihtiyar bunak, bu atý sana býrakmayacaklarý, çalacaklarý belliydi.Krala satsaydýn, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaþardýn.Þimdi ne paran var, ne de atýn" demiþler...Ýhtiyar: "Karar vermek için acele etmeyin" demiþ."Sadece at kayýp" deyin, "Çünkü gerçek bu.Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiðiniz karar.Atýmýn kaybolmasý, bir talihsizlik mi, yoksa bir þans mý? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir baþlangýç.Arkasýnýn nasýl geleceðini kimse bilemez." Köylüler ihtiyar bunaða kahkahalarla gülmüþler.Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansýzýn dönmüþ...Meðer çalýnmamýþ, daðlara gitmiþ kendi kendine.Dönerken de, vadideki 12 vahþi atý peþine takýp getirmiþ.Bunu gören köylüler toplanýp ithiyardan özür dilemiþler."Babalýk" demiþler, "Sen haklý çýktýn. Atýnýn kaybolmasý bir talihsizlik deðil adeta bir devlet kuþu oldu senin için, þimdi bir at sürün var.." "Karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiþ ihtiyar. "Sadece atýn geri döndüðünü söyleyin.Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceðini henüz bilmiyoruz. Bu daha baþlangýç.Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkýnda nasýl fikir yürütebilirsiniz?" Köylüler bu defa açýkça ihtiyarla dalga geçmemiþler ama içlerinden "Bu herif sahiden gerzek" diye geçirmiþler...Bir hafta geçmeden, vahþi atlarý terbiye etmeyeçalýþan ihtiyarýn tek oðlu attan düþmüþ ve ayaðýný kýrmýþ. Evin geçimini temin eden oðul þimdi uzun zaman yatakta kalacakmýþ. Köylüler gene gelmiþler ihtiyara."Bir kez daha haklý çýktýn" demiþler. "Bu atlar yüzünden tek oðlun, bacaðýný uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak baþkasý da yok.Þimdi eskisinden daha fakir, daha zavallý olacaksýn" demiþler. Ýhtiyar "Siz erken karar verme hastalýðýna tutulmuþsunuz" diye cevap vermiþ."O kadar acele etmeyin. Oðlum bacaðýný kýrdý.Gerçek bu. Ötesi sizin verdiðiniz karar. Ama acaba ne kadar doðru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacaðý size asla bildirilmez." Birkaç hafta sonra, düþmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldýrmýþ. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çaðýrmýþ. Köye gelen görevliler, ihtiyarýn kýrýk bacaklý oðlu dýþýnda bütün gençleri askere almýþlar. Köyü matem sarmýþ. Çünkü savaþýn kazanýlmasýna imkân yokmuþ, giden gençlerin ya öleceðini ya da esir düþeceðini herkes biliyormuþ. Köylüler, gene ihtiyara gelmiþler... "Gene haklý olduðun kanýtlandý" demiþler. "Oðlunun bacaðý kýrýk ama hiç deðilse yanýnda. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oðlunun bacaðýnýn kýrýlmasý, talihsizlik deðil, þansmýþ meðer..." "Siz erken karar vermeye devam edin" demiþ, ihtiyar. "Oysa ne olacaðýný kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oðlum yanýmda, sizinkiler askerde... Ama bunlarýn hangisinin talih, hangisinin þnssýzlýk olduðunu sadece Allah biliyor." Lao Tzu, öyküsünü þu nasihatla tamamlamýþ: "Acele karar vermeyin.Hayatýn küçük bir dilimine bakýp tamamý hakkýnda karar vermekten kaçýnýn. Karar; aklýn durmasý halidir.Karar verdiniz mi, akýl düþünmeyi, dolayýsý ile geliþmeyi durdurur.Buna raðmen akýl,insaný daima karara zorlar. Çünkü geliþme halinde olmak tehlikelidir ve insaný huzursuz yapar.Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi baþlar.Bir kapý kapanýrken, baþkasý açýlýr.Bir hedefe ulaþýrsýnýz ve daha yüksek bir hedefin hemen oracýkta olduðunu görürsünüz."

Sevdim be miniðim

Þu an karanlýk bir odadayým,
Aynen býrakýrken gittiðin karanlýk dünya gibi.
Aðlýyorum, aðlýyorum sensiz geçen gecelerin ardýndan.
Yalvarýyorum Allah'a geri dönesin, yine beni sevesin diye,
Ama kimseye duyuramýyorum sesimi, hapishane duvarýndaymýþým gibi.
Bir an seni unuttuðumu düþünüyor, gülümseyiveriyorum hayata
Sensiz geçirdiðim o hüzünlü akþamlarý unuttum diyorum,
Vazgeçtim diyorum, bitti herþey bitti,
Gitti ve tüm yalanlar silindi diyorum
Acýsýz bir hayata baþlýyor, yeni aþklar arýyorum diyorum
Bir lise aþkýydý, gelip geçti diyorum
Hayaller, umutlar hepsi yalandý, onun gibi yalancýydý
Belki de o benim için hayattaki en büyük acýydý
Belki güzel ama sahteydi yüzü, meðersem duygusuzmuþ,
Sevmekten geçmezmiþ onun özü diyorum
Gülüþüyle kandýrýrmýþ herkesi, sevmedi beni de diyorum
Yok be miniðim...
Hepsi birer aldatmaydý, seni kandýrmaktý amacým
Birazcýk kýskandýrmaktý baþkalarýnýn yanýnda
Öðrenmekti bir nevi sevip sevmediðini...
Belki sen beni gerçekten sevmedin
Ama bilmeni isterim
Canýmý koydum bu aþkýn uðruna, ölümüne
Sonuna kadar olacaðým yanýnda
Gidiþini kaldýramam, ayrýlýða katlanamam
Belki ne el ele, ne göz göze olacaðýz
Ama ben yine razýyým senin sevgine
Gözlerinle gülümsemene,
"SENÝ SEVÝYORUM"demene
Hele biricik aþkým beni býrakma demene,
Hiç ama hiç dayanamam!
Ne senden ayrýlýrým, ne seven kalbimden
Bu uðurda canýmý veririm ama yine terk etmem seni.
Sevdim seni be minigim, daha ne diyeyim ki;
SEVDÝM iþte sevdim be miniðim...

Cenaze

Çok soðuktu yokluðunun yaðmurlarý. O gece ilk defa sensiz çýkmýþtým dýþarý. Gözlerim oradan oraya
savruluyordu. Arayýþ içindeydim sürekli. Seni bekliyor gibiydim. Bir boþluðun yanýna oturdum. Benimle
dosttu gecenin bir yarýsýndan sonra kadehler. Sabaha kadar kendimi öldürdüm kendimi. Yok oldum.
Ayrýlýk bu olsa gerek. Telefonum çalmýþ yanýma almadýðým. Yüzlerce çaðrý ve kutumu aðzýna kadar doldurmuþ mesajlar. Sen deðilsindir diye bakmadým. Elim uzanmadý beni býrakmana. Akþamüstü bir gül gördüm kapýmda sendendir diye sevindim. Alayým dedim içime. Gövdesi deðdi elime.
Kýzdým ve kapattým kapýyý. Aðladým yine senden sonra olduðu gibi. Sonra düþündüm de ayrýlmamalýydým
senden. Suçsuz da olsam özür dilemeliydim. Evine geldim sokaðýn bomboþtu. Kapýyý çaldým annen çýktý karþýma. Seni sordum. Bana beni sordu. Sanki öldürecekti beni.''Öldü'' dedi ''dün akþamüstü''
''Bir gül görmüþler elinde en son''
Buraya kadarýný bile hatýrlamýyorum hayatýmýn. Doktorum beni muayene ettikten sonra arkadaþýyla konuþurken duydum.
Seni çok sevmiþim ben. Telefonumdaki çaðrýlar ve mesajlar seninmiþ. Ama ben hala hatýrlamýyorum.
Aþkým o cenaze kimindi?

Ben Bir Çingene Sevdim

Kronos Quartet Caravan

Yollar kimin için? Yollar nereye gider? Yollar nereye kadar? Sen gidersen, gitmeye gönlün olsa yetmez mi gittiðin ize yol demeye sanki? Ne diye taþtan yollar yaparlar þehirlere, insanlarý birbirinden çekip kopartan yollar ve sonra da nehirlerin üzerine köprüler kurarlar tarifsiz bir çabayla; en olmadýk anlamlarý yüklemek için yaptýklarý köprülere...

