Bütün Peygamberler Ýslam'ý teblið etti
 

Bütün Peygamberler Ýslam'ý teblið etti http://ailem.zaman.com.tr/static/images/sayilar/2006/174/cami.jpg Cenab-ý Rabbü’l-Âlemin, Maide Sûresi’nin 3. ayetinde, “Bugün kâfirler dininizi yok etmekten ümitlerini kestiler. Artýk onlardan korkmayýn, benden korkun. Bugün sizin için dininizi kemale erdirdim. Size nimetimi tamamladým ve sizin için din olarak Ýslâm’ý seçtim.” buyuruyor. Zaten Kur’an-ý Mu’cizü’l-Beyan’ýn diðer yüzlerce ayetine baktýðýmýzda da bütün peygamberân-ý izamýn ayný þeyi söylediklerini yine Rabb’imiz haber veriyor. Efendimiz, “Ýnne’d-dîne inda’llahi’l-Ýslâm” olarak bildiðimiz bu ayeti Veda Haccý sýrasýnda Arafat’ta ümmetine duyurmuþtur. Bu âyetin iniþinden sonra Hz. Peygamber ancak 81 veya 82 gün yaþamýþtýr. En son inen hüküm âyeti budur. Âl-i Ýmran Sûresi’nde de Rabb’imiz peygamberlerden nasýl bir söz aldýðýný anlatýyor: (81. ayet) “Hani Allah peygamberlerden ‘kesin bir söz (misak)’ almýþtý: ‘Andolsun size kitap ve hikmetten verip sonra size beraberinizdekini doðrulayan bir elçi geldiðinde, ona kesin olarak iman edecek ve ona yardýmda bulunacaksýnýz.’

Demiþti ki: ‘Bunu ikrar ettiniz ve bu aðýr yükümü aldýnýz mý?’ Onlar, ‘Ýkrar ettik’ demiþlerdi de ‘Öyleyse þahid olun, Ben de sizinle birlikte þahid olanlardaným.’ demiþti.”
Bildiðimiz gibi her peygamber ümmetini ahir zaman fitnesinden ve Deccal’dan sakýndýrmýþ, buna karþýlýk ahir zaman peygamberini müjdeleyerek O’na iman ve yardým etmelerini emretmiþlerdir. Çünkü bu ayetten anlýyoruz ki, bu noktada Allah’a (cc) söz vermiþler.
Ayet devam ediyor: “Artýk bundan sonra kim yüz çevirirse iþte onlar yoldan çýkmýþlarýn ta kendileridir. Göklerdeki ve yerdeki herkes ister istemez O’na boyun eðmiþken ve O’na döndürülüp götürülecekken onlar Allah’ýn dininden baþkasýný mý arýyorlar? De ki: ‘Allah’a, bize indirilene (Kur’an’a) Ýbrahim’e, Ýsmail’e, Ýshak’a, Yakub’a ve Yakuboðullarýna indirilene, Mûsâ’ya, Ýsa’ya ve peygamberlere Rablerinden verilene inandýk. Onlardan hiçbirini diðerinden ayýrt etmeyiz. Biz Müslümanlarýz. Kim Ýslam’dan baþka bir din ararsa, (bilsin ki o din) ondan kabul edilmeyecek ve o ahirette hüsrana uðrayanlardan olacaktýr!” (Âl-i Ýmran 82-85 arasý)

Her ümmetin ortak sözü: “Biz Müslümanlarýz”

Âl-i Ýmrân Sûresi 52. ayet: “Ýsa onlarýn inkarlarýný sezince, ‘Allah yolunda yardýmcýlarým kim?’ dedi. Havariler, ‘Biziz Allah yolunun yardýmcýlarý. Allah’a iman ettik. Þahit ol, biz Müslümanlarýz.’ dediler.”
Âl-i Ýmrân 64. ayet: “De ki: ‘Ey kitap ehli! Bizimle sizin aranýzda ortak bir söze gelin: Yalnýz Allah’a ibadet edelim. O’na hiçbir þeyi ortak koþmayalým. Allah’ý býrakýp da kimimiz kimimizi ilah edinmesin.’ Eðer onlar yine yüz çevirirlerse, deyin ki: ‘Þahit olun, biz Müslümanlarýz.”
Âl-i Ýmrân 70. ayet: “Ey ehl-i kitap! (Gerçeðe) þahit olduðunuz halde, niçin Allah’ýn âyetlerini inkar ediyorsunuz?”
Bakara Sûresi 132. ayet: “Ýbrahim bunu kendi oðullarýna da vasiyet etti, Yakub da öyle: ‘Oðullarým! Allah sizin için bu dini (Ýslâm’ý) seçti. Siz de ancak Müslümanlar olarak ölün’ dedi.”

Bakara Sûresi 133. ayet: “Yoksa siz Yakub’un, ölüm döþeðinde iken çocuklarýna, ‘Benden sonra kime ibadet edeceksiniz?’ dediði, onlarýn da, ‘Senin ilahýna ve atalarýn Ýbrahim, Ýsmail ve Ýshak’ýn ilahý olan tek bir ilâha ibadet edeceðiz; bizler ona boyun eðmiþ Müslümanlarýz.’ dedikleri zaman orada hazýr mý bulunuyordunuz!”
En’am Sûresi: 162/163: “Ey Muhammed! De ki: ‘Þüphesiz benim namazým da, diðer ibadetlerim de, yaþamam da, ölümüm de âlemlerin Rabbi Allah içindir. O’nun hiçbir ortaðý yoktur. Ýþte ben bununla emrolundum. Ben Müslümanlarýn ilkiyim.”
Zümer Sûresi/11-12: “(Ey Muhammed) De ki: ‘Þüphesiz bana, dini Allah’a has kýlarak O’na ibadet etmem emredildi. Bana, Müslümanlarýn ilki olmam da emredildi.”
A’raf Sûresi: 123-126: “Firavun, (büyücülerine) ‘Ben size izin vermeden ona iman ettiniz ha!’ dedi. Þüphesiz bu, halkýný oradan çýkarmak için þehirde kurduðunuz bir tuzaktýr. Göreceksiniz! Mutlaka sizin ellerinizi ve ayaklarýnýzý çaprazlama keseceðim, sonra da (ibret olsun diye) sizin tümünüzü elbette asacaðým.’ Dediler ki: ‘Biz mutlaka Rabb’imize döneceðiz.’ ‘Sen sýrf, Rabb’imizin âyetleri bize geldiðinde iman ettiðimiz için bize hýnç duyuyorsun. Ey Rabb’imiz! Üzerimize sabýr yaðdýr ve Müslüman olarak bizim canýmýzý al.’
Yûnus Sûresi: 90. ayet: “Ýsrailoðullarý’ný denizden geçirdik. Firavun da, askerleriyle birlikte zulmetmek ve saldýrmak üzere, derhal onlarý takibe koyuldu. Nihayet boðulmak üzere iken, Ýsrailoðullarý’nýn iman ettiðinden baþka hiçbir ilah olmadýðýna inandým. Ben de Müslümanlardaným dedi.”
Yunus Sûresi/71-72. ayetler: “Nûh’un haberini onlara oku. Hani o bir vakit kavmine þöyle demiþti: Ey kavmim! Eðer benim konumum ve Allah’ýn âyetleriyle öðüt vermem size aðýr geliyorsa, (biliniz ki) ben sadece Allah’a dayanýp güvenmiþim. Artýk siz de (bana) ne yapacaðýnýzý ortaklarýnýzla beraber kararlaþtýrýn ki iþiniz size dert olmasýn! Bundan sonra bana hükmünüzü uygulayýn; bana mühlet de vermeyin! Eðer yüz çeviriyorsanýz, sizden zaten hiçbir ücret istemedim. Benim ücretim, ancak Allah’a aittir. Bana Müslümanlardan olmam emredildi.”
Mâide Sûresi: 111: “(Ey Ýsa) Hani bir de, ‘Bana ve Peygamberime iman edin’ diye havarilere ilham etmiþtim. Onlar da ‘Ýman ettik. Bizim Müslüman olduðumuza sen de þahit ol’ demiþlerdi.”

Kelime-i tevhid ve Efendimiz (sas)

Kelime-i tevhidde (Lâ ilâhe illallah Muhammedün Rasûlullah) Efendimiz’in (sas) ismi Rabb’imizin (cc) ismiyle asla birbirinden ayrýlamaz ve mutlaka birbirini gerektirir bir biçimde yer alýyor. Cenab-ý Hakk insanlarýn, “La ilahe Ýllallah Muhammedün Resûlullah” demelerine çok büyük ehemmiyet veriyor ve Kur’an baþtan sona diðer din sâliklerine ve insanlýða bunu emrediyor. Ýman ayrýlmaz bir bütün olduðu için, nasýl Hz. Nuh’un peygamberliðini reddeden bir kiþi baþka bütün her þeyi kabul etse de bir anda imanýný kaybediyorsa, tüm kitaplarýn müjdelediði ahir zaman peygamberini kabul etmemek de kiþiyi iman dairesinden çýkarýyor.
Hz. Muhammed’e (sas) imaný Allah’ýmýz (cc) istiyor. “Cenab-ý Hakk insanlarýn, “La ilahe Ýllallah Muhammedün Resûlullah” demelerine ehemmiyet veriyor ve bu cümlenin gönüllerde yer etmesini istiyor. Ýþte teblið adamý, Cenab-ý Hakk’ýn ehemmiyet verdiði bu meseleye hayatýný adayýp, kelime-i tevhidin gönüllere yerleþmesi için sürekli uðraþmasý itibarýyla, Rabb’inin büyük gördüðü þeye, yine o þeyin azametine uygun þekilde mukabele etmiþ oluyor.” (Bakýnýz: Ýrþad Ekseni, s.166 )

Dileðimiz þefaat-i Resûl’e nail olabilmek

“Günah ve hatalarýn ötesinde Cenâb-ý Hakk’ýn rahmeti var, O dilerse çok küçük þeylerden dolayý da affeder. Hem Üstad’ýn, hem Ýmam Gazalî’nin ve hem de Muhasibî’nin dediði gibi hayattayken insan korkuyla tir tir titremeli; ama çaresiz kaldýðý ölüm anýnda ümide ve recaya sarýlmalý ve “Ya Rab, benim hiç sermayem yok; sadece ‘Lâ ilâhe illallah, Muhammedün Rasûlullah’la Sana geliyorum.” demeli. Sekerât-ý mevtte recaya sýðýnmalý ve “Artýk elimden bir þey gelmez; fakat Senin rahmetin melceimdir (sýðýnýlacak yerdir), rahmeten lilâlemîn olan Habîbin de þefaatçim.” duygusunda olmalý. Ne var ki, o zorlu dakikalarda bu hali yakalayabilmek her þeyi yerli yerine koymaya ve temiz olup temiz kalmaya baðlýdýr.” (Bakýnýz: Kýrýk Testi, s.111)

Evdeki zamanýný üçe bölerdi

Evine kendi iþleri için girerdi ve bu mevzuda serbestti. Evdeki zamanýný üçe bölerdi: Bir kýsmýný Allah'a, bir kýsmýný ailesine, bir kýsmýný da kendisine ayýrýrdý. Sonra kendisine ait olan vaktini kendisiyle insanlar arasýnda ikiye taksim ederdi. Ayýrdýðý bu süreyi halkýn umumi ve hususi iþlerine hasreder, onlardan hiçbir þey esirgemezdi. Ümmetine ayýrdýðý zaman süresi içinde faziletli kiþileri tercih etmek, dindeki derecelerine göre onlarla ilgilenmek adetlerindendi. Kiminin bir ihtiyacý, kiminin iki ihtiyacý, kiminin de daha fazla haceti olurdu. Hepsiyle meþgul olur, halký, kendilerine faydasý dokunacak iþlere yöneltirdi. Müslümanlar kendi meselelerini sorar, o da onlara yararý dokunacak hususlarý bildirir þöyle buyururdu: "Burada olanlar olmayanlara sözlerimi duyursunlar. Ýhtiyaçlarýný bana duyuramayanlarýn isteklerini bana iletiniz. Ýhtiyacýný sultana iletemeyen birinin bu hacetini ulaþtýranýn ayaklarýna Allah teala kýyamet gününde kuvvet verir."
Peygamberin huzurunda lüzumsuz þeyler konuþulmazdý. Konuþulduðu takdirde dinlemezdi. Yanýna hayýr umarak girerlerdi. Girenlere Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) muhakkak bir þey tattýrýrdý. Huzurundan çýkanlar hayýr kýlavuzlarý olarak ayrýlýrlardý.
"Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gerektiðinde konuþurdu. Ashabýný kendisine ýsýndýrýr, soðutmazdý. Her kavmin ulusuna ikramda bulunur, onu baþlarýna geçirirdi. Güleryüzlülüðünü ve huyunu bozmaksýzýn insanlara karþý dikkatli olur, þerlerinden sakýnýrdý. Sahabilerinden birini görmediðinde soruþturur, halka aralarýndaki meselelerini sorar, güzel þeyleri beðenir, onu destekler, çirkinlikleri de takbih edip halkýn gözünden düþürürdü. Ýþleri tertipli idi, karýþýk deðildi. Ýnsanlarýn gaflete düþebilecekleri yahut haktan sapabilecekleri endiþesi ile müteyakkýz davranýrdý. Haktan taviz vermez, ondan þaþmazdý. Yakýnlarý, insanlarýn en seçkinleri idi. O'nun katýnda insanlarýn en üstünü halka en fazla öðüt verenler, en büyükleri de daha çok yardýmda bulunanlar idi."

Hoþ geldin Efendim
 

Hayata gözlerimi açtýðýmda Allah’ýn adýyla Senin adýný bir arada duydum. Sað kulaðýma ezan, sol kulaðýma kâmet okundu.