Bir çingene sevdim ben, bakýþlarý gece kadar karanlýktý ve yüzü þehre kýþýn çöken sis gibi bulanýk. Ben onu sevdim, o beni sevdi mi hiç bilemedim. Bir gece o dört nala salýnýrken terkedilmiþ sokaklarýnda þehrin ki, insanlar ayýþýðýyla aydýnlanýnca taþtan yollar þehri terkederler ve bir tek çingeneler ayýþýðýnda þarkýlar söylerler, ben de peþinden koþtum ta ki deðirmenciler köprüsünün altýnda beni pusuya düþürene deðin sevgilim. Soluk soluða seviþtik; simsiyah atýný geceden ayýrt etmek olanaksýzdý ve her soluduðunda gece denen tuhaf yaratýk vücut bulup öfkeyle dumanlar savuruyor sanarak etrafa, gözbebeklerim korkuyla büyüyor, nefes alýþ veriþim sýklaþýyordu; çingene sevgilim de bundan hoþlanýyordu; bunu anladým...

Ben bir çingene sevdim; gözleri yýkýlmýþ, yýkýntýlarýndan tekrar tekrar kurulmuþ evrenlere sürükledi beni deðirmenciler köprüsünün altýnda, beni düþürdüðü pusuda onunla sonunu düþünmeden seviþirken; sonra o gitti; ben bir çingene doðurdum dokuz gün sonra; o gitti. Çünkü yollar gitmek içindi, kalmak için olsalardý hiç olmazlardý. Ýnsanlar giderdi çingeneler terkeder, insanlar terkederdi çingeneler ayýþýðýnda seviþirler...

Beni bir çingene terketti; kara atýnýn terkisinde hayallerim vardý; o bunu hiç bilemedi...

Sonra ben bir çingene doðurdum; dokuz gün sonra büyüdü, onunla da dokuz kere seviþtim, dokuz günde dokuz kere öldüm dokuz çingene doðururken; dokuz canlýydým en sonunda son nefesimi verdim; dokuz ceset buldular deðirmenciler köprüsünün altýnda ayýþýðýnda çýrýlçýplak soyulmuþ, bacaklarýnýn arasýndan zifti bir irin akýp nehre karýþýyorken ve dokuz çingeneyi birden terkettim böylece, týpký terkedildiðim gibi; dokuz gün yas tuttular ardýmdan çünkü epi topu dokuz canlý, âþýk bir ******ydum; unutuldum...

Bana Bir Þans Daha


Seninle bir çay bile içemedik býrak gezmeye gitmeyi. Parklarda konuþtuðumuz sorunlarýmýz olmadý. Unuttum diyebilmiþtim sana ama sandýðým gibi deðil bugün seninle konuþunca anladým kýpýrtýlarýn olduðunu kendimi avutmuþtum unuttum diye. Eskisi kadar aramýyorum artýk sana baðlanmaktan sevmekten korkuyorum þu ana kadar yaptýðým hiçbir þeyden piþman olmamýþtým ta ki numaraný alana kadar. hamakta uyumak isterdim seninle yada bir tepenin ucundan dizinde uyumayý tren yolculuðunda baþýmý omzuna koymayý ah be senin yanýndaki mezarda ölmeyi bile isterim yeter ki yanýmda ol iyi veya kötü bir insanýn idealleri olmalý bir insanýn özlemleri olmalý özlemlerle açan çiçekler gibi bir insanýn bir tanesi olmalý týpký bendeki sen gibi beni en derinden vurdun ve konuþtuktan sonra fýrtýnaya yakalanmýþ tekne gibi alabora dalgalarýn boyumu aþtýðý hatta yuttuðu ben oldum aydýnlýk havada yürümeyen kör taklidi yapan ben gibi yüzme bildiðim halde kendini suya batýran ben gibi yollarý bildiðim halde yanlýþ yollara sapan ben gibi ah be beni ne zaman anlarsýn bilinmez ama bu fýrtýna dinmez bu gemi düzelmez suyu almýþ bir kere

Bana bir kere þans veremez misin?

Beni Kendinde Ara


Hiçbir ölümlü Yüzümdeki perdeyi kaldiramadi"
Bir Misir tanrisina ait olan bu söz O'nu çok güzel tanimliyordu. Ne
eksik ne fazla ...
Iyi sayilabilecek bir sairdi. Içinde yasadigi toplumla paylastigi degerler yok denecek kadar azdi. Dis görünüsü iç dünyasindaki aykiriligi
fark ettirmeyecek kadar dogaldi. Içten bir tepkisi vardi yasanan degerlere
karsi. Ama o,bu aykiriligini anlamsiz ve tepkisel davranislarla göstermezdi.
"Insan konusmayi ögrenince susuyor" derdi. Bu yüzden günlerce
konusmayabilirdi. Ama konustugu zaman da karsisindaki insanin deger
yargilarini alt-üst ederdi,hiç çekinmeden.
Insanlarla hiçbir seyi paylasmamaya, onlardan hiçbir sey almamaya
yeminliydi. Insanlarin onu sevmesi de nefret etmesi de birdi onun
için. Paylasmak ona göre büyük bir zulümdü zaten. Insanlar kendilerine ait
olmayan bir seyi sahipleniyor,sonra da güya insanlari sevdikleri için
paylasiyorlardi. Halbuki paylastiklari sey hiç de onlarin degildi. O,bu iliskiyi eve giren bir hirsizin evi,ev sahibiyle paylasma lütfuna benzetiyordu.
Bu aykiri düsüncelerinden dolayi yirmi yasinda terk ettigi ailesini
hiç aramamisti on bes yildir. Annesine biraktigi not çok kisaydi: Asiyim, hepsi bu kadar.
Evlenmeyi bir an bile aklindan geçirmemisti. Ona göre evlilik sahiplenme duygusunun bir insanla tatmin edilisiydi.
O hiçbir seye sahip olmadigi gibi hiçbir seyin de onu sahiplenmesini istemiyordu.
Peki,bunca yildir neyi ariyordu?Gerçegi,yalnizca gerçegi. Yillar önce okudugu bir kitapta su yaziliydi: "Gerçek aramakla bulunmaz ama her arayana verilir.
Her seye ragmen onu ümitlendirmisti bu söz. Zaten hayatin çok
sirrini anlamisti bu çileli yillar boyunca. Sevgi varolusun biricik
sirriydi. O günde sonra bir baska bakiyordu hayata. O günün anisina su sözleri yazmisti


Günlügüne: "Karanliklar senin göz kapaklarinin çektigi perdedir aydinligin üzerine. Aydinliksa gözbebeklerinin isiltisidir,perdelerden kolayca geçen."
Atom sevgiyle duruyordu ona göre. Atoma nefreti sokup atom bombasi yapmamislar miydi zaten?Bu yüzden en nefret ettigi sey nefretti. Kendisini sevginin mayasindan yaratilmis hissediyordu. Yapragin yere düsmesi topraga olan sevgisindendi. Filizlerin boy vermesi göge olan özlemlerindendi. O küçük tohum,tabiatin gök ve yer denilen iki koluna sariliyordu böylece...
Bir yandan köklerini topragin derinliklerine saliyor,bir yandan da
göge yükseliyordu tohum.
Ya yazmak...Yasmak da sevgiydi. Mürekkebin gerçege duydugu sevdaydi onu yazmaya iten sey. Kalem kutsaldi onun için. Bu yüzden hiç kimse bunalmis ruhunu kagida dökmek için kullanmamaliydi kalemini.
Kalemi ilk kullanan da Tanri degil miydi?
Tanri ilk a*****. Insanlari sevgisinden yaratmisti. Her seyi sevgi üzerine kurmustu ama hiç kimse anlamamisti O'nu. Bu yüzden "Aski anlasilmayan ilk asik Tanridir." derdi. Insanlar dogar dogmaz göbek baglarini kopardiklari gibi gerçekle olan baglarini da kopariyorlardi sanki.
O, bu ümitsiz durumdan su sözlerle siyriliyordu: "Güzellerin güzel
yüzünde güzelligi yaratan,elbette o güzellige asik olanlari da yaratir."
***

Genç kiz nihayet uyanmisti. Tüm gece boyunca uyumustu. Gözlerini
ovusturdu. Elbiselerini düzeltti. Saskindi.
--Nerdeyim ben?Siz kimsiniz?
--Demek dün gece neler oldugunu hatirlamiyorsun?
--Çok içtigimi hatirliyorum o kadar.
--Evet,kapiyi sana açtigimda çok sarhostun gerçekten. Kapiyi açar açmaz bana
ilk söyledigin söz suydu: "Ben Tanrinin hediyesiyim"
Genç kiz bu söz karsisinda utancini gizleyemiyordu. Bir seyler
söylemek istiyor ama nereden baslayacagini da bilemiyordu. Saskinligini biraz olsun gizlemek için:
--Peki ya sonra ?Dedi.
--Isin dogrusu ben Tanridan böyle bir hediye beklemiyordum. Sasirdim bir
an. Gerçegi arayan birisine senin gibi bir serabin gösterilmesi dogal gelmedi bana. Ben bunlari düsünürken sen de su an yattigin yerde sizip kaldin zaten.
--Dün geceden beri yerde mi yatiyordum?Diye sordu saskinlikla.
--Evet,düsüp sizdigin yerden kaldirmadim. Biliyorsun seraba dokunulmaz. Bütün gece Tanrinin seni almasini bekledim. Ama,görüyorsun ki hala gelmedi. Sahi söyler misin sen hangi Tanrinin hediyesisin böyle? Ferda sitem dolu bir utangaçlikla:
--Lütfen benimle alay etmeyin. dedi.
--Alay etmiyorum .Sadece seni anlamaya çalisiyorum. Istersen önce sana bir kahve yapayim da kendine gel.
Kemal kahveleri getirdiginde Ferda biraz olsun kendine gelmisti. Üzerindeki yabanciligi atmaya dogal olmaya çalisiyordu.
--Benim adim Ferda iki sokak ileride sitelerde oturuyorum. Dün gece için özür dilerim. Arkadaslarla yasadigim bir çilginlikti o kadar. Çok utaniyorum.
--Ben de Kemal. Bu evde tek basima yasiyorum.(Bir an duraksadi Kemal) Senin hakkinda ne düsündügümü merak ediyorsun degil mi?
--Biraz öyle...
--Hiç...Hiçbir sey düsünmedim.
--Neden?
--Özel olarak hiçbir insan üzerinde düsünmem pek.
--Gecenin yarisinda kapini çalip,evinde yatan bir kiz hakkinda bile mi?
--Evet.
--Çok garip bir insansin.
--Söylesene maskeli bir baloda insanlarin gerçek yüzlerini tanimak müm
kün müdür sence? --Tabii ki degil.
--Iste su yoplumda gördügün birçok insan ve sen... Hepiniz maskelerinizle yasiyorsunuz. Su toplum maskeli bir balodan farksizdir bence. Hem de zamana, kisilere ve olaylara göre her an degisen maskelerin kullanildigi bir balo... Bu yüzden pek anlamli gelmiyor bana insanlar üzerinde düsünmek.
--Kendini soyutluyorsun insanlardan.
--Öyle de denilebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düsmanidir bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir sey almamayi yegliyorum. Buna ragmen her seyimi vermeye de hazirim onlara.
--Insanlarin sevgisini de ret eder misin örnegin?
--En basta onu. Bu günün sahte sevgileri bir insanin kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.
--Ama insan hiç sevilmeden yasayamaz ki...
--Bunda yaniliyorsun. Insan sanildiginin aksine sevilerek degil severek yasar. Insan sevilmek ihtiyacinda olan zayif bir varlik degildir. Kisacasi sorun sadece sevilmek degil sevmektir.
--Sevdigin halde sevilmiyorsan?
--Sevilmek senin sorunun degil onun sorunu. Bence sevmek bir insani kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanin içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginlestirir, sevilmek degil. Bunu, evreni kapsayacak sekilde de düsünebilirsin.
--Nasil yani?
--Evrensel anlamda sevmek kainati kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir.
Ferda'nin kafasi karismisti. Hiç bu kadar derinlemesine düsünmemisti sevgi üzerine. Bunu fark eden Kemal:
--Bunlari bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düsünürsen umarim anlayabilirsin. Sunu unutma ki insanlik bu gün ikinci tas devrini yasiyor. Birinci tas devrinde insanlar yumusacikti. Sevgi
sayesinde her sey yumusacikti. Sadece evleri ve aletleri tastandi. Simdi ise her seyimiz yumusacik, yüreklerimiz tas gibi. Hatta tastan da kati. Çünkü öyle taslar vardir, üzerlerinde otlar yetisir ve öyleleri de vardir ki...
Kemal'in gözleri nemlendi bunlari söylerken. Yillarin acilarini, ihanetlerini, burukluklarini kelimelere döküyordu aslinda. Aglamakli bir hale dönüsüyordu sesi kesik kesik...
Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat seridi geçti Ferda'nin gözleri önünden. Eger Kemal'in anlattiklari dogruysa sevgi hiç olmamisti hayatinda.
On sekiz yasinda olmasina ragmen sayisini kendisinin bile unuttugu kadar çok sevgilisi olmustu. Ama hiçbir zaman sevgiyi bu kadar yogun hissetmemis ve yasamamisti.
Bir an gözleri duvarda çerçevede olan misralara takildi
Donuk sevgiler çagindayiz
Sicak sevgiler cehennemde yaniyor
Sevgi...
Yasanmayacak kadar güzel,
Fark edilmeyecek kadar sade
Duyulmayacak kadar dogaldir
Kemal duvarda aglayan bir çocuk portresi gösterdi Ferda'ya
--Biliyor musun bir çocuga verilecek en degerli besin sefkattir ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu iste su insanlari görürsün karsinda... Sefkat ve cesaret kurbanlari... Kimileri asiri sefkatin yaninda cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kirilirlar. Dünya çok acimasizdir böylelerine göre... Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yogunlasirlar ki bazen siddetli bir arzuyla birilerine dogru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti ögrenememistir bu insanlar. Öte yandan da cesur insanlar... Dünyayi bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yikiliverirler. Dünyayi titretecek cesareti taniyan bu insanlar kalplerine dokunacak bir parmakla diz üstü çöküverirler yere. Ve su sözleri duyar gibi olursun onlardan:
Dag düstü üstümüze
Yikilmadik ama
Insan degdi tenimize
Acisi yakti bizi...
Cesaret onlari o kadar sertlestirmistir ki sevdikleri insani kollari ile kalpleri arasinda neredeyse öldürür.
Kemal sustu birden Ferda bir seylerin oldugunu hissetmisti. Çözmek istiyordu Kemal'i
--Niye sustun?
--Bana ne sefkati ögrettiler ne de cesareti.
--Ama tüm bunlari biliyorsun sen.
--Nasil oldugunu merak ediyorsun degil mi,anlatayim.
Bir an durdu sonra:
--Insanlarin nefretlerinden sevgiyi,ihanetlerinden sadakati, korkakliklarindan cesareti ögrendim.
--Insanlar bu kadar acimasiz mi? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?
--Birak sevgilerin gülmeleri bile dogal degil onlarin. Seni senin için degil
kendileri için severler. O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki,hayran olmamak elde degil biliyor musun?Sevgi ve ihaneti o kadar
sanatsal bir uyarlamayla sahneye koyarlar ki,son sahnede ölecegini bile bile seyredersin oyunu .Mükemmel bir katildir onlar. Seve seve öldürürler seni. Dudaklarindan sevgi sözcükleri yükselir. Yapacagin tek sey gözlerini kapatip sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin saganak yagmuru altinda ölümünü beklemedir. Anliyor musun?
--Sen sevilmekten korkuyorsun.
--Belki...
--Neden?
--Neden mi?Ben her insani kalbime misafir edebilirim,sevebilirim yani.
Kalbimden eminim çünkü. Sevdigim insani rahatsiz edebilecek hiçbir sey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karsilasacagim. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bu tuzaklardan haberdar mi?
--Fikirlerimi alt üst ettin. Her sey karisti Sevmek sevilmek,nefret,sevgi.
Hatta su ana kadar gerçekten yasayip yasamadigimi düsünüyorum.
--Aslinda sana anlattigim her seyi kendinde bulabilirsin.
--Nasil?
--Kendini taniyarak...Yalniz kaldigin anlarda...
--Yalnizliktan kaçmisimdir hep...
--Yalnizliktan kaçmak kendinden kaçmaktir. Bir düsünsene dogarken de
yalnizsin,ölürken de. O halde yasarken de yalnizliktan kaçmak anlamsiz degil mi ?
--Yalnizlikta insan ne bulabilir ki sikinti ve bosluktan baska?
--Kendini gerçekten taniyabilseydin uzaydaki derinlikten daha derin bir iç
uzayin oldugunu fark edebilirdin. Bizler ruhumuzu öldürüyor sonra basina
geçip agit yakiyoruz...Benligindeki zenginligi fark etseydin dünyada ikinci
bir insan aramazdin biliyor musun?
--Anlamadim!
--Dünyada bir tek kisi vardir aslinda o bir kisi içinde de bes milyar insan.
--Benligim bu kadar kalabalik mi?
--Evet. Benligin tüm varligin merkezidir. Tüm acilar ve sevinçler yüreginde
gizlidir senin. Ölenleri yüregine gömdügün gibi dogacak çocugun kalbi de
senin içinde atar. Hem aciyi hem sevinci yasarsin iç içe,yan yana...Hatta o
kadar aci çekersin ki aci,aci olmaktan çikar...
--Sözlerin çok karisik.
--Belki haklisin bu konuda. Bazi insanlar basli basina paradokstur.
Düsünceleri de öyle. Insanlar paradokssal düsünmeye alisik degiller. Bu
yüzden anlasilmiyoruz.
Zaman bir hayli ilerlemisti. Ferda izin istedi. Zihni o kadar dagilmisti ki hiç bir sey söylemeden çikti evden. Bütün gece boyunca Kemal in sözleriyle
ugrasti Ferda. Bazen onu anladigini düsünüyor,bazen saçmaladigina karar
veriyordu. Her seye ragmen hayranlik duyuyordu ona. Ama,kimsenin
anlamayacagindan emindi. Günler geçiyor,yüreginde Kemal e ,karsi konulmaz bir sevgi tasidigini hissediyordu Ferda. Her geçen gün biraz daha büyüyordu sevgisi.
Aylar geçmis ama bir türlü ona gitmeye karar verememisti. Çekiniyordu. Insanlardan bu kadar uzak biri onun gibi deli dolu bir kizi ciddiye alir miydi?
"Hiç kimse sevgiyle dirilmeyecek kadar ölü degildir hiçbir zaman"
Evet,bu söz de onun degil miydi?Nihayet karar verdi Ferda. Gitmeli ve ona
sevdigini söylemeliydi.
Ferda Kemal in evine gittiginde büyük bir saskinlik geçirdi. Evde kimse yoktu,tasinmisti...Evin bekçisi yaklasti Ferda ya:
--Kizim adinizi ögrenebilir miyim?
--Adim Ferda. Kemal bey tasindi mi?
--Evet kizim,tasindi. Ve kimseye söylemedi nereye gittigini,bana bile. Bir
mektup birakti sana gelirse verirsin,dedi.
Ferda mektubu aldi. Tereddütlü adimlarla evine
gitti. Yikilmisti. Derin bir bosluk hissetti yüreginde. Birden ümitle doldu
yüregi. Belki de onu yanina çagiriyordu. Sabirsizlikla mektubu açti.
"Ey sevgili!
Seni sevip sevmedigimi söylemeyecegim. Ama sevgiyi ögretebildim
sana sanirim(ne kadar ögretilebiliyorsa).Dilerim kalbine kalbimden verdigim sey yüreginde yeserip meyve verir. Böylece ne sen bende kaybolacaksin, ne de ben sende. Sen beni kendinde,ben seni kendimde bulmus olacagim. O zaman hiç ayrilmayacagiz. Sakin sevgimle seni tuzaga düsürdügümü sanma. Sevgi hayatin hem çekirdegi hem meyvesidir. Bir agaç,meyvesiyle seni kendisine çekiyorsa bu bir aldatma sayilmaz. Unutma ki agaç meyvesine çagirir, kendisine degil.
Ey sevgili!
Sen bir siginak ariyorsun ama ben durulmaz bir firtinayim. Sen kendinin sakini olmak istiyorsun ama ben evrenin sakini olmak istiyorum. Sen
olmayacak bir barisi ariyorsun,bense tüm kötülüklerle savasmak istiyorum. Sen küçücük bir çocuksun ama ben küçükken çok büyüdüm. Sen dünyadan kopup yildizlara siginmak istiyorsun bense kendimi yeryüzüne karsi sorumlu
tutuyorum. Sen aydinliga kaçmak istiyorsun ben karanliklari aydinlatmak
istiyorum. Sen bir agacin gölgesine siginip yasamak istiyorsun bense ülkemi
ariyorum;yollari aydinlik,insanlari huzurlu ve ümit dolu bir ülke. Sen bende
kaybolmak istiyorsun ama ben seni kaybetmek istemiyorum. Sen susuyorsun bense haykiriyorum.
Sakin unutma!
Kalbim paylasilamayacak kadar senindir. Seninle bile.
(Ama bilmiyorum sen bu kadar bende misin?)