Kur’ân-ý Kerim’den tefe’ül tutup adýmý, Muhammed koydular. Güzel sesli bir hâfýz Seni anlatýyordu bana: “Çevre yanuma gelüp oturdular / Mustafa’yý birbirine muþtular / Didiler oðlun gibi hiçbir oðul / Yaradýlalý cihân gelmiþ deðil / Bu senin oðlun gibi kadri cemîl / Bir anaya virmemiþdir ol Celîl.” Dibi derin gecenin karanlýðýna girmeden önce bir kez daha Senin nurunla aydýnlanýp âdeta Seninle vedâlaþtým. Salavat getirmeyi, suyu oturup içmeyi, yemeðe besmeleyle baþlayýp bitirince ‘elhamdülillah’ demeyi, sað tarafýma dönüp uyumayý, yemeði sað elimle yemeyi, yemeklerden önce ve sonra ellerimi yýkamayý, sokakta, yolda, okulda herkese selam vermeyi, tebessüm etmeyi, diþimi fýrçalamayý, tabaðýmdaki yemeði bitirmeyi ve daha pek çok þeyi Senin kutlu sözlerinden öðrendim. Böylece hem mutlu ve saðlýklý bir hayata kavuþma hem de Senin yaptýklarýný yaparak rehberliðinin bereketinden istifade etme imkâný buldum. Yýllar geçti... Okuduðum her kitapta Seninle karþýlaþtým. Kitaplarýn giriþinde Allah’a hamd ve senâ ile, Sana salât ve selam vardý. Bir hayat boyunca bizimle yaþýyordun. Bizim dünyamýzdaki güzelliklerin ayakta kalmasý için âdeta bize mübarek bulutunun gölgesini salýyordun. Türkçenin güzelliklerini, Senin güzel ismini anarak öðrenmek ne büyük bahtiyarlýktý. Yunus’un güzel Türkçesiyle bir daha tanýdým Seni: Yedi kat gökleri seyrân eyleyen / Kürsünün üstünde cevlân eyleyen / Mi’râcýnda ümmetini dileyen / Adý güzel kendi güzel Muhammed (Yunus)
Hele o baþýmýzý rüzgâra kapýlan þakayýklar gibi bir o yana bir bu yana sallayarak okuduðumuz “güzel” Ýlâhî yok mu!.. “Canum kurban olsun Senin yoluna / Adý güzel kendi güzel Muhammed / Gel þefâat eyle kemter kuluna /Adý güzel kendi güzel Muhammed.”
Muhammed’ül Emin’sin...
Bir avuç çocuktuk Mahalle Mektebi’nde. Oturup büyük bir heyecanla Senin kutlu adýný en güzel yazma yarýþýna girerdik. Mim ha mim dal... Muhammed’den muhabbetin hâsýl olmasýný sayýlara döker, ebcedle bir oyuncak gibi oynardýk. Temiz sinelerimize her þeyden önce Seni yerleþtirdik: “Bir ismi Mustafa bir ismi Ahmed / Allahüme salli alâ Muhammed / Rûz-ý mahþerde bize eyle meded / Allahüme salli alâ Muhammed.”
Þiirlerle, duâlarla, övgülerle adýný binlerce kitaba yazdýk. Sîreler, Mucizât-ý Nebîler, Mi’râcnâmeler, Hicretnâmeler, Gazavât-ý Nebîler, Esmâ-i Nebîler, Mevlîdler, Hilyeler, Þefaâtnâmeler, Kýrk Hadisler, Yüz Hadisler, Bin Hadisler.... Hoca Ahmed Yesevî’ler, Mevlânâ’lar, Hacý Bektaþ’lar, Hacý Bayram’lar, Fuzûlî’ler, Nâbî’ler, Niyâzî’ler, Gâlib’ler, þiir mecmualarýný Senin güzel isminle süslediler. Þair diyor ki: “Na’tdan gerçi ümîd-i þu’arâ / Ýntisâb etmedir ey þâh Sana”. Ýþte biz de hangi vesile olursa olsun, hep Seni anmak için fýrsatlar aradýk; Sana baðlýlýðýmýzý ve muhabbetimizi bildirmek için yarýþtýk...
Uzun kýþ gecelerinde babalarý cepheden bir daha dönmeyen çocuklar, dedelerinden Muhammediye’yi, Ahmediye Þerhi’ni, Kara Davut’u ve Delâil-i Hayrat’ý, Hazreti Ali’nin cenklerini dinlediler. Bütün bir cemiyyet, Senin ve sahabilerinin, Hak dostlarýnýn kahramanlýklarýyla bir diriliþ þerbetine kavuþtu. Ömer’lerin, Hamza’larýn, Ali’lerin birer ümit kahramaný olarak yetim çocuklara varlýk ve dirlik kaynaðý oldular. Týpký þairler gibi, tarihçiler de Senin hayatýnýn en ince ayrýntýlarýný anlatmak için kaleme sarýldýlar. Hattatlar, maharetlerini ortaya koyup kutlu ismini en güzel yazma yarýþýna girdiler. Müzehhipler göz alýcý renkler ve nakýþlarla kýrk hadis mecmualarýný süslediler. Ve nihayet müzisyenler, na’t, tevþîh, salâ, salat ve salat-ý ümmiyelerle gökkubbede “bâkî kalacak âhenk örgüleri” ördüler: “Es-salâtu ve’s-selâmu aleyke yâ Habîballah / Es-salâtu ve’s-selâmu aleyke yâ Resûlallâh / Es-salâtu ve’s-selâmu aleyke yâ Nebiyallâh...”
Kýrk Hadisler, toplum fertleri arasýnda saygý, sevgi ve anlayýþýn teminatý oldu. “Rahmetim gazabýmý geçti”, “Ýnsanlarýn hayýrlýsý, insanlara faydalý olandýr”, “Allah, insanlara acýmayanlara merhamet etmez”, “Güzel sözler sadaka yerine geçer”, “Kolaylaþtýrýnýz, güçleþtirmeyiniz, sevindiriniz, nefret ettirmeyiniz” gibi pek çok hadis-i þerif, affý, anlayýþý, sevgiyi, dostluðu, merhameti, yardýmý bütün bir insanlýða ahlakî bir sorumluluk olarak telkin etti. Birbirini yok eden, insanlýða acýmayan ve önüne gelen her þeyi yakýp yýkan bir dünya, bir süre sonra Senin “insanlýk medeniyetine” verdiðin mesajlarla yýkandý, aklanýp paklandý. Yunus’un: “Dövene elsiz gerek / Sövene dilsiz gerek / Derviþ gönülsüz gerek / Sen derviþ olamazsýn” dediði gibi, “elsiz”, “dilsiz” ve dünyaya karþý “gönülsüz” erenlerin saadet soluklarý bütün bir dünyayý çevreledi. Adalet, emniyet, güven ve merhamet dalga dalga yayýldý. Ama Senin soluklarýndan uzaklaþtýkça, dünyamýzý yeniden kara bulutlar kapladý. Dört bir yanda var olma mücadelesini yaþadýðýmýz günlerde, hep Allah’a dayanýp yeniden Senin þefâatini istedik. Zor günlerdi onlar. Mehmed Âkif’in feryâdý ondandý: “Yýllar geçiyor ki yâ Muhammed / Aylar bize hep muharrem oldu! / Akþam ne güneþli bir geceydi.../ Eyvâh, o da leyl-i mâtem oldu!” “Allah için, ey Nebiyy-i mâsûm / Ýslâm’ý býrakma böyle bîkes, / Ýslâm’ý býrakma böyle mazlûm.”
Ruh susuzluðunda Seni andýk. Susuzluk, bütün bir cemiyetin ruh ve manâ köklerini kurutmuþtu. Ellerini uzatýp sahabinin kana kana içtiði parmaklarýnýn iþtiyakýný duyuyorduk: “Þimdi Seni ananlar / Arýyor aðlar gibi.../ Ey yetimler yetimi, / Ey garipler garibi! / Düþkünlerin kanadýydýn / Yoksullarýn sahibi; / Nerde kaldýn ey Resûl, / Nerde kaldýn ey Nebi?” (Arif Nihat Asya)
Bir nesil, Senin uðruna geçici hayatý tepme yarýþýna girdi. Dost da Sendin, sevgili de Sen. Seni bir kez hayâlinde görmek isteyen âþýklarla doluydu çevren: “Hicranla yandý gönlüm hâlimi sormaz mýsýn? / Dil ucuyla olsun melâlimi sormaz mýsýn? / Bilmem ki yoksa, dost vefâsýndan þüphen mi var! / Lütfedip bir kere hayâlimi sormaz mýsýn?” (M.F. Gülen) Sultan I. Ahmed, Senin mübarek ayak izini baþýnda taþýmak için bir sorguç yaptýrmýþtý: “N’ola tacým gibi baþýmda götürsem dâimâ / Kademi resmini ol Hazret-i Þâh-ý Rusülün / Gül-i gülzâr-ý nübüvvet o kadem sâhibidir / Ahmedâ durma yüzün sür kademine o gülün.” Senin âþkýn þairlerin þahlara, vezirlere kafa tutmasýna yol açtý. Mescid-i Nebî’ye yaklaþan kâfilede ayaklarýný Senin mübarek beldene doðru uzatan veziri, þair þöyle azarlamýþtý: “Sakýn terk-i edebden kûy-ý Mahbûb-ý Hudâ’dýr bu / Nazargâh-ý Ýlâhîdir makâm-ý Mustafâ’dýr bu.” (Nâbî)
Senin mübarek saçýnýn bir tek telini yere düþürmeyen ve onu asýrlarca saklayarak Sana olan saygýsýný daima diri tutan âþýklarýn vardý. Yýllar sonra, bu soylu milletin son sultanlarýndan II. Abdülhamid Han’ýn Medine’ye demiryolu döþenirken, rûh-ý azîzine hürmeten raylara keçe döþemesi de ayný ruh güzelliðini ortaya çýkarmýþtý. Âleme teþrifinle birlikte, nice þair Senin için en güzel sözleri söyleme yarýþýna girmiþti. Söz sultanlarý, Senin vasfýný, el deðmemiþ incileri manâ ipliðine dizmek için ihsan ve lütuf ânýný kollamak için bir ömür boyu anlam avcýlýðýna çýktýlar. Geceleri sabaha kadar Muhammedî esintilerin ilhâmýný bekleyip durdular. Ýnim inim inleyip: “Cemâlinle ferahnâk et ki yandým yâ Resulallah!” feryatlarýyla yeri göðü çýnlattýlar.
Ýki cihan sultanýsýn...
“Sen Ahmed ü Mahmûd u Muhammedsin efendim / Hak’dan bize sultân-ý mü’eyyedsin efendim.” diyen Þeyh Gâlib, Osmanlý’nýn son derin nefesiyle, Senin aþkýndan döne döne inlemiþti. Sen bütün imdat haykýrýþlarýna þifasýn yâ Resulallah! Hicranla yanan âþýklarýn sinesine devâsýn yâ Resulallah!.. Sen varlýk âleminin yaratýlan ilk nuru ve âlemlerin yaratýlýþ sebebisin efendim. Sýdk u vefâ madenisin, iki cihân sultanýsýn efendim. “Mustafa’nýn câný oldu ibtidâ / Evvelinde aný yaratdý Hudâ.” (Kaygusuz Abdal) diyen þairin sözündeki hakikatsin efendim. Peygamberler serveri, dinin direðisin; âlemlerin övünç kaynaðý ve ümmetine imân hil’atini giydirensin efendim. Þefaat sahibisin, gönüllerin tabibisin ve Hakk’ýn habibisin, Sen Ýlâhî aþkýn menbâýsýn efendim. Alnýn dolunaydýr Senin, kaþýn nahif bir hilâl, mübarek yüzün bir güneþ ve saçýn Mi’râc gecesi... Yeryüzünün bütün çiçeklerinin kokusudur terin, gül-i Muhammed’in usâresidir. Ýþte bundandýr bülbülün güle aþký, âh u figâný... Ondandýr güllere üþüþmesi bülbüllerin...
Sen o gülsün, biz ise etrafýnda halkalanmýþ nâlân bülbülleriz efendim. Sen peygamberlerin sultanýsýn, Allah’ýn bize rahmetisin, nurunla kâinâtý aydýnlatansýn. Habîbsin, fahr-i âlemsin, habîb-i ekremsin, þâh-ý dinsin, fahrü’l-mürselînsin, nübüvvet gülüsün, emînsin, ruha þifâsýn efendim. Muhammed’sin, Mustafa’sýn, Mahmud’sun, Ahmed’sin, Nebî’sin, Þefî’sin, Server’sin, Habibullah’sýn, Hayrülbeþer’sin, imân bünyâdýsýn, dinin metâýsýn, peygamberlerin hüccetisin efendim. Mübarek alnýn dolunaya, kaþýn hilâle benzer. Saçýn mirâc gecesi, yüzün güneþe benzer. Yeryüzündeki bütün çiçeklerin kokusudur mübarek terin. Kutlu kademindeki bir toza yüz sürmek ve onu gözlerine sürme diye çekmek için þâhlar, gedâlar kapýnda toz toprak içinde yuvarlanmaktadýr efendim. Sen, peygamberler kervanýnýn baþýsýn, hakikat denizinin dürr-i yektâsýsýn. Hakkýn nice gizli sýrlarýna mahremsin. Fütüvvetin tacýsýn, velâyetin mahremisin, nübüvvetin hâtemisin efendim. Âþýklara aþkýn kaynaðýsýn, fâkihlere nasslarýn pýnarýsýn, velilere hidayet rehberisin, ehl-i Hakka ilhâmsýn, yetîmlere þefkat elisin, yolculara yoldaþsýn, kölelere ihvânsýn, dertlilere devâsýn efendim. Gaziler, yalýn kýlýç “Muhammed’e salâvât” deyip düþman üzerine Seninle yürürler. Ordular, askerlerine Senin ism-i þerifini verirler. Dâimâ Allah’ýn salât ve selâmý üzerine olsun. Hakkýnda medh ü senâda bulunan herkesin ömrü uzasýn. “Her dem yeniden doðarýz / bizden kim usanasý” diyen þairin aðzýna saðlýk! Hoþ geldin Efendim!..

Peygambere Sevgi ve Saygý





Allah'a giden yollarýn rehberi, dünyada ve âhirette mutluluk yollarýnýn göstericisi Peygamberimiz Hz.Muhammed'i (s.a.) sevmek, her mümine farzdýr. Peygamberimiz'e sevgi ve saygý duymak, onu önder ve örnek alýp baðlanmak, Müslümanlarýn dinî ahlâkýnýn bir gereðidir. Bu sevgi ve saygý, diðer peygamberler için de geçerlidir. Peygamberimiz'i sevmek için sebep çoktur. Ama her þeyden önce, peygamber sevgisinin ilk kaynaðý, yüklenmiþ olduðu ilâhî görevden kaynaklanmaktadýr.
Allah'ýn Sevgili Peygamberini Sevmek ve Saymak
Hz.Peygamber (s.a.), Allah'ýn sevgili (habîbullah) kuludur. Bunun için Müslümanlar, Peygamberimiz'i andýklarýnda, onun pekçok niteliði arasýnda bu durumundan esinle Habîb-i Ekrem (en sevgili kul) sanýný da kullanýrlar. Kur'an-ý Kerim'in âyetlerinde, Yüce Allah'ýn doðrudan Peygamber'e seslendiði, özellikle âyet baþý bölümlerinde, "Habîbim" hitabýný kullanarak çeviri/meal yaparlar. Ona duyulan sevgiyi, en sevilen çiçeklerden olan gül ile simgeleþtirirler. Böylece, Yüce Allah'ýn sevdiðini sevmiþ oluruz. Çünkü, Allah'ýn sevdiðini sevmek, doðrudan Allah'a sevginin bir uzantýsýdýr. Peygamberimiz, o mükemmel sevgi duasýnda, þöyle derdi: "Allahým! Sana duyduðum sevgiyi, kendi canýmdan, aile bireylerimden ve serin sudan daha sevimli yap." (Tirmizî, daavât, 72)
Yüce Allah'ý seven, Hz.Muhammed'i (s.a.) de sever: "De ki: Allah'ý seviyorsanýz, bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarýnýzý baðýþlasýn. Allah, çok baðýþlayýcý ve merhametlidir."
Peygamber'e duyulan sevgi, her þeyden ve her türlü sevgiden çok olmalýdýr. Bu, her þeyden önce Yüce Allah'ýn bir emridir: "Müminlerin, Peygamber'i kendi nefislerinden çok sevmeleri gerekir." (Ahzâb, 33/6) Bu durumu, Sevgili Peygamberimiz de þöyle belirtiyor: "Sizden biriniz, beni atasýndan babasýndan, evlatlarýndan ve bütün insanlardan daha fazla sevmedikçe, tam anlamýyla iman etmiþ olmazsýnýz." (Buharî, iman, 8; Müslim, iman, 70) Yine Hz.Peygamber'in (s.a.) belirttiðine göre, Allah'ý ve Peygamberini her þeyden çok sevmedikçe tam mü'min olunmaz. (Buharî, iman, 9, 14, edeb, 42; Müslim, iman, 67) "Canýmýz sana feda olsun Ya Rasûlallah" ifadesi, iþte bu anlayýþýn bir yansýmasýdýr.
Alemlere Rahmet
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevme sebeplerinden birisi de, âlemlere rahmet oluþudur: "Doðrusu bu Kur'an'da, kulluk eden kimselere bildiri vardýr. Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik." (Enbiya, 21/106-7); "Biz seni bütün insanlara ancak müjdeci ve uyarýcý olarak göndermiþizdir; fakat insanlarýn çoðu bilmez." (Sebe, 34/28); "De ki: Ey insanlar! Doðrusu ben, göklerin ve yerin hükümraný, O'ndan baþka tanrý bulunmayan, dirilten ve öldüren Allah'ýn, hepiniz için gönderdiði peygamberiyim. Allah'a ve okuyup yazmasý olmayan, haber getiren peygamberine -ki o da Allah'a ve sözlerine inanmýþtýr- inanýn; ona uyun ki doðru yolu bulasýnýz." (A'râf, 7/158) O, bu niteliklerinin bir gereði olarak, insanlara Yüce Allah'ýn buyruklarýný ve yasaklarýný iletti, hak dini öðretti, ebedî kurtuluþ yolunu gösterdi. Bütün bu iyiliklere, ancak þükran, minnet ve sevgi duyulabilir.
Yüce Ahlâk Sahibi ve Güzel Örnek
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevme sebeplerinden bir baþkasý, onun üstün ahlâk sahibi ve uyulacak güzel örnek oluþudur: "Þüphesiz sen büyük bir ahlâka sahipsindir." (Kalem, 68/4) "Ey inananlar! And olsun ki, sizin için, Allah'a ve âhiret gününe kavuþmayý umanlar ve Allah'ý çok anan kimseler için Rasûlullah (Allah'ýn Elçisi) en güzel örnektir."(Ahzâb, 33/21) Bu yönüyle Peygamberimiz, bütün Müslümanlar için "gaye insan, ufuk Peygamber"dir. Süleyman Çelebi, bunu þöyle belirtir:
Zâtýma mir'ât edindim zâtýný,
Bileyazdým âdým ile âdýný. (mir'ât: ayna, örnek)
Ümmetine Düþkünlüðü
Hz.Muhammed (s.a.) ümmetine çok düþkündür, çok þefkatli ve merhametlidir: "Ey inananlar! And olsun ki, içinizden size, sýkýntýya uðramanýz kendisine aðýr gelen, size düþkün, inananlara þefkatli ve merhametli bir peygamber gelmiþtir." (Tevbe, 9/128) Bu sevgi, þefkat ve merhametin karþýlýðý da, ancak Peygamber'i sevmek ve saymak ola