Lütfen kendini ara,beni arama...

Üniversiteli delikanlý Kolejli kýza bir voleybol maçýnda rastladý.Okul
salonundaydý maç. Tribünsüz, minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular
arasýnda, sahanýn çizgisi vardý sadece.. O kadar yakýndýlar..

Delikanlý, bu tatlý, bu güzel, bu dünyalar þirini kýzý ilk defa görüyordu
takýmda.. Hoþlandýðýný, fena halde hoþlandýðýný hissetti. Az sonra bir þeyi
daha hissetti. Uzun zamandan beri maçý deðil, o güzel kýzý izlediðini.. Kýz
servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kýz gülümsedi..
Delikanlý, çok popülerdi o yýllarda..Kýz onu tanýmýþ olmalýydý. Kim bilir,
belki kýz da ondan hoþlanmýþtý.. Belki de delikanlý öyle olmasýný istediði
için ona öyle gelmiþti.. Set deðiþip, takým karþýya gidince, delikanlýda
yerini deðiþtirdi, o da karþýya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine
döndü.. Kýzda gidiþ geliþleri fark etmiþti galiba.. Bir defa daha gülümsedi.
Manidar..



"Anladým" der gibi bir gülümseyiþti bu.. Delikanlý o hafta boyu hep bu
dünyalar þirini kýzý düþündü.. Pazar günü, sabahýn köründe kalktý, erkenden
oynanacak maçý, ne maçý caným, o dünyalar þirini kýzý görmek için..
Delikanlý artýk kýzýn hiçbir maçýný kaçýrmýyordu.



Dahasý..Ankara Koleji'nin her daðýlýþ saatinde, okul civarýnda oluyordu, onu
bir kez daha görmek için.. Karþýlaþtýklarýnda, hafif çok hafif bir
gülümseme, çok minik bir baþ eðmesi ile selamlaþýr olmuþlardý..Bir
defasýnda, yaptýðýna sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüþ
gibi, okul daðýlýmý kýzýn karþýsýna çýkmýþ, gülümseyerek selamlamýþ, sonra
arka sokaklara dalýp, yýldýrým gibi koþarak, bir blok ötede gene karþýsýna
çýkmýþtý.. Kýz bu defa, iyice gülmüþtü.. Karþýsýnda, sözüm ona aðýr aðýr
yürüyen, ama nefes nefese delikanlýyý görünce..



Delikanlý, voleybol takýmýnýn kaptanýný iyi tanýyordu. Arkadaþtýlar.Sonunda
bütün cesaretini topladý, kaptana açýldý.. O kýzdan fena halde hoþlanýyordu.
Galiba kýz da ona karþý boþ deðildi. Bir yerde,bir þekilde tanýþmalarý
gerekiyordu.. O zamanlar, bu iþler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan: "Tabii"
dedi.. "Bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar
vermiþtik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de
tanýþýrsýnýz.."



"Mutluluk iþte bu olmalý" diye düþündü delikanlý. "Mutluluk iþte bu.." Ve
konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadý.. Konser gününü de hiç ama hiç
unutmadý..O ne heyecandý öyle.. Konserin verildiði sinemanýn kapýsýnda
tanýþtýlar.. El sýkýþtýlar.. O güzel ele dokunduðu aný da hiç unutmadý
delikanlý.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptý.
Delikanlý ile dünyalar þirini kýz yan yana düþtüler. Ýnanamýyordu
delikanlý.. Onunla nihayet yan yana oturduðuna, onun sýcaklýðýný
hissettiðine, onun nefesini duyduðuna inanamýyordu.. Biraz önce tanýþýrken
tuttuðu el, bir karýþ ötesinde öylesine duruyor, delikanlý, sahnede dünyanýn
en romantik þarkýsý söylenirken ki, o an dünyanýn bütün þarkýlarý dünyanýn
en romantik þarkýsýydý ya, o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu
duyuyordu ki içinde.. Ama uzatamýyordu iþte elini.. Her þey böyle iyi
giderken, yanlýþ bir hareketle, onu ürkütebileceðinden, incitebileceðinden
öylesine korkuyordu ki.. Sonunda dayanamadý, sanki kolu uyuþmuþ gibi,
uzandý.. Kolunu kýzýn koltuðunun arkasýna koydu.. Kýzýn omzuna deðil..
Koltuðun üzerine.. Sonra kýz arkaya yaslandý.. Birkaç saç teli, delikanlýnýn
elinin üzerine dokundu..


Kalbi yerinden fýrlayacak gibi atýyordu artýk genç adamýn.. Dünyalar þirini
kýzýn saçlarý eline dokunuyordu çünkü..Konserden çýkarken, kýz, þakalaþtý..
"Sizi her maçýmýzda görüyoruz. Alýþtýk nerdeyse.. Yarýn Adana'da maçýmýz
var.. Gözlerimiz sizi arayacak.."



Hayýr, aramayacaktý..Delikanlý o anda kararýný vermiþti çünkü.. Cebinde onu
otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öðle yemeðinde bir de Adana kebap
yedirecek kadar para vardý.. Gece yarýsý kalkan otobüse bindi..



Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar baþý boþ dolaþtý. Salona
erkenden girdi, en ön sýraya tam servis köþesine en yakýn yere oturdu..
Takýmlar sahaya çýkarken, salondaki en heyecanlý seyirci oydu. Maç falan
deðildi sebep tabii.. Ýlk sette kýz farkýnda bile deðildi onun.. Nerden
olsundu ki.. Ýkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, üçüncü sette
kýz fark etti delikanlýyý..Yüzünde çok ama çok þaþkýn bir ifade, biraz
mutluluk, biraz da gurur vardý sanki.. Ankara'nýn hele Kolej'de çok popüler
bu delikanlýsýnýn onun için ta oralara geldiðini bilmenin gururu..


Maç bitti. Kýz soyunma odasýna, delikanlý garajlara gitti. Tek kelime
konuþmadan.. Konuþmaya gelmemiþti ki..Kýz "Keþke orada olsaydýn" demiþti. O
da olmuþtu iþte.. Hepsi o..



Ona o kadar çok þey söylemek istiyordu ki aslýnda..Bir gün üniversite
kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir þiire rastladý. Daha doðrusu
bir þiirden alýnmýþ bir dörtlüðe.. Söylemek istediði her þey bu dört satýrda
vardý sanki..Bembeyaz bir karta yazdý o dört satýrý.. Öðleden sonrayý zor
etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kýzýn karþýdan geldiðini gördü. Koþarak
yanýna gitti. "Bu sana" diye kartý eline tutuþturdu ve kayboldu ortadan,
kýz, dizeleri okurken..

"Ne hasta beklerdi sabahý
Ne taze ölüyü mezar
Ne de þeytan bir günahý
Seni beklediðim kadar!.."



Ertesi gün öðleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolej'in
önündeydi gene.. Kýz karþýdan geliyordu.. Bu defa yanýnda arkadaþlarý yoktu.
Yalnýzdý..Yaklaþtýðýnda iþaret etti delikanlýya.. Gözlerine inanamadý genç
adam.. Onu yanýna mý çaðýrýyordu yoksa.. Evet, çaðýrýyordu iþte.. Kalbinin
duracaðýný sandý yaklaþýrken.. "Sana bir þeyler söylemek istiyorum" dedi
kýz.. O da heyecanlýydý, belli..



"Bak iyi dinle.. Dünkü satýrlar için çok teþekkürler.. Herhalde hissettin,
ben de senden hoþlanýyorum. Ama senden evvel tanýdýðým birisi daha var.
Ondan da hoþlanýyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok
hoþlandýðýma.. Ve de þu anda, onu terk etmem için bir sebep yok."



"O zaman karar verdiðinde ve de eðer seçtiðin ben olursam, hayatýnda baþka
kimse olmazsa, ara beni" dedi delikanlý ikiletmeden.. Ayrýldý kýzýn
yanýndan.. Bir daha voleybol maçýna gitmeden, bir daha okul yolunda önüne
çýkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden..



Yýllarca sonra Levent'in söyleyeceði þarkýdaki Sezen'in sözlerini o, o zaman
biliyordu sanki. Aþk onurlu olmalýydý.. Günlerce, haftalarca, aylarca
bekledi.. Týpký, kýza verdiði o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanýn sabahý,
seytanýn günahý beklediði gibi bekledi.. Heyecanla bekledi. Hýrsla, arzuyla
bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi..
Baþka hiç kimseye bakmadan, baþka hiç kimseyi bulmadan bekledi.



Bir gün bir þiir antolojisinde þiirin tamamýný buldu.. Ýki dörtlüktü þiir
aslýnda.. Ýlki kýza verdiði.. Bir ikinci dörtlük daha vardý o kadar.. O
dörtlüðü de bir kartýn arkasýna dikkatle yazdý.. Cebine koydu..



Bekleyiþ sürüyor, sürüyordu..Okullar kapandý, açýldý.. Aylar, aylar geçti..
Bir gün delikanlý kýzý aniden karþýsýnda gördü.. "Günlerdir seni arýyorum"
dedi kýz.



"Günlerdir seni arýyorum. Ýþte sana haber.. Artýk hayatýmda hiç kimse
yok!.."



"Yaa" dedi delikanlý.. "Yaa" dedi sadece..Kalbi heyecandan ölesiye
çarparken, aylardýr ölesiye beklediði an gelip çatmýþken, aðzýndan sadece bu
ses çýkmýþtý..



"Yaaa!.."


Cebinde artýk iyice eskimiþ kartý uzattý kýza.. "Sana bir þiirin ilk
dörtlüðünü vermiþtim ya bir gün" dedi.. "Bu da ikinci ve son dörtlüðü
onun.."



Sonra yürüdü gitti, arkasýna bile bakmadan.. Kýz dizelere bakarken..

"Geçti istemem gelmeni
Yokluðunda buldum seni.
Býrak vehmimde gölgeni
Gelme artýk neye yarar!.."



Aradan yýllar, çok ama çok uzun yýllar geçti. Delikanlý bugün hâlâ
düþünüyor..O uzun, çok uzun bekleyiþ aþkýný öldürmüþ müydü, acaba?.


Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmýþtý
ki, artýk yaþayan hiç kimse bu hayali dolduramazdý.. O sevgilinin kendisi
bile.. Hayalindekini yaþatmak için mi, yaþayaný silmiþti yani?.. Yokluðunda
bulmak bu mu demek oluyordu?..



Ya da.. Ya da..


Bir þiirin romantizmine mi kapýlmýþ, bir delikanlýlýk jesti uðruna,
mutluluðunun üzerinden öylece yürüyüp gitmiþti, acaba? Delikanlý bu
sorularýn yanýtýný bugün hâlâ bilmiyor..Bilmediðini de en iyi ben
biliyorum.. Çünkü, delikanlý bendim!..

Yýlgýn Rüzgar Çiftliði

Bekliyorum


Bir söðüt aðacýnýn koyu gölgesinde oturuyorum..Elimde sigaram,gözüm ufka takýlmýþ..Dalgýn ama ürkek bakýþlarým dümdüz bir çizgi..Aklýmdan o çok eski þarkýnýn naðmeleri geçiyor..
Ýçimden sessizce mýrýldanýyorum sözlerini..Kapatýyorum gözlerimi..Bir süre sonra,buz mavisi dumanlar arasýndan belirginleþmeye baþlýyor vücudu..Sonra,yüzü çýkýyor ortaya, dudaklarýnda gözlerim..
Hiç kýpýrdamýyor dudaklarý..Ama onu anlýyorum..Ve kýpýrdatmadan dudaklarýmý,konusuyorum hayaliyle..Sönmek üzere sigaram,küllere karýþmýþ..Atýyor elimden,bir baþkasýný yakýyorum..
"Hoþgeldin hayallerimdeki buz mavisi bakýþlý..Hoþgeldin umidimin aynasý..Hoþgeldin..
Demek özledin beni..Ah,bilemezsin,o yalnýz ve uðursuz geceleri aydýnlatan tek þeydi düþüncen..Ben de özledim seni..Bazen sýmsýký sarýldim yastýðýma kapatýp gözlerimi..Bazen birkaç damla gözyaþý oldun yanaklarýmda..Bazen öfkeli rüzgara acýp baðrýmý,öyle hissettim
seni..Sesimi duymak heyecanlandýrdý mý seni?Ne diyorsun,ya ben nasýl ulaþtým telefonun tuþlarýna?Ellerim titrerken nasýl tek tek buldum sana ait numaralarý..Icim nasýl titredi heyecandan,kalbim yerinden çýkarcasýna nasýl attý,bilemezsin..Bir de duyunca sesini
uzaklardan,nasýl kayboldum gözlerinde,farkýnda mýsýn?Yaptýðýmýz ayýp mý,delilik mi,diyorsun..
Mutluluk ayýpsa varým en büyüðüne ayýplarýn..Sevmek delilikse,çýlgýnlýksa umutlarý taþýmak
içimizde,ben deliyim,en az senin kadar..Hatta öylesine kaybetmiþim ki kendimi,yüreðimdeki tüm anýlarý yakar atarým bir tarafa..Ne kendimden korkarým,ne de geçmiþimden..Gelecek mi?Seninle olduktan sonra,daha ne isterim..Demek gizemli prensinim düþlerinde..Demek yanýna gelmemi istiyorsun güneþli bir günde..Iyi de sen nasýl emin olabiliyorsun
bozulmayacaðýna bu gizemin?Ya sen atýlmazsan kollarýma,sarýlýrken sana titremezsen heyecandan,bir buse alýrken utangaç dudaklarýndan eriyip gitmezsen dudaklarýmda..Ya sen düþlerimdeki gibi ateþ deðil,korkularýmdaki gibi buz olup yaðarsan gönlüme.. Korkuyorum hayallerimdeki buz mavisi umudum..Seni yaþayamamaktan,seni tadamamaktan yüreðimle,
seni alamamaktan geçmiþinin dikenli yollarýndan,seninle umutlarý paylaþamamaktan öylesine korkuyorum ki..Gün geceye dönüyor,ýþýk gibisin..Aydýnlýðýna kavuþamamaktan korkuyorum..
Bir gün,evet bir gün geleceðim yanýna..Ellerimin sýcaklýgýný býrakýp sana,eðer istersen bir ömür kalacak yanýnda,istemezsen sevgimi emanet edip rüyalarýna,arkama bile bakmadan,
göstermeden hüznü gözlerimde,ansýzýn eskime döneceðim.Kalbimin çok özel bir köþesinde
anýtlaþmýþ aþklara dair sen,ve ben seni hep sevecegim.."
Açýyorum gözlerimi,hayali yok þimdi..Beklemeye baþlýyorum,beklemeye deðecek her duyguyu beklediðim gibi..