ÝSRÂ VE MÎRÂC MÛCÝZESÝ (Receb 621 M.)
a) Hz. Peygamber (s.a.s.)'in Mîrâcý
Ýkinci Akabe görüþmesinden sonra, Mekke Devri'nin 11'inci yýlý Recep ayýnýn 27'inci gecesi (Hicretten 19 ay önce) Peygamber Efendimizin "Ýsrâ ve Mîrâc" mûcizesi gerçekleþti.
Ýsrâ, gece yolculuðu ve gece yürüyüþü; Mîrâc ise, yükseðe çýkmak ve yükselme âleti demektir. Bu büyük mûcize, gecenin bir bölümünde cereyân ettiði ve Rasûlullah (s.a.s.) bu gece semâlara ve yüce makamlara yükseldiði için bu mûcizeye "Ýsrâ ve Mîrâc" denilmiþtir.
Kur'ân-ý Kerîm'de el-Ýsrâ Sûresi'nin 1'inci âyetinde:
"Kulu Muhammed (s.a.s.)'i, bir gece Mescid-i Harâm'dan, kendisine bir kýsým âyetlerimizi göstermek için, etrâfýný mübârek kýldýðýmýz Mescid-i Aksâ'ya götüren Allah'ýn þâný ne yücedir. Doðrusu O iþitir ve görür." buyrulmuþtur.
Rasûl-i Ekrem (s.a.s.)'in Mekke'deki Mescid-i Harâm'dan Kudüs'teki Mescid-i Aksâ'ya olan mîrâcý, yukarýda anlamý yazýlan âyet-i kerime ile sâbittir. Mescid-i Aksâ'dan semâlara ve yüce makamlara yükseldiðini ise, Peygamber Efendimizden nakledilen sahîh hadîs-i þerîflerden öðrenmekteyiz. Hadîs-i þerîflerde anlatýlanlarýn özeti þöyledir.(114)
Rasûlullah (s.a.s.) bir gece Kâbe'nin "Hatîm" denilen kýsmýnda iken, Cebrail'in getirdiði "Burak" denilen bineðe binerek Kudüsteki Mescid-i Aksâ'ya gelip burada namaz kýlmýþtýr. Buradan da "Mîrâc" denilen âlete binerek, semâlara yükselmiþtir. 1'inci semâda Hz. Âdem, 2'inci semâda Hz. Yahyâ ve Hz. Ýsâ, 3'üncü semâda Hz. Yûsuf, 4'üncü semâda Hz. Ýdrîs, 5'inci semâda Hz. Harûn, 6'ýncý semâda Hz. Mûsâ ve 7'inci semâda Hz. Ýbrâhim ile görüþtü. Bunlardan her biri Rasûlullah (s.a.s.) 'i selâmlayýp tebrik ettiler, "hoþgeldin sâlih kardeþ," dediler.
Daha sonra "Sidretü'l-müntehâ"ya yükseldi. Orada kazâ ve kaderi yazan kalemlerin çýkardýklarý sesler duyuluyordu. Sidretü'l-müntehâ'dan ötesi, sözle anlatýlmasý mümkün olmayan bir âlemdi. Buraya kadar beraber olduklarý Cebrâil de buradan öteye geçememiþ, "benim için burasý sýnýrdýr, parmak uçu kadar daha ilerlersem, yanarým..." demiþtir
Mîrâcta Cenab-ý Hakk, sevgili Peygamberine nice âlemler gösterdi. Kuluna vahyedeceðini vâsýtasýz vahyetti. Bu makamda Hz. Peygamber (s.a.s.)'e üç þey verildi.(115)
1) Beþ vakit namaz farz kýlýndý.(116)
2) Bakara Sûresi'nin son iki âyeti (Amene'r-rasûlü...) vahyedildi.
3) Ümmetinden þirk koþmayanlarýn Cennet'e girecekleri müjdesi verildi.

Ýnsandan maksat, en mükemmel fert olan Resûl-i Kibriya’dýr...
 

Allah var idi, O’ndan baþka hiçbir varlýk yok idi. Cenab-ý Hak ilk defa Peygamber Efendimiz’in (asm) nurunu yarattý ve yokluk fezasýna attý. O’nun nurundan arþ, kürsi ve levh-i mahfuz yaratýldý. Demek ki, Peygamber Efendimiz (asm) bu kâinatýn hem çekirdeði hem nuru hem esasý ve hem de en mükemmel bir meyvesidir.

“Þu kâinatýn Sânii, þu kâinatý, bir saray suretinde yapmýþ ve tezyin etmiþtir. O makasýdýn medarý, Zât-ý Ahmediye (asm) olduðu için, kâinattan evvel Sâni’-i Kâinat’ýn nazar-ý inayetinde olmasý ve en evvel tecellisine mazhar olmak lâzým geliyor. Çünkü bir þeyin neticesi, semeresi; evvel düþünülür. Demek vücuden en âhir, manen de en evveldir. Hâlbuki Zât-ý Ahmediye (asm), hem en mükemmel meyve, hem bütün meyvelerin medar-ý kýymeti ve bütün maksadlarýn medar-ý zuhuru olduðundan en evvel tecelli-i icada mazhar, onun nuru olmak lâzým gelir.” (1)
Cenab-ý Hak, Hadis-i Kudsi’de “Ben gizli bir hazine idim bilinmek istedim.” buyurmaktadýr. Evet, her cemal ve kemal sahibi kendi cemal ve kemalini görmek ve göstermek ister. Ýþte Cenab-ý Hakk, cemal ve kemaline en cami ve en mükemmel ayna olarak Peygamber Efendimizi’i (asm) yaratmýþtýr. Cenab-ý Hak en çok habibim dediði Hazret-i Peygamber’i (asm) sevmiþ ve O’nu birçok nimetlere mazhar etmiþtir. Allah’ý en çok seven ve sevdiren, O’ndan en çok korkan ve takdir edip zikreden O’dur. “Uluhiyet, mukteza-yý hikmet olarak tezahür istemesine mukabil, en a’zamî bir derecede Zât-ý Ahmediye (asm) dinindeki a’zamî ubudiyetiyle en parlak bir derecede göstermiþtir. Hem Hâlýk-ý Âlem’in nihayet kemaldeki cemalini bir vasýta ile göstermek, mukteza-yý hikmet ve hakikat olarak istemesine mukabil; en güzel bir surette gösterici ve tarif edici, bilbedahe o zâttýr. Hem Sâni’-i Âlem’in nihayet cemalde olan kemal-i san’atý üzerine enzar-ý dikkati celb etmek, teþhir etmek istemesine mukabil; en yüksek bir sadâ ile dellâllýk eden, yine bilmüþahede o zâttýr.”(2) 600 senelik bir fetret döneminde insanlýk âlemi zulüm, cehalet, dalalet karanlýðý içerisindeyken; Cenab-ý Hakk’ýn “Ey Habibim! Sen olmasaydýn âlemleri yaratmazdým.” hitabýna mazhar olan Habib-i Ziþan Efendimiz (asm), güneþi gölgede býrakacak bir nur ile dünyaya tecelli etti. O’nun (asm) nuru gözleri kamaþtýrdý, ulvi sesi kulaklarý doldurdu ve feyz-i hidayeti kalplere yerleþti ve bütün insanlýðý aydýnlýða kavuþturup, nev’i beþeri medeniyetin en yüksek mertebesine çýkardý. Ýnsanlarýn muhtaç olduðu maddi ve manevi bütün hakikatleri kýsa zamanda þimþek gibi bir sürat ile ikmal ederek, herkesi istidadýna ve kabiliyetine göre saadetin en yüksek mertebelerine çýkardý. Âlem, onun ile yeni bir devr-i nur ve devr-i saadete girdi. “… o nur olmazsa kâinat da, insan da, hatta her þey dahi hiçe iner. Evet, elbette böyle bedi’ bir kâinatta, böyle bir zat lâzýmdýr. Yoksa kâinat ve eflâk olmamalýdýr.” (3)
Alemlere rahmet olarak gönderildi...
Peygamber Efendimiz (asm) bütün âlemlerin ve feleklerin yaratýlma sebebidir ve âlemlere rahmet olarak gönderilmiþtir. Zira O (asm) bütün insanlara, cin ve meleklere pek büyük bir rahmettir. Bütün çiçek ve aðaçlarýn yetiþmeleri ve inkiþaf etmeleri için nasýl güneþe ihtiyaç varsa, gönüllerin tenviri ve akýllarýn teshiri için de bir hidayet güneþi olan Zat-ý Muhammediyeye (asm) o derece ihtiyaç vardýr. Daha doðduðu gecede Kâbe’deki putlarýn yere serilmesi, Mecusilerin taptýðý ateþin sönmesi, Sava nehrinin yere batmasý, Kisra Sarayý’nýn yýkýlmasý gibi hâdiseler Fahr-i Kâinat Efendimizin (asm) geliþini müjdelemiþlerdir. Çünkü “Bütün mahlûkatýn en efdali ve en eþrefi ve en münevveri ve en bahiri ve en azîmi ve en kerimi ve sesçe en yüksek ve vasýfça en parlak ve zikirce en etemm ve þükürce en eamm ve mahiyetçe en ekmel ve suretçe en ecmel, kâinat bostanýnda, arz ve semavatýn bütün mevcudatýný latif secaatýyla, leziz naðamatýyla, ulvî tesbihatýyla vecde ve cezbeye getiren, nev-i beþerin andelib-i zîþaný ve benî Âdem’in bülbül-ü zül-Kur’an’ý Muhammed-i Arabî (asm)” (4) dünyayý teþrif etmiþtir. Bu hakikati ifade etmek için Cenab-ý Hak Kur’an-ý Kerim’de “De ki: Hak geldi, batýl yýkýlýp gitti. Çünkü batýl, yok olmaya mahkûmdur.” (5) buyurmuþtur. Zira O Zat (asm) kalplerdeki kat kat buzlarý eriterek, yerlerine nice gül ve meyveler yetiþtirdi.
Peygamber-i Ziþan Efendimiz (asm) insanlarý hidayete erdirerek, onlarý kendileri gibi mahlûk olan putlara, yýldýzlara, ateþe ve batýl þeylere tapmaktan kurtarýp; onlara Vahid, Ehad ve Samed olan Zat-ý Zülcelâl’i tanýttýrýp, yalnýz O’na ibadet edileceðini bildirip tevhidi ilan etmiþtir. 23 sene gibi kýsa bir zamanda Ýslâm nurunu dünyanýn her tarafýnda parlattýrmasý, insanlarý vahþetten ve zulümden kurtarmasý ve bütün akýllarý hayrette býraktýrmasý O’nun (asm) nihayetsiz bir feyze mazhar olmasýndandýr. “Evet, o bürhanýn þahs-ý manevîsine bak: Sath-ý Arz bir mescid, Mekke bir mihrab, Medine bir minber... O bürhan-ý bahir olan Peygamberimiz Aleyhissalâtü Vesselâm bütün ehl-i imana imam, bütün insanlara hatib, bütün enbiyaya reis, bütün evliyaya seyyid, bütün enbiya ve evliyadan mürekkeb bir halka-i zikrin serzâkiri... Bütün enbiya hayattar kökleri, bütün evliya taravettar semereleri bir þecere-i nuraniyedir ki; herbir davasýný, mu’cizatlarýna istinad eden bütün enbiya ve kerametlerine itimad eden bütün evliya tasdik edip imza ediyorlar. Zira o, La ilahe illallah der, dava eder.”(6)
Peygamber Efendimiz (asm) herkese karþý nazikane muamele eder ve hiçbir kimseden menfaat talep etmezdi. Bu ulvi hasletleriyledir ki, herkes ona muhabbet ve itaat ederdi. Medine’ye hicret ederek az zamanda bu kadar fütuhata mazhar olduðu halde dünyaya asla itibar etmedi. Mübarek endamý gayet güzel ve bütün azalarý birbirine mütenasip, cismi nazif, kokusu latif, son derece mülayim, halim, mütevazý, vakarlý ve heybetli idi. Bütün hareketleri itidal üzere idi. Güler yüzlü ve tatlý sözlü idi. O’nunla (asm) beraber olan insanlar, O’nun (asm) feyzinden dolayý O’na (asm) can ve gönülden aþýk ve muhip idiler. Hazret-i Peygamber (asm) çok cömert, kerim, þefik ve rahim idi. Ahit ve va’dinde sabit, sözünde sadýk idi. Elhasýl her türlü medh-ü senaya layýk idi. Ýþte O Zat (asm), asýrlardan beri gönüllerde kök salan batýl itikatlarý ortadan kaldýrýp, bütün emir ve yasaklarý akla muvafýk ve hikmete uygun olan Kur’an-ý Kerim vasýtasýyla insanlarý saadet-i dareyne kavuþturmuþ ve kýyamete kadar deðiþtirilmeyecek bir din tesis etmiþtir.
En mükemmel dinin Peygamber’i...
Evet, O’nun (asm) tesis ettiði Ýslâmiyet en mükemmel bir din-i ilahidir. Çünkü en son dindir. Zira sonra gelen peygamberin ve getirdiði dinin, evvelkilerden daha mükemmel olmasý tedric kanununun bir gereðidir. Her hak din zatýnda mukaddestir. Ancak o dinin peygamberleri faziletçe birbirinden üstündürler. Zira o peygamberlerin getirdiði ahkâmlar, birbirinden farklýdýr. En son gelen daha kapsamlý ve daha üstündür. Nitekim Kur’an-ý Kerim’de Cenab-ý Hak: “Ýþte þimdiye kadar zikrettiðimiz resullerden kimini kimine üstün kýldýk.” (7) buyurarak bu hakikati ifade etmiþtir.
Mesela, Hazret-i Ýsa’ya (as) gönderilen Ýncil’deki, iman, ahlâk, fazilet, irþat, hikmet ve irfan gibi birçok hakikatler, Tevrat’tan daha kapsamlý olduðu için, onun hükümlerini neshetmiþtir. “Þeriatý, sair þeriatlarýn mehasinini cem’ ile onlarýn nâsihidir.”(8) Zaman geçtikçe insanlarýn ilimleri ve tecrübeleri geliþerek terakki ettiðinden, sonra gelen her dinin de önceki dinden daha kâmil ve daha kapsamlý olmasý hikmetin gereðidir. “Sultanlar daima halkýn, cemaatin, ordunun sonunda çýkarlar. Nev-i beþerde tekemmül vardýr. Bu tekemmül kanunu, ikinci mürebbinin ve ikinci mükemmilin evvelki mürebbilerden daha ekmel olmasýný iktiza eder.” (9)
Demek ki, sonra gelen peygamberlerin dinleri, geçmiþ peygamberlerin dinlerine kýyas olamaz derecede üstündür. Çünkü geçmiþ peygamberlerin zamanýndaki insanlarýn anlama kabiliyetleri daha az olduðundan dinleri de onlarýn idraklerine uygun idi. “Geçmiþ peygamberler ümmetlerine Kur’an gibi izahat vermediklerinin sebebi, o devirler beþerin bedeviyet ve tufuliyet devri olmasýdýr. Ýbtidaî derslerde izah az olur.” (10)
“Hazret-i Peygamber’in (asm) en büyük mucizesi Kur’an-ý Kerim’dir. Evet, her bir kelimesinde birçok hikmetler bulunan bu sonsuz nuru her kim dikkatle okursa, ondaki i’caz ve üsluba; ifadelerindeki belagat ve fesahate hayran olmamasý mümkün deðildir. Kur’an, 1400 sene önce nazil olduðu halde, sanki yeni nazil olmuþ gibi, tazeliðini muhafaza etmektedir. “Zaman ihtiyarlandýkça Kur’an gençleþiyor.”(11) Çünkü o ezelden gelmiþ ve ebede gidecektir. Ýlim ve irfan ne kadar terakki ederse etsin, Kur’an’daki hakikatler nihayetsiz olduðundan hiçbir asýr ve hiçbir kimse ondan müstaðni kalamaz. Evet, Kur’an, iki dünyanýn saadetini temin etmiþtir. Beþer nelere muhtaç ise hepsi onda mevcuttur. “Yaþ ve kuru hiçbir þey yoktur ki, Kitab-ý Mübin’de bulunmasýn.” (12) Evet, “Kur’an-ý Kerim zahiren ve bâtýnen, nassen ve delaleten, remzen ve iþareten her zamanda vücuda gelmiþ veya gelecek her þeyi ifade ediyor.”(13)
Kur’an-ý Kerim’in ihtiva ettiði hükümlerin birçoðu daha önce gelen semavî kitaplarda yoktu. Bu bakýmdan Kur’an, geçmiþ dinî kitaplarýn fevkindedir, Ýslâm dini de diðer dinlerden daha üstündür. Geçmiþ peygamberlerin þeriatlarý ancak Ýslâm diniyle ikmal olmuþtur. Bu bakýmdan en mükemmel din Ýslâm’dýr.
(1) Sözler, s. 580. (2) Sözler, s. 576-577. (3) Sözler, s. 237. (4) Sözler, s. 356. (5) Ýsra Sûresi 17/81. (6) Sözler s. 235 (7) Bakara Sûresi, 2/253 (8) Ýþarat’ül Ýcaz, s. 51 (9) Ýþarat’ül Ýcaz, s. 51 (10) Þualar, s. 220. (11) Mektubat, s. 475. (12) En’am Sûresi 6/59 (13) Ýþarat’ül Ý’caz, s. 119.