Saçlarýna Yýldýz Düþmüþ"Hiçbir þeyi özlemedim Seni özlediðim kadar"

Kavanoz dipli dünyada ilkönce en aziz varlýðýmý yitirdim. Ýlham kaynaðýmý, sevgi çaðlayanýmý, bana can veren hayat pýnarýmý en erken kaybettim. Henüz dört yaþýmda iken annem vefa etti.

Bu öyle büyük bir kayýp, öyle bir derin acý ki; o giderken benim de pek çok yanýmý, yanýna aldý götürdü: kollarým, bacaklarýmý, ellerimi, yüzümü, parmaklarýmý ve yüreðimi... Evet yüreðimi.... Bunlarýn hepsini alýp götürdü sanki. Çünkü ben daha serpilmemiþ körpe bir yavru idim onun gittiðinde. Onun sevgi dolu kacaðýna koþup atlamak istiyordum.

En güzel düþüm kollarýnda uyumaktý. Uyandýðýmda bana sevgiyle bakan gözlerini görecektim. Gülen, hep gülen... Karþýlýksýz bir sevgi ile bakan gözlerini... Sýmsýcak gülüþlerine, altýn sarýsý saçlarýna açacaktým gözlerimi...

Kadifemsi narin elleriyle okþayacaktý yüzümü. Varsa gözümdeki çapaklarý, beni incitmeden silecekti. Bir öpücük konduracaktý yanaðýma.

Kollarýmdan yakalayýp tay tutacaktý beni. Havaya zýplatacak, boynuma, kulaklarýma yüzünü sürecekti. Koltuk altlarýmdan gýdýklayacaktý doya doya... Ben katýla katýla gülerken o, bu alemin en mesut kadýný, en bahtiyar annesi olacaktý. Dünyalarý verseniz, yine de deðiþmeyeceði bir mutluluk tadacaktý o anda.

Gamsýz tasasýz benim güldüðümü... Gülerek gözlerini içine baktýðýmý görünce; bütün dertlerini unutacaktý. Takatsýz kollarýna derman gelecekti. Ciðerlerini paralayan amansýz öksürüðün geçtiðini düþünecekti bir anda.

Hasta yataðýndan kalkýp sýcak bir çorba piþirecekti ikimize; tarhana. Dünyanýn en leziz çorbasý. Kendi elleriyle biraz daha büyütebilseydi beni; belki ekmeðime yað sürüp sokaða salacaktý. Gaga piþirecekti. Sonra üfleyerek soyacaktý yumurtayý.

Allahým! Nasip olsaydý da tatsaydým; o çorba, o ekmek, o yumurta ne tatlý olurdu. Hiçbir þeyle deðiþmezdim onlarý. Belki de yemezdim o yaðlý ekmeði, hiç soydurmazdým o yumurtayý, ölünceye kadar saklardým o çorbayý. Çocuklarýma, torunlarýma býrakýrdým o kýymetli varlýðýn yadigarýný.

Ama olmadý iþte. Biz annemle hiçbir zaman onun piþirdiði bir tas çorbayý oturup yemedik. Kendimi bildiðim vakit, o hasta yataðýnda inliyordu. Dermansýz kollarýný bileklerinden baðlayýp, baþucundaki dolabýn kapaðýna asmýþlardý. Kalp çarpýntýsýný hafifletir, kan dolaþýmýna faydasý olur diye öyle yapmýþlardý.

Annem benim, caným annem! Sana ne kadar muhtaç, ne kadar susamýþ olduðumu gün geçtikçe, yaþ kemale erdikçe daha iyi anlýyorum. Kýlcal damarlarýmda, bütün benliðimde hissediyorum yokluðunu.

Atýfet teyzem bir tas çorba getirdiði vakit, yüklüðün orada asýlý duran kaþýklýða týrmanýr iki kaþýk kapýp gelirdim sessizce. Hiç konuþmadan sokulurdum yanýna. "Benim ortakçý geldi." derdin solgun dudaklarýnla.

Þükürler olsun Rabbime... Buna da þükür diyorum þimdi. Sen piþirmiþ olmasan da, seninle ayný tastan çorba kaþýkladýk ya. Onunla avunuyorum artýk... Hem zaten teyzeler anne yarýsý deðil mi? Bu durumda yarý yarýya senin çorbaný yemiþ sayýyorum kendimi.

Benim buradaki tahassürüm; boþ hayaller, uçuk temenniler deðil. Evet, dört yaþýma gelinceye kadar annem saðdý. Ama o, yakasýný bir türlü kurtaramadýðý ölümcül bir hastalýkla boðuþan dertli bir anne idi. Zaten babamla evlendiklerinde Bekir Çavuþ'un hastaca kýzý olarak biliniyormuþ. Naif bedeni daha körpecikken hastalýkla boðuþmakta imiþ. Ýlk iki çocuktan sonra doktor : "Bebeðiniz olmamalý artýk." demiþ. "Bebek sizin bünyenizi daha fazla yýpratýr."

Ama iþte imkansýzlýklar... Bilgisizlik günlerinde önce abim sonra ben dünyaya gelmiþiz. Böylece kader aðýný örmeye devam etmiþ... Az denilebilecek aralýklarla doðmuþuz çünkü. Bu da onun kendini toparlamasýna engel olmuþ. Zaten boðuþmakta olduðu hastalýða tamamen yenik düþmüþ.

Bir de o mahut derede... Gürlek'in baþýnda, kar altýnda kazan kaynatýp çamaþýr yýkarken kýzgýnlýða su içmen yok mu anneciðim? Buz gibi kar suyunu tasa koyup, terli terli içmiþsin hani. Ýþte o su, kýzgýn ciðerine cosss etmiþ. Senin ve benim ciðerimi... Kardeþlerimin ciðerlerini kavurup atmýþ, tahta gibi olmuþ ciðerlerin, doktorun dediðine göre. Artýk o hastalýk seni almýþ götürmüþ. Ve götürürken çok ýzdýrap çektirmiþ.

Benim bebekliðim de tam o acýlý, aðrýlý günlere rastlýyor sanýrým. O sebeple beni dolu dolu sevemediðini düþünüyorum. Ve benim de anne sevgisini yaþayamadýðýmý... Daha doðrusu beni sevecek zýplatacak takatin kalmadýðýný sanýyorum... Duyduðum kadarýyla o günlerde normal bir anne ile bebeði gibi ayrýlmaz bir bütün olamamýþýz seninle. Çünkü senin çoðu günlerin-aylarýn hastahane köþelerinde, yollarda geçiyormuþ.

Þöyle bir zihnimi yokladýðýmda senin varlýðýn-canlýlýðýnla ilgili iki; evet sadece iki hatýra var hafýzamda: Onlar da hayal meyal... Hani bizim oralarda net hatýrlanmayan rüyalar için ne denirdi? "Ýmir-simir" bir þeyler... Ýþte öyle...