Sen Bir Kere Doðmazsýn Efendim!
 

Sana çok muhtâcýz Yâ Rasûlallah! Kapýna dönüp de Sana “ Medet Sultâným! ” demeye bile mecâlimiz kalmadý. Buna yüzümüz yok Efendim! Sürüm sürüm bir hâldeyiz. Ama her þeye raðmen Efendim, Senin “ Kardeþlerim! ” dediðin kudsîler olduklarýna cân-ý gönülden inandýðýmýz birileri var. Onlara “ Garipler ” diyorlar. Duyduk ki Sen de, on dört asýr ötesinden onlara bir selâm çakmýþ ve “ Tûbâ li'l-gurabâ-Gariplere ne mutlu! ” buyurmuþsun. Uðruna gurbeti seçmiþler ve bu vesileyle, Sana kurbeti kazanabileceklerini ümit etmiþler Efendim.
Artýk hiç þüphemiz kalmadý ki, (“ Ümmetler, milletler, insanlarýn birbirlerini sofraya dâvet etmeleri gibi birbirlerini sizin üzerinize dâvet edecek ve üzerinize üþüþecekler. ” Birisi sordu: “ Bizim azlýðýmýzdan mý? ” Allah Resûlü: “ Hayýr, aksine siz o gün çok olacaksýnýz. Fakat selin sürüklediði çer çöp gibi.. Allah, düþmanlarýnýzýn kalbinden size karþý duyduklarý korkuyu kaldýracak ve sizin kalbinize de ‘ vehn ' atacak ” dedi. Yine birisi sordu: “ Ey Allah'ýn Resûlü vehn nedir? ” Cevap verdi: “ Ölüme karþý isteksizlik ve dünya sevgisi! ”) buyurduðun o tâlihsiz günlerdeyiz yâ Resûlallah! Aynen buyurduðun gibiyiz. Bir yýðýn âciz, periþân ve kimsesiz. Acýnacak haldeyiz. Onulmaz dertlerle sarmaþ dolaþýz biz. Ýþte Efendim pür-periþân hâlimiz!
Atalarýmýz gibi olamadýk henüz. ‘Henüz' diyorum, zirâ ümitvârýz olacak yâ Resûlallah. Çünkü Senin bir Þanlý Elçin bu müjdeyi bir asýr önce sunmuþ: “ Þu istikbâl inkilâbâtý içinde en müthiþ ve gür sedâ Ýslâm'ýn sedâsý olacak. ” demiþ ve bu uðurda bir yýðýn cehdle çekip, gitmiþ. Çekip gitmiþ ama gelecek baharýn da tohumlarýný saçarak gitmiþ. Buna imanýmýz tam Efendim. Tam olmasýna tam da, ama ne zaman? Bunun cevâbýný ararken kendime bakýyorum, ümidim tamamen buðulanýyor. Ama yine de ümitvârýz. Fakat þimdilerde bir yönden pek ürkütücü halde olduðumuz da kesin Efendim.
Ancak her þeye raðmen Efendim, her þeye raðmen, Bahar Çiçekleri bir bir açýlýþta. Bahara yolculuk var karakýþta. Senin çelimsiz gibi görünen o üveyklerin, daðda bayýrda yokuþta; Senin o bayýltan-çýldýrtan güzelliðini muhtâç sînelere taþýyýþtalar Efendim.
Tekrâr Kutlu Doðum günün gelmiþ Efendim! N'olur bir kez daha gönlümüze, günümüze, bize doðuver! Öðrendik ki, Sen sadece bir kez doðmazmýþsýn. “ Sen bizler gibi sâdece bir kere doðmadýn/doðmazsýn; zamanýn her parçasý Senin için bir tulû vakti, gönüllerimiz de mütevâzý matlaýn.. ” Bunu, Asrýmýza güneþ gibi doðan ve kendisiyle Seni tanýma þerefine erdiðimiz ayrý bir Kutlu'dan öðrendik Efendim. Þereflendir Sana muhtâç gönüllerimizi ve kupkuru dünyâmýzý. Yok fazla bir hediyemiz, farkýndayýz. Belki gözyaþýmýz da pek eksik. “ Hüve'l-habîbüllezî türcâ þefâatüh, li-külli hevlin mine'l-ehvâli muktehými. Mevlâye salli ve sellim dâimen ebedâ. Alâ habîbike hayri'l-halki küllihimi .” okuyanlar var geceler boyu. Ama ihtimâl bütün bunlar, dertlerimiz yanýnda çok küçük çabalar. Ancak, iþleri sadece vesilelik olan, ve kendilerini, aslýnda baþka sevimsiz þeylerde de kullanýlma ihtimâli de varken sadece güllerin dibine toprak atan birer kürek gibi gören ve bu þekilde envai türlü güllerin neþv-ü nemâ bulmasýna vesilelik yapanlar sayesinde, evet Efendim iþte onlar sayesinde, saðda solda çeþit çeþit, Sana hazýrlanan taze gül buketleri var. Ama Efendim, bu güllerin çok farklý. Sadece Anadolu'nun baðlarýndan bahçelerinden derlenmiþ deðiller. Yeryüzünün muhtelif bölgelerinden bu goncalarýn. Duyduk ki gönüllerine Sen doðmuþsun onlarýn. Rüyâlarýný þereflendirmiþsin, bir gece ansýzýn. Selâm çakmýþsýn mahzûn ve mütebessim çehrenle tâlihli yüzlerine. Bak bir bir seni heceliyorlar, küçücük kalplerinde sana güzel bir mekân hazýrlamýþlar, orada sevgini büyütüyorlar. Senin altýn halkana diziliyorlar bir bir. Hangi birisine sorulsa, “ O Güzeller Güzeli buraya da geldi ” diyorlar, yüzleri gülüyor ve þevkten þevke uçuyorlar Efendim.
Onlar, ebedî hicrândan kurtulmaya baþladýlar artýk. Ýþte bu, bir yönüyle tâlihsiz ama bir yönüyle güzel doðuþlarýn otaðý olan þu günler, bizi garip bir duyguya itiyor. Bunlara bakýp seviniyor ve ümitle þahlanýyoruz. Ama diðer yöne yüzümüzü çevirince, liyâkatsizliðimize bakýnca, genel mânâda ümmetinin durumunu düþününce… kan aðlamamýz gerektiðinin farkýna varýyoruz. Bizim en azýndan hýzlý olmamýz, kanatlanmamýz gerektiði kesin. “ Bütün bunlarý sorarlar bize. Bu kadar rahat bir ortam, bu kadar önemli-kazançlý ve elzem bir iþ; ama bu kadar da cýlýz bir performans, sorarlar bunun hesabýný bizden .” diyen Hak Dostu, herhalde haklý Efendim.
Köhne gönlüme dönüp dönüp bakýyorum da, orada bir güneþ gibi -inþallah- parýldayan tek Sensin. Birinin Seni hakkýyla sevdiðini iddiâ etmesi büyük bir iþ. Ve herhalde yanlýþ olur. Gerçekten sevseydik daha farklý olacaðýmýz kesin. Ancak sevginin yolunda olduðumuz, muhabbetini hecelediðimiz inþallah doðrudur. “ Göz açýp kapayýncaya kadar bile olsa, her türlü iþinde Sevgiliye muvâfakat etmeyen, onu sevdiðini nasýl iddiâ edebilir ki! ” diyor bir sevgi kahramaný. Atâ b. Mübârek de diyor ki: Basra'da dâima kulluk yapan ve kendisine ‘Bürde' denen büyük bir kadýn vardý. Geceleri kalkar, ortalýktan el etek çekilince hazîn bir sesle yalvarýr yakarýrdý: “ Gözler uyudu, yýldýzlar parladý ve herkes sevgilisiyle baþ baþa kaldý. Ancak bense seninle baþ baþa kaldým ey Sevgili… ” Bir baþkasý þöyle der: “ Bana göre sevginin baþý, Sevgili'nin yâdýyla dili ýslatmaktýr. Hüzn-ü dâimîdir. Devâmlý aþk u þevk içinde bulunmadýr. ” Yollar.. âh amansýz ve çileli yollar. Saðýnda solunda ölümcül uçurumlarý barýndýran yollar! Biliyorum, yüzünü, gülleþmiþ yüzünü, rüyalarda bile olsa bir kez görebilmek büyük bir teveccühe baðlý. Ama fakirlere teveccüh cesâreti verecek olan da Senin o engin hoþgöründür, himmetindir Efendim. Çocukluklarýmýzý, basitliklerimizi, sýradanlýklarýmýzý ancak Senin o deryâlar kadar engin þefkatin sâyesinde aþabiliriz, inanýyorum. Bizim kayda deðmeyen deðersiz hâl ü etvârýmýzýn yanýnda senin güzelliðin, affediciliðin çok daha büyüktür. Bunu da herhalde Sizden öðrenmiþ olmalýyýz.
Bak þimdi, Senin o bütün dünyalara açýk, hattâ zebânileri bile içine alacak, onlarý bile ümitlendirecek kadar geniþ ve ihtiþâmlý kapýndayýz Efendim. Sense hep aynýsýn, hep ayný güzellikte, hep ayný zümrüt zirvelerdesin. Yýllar evvel, küçücük gönlümde oluþturduðum muhteþem bir tablo, muazzam bir portresin. Ve orada, günden güne -inþallah- zirveleþiyorsun da. Çoklarý Sen'den bir berât beklediler Efendim. Çünkü o engin þefkatin, o bî-pâyân lütfundur ki çâresizlere çâre olur Efendim. Bu yüzden bizler de hayatýmýzýn sonuna kadar onu bekleyecek ve hep bu ümitle yaþayacaðýz Efendim.
Ellerde kelepçe, ayaklarda da pranga ve Sen'siz gibiyiz. Senin, gül kokulu atmosferini teneffüs edememek bende'lerinin gönlünü kasýp kavuruyor, kurutuyor Efendim. Bildiðim tek bir þey var. O da, Sana liyâkatsizliðim, Seninse engin þefkatin ve bir de o gül cemâlini özleyiþim. Bu üç halden baþka bir hâlim yok gibi. Bende liyâkatsizlik, Sende engin bir þefkat ve bir de yine bende'nde fakirce bir özlem. 14 asýr evvel maddeten gurûb edip gittin. Sabah aydýnlýðý gibi o bütün güzelliðinle bir kez daha bizlere maddeten ve mânen ne zaman doðacaksýn Efendim!
Yine ben geldim. Yüzbinler, milyonlar gibi ben de þefkatine güvenip bir kez daha kapýna dayandým Efendim. Biliyorum ki, o engin þefkatin beni de eritecek, gönlüme-ruhuma yeni bir bahar râyihasý duyuracaktýr. Çünkü Sen, benim gibi cirimlerle-cürümlerle bitmezsin. Çünkü Sen, Sonsuz Nur'sun. Doðru, günahým çoktur, ama Senin büyüklüðün, Senin þefkatin, Senin affýn, Senin merhametin benim günahlarýmdan daha engindir Efendim.
Hani bir hak dostu, hayat boyu senin yolunda yaþamýþ. Sonunda ölüm gelip çatýnca, gözleri tavana dikilmiþ, can veremez olmuþ. Sýkýntý, ter ve gözyaþý… Etrafýndakiler dehþetle ürperiyorlar ve olup biteni seyrediyorlar. Ve bu mübarek zât, o yaþlý ve hastalýklý haliyle, bî-mecâl tavrýyla da olsa, sedyesinden doðruluyor “ Zahmet buyurdun Ya Rasûlallah! ” diyor. Evet Sen gelmiþsin ve Senin ümmetinden olan bu zata, son anda bile olsa yardým elini -mânen- uzatmýþsýn Efendim.
Bak iþte, dertli sîneler, yüzler-binler senin müþfik kapýnda. Aðlýyorlar, yalvarýyorlar, yakarýyorlar ve dertlerini sana arzediyorlar bir bir. Kimi Malezyalý, kimi Sudanlý, kimi Türkiyeli, kimi Kýzgýzistanlý, kimi Tunuslu... Kýsacasý Dünya'lýlar iþte Efendim. Senin Dünya ve Ukba'yý kapsayan Rahmet kapýndalar. Benim de diyeceklerim var Efendim. Ancak yüzüm yok. Mahcûbum. Hem de çok... Buna raðmen benimle gelen selâmlar var. Sana selâm söylediler Efendim. Elçiyim. Aracýyým. Sadece bir vesileyim. Busayrî'nin ifâdesiyle “ölmüþ-ufalanmýþ kemiklere okunsa, onlarý diriltecek kadar tesirli o mübârek adýnýn” senin huzurunda anýlmasýný isteyen karasevdalýlarýn var Efendim. Binlerce kilometre uzaklýklardan sana selâm ve hürmetlerini gönderdiler Efendim.
Efendim! Ýþte huzurundayým. Ýþte ben. Mücessem bir cürüm. Baþtan ayaða yâre. Kalbi pâre pâre. Gönlünde bere üstüne bere. Ömür yarýlanmýþ, günahlarla haþir neþir olmuþ habire. Ýþte ben Efendim. Kalbim buruk. Gönlüm kýrýk. Ruhum daðýnýk mý daðýnýk... Yüzüm yoktu. Biliyorum. Ama dergâhýn çok büyük. Köyün çok güzel. Medine'n çok tatlý. Yüzün çok müþfik. Adýn çok ulu. Mübarek gönlün çok engin ve bitirim. Sen, Ebû Cehillere bile elini uzatýrdýn. Sen, Ebû Süfyan'larý bile affettin. Sen Vahþî'leri bile baðýþladýn ve onlarýn kimisini insanlýðýn aylarý, yýldýzlarý yaptýn. Sen, kimleri eritmedin, kimleri affetmedin ki âh Efendim. Kimleri sarýp sarmalamadýn ki âh Sultaným. Ýþte bundan dolayý ümitliyim…
Yýllar evvel gelmiþtim bir kez daha huzuruna. Sene 96'ydý. Henüz toydum. Yollardaydým. Ama þimdi aradan geçen bunca zamanda yaralandým, berelendim. O dönemler hamdým. Sonralarý piþeceðimi sandým. Ancak þimdi ne piþtim, ne de yandým. Sadece kurudukça kurudum, pörsüdükçe pörsüdüm Efendim.
N'olursun, kutlu doðumla bir kez daha doð Efendim. Kalbimize, gönlümüze, günümüze, bütün bir dünyaya Efendim. Bizlere derman ol, yar ve yardýmcý ol, þefâatini esirgeme gedâlardan Efendim.
Kutlu Doðum'la bütün yeryüzünü tekrar þereflendirmen dileklerimle…
(Sallallahü Aleyhi ve Sellem)

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN GÜZEL HUYLARINDAN BAZILARI
Hüccet-ul Ýslam olarak bilinen Ýmam Gazali; Tirmizi, Taberani, Buhari, Müslim, Ýmam Ahmed, Ebu Davud, Ýbni Mace gibi büyük Ýslam alimlerinden derleyerek, Peygamber Efendimizin güzel huylarýndan bazýlarýný þöyle özetlemiþtir:
http://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r1_c1.jpghttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r2_c1.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r2_c5.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/cerceve_r3_c1.gif http://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c2.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c3.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c5.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c6.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r5_c4.jpghttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gif"Resulullah insanlarýn en yumuþak huylusu, en yiðidi, en adili ve en namuslusu idi. O, insanlarýn en cömerti idi. Allah'ýn kendisine verdiklerinden hurma, arpa ne olursa olsun yalnýz senelik yiyeceðini ayýrýrdý, geri kalanýný Allah yolunda harcardý. Kendisinde bulunan bir þey istendiðinde verirdi.
O haya olarak da insanlarýn en mükemmeliydi. Rabbi için kýzar, þahsý için öfkelenmezdi.
Kendisi veya sahabeleri zarar görse bile hakký uygulardý.
Allah Rasulü insanlarýn en alçak gönüllüsü, lafý uzatmadan en belið konuþaný, en güler yüzlüsüydü. Dünya iþlerinden hiçbir þey kendisini endiþeye düþürmezdi.
Medine'nin öbür ucundaki hastalarý ziyarete gider, güzel kokudan hoþlanýr, pis kokulardan tiksinirdi. Fakirlerle oturur, yoksullarla yerdi. Kimseye kaba davranmazdý, kendisine özür beyan edenin özrünü kabul ederdi. Latife yapar idi ama hakký söylerdi.
Mübah oyunlarý gördüðünde men etmezdi, hanýmlarýyla yarýþ yapardý. Zavallýlarý yoksulluklarýndan dolayý horlamaz, zengine de varlýðýndan dolayý saygý göstermezdi, onu da bunu da Allah'a eþit olarak çaðýrýrdý. Allah Teala üstün huyu ve mükemmel siyaseti onda birleþtirmiþti...
Allah Teala ahlakýn bütün güzelliklerini, iyi yollarý, öncekilerin ve sonrakilerin baþlarýndan geçmiþ ve geçecek hadiselerin haberlerini, ahirette kurtuluþa ve saadete erdirecek hususlarý, dünyada gýpta edilip peþinden gidilecek ve gidilmeyecek herþeyi ona öðretmiþti.
Allah Teala, onun buyruklarýna itaat ve hareketlerinde kendisinin izinden gitmeye bizleri muvaffak kýlsýn."155
http://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r1_c1.jpghttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r2_c1.gif
http://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r2_c5.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/cerceve_r3_c1.gif http://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c2.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c3.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c5.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r4_c6.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gifhttp://www.hazretimuhammed.org/res/cerceve_r5_c4.jpghttp://www.hazretimuhammed.org/images/spacer.gif

ALLAH PEYGAMBERÝMÝZ (SAV)'Ý HER ZAMAN KORUMUÞTUR
Allah, Peygamberimiz (sav)'in ve tüm müminlerin yardýmcýsý ve koruyucusudur. Allah, Peygamberimiz (sav)'e her zaman yardým etmiþ, onun için zorluklarý kolaylýklara çevirmiþ, yolunu açmýþ, onu maddi ve manevi olarak güçlendirmiþ, salih müminlerle desteklemiþ, düþmanlarýnýn ise basiretlerini kapatarak, güçlerini alarak, tuzaklarýný bozarak Peygamberimiz (sav)'e zarar vermelerini engellemiþtir. Allah Tevbe Suresi'nde, Peygamberimiz (sav)'in yardýmcýsý olduðunu þöyle bildirir:
Siz O'na (peygambere) yardým etmezseniz, Allah O'na yardým etmiþtir… (Tevbe Suresi, 40)
Ayette bildirildiði gibi, Peygamberimiz (sav) hiçbir zaman baþkalarýna muhtaç olmamýþ, Allah ona her zaman yardým etmiþtir. Bu nedenle Peygamberimiz (sav)'in yanýnda bulunan hiç kimse yaptýðý hizmet veya yardýmlardan dolayý Peygamber Efendimizi minnet altýnda býrakamaz. Çünkü gerçekte Peygamberimiz (sav)'e yardým eden Allah'týr ve o kiþi olmasa da Allah baþka bir insaný, meleklerini veya cinleri vesile edip Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav)'e yardým eder.
Allah bir baþka ayetinde ise, Peygamberimiz (sav)'e insanlardan korkmadan büyük bir cesaretle, hak olarak bildiði dini, insanlara teblið etmesini bildirmiþ ve onu koruyacaðýný vaad etmiþtir. Ayette þöyle buyrulur:
Ey peygamber, Rabbinden sana indirileni teblið et. Eðer (bu görevini) yapmayacak olursan, O'nun elçiliðini teblið etmemiþ olursun. Allah seni insanlardan koruyacaktýr. Þüphesiz, Allah, kafir olan bir topluluðu hidayete erdirmez. (Maide Suresi, 67)
Allah'ýn gücünü, olaylarýn iç yüzünü kavrayamayan sýð ve dar görüþlü inkarcýlar, Peygamberimiz (sav)'e karþý üstün gelebileceklerini, onu korkutabileceklerini veya etkisiz býrakabileceklerini sanmýþlar ve bu nedenle sürekli tuzaklar kurmuþlardýr. Bu insanlar, Allah'ýn Peygamberimiz (sav)'in üzerindeki korumasýnýn farkýnda deðildirler ve bunu kavrayamamaktadýrlar. Kendilerini Peygamberimiz (sav)'den çok daha üstün ve güçlü zannetmiþlerdir. Ancak Allah, hepsinin biraraya gelerek kurduklarý çok detaylý tuzaklarý bozmuþ, hatta bir mucize olarak kurduklarý tuzaklarý kendi aleyhlerine döndürmüþtür. Hiçbir tuzaklarý iþe yaramamýþtýr. Biraraya gelip tuzaklarýný planlarken, Allah'ýn onlarý gördüðünü, iþittiðini, içlerinden geçenleri okuduðunu anlayamayan, Peygamberimiz (sav)'den gizleseler bile Allah'tan gizleyemeyeceklerini kavrayamayan, Peygamberimiz (sav)'in tüm gücün sahibi olan Allah'ýn sevgili kulu ve dostu olduðunu düþünmeyen bu insanlar için Allah Kuran'da þöyle bildirmektedir:
Hani o inkar edenler, seni tutuklamak ya da öldürmek veya sürgün etmek amacýyla, tuzak kuruyorlardý. Onlar bu tuzaðý tasarlýyorlarken, Allah da bir düzen (bir karþýlýk) kuruyordu. Allah, düzen kurucularýn (tuzaklarýna karþýlýk verenlerin) hayýrlýsýdýr. (Enfal Suresi, 30)
Allah bir baþka ayetinde ise, Peygamberimiz (sav)'e kimsenin zarar veremeyeceðini, Allah'ýn, Cibril'in ve salih müminlerin onun dostu, yardýmcýsý, destekçisi olduðunu þöyle haber vermektedir:
Eðer sizler (Peygamberin iki eþi) Allah'a tevbe ederseniz (ne güzel); çünkü kalbleriniz eðrilik gösterdi. Yok eðer ona karþý birbirinize destekçi olmaya kalkýþýrsanýz, artýk Allah, onun mevlasýdýr; Cibril ve mü'minlerin salih olan(lar)ý da. Bunlarýn arkasýndan melekler de onun destekçisidirler. (Tahrim Suresi, 4)
Allah, Duha Suresi'nde ise Peygamberimiz (sav)'in üzerindeki yardým ve nimetlerini þöyle bildirmiþtir:
Rabbin seni terk etmedi ve darýlmadý. Þüphesiz senin için son olan, ilk olandan (ahiret dünyadan) daha hayýrlýdýr. Elbette Rabbin sana verecek, böylece sen hoþnut kalacaksýn. Bir yetim iken, seni bulup da barýndýrmadý mý? Ve seni yol bilmez iken, 'doðru yola yöneltip iletmedi mi? Bir yoksul iken seni bulup zengin etmedi mi? (Duha Suresi, 3-8)
Peygamberimiz (sav), her iþinde, en zor anlarýnda dahi Allah'ýn kendisine yardým edeceðini bilerek, tevekkül etmiþ, korku ve endiþeye kapýlmamýþtýr. Yanýndaki müminlere de Allah'ýn kendileri ile birlikte olduðunu, herþeyi görüp iþittiðini söylemiþ, onlarýn da sukunet içinde olmalarýna vesile olmuþtur.
Peygamber Efendimizi örnek alarak onun yolunu izleyenler de, Allah'ýn rahmetinden ve yardýmýndan hiçbir zaman umut kesmemeli, Allah'ýn rýzasýný, rahmetini ve cennetini umarak hayýrlarda yarýþtýklarý sürece Allah'ýn daima onlarýn yanýnda olduðunu bilmelidirler. Allah bir ayetinde müminlere þöyle bir vaadde bulunur:
… Allah kendi (dini)ne yardým edenlere kesin olarak yardým eder. Þüphesiz Allah, güçlü olandýr, aziz olandýr. (Hac Suresi, 40)
PEYGAMBERÝMÝZ (SAV)'ÝN TEMÝZLÝÐE VERDÝÐÝ ÖNEM
Kalp ve ahlak temizliði kadar beden, giysi, mekan ve yediði yiyeceklerin temizliði de Müslümanlarýn en belirgin özelliklerindendir. Bir Müslümanýn saçlarý, eli, yüzü, bedeninin her yeri daima tertemiz olur. Kýyafetleri de her zaman temiz, bakýmlý ve düzgündür. Çalýþtýðý veya yaþadýðý mekanlar da her zaman derli toplu, temiz, hoþ kokulu, havadar ve ferahlýk verici olur. Müminlerin bu özelliklerine en güzel örnek yine Peygamberimiz (sav)'dir. Allah, bir surede Peygamberimiz (sav)'e þöyle buyurmuþtur:
Ey bürünüp örtünen, Kalk (ve) bundan böyle uyar. Rabbini tekbir et (yücelt) Elbiseni temizle. Pislikten kaçýnýp-uzaklaþ. (Müddessir Suresi, 1-5)
Allah Kuran'da müminlere temiz olan þeylerden yemelerini bildirmiþ, Peygamberimiz (sav)'e de, temiz olan þeylerin helal olduðunu müminlere bildirmesini söylemiþtir:
"Ey elçiler, güzel ve temiz olan þeylerden yiyin…" (Müminun Suresi, 51)
"Sana, kendilerine neyin helal kýlýndýðýný sorarlar. De ki: "Bütün temiz þeyler size helal kýlýndý." Allah'ýn size öðrettiði gibi öðretip yetiþtirdiðiniz avcý hayvanlarýnýn yakalayýverdiklerinden de -üzerine Allah'ýn adýný anarak- yiyin. Allah'tan korkup-sakýnýn. Þüphesiz Allah, hesabý çabuk görendir." (Maide Suresi, 4)
Peygamberimiz (sav) bir hadis-i þeriflerinde de müminlere temiz olmayý þöyle öðütlemiþtir:
"Müslümanlýk temizdir, kirsizdir. Siz de temiz olun, temizlenin, Zira cennete temizler girer."31
PEYGAMBERÝMÝZ (SAV)'ÝN DUALARI

Kuran'da Peygamberimiz (sav)'in gece dua için kalktýðý bildirilir.
Þu bir gerçek ki, Allah'ýn kulu (olan Muhammed,) O'na dua (ibadet ve kulluk) için kalktýðýnda, onlar (müþrikler,) neredeyse çevresinde keçeleþeceklerdi. De ki: "Ben gerçekten, yalnýzca Rabbime dua ediyorum ve O'na hiç kimseyi (ve hiçbir þeyi) ortak koþmuyorum." (Cin Suresi, 19-20)
Kuran'da birçok ayette Peygamberimiz (sav)'in dualarýndan bahsedilmektedir. Peygamberimiz (sav) dualarýnda Allah'ý sýfatlarý ile anarak O'nu yüceltmiþtir. Peygamberimiz (sav)'in Kuran'da bildirilen dualarýndan biri þöyledir:
De ki: "Ey mülkün sahibi Allah'ým, dilediðine mülkü verirsin ve dilediðinden mülkü çekip-alýrsýn, dilediðini aziz kýlar, dilediðini alçaltýrsýn; hayýr Senin elindedir. Gerçekten Sen, herþeye güç yetirensin." (Al-i Ýmran Suresi, 26)
Peygamberimiz (sav) de, tüm diðer peygamberlerde olduðu gibi ins ve cin düþmanlarýnýn tehditi ve baskýlarý ile karþý karþýya kalmýþtýr. Onlarýn bu baskýlarýna karþý sabýr ve dayanýklýlýk gösteren Peygamber Efendimiz'e, þeytanýn olumsuz telkinlerine ve manevi saldýrýlarýna karþý Allah'tan þöyle yardým istemesi emredilmiþtir:

Ve de ki: "Rabbim þeytanýn kýþkýrtmalarýndan sana sýðýnýrým. Ve onlarýn benim yanýmda bulunmalarýndan da Sana sýðýnýrým Rabbim." (Müminun Suresi, 97-98)
Peygamberimiz (sav)'e, dualarýnda Allah'tan baðýþlanma dilemesi ve Rabbimizin merhametini zikretmesi þöyle emredilmiþtir:
Ve de ki: "Rabbim baðýþla ve merhamet et, Sen merhamet edenlerin en hayýrlýsýsýn." (Müminun Suresi, 118)
Rivayetlerde ise, Peygamber Efendimizin Allah'a kendisine güzel bir ahlak ve iyi bir huy vermesi için dua ettiði ve dualarýnda Allah'a þöyle yalvardýðý belirtilir:
"Allah'ým! Yaratýlýþýmý ve ahlakýmý güzelleþtir. Ýlahi! Beni ahlakýn kötülerinden uzaklaþtýr."32
Allah'ýn, "De ki: "Sizin duanýz olmasaydý Rabbim size deðer verir miydi?…" (Fatýr Suresi, 77) ayetiyle de bildirdiði gibi dua müminler için çok önemli bir ibadettir. Ýnsan, acz içinde, Allah dilemedikçe hiçbir þeye güç yetiremeyeceðini bilerek, umarak ve korkup sakýnarak, her konuda Allah'a yönelmeli, herþey için O'na dua etmelidir. Peygamber Efendimizin ve Kuran'da dualarý zikredilen diðer peygamberlerimizin dualarý müminler için en güzel örneklerdir. Onlar dualarýnda hem Allah'a nasýl teslim olduklarýný, Allah'ý tek dost ve yardýmcý olarak gördüklerini göstermiþler, hem de Rabbimizi en güzel isimleri ile yüceltmiþlerdir. Peygamberlerimizin dualarýnda ayrýca hiç vakit gözetmeden, her an dua ettikleri ve ihtiyaç içinde kaldýklarýnda hemen Rabbimize yöneldikleri görülmektedir.