Bunlardan birincisi Atýfet teyzemin çorba getirdiðini görünce kaþýklýða týrmanýp, sessizce yanýna sokulmamdý. Hiç konuþmadan yerdik o çorbayý.. ikincisi de kollarýnýn bileklerinden baðlanýp da dolabýn kapýsýna asýlmasýydý. Ýnlemelerindi anneciðim. Solgun yüzüne ümitsizce bakýþým. Bana bakarken ýþýldamayan gözlerin. Baþýmý okþamaya uzanacak takati olmayan baðlý ellerin... Ve içimi yakan öksürmelerin.

Bereketli bir sahur vaktinde anneciðim; dört yavruyu ardýnda çil çil serperek uçup gitmiþsin öteler ötesine. O yavrularýn en küçüðüyüm ben. Ve o günkü olanlarýn en az farkýnda olaný.

Babamýn söylediðine göre; "Haným sahura kalkalým haydi" deyince "Ben bugün kalkamayacðým Ahmet" demiþsin.... "Bari Saniye'yi çaðýralým. O bir þeyler hazýrlasýn."

Bunu söyledikten kýsa bir süre sonra ölümün belirtileri baþlamýþ. Babamla halam çeneni çekebilmiþler sadece... Gecenin bir vaktinde uyandýðýmda (Herhalde hýçkýrýk seslerinden olacak) evimizin içi insan dolu idi. Ne olduðundan haberim yok; Sabahattin dayým, Halil dayým, Atýfet teyzem, teyzemin kýzlarý ve halamlar... Herkes bizim eve doluþmuþ, hýçkýra hýçkýra aðlamakta. Baktým ablamlarla abim de yüklüðün üzerine çýkmýþlar, aðlaþýyorlar. Annemin yorganý tamamen üzerine örtülmüþ... Korkmuþtum. Hiçkimseye bir þey soramadým. Hýçkýran insanlarýn niye bize geldiklerine ve niçin aðladýklarýna bir anlam veremeden bir müddet öylece bakýp kaldým. Dayým baþýmý okþadý usulca. Teyzem kucaðýna alýp baðrýna bastý, öptü, kokladý. "Haydi sen yat kuzum" dedi. "Daha sabah olmasýna çok var."

Uyumuþum ondan sonra. Evet anneciðim, senin öldüðün gecenin sabahýnda ben mýþýl mýþýl uyumuþum.

Kuþluk vakti beni uyandýran, benimle ilgilenen "Gýcýgýzý" Selime teyzemdi. "Gel gýcý, seni bir yere götüreyim" diyerek bir peþkirle beni sýrtýna aldý. Peþkirin ucundaki sicimlerle sýmsýký sarýndý. Nedense hep aðlýyordu bunlarý yaparken. Evimizde birçok kadýnlar vardý. Nerede ise bizim köyün bütün kadýnlarý. Ve hatta Karaburun'dan Akkaya'dan gelenler. Ortalýkta bir sürü dolaþan insanlar ve evin bir köþesine oturup aðlaþanlar vardý. "Nereye gidiyoruz?" dedim teyzeme. "Bize gidiyoruz gýcý" usulca. Sonra çýktýk kapýdan. Bekir dedemin arpalýðýnýn üst yanýndan ve bizim samanlýðýn arka tarafýndan geçerek Karacalarýn evine doðru gidiyoruz. Teyzem baþýný sol tarafa çevirip bakýyor sýk sýk. Baktýkça hýçkýrýklara boðuluyor. Ben de baktým o tarafa. Bizim samanlýðýn ardýndaki kuytu yerde, evdekilerden daha çok bir öbek kadýn var. Büyükçe bir kazanýn altýna ateþ yakýlmýþ. Su kaynatýlýyor besbelli. Kalabalýðýn tam ortasýna savaklarý alýnarak bizim öküz arabasý çekilmiþ. Etrafýna çöreklenen kadýnlar yüzünden arabanýn üzeri görülmüyor. Çok þaþýrdýðým bu manzaralara hiçbir anlam verememiþtim. Teyzeme de soramadým nedense... Zaten onun da tutulduðu hýçkýrýk nöbetinden konuþacak hali yoktu.

Bundan sonra olanlarý uzaktan da olsa ben göremedim anneciðim. Aziz naaþýný kefenleyen kadýnlar tabuta koyup, baþucuna bir tülbent baðlamýþlar. Sonra cemaate verilen tabutun ardýna saf saf insanlar dizilip; hatun kiþi niyetine, uyun hazýr olan imama "Allahuekber!" diye cenaze namazý kýlmýþlar... Ve bir avuç cemaat seni omuzlayýp götürmüþler sonsuzluk evine... Bir daha hiç gelmeyeceðin ebedi yurduna... Kýrkoyak'tan aþýrýp gitmiþler. Gedik yaylalarýndaki mezarlýða, meþe aðaçlarýnýn serin gölgesine, kara topraklara...

Artýk hiç acý çekmeyeceksin orada. Bana bir tas çorba piþiremediðine yanmayacaksýn. Baþýmý okþamaya elin varmýyor diye dert edinmeyeceksin. "Gücüm-takatim kesildi.
" demeyeceksin... Aðlamayacaksýn... Çünkü artýk sen bir ölüsün. Ölüler aðlamaz. Ölmüþ anneler üzülmez... Geride kalan çocuklarý aðlar onlarýn. Eli-yüzü yýkanmaya, baþý okþanmaya, karný doyurulmaya muhtaç; talihsiz çocuklarý... Hem de üç beþ gün, bir ay, bir yýl deðil. Bu, hiç bitmeyen bir aðlamadýr anneciðim... Yýllar var ki senin yasýný tutuyorum: Kýrk yaþlarýnda "esnan dýþý" kaldýðým ve akranlarýmýn torun-torba sahibi olduklarý þu günlerde bu yazýyý kaleme alýrken; katmerlenen hasretinle üretiyorum satýrlarýmý. Anne sevgisine, anne þefaatine duyduðum derin bir istençle akan gözyaþlarým kalemime mürekkep oluyor.

Meryem teyze hep anlatýr dururdu: O acýlý günlerde bana "Aneni seviyor musun?" diye sormuþ. Ben de; "Ölmüþ anneyi ne yapayým ki" demiþim çocukca.

Ýþte o bilinçsiz günlerim su gibi akýp geçti anneciðim. Henüz acý nedir bilmiyordum o zamanlar. Sonra aylar, yýllar birbirini kovaladýkça ilk zamanlar mahiyetini bilemediðim talihsiz acýyý yudum yudum tattým. Öksüzlük þurubunu bütün ömrümce içtim, içmekteyim. Öksüz çocuk olmanýn aðýrlýðýný iliklerime varýncaya kadar yaþadým, sevgisiz þefkatsiz büyümenin zorluðunu omuzlarýmda hep taþýdým. Ve bugüne kadar iyi-kötü her ortamda; bayramda, düðünde seni aradým. Kýzýmý "Annem benim!" seviyorum. Ablamlarýn yüzüne her defasýnda senden bir þeyler görebileceðim umuduyla bakýyorum.

Küçüklüðümüzde bize, yani Firdevs'in yetimlerine köyümüzdeki kadýnlar þöyle derdi : "Babalarýn evladýna karþý bir gözü kör olurmuþ. Annesi ölürse, öbür gözünü de yumuverirmiþ." Bu rivayet ayný zamanda gönlümüzü kýrmadan bize iletilmeye çalýþýlan bir gözlem miydi diye düþünmekten kendimi alamýyorum.

Sensiz hayat ne acý, ne zor anne! Bugüne kadar hem okudum hem yazdým. Pek çok memleketler gezdim. Bu öksüz halimle bizim köyden annesi-babasý baþýnda olan akranlarýma nasip olmayan nimetler bana kýsmet oldu. Dünyanýn maddi-manevi güzelliklerini gördüm. Sensiz hiçbir þeyin tadý yok be anne!

Ama ne yazýk ki acý gerçek ortada. Bugüne kadar hiç alýþamadýðým annesizliði kabullenmem gerekiyor artýk... Þurasý muhakkak; artýk sen fatihalarda, yasinlerde, hatimlerdesin. Rüyalarýmýn eriþilmez meleðisin. Sevgili torunlarýnýn kara gözlerinde görünmez babaannesin. Gözlerimizi kýsýp baktýðýmýz gerçek bir ufuksun sen. Ve dualarýmýzýn baþtacý yaralý gönüllerimizin ilacý...