Peygamber sevgisinin, sevgi rehberliði ve sünnetine baðlanma biçimlerini dünkü yazýda ele aldýktan sonra, salât ve selâm duasý ile yakýnlarýný sevmeyi ele alalým.
Salât ve Selâm Duasý
Hz.Peygamber (s.a.), adý Muhammed veya görevi gereði rasûl/Rasûlullah sýfatlarýyla kelime-i þehâdette, ezanda, kâmette, tahiyyât, salli-bârik dualarýnda ve baþka dualarda, her Müslüman tarafýndan her gün defalarca sevgi ve saygýyla anýlmaktadýr. Peygamber'e sevgi ve saygýnýn bir gereði de, Yüce Allah'ýn emrettiði gibi, ona salât ve selâm getirmektir: "Þüphesiz Allah ve melekleri Peygamberi överler: Ey inananlar! Siz de onu övün, ona salât ve selâm getirin." (Ahzâb, 33/56) Bu âyetteki "salât" kelimesi için, genellikle "övmek" anlamý verilirse de, "örnek almak/göstermek" anlamý da verilebilir. Hz.Peygamber'in (s.a.) adý anýldýðýnda, duyulan derin baðlýlýðý göstermek üzere, sað ellerini kalplerinin üstüne getirerek salât ve selâm duasý yaparlar.

Ey sûret-i hak, kemâl-i mutlak,
Sen nûr-ý vücûdsun muhakkak.

Olsaydýn eðer ademde pinhân,
Zulmette kalýrdý hayyiz-imkân.

Zâhirde eðerçi sen beþersin,
Bâtýnda fakat neler nelersin.

Menþûr-i kemâlidir müeyyed,
Sallû sallû alâ Muhammed
(Ahmed Avni Konuk)

(sûret-i hak: hakkýn ve hakikatin temsilcisi; nûr-ý vücud: varlýðýn ýþýðý; adem: yokluk; pinhân: gizli; hayyiz-imkân: evren; zâhir: görünüþ, dýþ; eðerçi: her ne kadar; bâtýn: iç, öz; menþûr-i kemâl: mükemmelliðin örneði; müeyyed: desteklenmiþ, pekiþtirilmiþ)
Salâtu selâmýn en kýsasý, "Allahümme salli alâ Muhammed" biçimindedir. Salli-Bârik, Salât-ý Tefrîciyye ve Salât-ý Münciye gibi türleriyle Salavât-ý Þerîfe'ler ise, daha özel, uzun ve ayrýntýlý salâtu selâm dualarýdýr. Salâtu selâm dualarýný okumaya, Türkçemizde, baðlýlýðýný bildirmek ve göstermek anlamýnda "salevât/salâtu selâm getirmek" deriz.
Hz.Peygamber (s.a.), kendisine salâtu selâm getirene Allah'ýn on defa rahmet edeceðini (Müslim, salât, 70; Ebu Davud, vitr, 26), on günahý baðýþlayacaðýný ve derecesini on kat yükselteceðini (Nesâî, sehv, 55), yanýnda adý anýldýðý halde sevgi cimriliði yaparak salâtu selâm getirmeyenin cimrinin teki olduðunu (Tirmizî, daavât, 101) belirtmiþtir.
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevgi ve saygý (tazim) ifade eden "Hz.Muhammed, Hz.Peygamber, sevgili peygamberimiz, habîb-i ekrem, rasûl-i ekrem, server-i kâinât:evrenin efendisi, iki cihan güneþi" gibi sözlerle anmak da, salât ve selâmýn bir uzantýsýdýr.
Yakýnlarýný Sevmek: Ehl-i Beyt Sevgisi
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevmek, onun evladýný, aile halkýný, ashâbýný ve bütün ona baðlananlarý sevmek demektir. Bunlara, geniþ anlamda "ehl-i beyt" denir. Peygamberimizin veda hutbesinde Müslümanlara býraktýðýný söylediði iki önemli þeyden, birisi Kur'an-ý Kerim'dir, öteki ehl-i beytidir. (Müslim, fedâilü's-sahâbe, 36) "Mü'minler, ancak kardeþtir." (Hucurât, ) Hz.Peygamber (s.a.) de, þöyle buyurur: "Sizden biri, kendi þahsý için sevdiðini, mü'min kardeþi için de sevip arzu etmedikçe, gerçek mü'min olmaz." (Buharî, iman, 7) Akrabasý olan bir aile için de, þunu belirtir: "Filân aile, benim dostlarým ve sevdiklerim deðildir. Benim dostlarým, ancak Allah ve sâlih mü'minlerdir. Onlara gelince, ben sadece arada bulunan akrabalýk baðýný devam ettiriyorum." (Buharî, edeb, 14; Müslim, iman, 366)
Peygamber Sevgisinin Sonucu ve Karþýlýðý
Hz.Peygamber (s.a.) kýyametin ne zaman kopacaðýný soran birine, ne gibi hazýrlýðý olduðunu karþý soru olarak sordu. Pek hazýrlýðý olmadýðýný, ama Allah ve Rasûlü'nü sevdiðini söyleyince, þu müjdeyi verdi: "Öyleyse sen, sevdiklerinle beraber olacaksýn." Peygamberimiz'in ashâb-ý kirâmý, bu müjdeye çok sevinmiþtir. (Buharî, fedâilü ashâbi'n-nebî, 6, edeb, 95; Müslim, birr, 161-165) Bu müjde, þartlarýna uyduðumuz takdirde, bizim için de gerçekten sevindirici bir müjdedir.

CÝHAD VE GAYELERÝ
Bazý art niyet sahipleri, Rasülullah (s.a.)'ýn Ýslâm'ý kabul ettirmek için insanlarý zorladýðýný ve Ýslâm'ý yaymada kýlýca baþvurduðunu ileri sürerler. Ancak bu kanaat, Allahü Teâlâ'nýn þu açýk sözüne aykýrýdýr:
"Dinde zorlama yoktur. Doðruluk, sapýklýktan seçilip belli olmuþtur." Ayný þekilde bu kanaat, Ýslâm'ýn yayýlmaya baþlamasýndan bahseden güvenilir tarihçilerin verdiði bilgilere de ters düþmektedir. Zira Rasülullah, kendilerine güvendiði dostlarýný davet etmekle iþe baþlamýþ, bunun üzerine Ebubekir Sýddîk, Osman b. Affan, Zübeyr b. Avvâm, Sa'd b. Ebi Vakkas ve Abdurrahman b. Avf Ýslâm'ý kabul etmiþler, daha baþkalarý onlarý takip etmiþti. Rasülullah (s.a.), hac mevsimlerinde diðer arap kabilelerinden Mekke'ye gelen kabile heyetleriyle görüþür, kendisini tanýtarak onlarý Ýslâm'a çaðýrýrdý. Bu heyetlerden olan Evs ve Hazreç'e mensup bir topluluk onun davetine icabet ederek Ýslâm'ý kabul ettiler. Bu Yesribli müslümanlar, þehirlerine döndüklerinde kavimlerini bu yeni dine çaðýrdýlar. Rasülullah (s.a.), kýlýcý kýnýndan çýkarmaksýzýn veya bir düþmanla mukatele etmeksizin Arap yarýmadasýnda Ýslâm'ý böylece yaydý. Ayný þekilde Rasülullah, Ýslâm'ý Arap yarýmadasýnýn dýþýnda yaymada da barýþ yolunu takip etmiþtir. Bildiðimiz gibi o, zamanýn emir ve hükümdarlarýna mektuplar yazarak, onlarý Ýslâm'a davet etmiþti.
"Ýslâm kýlýç tehdidiyle kabul ettirilmiþtir iddialarý, þüphesiz Hulefa-i Raþidin'in fethettikleri bölge halkýna karþý davranýþlarý, onlarýn dinî hürriyetlerine saygý göstermeleri ve medenî haklarýný korumalarý hususunda takip ettikleri uygulama ile de baðdaþmaz. Hz. Ömer'in Kudüs halkýyla yaptýðý sulhün þartlarý bu hususu açýkça gösterir.
Bütün bunlardan anlaþýlýr ki, Ýslâm, kalplere giden yolu tutmuþ; onun yüce mesajý, ikna ve delil getirme metodu ile nefislere kolaylýkla yol bulmuþtur. Buna, insanlýðýn milâdî yedinci asrýn baþlarýndan itibaren yeni bir ýslâh ediciyi gözlemeye baþladýðýný da ilave edebiliriz. Öyle ki, fesat, hayatýn bütün yönlerini kaplamýþ; Rum, Fars ve Arap ülkelerinde insanlar arasýnda adalet ölçüleri tamamiyle kaybolmuþtu. Bu sebeple insanlar, hakiki eþitlik ve gerçek adalet ile temayüz eden Ýslâm'ý kabul etmekte acele davranmýþlardýr. "Sen yüzünü, Allah'ý birleyici olarak doðruca dine çevir. Allah'ýn yaratma kanununa uygun olan dine dön ki, insanlarý ona göre yaratmýþtýr. Allah'ýn yaratmasý deðiþtirilemez. Ýþte doðru din odur, fakat insanlarýn çoðu bilmezler."
Rasülullah (s.a.), Mekke'de 13 yýl boyunca, insanlarý deliller getirerek ve güzel öðütlerle Ýslâm'a çaðýrmaya devam etti. Kureyþ müþrikleri ise, ona ve ashabýna eza ve cefanýn her türlüsünü tattýrdýlar. Rasülullah, onlarýn eziyet ve iþkencelerine sabretti. Allahü Teâlâ, indirdiði ayetlerle onun sabýrdan bir zýrh giymesini ve sabra devam etmesini teþvik ediyor ve ona sabýr ve tahammül hakkýnda örnekler veriyordu. Þu ayet bunlardan biridir: "O halde sen de, Peygamberlerden azim ve irade sahiplerinin sabrettikleri gibi sabret. Onlar için acele etme. Onlar tehdit edildikleri azabý gördükleri gün, sanki gündüzün sadece bir saati kadar dünyada kalmýþ gibi olurlar. Bu bir tebliðdir. Yoldan çýkmýþ topluluktan baþkasý helâk edilir mi?"
Kureyþ müþriklerinin Rasülullah ve ashabýna karþý eziyetleri iyice þiddetlenince, Allahü Teâlâ ona, müþriklerle savaþmasýný emretti. Bu savaþ, "Allah yolunda savaþ" veya "Cihad" tabiriyle ifade edilir ki, sýrf Allah yolunda, sadece Allah rýzasý için yapýlan mukaddes savaþtýr. Allahü Teâlâ'nýn Rasülü ve mü'minlere kendi yolunda savaþ iznini verdiði âyetlerden bazýlarý Mekke, bazýlarý da Medine devrinde nazil olmuþtur.
Müslümanlar için cihada izin verilmesinin sebeplerinden bazýlarý þunlardýr:
1- Nefsi müdafaa: Bu hususta Allahü Teâlâ þöyle buyurur: "Kendileriyle savaþýlan mü'minlere, savaþma izni verildi. Çünkü onlara zulmedilmiþtir ve þüphesiz Allah onlara yardým etmeye kadirdir. Onlar sýrf (Rabbimiz Allah'týr) dedikleri için haksýz yere yurtlarýndan çýkarýldýlar."
Baþka ayetlerde de þöyle bildirilmektedir: "Sizinle savaþanlarla Allah yolunda savaþýn, fakat haksýz yere saldýrmayýn. Çünkü Allah haksýz yere saldýranlarý sevmez. Onlarý nerede yakalarsanýz öldürün. Onlarýn sizi çýkardýklarý yerden (yani Mekke'den) siz de onlarý çýkarýn! Fitne çýkarmak, adam öldürmekten daha kötüdür. Mescidi Haram'da onlarla savaþmayýn ki, onlar da sizinle orada savaþmasýnlar. Fakat onlar sizinle savaþýrlarsa hemen onlarý öldürün. Kâfirlerin cezasý böyledir. Eðer onlar savaþtan ve küfürden vazgeçerlerse, artýk zalimlerden baþkasýna düþmanlýk yoktur."
"Size ne oldu ki Allah yolunda ve (Rabbimiz, bizi þu halký zalim olan þehirden çýkar, bize katýndan bir dost ver, bize katýndan bir yardýmcý ver!) diyen erkek, kadýn ve çocuklar uðrunda savaþmýyorsunuz."
Bu âyetlerden savaþýn, ancak Allah yolunda nefsi ve buna baðlý olarak ýrz ve malý müdafaa ve savunma için meþru kýlýnmýþ olduðunu anlýyoruz.
2. Davetin emniyet içinde yürütülmesini temin ve davete engel olanlara karþý müdafaa ki, Ýslâm'a girmek isteyenler bu dini kabul etmeleri sebebiyle belâya düþeceklerinden korkmasýnlar. Nitekim korunmasýz zayýf müslümanlardan Ammar b. Yasir, Bilâl-i Habeþi ve diðerleri daha önce bu belâ ve sýkýntýlara düþmüþlerdi.
Mekke müþrikleri, Rasülullah'a karþý savaþta, diðer Arap kabileleri ile ittifak kurmaya baþlayýnca Allahü Teâlâ, müþriklerin hepsiyle savaþ emrini verdi: "... ve müþrikler sizinle nasýl topyekün savaþýyorlarsa siz de onlarla topyekün savaþýn ve bilin ki Allah, günahlardan korunanlarla beraberdir."
Medine Yahudileri, Rasülullah'la yaptýklarý antlaþmayý bozup onunla savaþta Kureyþle iþbirliði edince de þu ayet nazil oldu: "Bir kavmin antlaþmaya hainlik yapmasýndan korkarsan, sen de onlarýn seninle yaptýklarý anlaþmayý ayný þekilde onlara at. Çünkü Allah hainleri sevmez."
Allahü Teâlâ, mü'minlere, dünyada düþmanlarýna karþý zafer vadetmiþ, ahiret için de onlarý güzel nimetlerle müjdeliyerek þöyle buyurmuþtur: "Dünya hayatýný ahiret hayatý karþýlýðýnda satanlar, Allah yolunda savaþýr da öldürülür veya galip gelirse biz ona yakýnda büyük bir mükafat vereceðiz." "O topluluðu takip etmekte gevþeklik göstermeyin. Eðer siz acý çekiyorsanýz, onlar da sizin çektiðiniz gibi acý çekmektedirler. Üstelik siz Allah'tan, onlarýn ummadýklarý þeyleri ummaktasýnýz. Allah bilendir, hikmet sahibidir." "Ey inananlar! Ýnkâr edenlerle toplu halde karþýlaþýrsanýz, onlara arkalarýnýzý çevirip kaçmayýn. Kim o gün savaþmak için bir tarafa çekilmek, ya da baþka bir birliðe katýlmak dýþýnda, arkasýna döner kaçarsa Allah'tan bir gazaba uðrar, onun yeri cehennemdir. Cehennem varýlacak ne kötü bir yerdir.

Efendimiz, zýtlýklarý bir arada yaþýyordu
 

http://www.zaman.com.tr/2006/04/14/ikindi.jpg Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) zahirde birbirine zýt gibi görünen sýfatlarý olduðu gibi, birbirini takviye edip destekleyen vasýflarý da vardýr.
Birbirine zýt gibi görünen bu sýfatlarý, Din-i Mübin-i Ýslâm’da mühim bir esas olan “sýrat-ý müstakîm” yorumu çerçevesinde ele almak ve öyle deðerlendirmek mümkündür. Meselâ Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), her þeyden evvel bir yiðitlik ve cesaret abidesi idi. Öyle ki, muharebe meydanlarýnýn Haydar-ý Kerrâr’ý Hz. Ali (ra), O’nun bu yanýný ifade ederken; “Biz, muharebelerde baþýmýz sýkýþtýðý zaman Resûl-i Ekrem’e sýðýnýrdýk.” der. Nitekim Huneyn’de öyle olduðu gibi Uhud’da da, bir yönüyle kýrýlýp dökülmüþ ve âdeta felç olmuþ cemaatini, düþmanýn içine korku salacak þekilde yeniden harekete geçirmiþtir. Daha sonra, “Ölüden diri, diriden de ölü çýkarýrsýn.” (Âl-i Ýmrân, 3/27) hakikatinin mazharý olarak, o sarsýlmýþ, kýrýlmýþ ve dökülmüþ cemaatten, dipdiri ve taptaze bir ordu çýkararak düþmaný yeniden yakýn takibe almýþ ve Mekke’ye kadar kovalamýþtýr. Ýþte bu, O’nun baþdöndürücü cesaretinin ifadesidir ve sahasýnda benzersizdir.
Bir örnek olarak Efendimiz’le Gavres ismindeki bir kâfir arasýnda geçen hâdise, O’nun korkusuzluk ve cesaretinin azametini resmetme bakýmýndan yeter zannediyorum: Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), bir aðacýn altýnda istirahat buyururlarken, Gavres, O’nun uykuda olmasýndan istifade ederek, aðaca asýlý bulunan kýlýcýný alýr ve alaycý bir edâ ile: “Þimdi seni benim elimden kim kurtaracak?” der. Onun bu sorusuna karþýlýk Allah Resûlü, hiçbir panik emaresi göstermeden ve kendisinden gayet emin olarak “Allaah!” diye nida eder. O’nun sergilediði bu teslimiyet ve Allah’a itimat, elindeki kýlýçla karþýsýnda duran Gavres’i sarsar ve kýlýç elinden yere düþer. Bu defa düþen kýlýcý, Ýnsanlýðýn Ýftihar Tablosu eline alýr ve sorar: “Ya þimdi seni kim kurtaracak?” Adam korkusundan sýtmaya tutulmuþ gibi titremeye baþlar. O esnada, Allah Resûlü’nün sesini duyanlar oraya koþarlar ve gördükleri manzara karþýsýnda hayrette kalýrlar. Onlarýn Allah’a karþý iman ve itimatlarý bir kat daha artar; Gavres de orada görüp duyduðu þeylerle “el-Emin”e güven sözü verir ve Allah Resûlü’nün cesaretine hayranlýk hisleri içinde oradan ayrýlýr.
Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), eþsiz cesaret örneklerinden birini de, hicret-i seniyyeleri esnasýnda, Sevr maðarasýnda sergilerler. Sevr, gençlerin bile zor çýkabilecekleri zirvede bir maðaradýr. Ancak O, elli üç yaþýnda olmasýna raðmen bu zirveye týrmanýyor ve bu maðarayý kýymetler üstü bir deðerle þereflendiriyordu. Mekke müþrikleri, maðaranýn aðzýnda dolaþýrken, Seyyidinâ Hz. Ebû Bekir, sýrf O’nun adýna duyduðu endiþeden ötürü telâþ içindedir.. ve ihtimal endiþeden yüzü sapsarý kesilmiþtir. Hâlbuki onunla ayný atmosferi paylaþan Nebiler Serveri’nin dudaklarýndaki tebessümde en ufak bir deðiþiklik olmamýþtýr. O, endiþe içindeki dostu Hz. Ebû Bekir’i “Tasalanma dostum, Allah bizimle beraberdir.” (Tevbe, 9/40), “O iki kiþiyi ne sanýyorsun ki, onlarýn üçüncüsü Allah’týr.” sözleriyle teselli ve teskin etmiþtir.
Evet buraya kadar arz ettiklerimiz birer cesaret ve teslimiyet örneðidir; ne var ki bu Zât, ayný zamanda rahmet, þefkat ve merhametin de zirvedeki temsilcilerindendir. Öyle ki o, eðer aðlayan bir çocuk görse, oturur, onunla birlikte aðlar ve inleyen bir *****n acý ve ýzdýrabýný tâ vicdanýnda duyar. Ýþte Ebû Hüreyre’nin rivayet ettiði bir hadis ve O’nun engin þefkati: “Ben namaza duruyor ve onu uzun kýlmak istiyorum. Sonra bir çocuk aðlamasý duyuyorum. Annesinin ona duyacaðý heyecaný bildiðim için hemen namazý çarçabuk kýlýp bitiriyorum.”
Bir baþka sefer, Mâriye Validemiz’den oðlu Ýbrahim’in ölümü karþýsýnda, dünya kadar hâdiseyi göðüslemiþ ve her þeyi aþmýþ bu büyük þefkat kahramanýnýn gözleri dolu dolu olmuþ, onu kucaðýna almýþ, derin bir sevgiyle baðrýna basmýþ ve hüznünü gözyaþlarýyla süslemiþti. O’nun bu durumunu garipseyip de hayretle bakanlara: “Gönül mahzun olur, gözler yaþ döker; ancak Allah’ýn hoþnut olduðundan baþkasýný söyleyemeyiz.” buyurmuþtu.. evet O, insanlarýn en merhametlisi ve en þefkatlisiydi.
Allah Resûlü’nden baþkasýnda, böylesine birbirinden farklý sýfatlarýn, hem bir denge ifadesi hem de kemal emaresi olarak bir arada olmasýný görmek mümkün deðildir. Meselâ, Sahabe-i Kiram’dan, Nebiler Serveri’ne amca olmakla müþerref ve Allah’ýn kýlýçlarýndan bir kýlýç olan Seyyidinâ Hz. Hamza’yý düþünelim; bu yüce kâmet aslanlarla güreþir ve düþman saflarýna daldýðýnda ortalýðý velveleye verir; gözü de fevkalâde pektir ama, oturup bir yerde aðladýðý görülmez. Çünkü o, bir þecaat kahramanýdýr ve bu vasfýn eþsiz örneklerindendir.
Hz. Hamza (ra) böyle olmasýna raðmen o hidâyet yýldýzlarýndan Hassan b. Sabit (ra), incelerden ince ve zarif bir insandýr.. ve Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) nezdinde dili kýlýç kadar keskin bir þairdir. Ne var ki bu büyük insan, savaþ meydanlarýnda Hz. Hamza ve Hz. Halid’e sadece kýlýç taþýr. Evet o, bir gönül ve his insanýdýr. Zaten bu hasletinden dolayý Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) onun için: “Allah’ým (bunu) Ruhu’l-Kudüs’le teyit eyle.” buyurarak dua etmiþtir.
Bu zatlarýn belli hususiyetlerde zirveleþmesine karþýlýk Allah Resûlü, birbirine zýt gibi görünen iyi vasýflarý kendinde toplamýþ farklý bir insandýr; üstün cesaretini arz ederken aslanlarýn ödünü koparýr; bir mazlum iniltisi duyduðu zaman onun ruh hâletini paylaþýr, onunla oturup inler.. evet bir yönüyle kalbi, hep rikkat ve þefkate baðlý incelerden ince; diðer yönüyle de kýyametler kopsa -ihtimal- Cenâb-ý Hakk’ýn engin icraatýný seyrediyor gibi derin bir zevk ve engin bir hayret içinde, “Allah’ým göster bana icraatýný müþahede edeyim, müþahede edebildiðim kadar.” diyecek derecede saðlam ve sarsýlmaz bir iradeye sahiptir.

ÖZETLE
1- Efendimiz, bir yiðitlik ve cesaret abidesi idi. Hz. Ali, O'nun bu yanýný, "Biz, muharebelerde baþýmýz sýkýþtýðý zaman Resûl-i Ekrem'e sýðýnýrdýk." ifadeleriyle anlatýr.
2- Allah Resûlü, ayný zamanda rahmet, þefkat ve merhametin de zirvedeki temsilcilerindendir. Öyle ki o, eðer aðlayan bir çocuk görse, oturur, onunla birlikte aðlar ve inleyen bir *****n acý ve ýzdýrabýný tâ vicdanýnda duyar. 3- Allah Resûlü'nden baþkasýnda, birbirinden farklý sýfatlarýn, hem bir denge ifadesi hem de kemal emaresi olarak bir arada olmasýný görmek mümkün deðildir.

Allah, kâinat ve insan konusunda son sözü, varlýk aðacýnýn çekirdeði, kâinat kitabýnýn ille-i gâiyesi ve Hakk'a davetin en gür sesi olan Hazreti Muhammed (sav) söylemiþtir. "Gayb" ve "Gaybu'l-gayb"ýn son habercisi O, eþya ve hâdiselerin yanýltmayan yorumcusu O, insan ve Yaratýcý münasebetini hem de herhangi bir iltibasa meydan vermeyecek þekilde ortaya koyan O ve böyle bir münasebetin gereklerini açýk-seçik belirleyen de O'dur. O, bir yönüyle ilk ve Hakk'a en yakýn, diðer yönüyle de son, fakat en emin bir kurbet rehberidir.

Melekler O'nun muntazýrý, nebiler müjdecisi, veliler de O'ndan ýþýk alan O'nun meyveleridirler. Nübüvvet çeraðý baþta O'nunla tutuþturulmuþ, özündeki mânâ ve muhteva da en nurefþan þekliyle yine O'nunla ortaya konmuþtur. Evvelden evvel ilk nur O'nun nuru, son ýþýk tufaný ise O'nun haricî âlemdeki zuhurudur. Bir baþka zaviyeden O, âfak ve enfüsün fihristi, varlýðýn özü, usâresi, yaratýlýþ aðacýnýn gaye çerçevesinde en münevver meyvesi ve Yüce Yaratýcý adýna bütün ins ü cinnin de efendisidir.
O, özü ve konumu itibarýyla her zaman tavsif üstü, zatý açýsýndan nazîrsiz, ötelere ait derinlikleri zaviyesinden ferid-i kevn ü zaman, elindeki mesajýyla da apaçýk bir bürhandýr. Þöhreti tâ Adem Nebi öncesine dayanmakta; ziyasý vücudundan evvel dillere destan; kudûmu ise –ayaðý baþýmýzýn tacý– bütün insanlýða bir ihsandýr. Varlýðý vücut sadefinin en saf incisi, mesajý da mesajlarýn en umumîsidir. Ýlmi bütün ilimlerin zübdesi, irfaný, etrafýnda en dýrahþan çehrelerin toplandýðý tertemiz bir kaynak, ufku da sonsuzu temâþâya koþan saf ruhlarýn rasathanesi mesabesindedir. Gözler O'nun her yana saçtýðý nurlar sayesinde gerçek çehresiyle eþyayý temâþâ etme fýrsatýný elde etmiþ; kulaklar O'nun söz zemzemesiyle söz cevherinden o güne kadar iþitilmemiþ lâhûtî besteler dinlemiþ; O'nun atmosferinde nice gizli þeyler ayan olmuþ ve bulanýk düþünceler de durulup safvete ulaþmýþtýr. O'nu gören ve O'nu dinleyenlerin ruhlarýndaki paslar çözülmüþ, gözlerindeki buðular silinip gitmiþ; baþlarýn en baþýndan, sonlarýn en sonundan verdiði haberlerle beþer idrakini aþkýn bütün meçhuller aydýnlanmýþ, belirsizlikler birer birer mânâ zeminine oturmuþ ve topyekün varlýk yaratýlýþ gayesi açýsýndan okunup yorumlanan bir þiir ve ebediyet edalý bir beste hâline gelmiþtir.
Bütün ilimler O'nun bilgi deryasýndan sadece bir katre, umum hikmetler de O'nun mârifet çaðlayanýndan küçük bir damladýr. O'nun hayatýnýn saniye ve saliselerine nispeten bütün zamanlar âdeta bir âþire; O'nun maskat-ý re'si olmasý sýrrýyla, kâinatlar yanýnda bir týrnak hükmündeki þu yerküre de bütün varlýða denk bir cihandýr. Taayyün ve kaderî programda evvel O, nübüvvet davasýnda son sözün hatibi O, zahirin hakiki þârihi O, esrâr-ý bâtýnýn nâtýký da O'dur. Ruhu-l 'Kudüs'ten ilmî ve aklî hakikatleri almaya müsait yaratýlmasý, engin þuuru, üstün idraki, melekût ötesine açýk kalbi ve öteler ötesini temâþâya müstaid sýrrýyla O nübüvvet tahtýnýn sultaný, ötelere açýk nurânî bir âhize gibi aldýðý þeyleri ruhlara ve akýllara arýzasýz duyurmasý itibarýyla da risalet âleminin en belið tercümanýdýr.
O, zatýna ait hususiyetleri mahfuz, nübüvvetinin gereði bize Cenâb-ý Hakk'ý zât-sýfât-esmâsýyla bildirir, tanýttýrýr ve O'na karþý bizlerde sorumluluk duygusu uyarýr; bu yönüyle O, bilinmezleri bildiren, idrak edilmezleri ruhlarýmýza duyuran bir tarif edici ve bir muallim-i ekberdir. Dinî hükümleri teblið, insanî deðerleri talim ve ahlâkî esaslarý temsil yaný itibarýyla da O, muvazzaf bir müþerri', bir kanun vazýý ve hakikatler hakikatinin bir kavl-i þârihidir.

Daima düþünceliydi.
Susmasý konuþmasýndan uzun sürerdi.
Lüzumsuz yere konuþmaz; konuþtuðunda ne fazla, ne eksik söz kullanýrdý.
Dünya iþleri için kýzmazdý.
Kendi þahsý için asla öfkelenmez ve öç almazdý.
Kötü söz söylemezdi.
Affediciliði tabii idi.


Ýntikam almazdý.
Düþmanlarýný sadece affetmekle kalmaz, onlara þeref ve deðer de verirdi.
Kendisini üç þeyden alýkoymuþtu: Kimseyle çekiþmezdi.
Çok konuþmazdý.
Boþ þeylerle uðraþmazdý.
Umaný umutsuzluða düþürmezdi.
Hoþlanmadýðý bir þey hakkýnda susardý.
Hiç kimseyi ne yüzüne karþý, ne de arkasýndan kýnar ve ayýplardý.
Kimsenin kusurunu araþtýrmazdý.
Kimseye hakkýnda hayýrlý olmayan sözü söylemezdi.
Yanýnda en son konuþaný ilk önce konuþan gibi dikkatle dinlerdi.
Bir toplulukta bulunduðu zaman bir þeye gülerlerse, o da güler;
Bir þeye hayret ederlerse, o da onlara uyarak hayret ederdi.
Gerçeðe aykýrý övgüyü kabul etmezdi.
Her zaman aðýrbaþlýydý. Konuþurken çevresindekileri adeta kuþatýrdý.
Kelimeleri parýldayan inci dizileri gibi tatlý ve berraktý.
Yürürken beraberindekilerin gerisinde yürürdü;
ayaklarýný yerden canlýca kaldýrýr, iki yanýna salýnmaz, adýmlarýný geniþ
atar,
yüksek bir yerden iner gibi öne doðru eðilir, vakar ve sükunetle rahatça
yürürdü.
Kapýsýna yardým için gelen kimseyi geri çevirmezdi.
Bir gün kendisinden yaþça küçük bir dostunun omuzlarýndan tutarak þöyle
demiþti:
'Sen dünyada garip bir kimse yahut bir yolcu gibi ol!'
Her zaman hüzünlü ve mütebessim bir haletle dururdu.
Dert üzere sarfedilen hiçbir kötü sözü aðzýna almamýþtý.
Sýkýntýlý hallerinde kabalaþmaz, baðýrmazdý.
Fakirlerle birlikte yerdi; öyle ki onlardan ayýrt edilemezdi.
Önüne ne konulursa yerdi.
Sade kýyafetler giyer, gösteriþten hoþlanmazdý.
Konuþurken yüzünü baþka tarafa çevirmez, bulunduðu mecliste ayrýcalýklý bir
yere oturmazdý.
Sabahlarý evinden çýkarken þöyle söylerdi:
'Ýlahî doðru yoldan sapmaktan ve saptýrýlmaktan, kanmaktan ve
kandýrýlmaktan, haksýzlýk etmekten ve haksýzlýða uðramaktan, saygýsýzlýk
etmekten ve saygýsýzlýk edilmekten sana sýðýnýrým.
Sýradan deðildi; ama sýradan insanlar gibi yaþardý.
O, Hz. Peygamberdi (aleyhissalâtu vesselâm).