Annem benim! Þimdi, ilkokuldan baþka on dört yýl süren tahsil hayatým boyunca sýksýk duyduðum bir sözün kavuruyor içimi... Ölümün soðuk nefesini yanýnda hissettiðin vakitlerde ziyaretine kimler gelmiþse onlara hep tenbih etmiþsin; halamlara, teyzemlere, onlarýn büyük kýzlarýna ve komþu kadýnlara ayrý ayrý söylemiþsin. "Bak, eðer bir gün ben ölürsem... Ben ölürsem bu çocuklarým anasýz kalacak. Büyüklerim bir parça kendilerini kurtarabilirler belki. Ýþte þu küçüðümü, Caferimi düþünüyorum en çok. O daha körpedir... Eðer onu sokakta görürseniz, üstü baþý yýrtýk olursa dikiverin... Eli yüzü kirli ise, bir tas su ile yuyuverin. Karným aç derse bir delim ekmek veriverin ne olur!"

Ne çok insana bunlarý söylemiþsin be anne... Yýllar var ki köye izne geldiðimde mutlaka baþka bir kadýn senin bu vasiyetini bana iletir ve karþýmda aðlardý. Bu vasiyetini farklý insanlardan dinledikçe gözümden yaþ aksa da akmasa da yüreðim burkulurdu benim de. Ýçime atardým, biriktirirdim hasretimi...

Muhakkak sensizlikten payýmýza düþen acýyý hepimiz ayrý ayrý tattýk. Ancak "Firdevs'in kuzularý"nýn en küçüðü olduðum için acýlarýn en büyüðünü ben çektim sanýrým.

Bu da bir yönüyle iyi oldu diyorum þimdi; yanýp kavrulmuþtum adeta. Bu sebeple olsa gerek, baþkalarýnýn feryad ü figan ettiði bazý sýkýntýlara ben gülüp geçiyordum çoðu kere. "Bunlar da bir þey mi?" diyordum sýzlananlara.

Korkmamayý, yýlmamayý, týrsmamayý öðrenmiþtim. Çünkü benim için kolay bir þey yoktu hayatta. Bir kanadým kýrýk olarak baþlamýþtým mücadeleye. Zaten kanadýn biri kýrýlýnca öbüründen gereði gibi yararlanamýyorsun ki.

Hayattaki her ýzdýrabýn, insaný kývrandýran yönlerini en iyi ancak o acýyý çeken bilir. Ve yeryüzündeki her acýnýn (dýþarýdakilerin farkýna varamadýðý) ancak katlananýn bildiði dayanýlmasý güç yönleri vardýr. Kanýmca akla gelebilecek ýzdýraplarýn en çetini; bir çocuðun küçük yaþta ebeveyninden birini veya her ikisini kaybetmesidir. Ben burada belki bazýlarýna çok abartýlý gelebilecek bir söz söylemek istiyorum : "Küçük yaþta annesiz kalan bir çocuðun acýsý, elemi, hasreti babasýný yitirenden en az üç kat daha fazla olur... En az!" diyorum.

Çünkü yuvayý kuran civcivleri kanatlarý altýnda koruyan diþi kuþtur. Ve bir gün olur o da alýnýrsa göklere... Allah katýna. Yavru kuþlar birer ikiþer uçup gitmez mi gurbet ellere? Hacýpaþalara besleme, Domaniç'te Kazým aðalara sýðýrtmaç ve Hacý Hafýzlara geri dönüþü olmayan sýðýntý talebe olmazlar mý?

Ýþte bizler tam da öyle olduk anneciðim. Pek de uzun sürmeyen bir geçiþ döneminden sonra yukarýdaki son bir cümlede özetlediðim noktalarda bulunarak baþladýk, senin himayenden yoksun olduðumuz yýllara... Þu kadar var ki, hamdolsun dördümüzde pek güzel yerlere geldik anneciðim. Binlerce kez hamd ü senalar ediyoruz Rabbimiz'e. Ve senin "garik-i rahmet" olacaðýný umuyoruz, O'nun engin merhametine. Baðýþlanmaný diliyoruz, can u gönülden kopup gelen dualarýmýzla... Arþa varan yakarýþlarýmýzla. Çektiðin ýzdýraplarýn, günahlarýna keffaret sayýlmýþ olmasýna...

Kuþlar gibi kanat çýrptýn, uçuverdin fani dünyamýzdan; bu uçuþun Cennet'te son bulmasýný. Adýný daþýdýðýn saadet yurdunda Firdevs cennetlerinde olmaný niyaz ediyoruz Allah'tan.

Burada yazmak cüretinde bulunduðum satýrlarýmýn; kendimi bildim bileli temiz ruhuna okuduðum ve Rabbim ömür verdikçe okuyacaðým hatimleri, yasinlerin manevi birer þahidi olmasýný diliyorum. Bu satýrlarý okuyacaklarýn hayýr dualarýna vesile teþkil edeceðini umuyorum. Diyebilirim ki bunlar içimdeki hasret denizinden süzülen bir damladan ibaret... Gönül deryasýndan kopup gelen çaðlayanlarýn, zihin süzgecinden geçebilen kýrpýntýlarý... Kalemin yazabildiði, kaðýdýn üzerinde taþýyabildiði... Bizden sonraki nesillere, yüreði sevgi ile çarpan kullara... Yetimlere, öksüzlere düþülen bir not... Farklý zamanlarda benzer duygularý birbirimizden habersizce paylaþtýðýmýz geleceðin "piþkin çocuklarý"na bir mesaj. Sevgi ve selam... Umudu hiç yitirmemenin denenmiþ örnekleri.

Þükürler olsun, annemin aziz hatýrasýna arzettiðim kýrýk dökük cümlelerde ifadesini bulan acý gerçekler; beni hayata biledi. Güçlüklerin rüzgarý yaladýkça benim alným yaðýz oldu... Hayatýn zorluklarýna kararlýlýkla bakmayý öðrendim, diye düþünüyorum. Ancak bu sýrada pek çok insanda olduðu gibi benim de sahip olmayý istediðim bir özelliði yitirdim; gerçek anlamda gülme yetisini... Sevgi ile bakmayý... Gözlere de yansýyan mutlu gülüþü...

Gülmek nedir bilmez ki benim gözlerim. Can u gönülden nasýl güleceðimi öðrenemedim ben. Bu yaþa geldim hiçbir zaman, hiç kimse bana; "gülünce gözlerinin içi gülüyor" demedi diyemedi. Bundan sonra diyeceklerini de sanmýyorum. Çünkü ben; yýkýlasý dünyada en aziz varlýðýmý ilkönce yitirdim. Ýlham kaynaðýmý, sevgi çaðlayanýmý, tenime can katan hayat pýnarýmý en erken kaybettim. Henüz dört yaþýmda iken annem vefat etti.... Hep yanýmda olmasýný istediðim caným annem... Yüzünün dinginliðinde, sevgi dolu bakýþlarýnda kendimi bulacaðým, hayattaki en kýymetli varlýðým yok oldu. Beni sevmesini beklediðimi elleri uçup gitti. Bakmaya kýyamadýðým gözlerine kara topraklar doldu. Dokunmak, koklamak istediðim saçlarý çürüdü.

Gedik Yaylasý'ndaki bir metrelik toprak evini, yaðmurlar karlar ýslatýyor þimdi. Ulu aðaçlarýn dallarýný yalayýp geçen deli rüzgarýn uðultusu var yurdunda. Koyunlar, davarlar otluyor civarýnda. Çobanlar türkü söylüyor karþý yamaçlarda; mevtalarý umursamadan, yakýnlarý duyar mý demeden...

Akþamlarýn "tüllenen maðribi", gecenin karanlýðý çöküyor oralar.... Sokak lambasý nedir bilinmeyen bir diyarda; bazen gelip geçen bir aracýn farlarý ve bazý gecelerde saatlerce ayýn þavký vuruyor ölü evlerine. Toprak yýðýnlarýný hüzme hüzme geçip ölülerin olmayan yüzlerini aydýnlatýyor sanki. Ve bazý gecelerde yýldýzlar... Evet yýldýzlar iniyor yeryüzüne. Nurlu kandil gecelerinde, nurdan meleklerin kanadýnda, adýný taþýdýðý cennetlere nail olasý annemin saçlarýna konuyor binlerce hilal, milyonlarca yýldýz... Tabutuna sarýlan boyalý yazma kutlu bir sancak gibi dalgalanýyor mezar taþýnda.

Býrakýp gittiðin dört körpe yürek üredi, onlarca gönül oldu; dua çaðlayanlarýný sana akýtmakta. Saçlarýna yýldýzlar kondurmakta solgun dudaklarýn sakýn kýpraþmasýn; o yýldýzlar dualarýmýzdýr anne.