Beþerin beþer sýfatlarý altýnda Allah Teâlâ’nýn hitabýna muhatap olmasý güçtür. Yine bu sýfatlarla meleklerle karþýlaþmak ta kolay bir þey deðildir. Böyle bir irtibat ancak beþeriyetten sýyrýlýp, melekût âlemine girmekle mümkün olabilir. Ýþte Hz.Peygamber’in bu beþeri sýfatlardan sýyrýlýp, vahiy alýr duruma gelmesi, onda bazý hallerin meydana gelmesine sebep olmuþtur.
Allah’ýn sözünü dinlemek kendisine bir nevi heyecan ve korku verdiðinden, onun vahy esnasýnda bazen buhranlý anlar geçirdiðine þâhid olunmuþtur. Hz.Peygamber’in vahiy esnasýnda vücudu titrer, yüzünün rengi deðiþirdi. Vahiy esnasýnda en soðuk günlerde bile alný terler, nefes alýrken horultuya benzer bir ses çýkarýrdý. Peygamberimizin yanýnda bulunanlar bile vahyin etkisi altýnda kalýrlardý. Bu konuda þu haberler nakledilmektedir:
Hz.Aiþe (r.a), “Rasulullah’ý soðuðu pek þiddetli bir günde kendisine vahiy nazil olurken gördüm. Ýþte öyle soðuk bir günde bile kendisinden o hal geçtiði vakitte þakaklarýndan þýpýr þýpýr ter akardý”[1] demiþtir.
“Keþke ben Rasulullah’ý, kendisine vahiy inerken görebilseydim!” diye merak eden Ya’la b. Ümeyye, bir gün vahiy esnasýnda, Hz.Ömer’in iþaretiyle Hz.Peygamber’e yaklaþmýþ, O’nu örtmekte olan örtünün içine baþýný sokmuþ ve Efendimizi, yüzü kýzarmýþ, uyuyan kimsenin gidip gelen nefesi gibi solurken görmüþtü.[2]
Mâide suresi, Peygamberimiz devesi üzerinde iken nazil olmaya baþlamýþtý. Olayýn manevî aðýrlýðýna tahammül edemeyen deve çökmüþ, Rasulullah da deveden inmek zorunda kalmýþtý.[3]
Zeyd b.Sâbit þöyle diyor: “Bir gün Hz.Peygamber’in yanýnda bulu­nu­yordum. Kalabalýk sebebiyle, (diz çökmüþ olarak oturduðumuzdan) Hz.Peygamber’in dizi, dizimin üzerinde idi. Birden onu vahiy hâli yakaladý, baldýr kemiðimi kýracak kadar bir aðýrlýk hissettim. Vallahi yanýmdaki Rasu­lullah olmasaydý, acýdan çýðlýkla haykýrýr, bacaðýmý çekerdim.”[4]
Vahiy sýrasýnda, Peygamberimiz ve yanýndakiler baþlarýný önlerine eðerlerdi. Vahiy bitince de Peygamberimiz baþýný kaldýrýr, gelen vahyi üm­metine teblið ederdi.[5]
Hz.Ömer’den nakledilen bir habere göre, vahiy esnasýnda Peygam­berimizin yanýnda bulunanlar bazen arý uðultusuna benzer bir ses iþitirlerdi.[6]
Hz.Peygamber (sav)’de meydana gelen bu tür deðiþik halleri gören Kureyþliler, bazen O’na kâhin[7], bazen sihirbaz, bazen de þâir ve mecnun[8] demiþlerdi. O’nda görülen bu halleri birçok Avrupalý müsteþrik sara illeti zannetmiþlerdi. Bütün bu iddialar, onun manevî cephesini anlayamamaktan ileri gelmektedir. Bu iddianýn batýllýðýný þu þekilde açýklayabiliriz:
a) Saralý, nöbetten sonra bütün uzuvlarýnda þiddetli bir aðrý ve bitkinlik hisseder. Durumundan dolayý üzülür, hatta nöbetlerinde karþýlaþtýðý bu haller sebebiyle, bazýlarý intiharý bile düþünür. Peygamberimize vahiy esnasýnda arýz olan hal saradan dolayý olsaydý buna üzülür, geçmesi halinde ise sevinirdi. Fakat durum bunun aksinedir. Nitekim vahyin kesildiði fetret döneminde, iþtiyakla vahiy meleðini aramýþtýr.
b) Vahiy, her zaman kendinden geçme, horlama gibi deðiþiklikleri ortaya çýkarmýyordu. Bazen melek, insan suretinde geliyordu. Rasulullah onun Cibrîl olduðunu bildiði halde, normal hâli devam ediyordu.
c) Týbben sâbittir ki, saralý, nöbet sýrasýnda idrak ve düþünme kabiliyetini tamamen kaybeder, etrafýnda olup bitenin farkýna varmaz, kendisine ne olduðunu bilmez, þuuru durur. Hâlbuki Hz. Peygamber (sav) vahyi müteakip insanlara hukukun, ahlâkýn, ibadetin, edebî ifadenin, öðütlerin en mükemmellerini ihtiva eden Kur’an ayetlerini teblið etmiþtir. Bir benzerini getirmekten bütün insanlarý âciz býrakan bir kelâm, hiç saralýnýn eseri olabilir mi?.
d) Saralý nöbeti sýrasýnda saçmalar. Hz.Peygamber’de böyle bir du­rum, kesinlikle yoktur. Onun vahiy durumunu müteakip teblið ettiði Kur’an elimizdedir; dost ve düþmanýn ittifakýyla Kur’an’ýn beyanýndaki mükemmellik ortadadýr.
e) Bu dünyadan yüz binlerce saralý insan gelip geçmiþtir. Fakat bunlar içinde böylesine bir din getiren, makul esaslar ve sözler söyleyen, bir muvazene örneði olan þahsiyete rastlanmamýþtýr.[1]
Netice olarak diyebiliriz ki, elbette bir beþerin kendine ait normal özellikleriyle Yüce Allah’ýn kelamýna muhatap olmasý çok zordur. Hz.Peygamber’de bazen vahiy aldýðý esnada bir takým deðiþiklikler olmaktaydý. Ancak bu deðiþiklikleri epilepsi (sara) hastalýðýna benzetmek çok yanlýþtýr.

Peygamber Efendimiz (a.s.m.), Allah (c.c.) tarafindan seçilmis olmasi itibariyle maddî ve mânevî yönden çok üstün özelliklere sahiptir. Öyle ki bugün Islâm karsiti kisiler bile onun üstün ahlâkini ve aklini takdir ettiklerini itiraf edebilmektedir. Ama elbette mü'minlerin takdiri çok daha güçlü ve çok yönlüdür.Bilindigi üzere, Resulullah (a.s.m.) daha çocuk yaslardayken dahi ahlâki ve olgunluguyla dikkat çeker, yasitlarindan farkli oldugunu belli ederdi. Asil davranislari ve ruhî melekeleriyle bulundugu ortamda herkesin sevgisini ve saygisini kazandi.
Dedesi Abdülmuttalip çok sayida çocugu ve torunu oldugu halde ona çok düskündü ve bu düskünlügünü ömrü elverdigince onu himaye ederek göstermistir. Ayni tavri amcasi Ebu Talip'te de görüyoruz. Kendi çocuklarindan üstün tutacak ve daha düskün olacak sekilde bir baglilik duymasinin sebebi elbetteki onun üstün ahlâki ve emsalsiz ruhu sebebiyledir. Görüldügü gibi daha peygamberlik verilmedigi halde etrafindaki herkes bu mübarek sahsa hayranlik duymustur. Allah (c.c.) daha küçük yasta sirasiyla babasini, annesini, dedesini alarak onu egitmis bu tip zorluklarla onun ruhunu daha da olgunlastirmistir. Gençliginde de akli, ahlâki, fazileti, dürüstlügü ve diger pek çok yönüyle Mekkeliler arasinda dikkat çekmis, 'El-Emin' sifatina lâyik görülmüstür. Peygamberimiz (a.s.m.) Islâm'dan önce de hiçbir dönemde putlara tapmamis, akliyla, bir olan Allah'i bulmus, O'na yönelmis ve hanif olan Ibrahim'in dinini benimsemisti.
Saygin bir aileye mensup olup, Mekke'nin ileri gelenlerinin arasinda bulundugu halde hiçbir zaman ahlâkindan taviz vermemis hatta iffetiyle dikkat çekmistir.Peygamberligi döneminde de bu üstünlügü öncelikle Allah'a (c.c.) olan yakinliginda, korkusunda ve tevekkülünde görüyoruz. Kendisine ilk vahiy geldiginde de, inkârcilar onu reddettiginde de, magarada etrafi sarildiginda da, Uhud'da yenildiklerinde de hep ayni tevekkül ve Allah'a ayni baglilik göze çarpmaktadir. O tam bir Allah dostuydu, her tutum ve davranisinda O'na yönelir, sadece O'nun rizasini gözetirdi. Kâfirlere karsi onurlu ve zorluyken, mü'minlere karsi da sefkatli ve merhametli idi. Resulullah Efendimiz bütün ömrünü Allah'i razi edebilmek ve O'nun dinini insanlara ulastirabilmek için geçirdi. Bunu yaparken de tamamen Kur'ân'la hükmetti ve âlemlere örnek kilinan bir insan oldu.
Onun güzel ahlâki, akli, dirayeti, hikmeti, takvasi, liderligi, hakimligi çok iyi anlasilmalidir. Zira Allah onda bizim için güzel örnekler oldugunu söylemektedir."Sizin için, Allah'i ve ahiret yurdunu umanlar ile Allah'i çokça zikredenler için, Allah'in resulünde güzel örnekler vardir." (Ahzab Sûresi, 21)Hz. Muhammed (a.s.m.)'in önemli bir özelligi de kavminin hidayeti için gece-gündüz ugrasmasidir. Sadece ebedî hayatlarini kurtarabilmek için onlari sürekli olarak uyarmis ama bir yandan da salih olduklari takdirde cennetle müjdelemistir. Onlari Allah'in birligine tevhid çagirmis, her türlü puttan, sirkten, ortak kosmaktan arindirmistir. Âyetin de ifadesiyle üzerlerindeki agir yükleri kaldirmis, zincirleri indirmis (7/157) yerine kolay olani getirmistir. Çünkü Allah insanlara zorluk dilememis ve kaldirabileceklerinden fazlasini da yüklememistir.Peygamberimiz Araplarin yüzyillardir süregelen inanç sistemlerini, batil hurafelerini, adetlerini, törelerini yikmis yerine tertemiz olan hak dini koymustur. Ama bu çok iyi takdir edilmesi gereken bir noktadir. Zira köklü inançlari ya da saplantilari yikabilmek çok zordur; sabir, dirayet ve cesaret ister. Bu özelliklere ise Resulullah (a.s.m.)'da en fazlasi ile rastliyoruz.Cenâb-i Allah Peygamberimiz (a.s.m.)'i özel olarak seçmis, üstün kilmis, O'na büyük bir nur vermis ve serefli, üstün Kur'ân-i da ona indirmistir.
Bu mübarek insanin hayati boyunca mücadelesi çok yönlü olmustur. Bir tarafta inkârcilarin amansiz saldiri ve eziyetleri, diger tarafta münâfiklarin sinsi faaliyetleri, yine bir yanda yahudilerin siddetli düsmanliklari diger tarafta bedeviler... Görüldügü gibi pek çok açidan bakildiginda hep sorumluluk Peygamberimiz (a.s.m.)'in üzerindeydi. Hem hakim konumundaydi, hem savaslar idare ediyordu, hem de yöneticiydi. Bir yandan teblig yapiyor diger yandan da mü'minleri egitiyordu. Karsisindaki insanlarin cahiliyeden ve sirkten yeni kopmus ve dolayisiyla pek çok hatasi olan kimseler oldugu düsünüldügünde Peygamber Efendimizin üzerindeki yükümlülük daha iyi kavranabilir. Nitekim Said-i Nursi'nin Onun hakkindaki asagidaki sözleri, Peygamberimizde tecelli eden üstün ahlâki ve yüksek ruhunu bize çok güzel açiklamaktadir:"O asir o zat (a.s.m.) ile bir saadet-i beseriye asri olmus. Çünkü en bedevi ve en ümmi bir kavmi, getirdigi nur vasitasiyla, kisa zamanda dünyaya üstad ve hakim eylemis."Fahr-i Kâinat Efendimiz bir yandan cephede mücadele ederken diger taraftandan da Allah'in Kur'ân'da üstün onur sahibi bir elçi olarak niteledigi Cebrail (a.s.) ile görüsüyor ve vahiy aliyordu. Dahasi Sidret-ül Münteha ve Cennet-ül Meva'nin yanindaki bir makama çikiyor, Ruh'ül Kudüs'le burada da bulunuyordu. Allah, bir kisim ayetlerini göstermek için bir gece onu Mescidsi Haram'dan Mescid-i Aksa'ya götürmüstü. Asla hevadan konusmuyor ve Rabbinden aldigi vahyi insanlara aktariyordu. Böyle derin bir mâneviyat, yanindakilerin boyutunu asan bir hayat ve siddetli imtihan ortamiyla muhatapti. Peygamber Efendimizi (a.s.m.) degerlendirirken iste onun bu yönlerini de mutlaka tefekkür etmek gerekir. Öyle ki, Onun yasadigi üstün ahlâki ve derin maneviyati anlayabilen insanlar, süphesiz Ondaki 'en güzel örnekleri' daha iyi kavrayabilecek ve yasamaya çalisacaklardir.

Salavat getirmek vefa borcumuzdur
 

Her fýrsatta, Peygamber Efendimiz’e (aleyhissalatü vesselam) salât ü selam getirmemiz O’na karþý vefamýzýn gereðidir.
Çünkü, salât u selamlarla O’nu her anýþýmýz, hem O’nun peygamberliðini bir tebrik, hem getirdiði saadet-i ebediye müjdesine karþý bir teþekkür ve hem de bildirdiði fermanlara itaatimizi ve biatýmýzý yenilememiz manasýna gelmektedir. Bizler, Efendiler Efendisi’ne salât ü selâm okumakla, O’na olan baðlýlýðýmýzý yenilemiþ, ümmeti arasýna bizi de dahil etmesi isteði ile kendisine müracaat etmiþ oluyoruz. “Seni andýk, Seni düþündük; Allah Teala’ya Senin kadrini yüceltmesi için dua ve dilekte bulunduk” demiþ ve “Dâhilek yâ Resûlallah - Bizi de nurlu halkana al ey Allah’ýn Resûlü!..” talebimizi tekrar ederek O’nun engin þefkat ve þefaatine sýðýnmýþ oluyoruz. Dolayýsýyla, salât ü selama Efendimiz’den daha çok biz muhtaç bulunuyoruz. O’na müracaatýmýzla mevcudiyetini, büyüklüðünü kabullenmiþ ve küçüklüðümüzü, hiçliðimizi ilan etmiþ; aczimiz ve fakrýmýzla beraber, þiddetli ve çok büyük bir günün endiþesiyle himayesine girilecek tek sýðýnak olarak Resul-ü Ekrem’e dehâlet etmiþ, halimizi ve ihtiyaçlarýmýzý arz etmiþ oluyoruz.
Bilindiði gibi, “salât”, tebrik, dua, istiðfar, rahmet gibi anlamlara gelmektedir. Salât kelimesinin çoðulu “salavât” gelir. Kur’ân-ý Kerim’de þöyle buyurulur: “Allah ve O’nun melekleri Peygamber’e hep salât ederler. Ey mü’minler, siz de O’na salât (ve dua) edin ve samimiyetle selam verin.” (Ahzab, 33/56) Bu âyeti kerimede belirtildiði gibi, Peygamberimize salât ve selamlar getirerek hürmetlerini arz etmek her Müslüman’ýn yapmasý gerekli olan bir görevdir. Her Müslüman en azýndan “Âllâhümme salli alâ Muhammed - Allah’ým rahmet ve bereketin, Efendimiz Hazreti Muhammed üzerine olsun” diyerek salât getirmek mecburiyetindedir.
Resûlü Ekrem Efendimiz, “Yanýnda benim adým anýlýp da bana salât getirmeyen kiþinin burnu sürtülsün, hakarete uðrasýn.” buyurmuþtur. Bununla beraber, Peygamberimiz’in ismi her iþitildiðinde veya anýldýðýnda salât getirilip getirilmeyeceði hususunda; bazý alimler, bir yerde, Hz. Peygamber’in adý ne kadar anýlýrsa anýlsýn bir defa salât edilmesi yeterlidir derken, alimlerin çoðunluðu ise, Efendimiz’in adý her anýldýðýnda salât ü selam getirilmesi gereklidir demiþtir. Bazýlarý, insanýn, ömründe bir kere salât ü selam getirmesinin vâcib olduðunu söylerken, Ýmam Þâfi gibi kimseler de nâm-ý celil-i Muhammedî ne zaman anýlýrsa anýlsýn hemen salât ü selamla O’na senâda bulunmak gerektiði kanaatindedirler. Nitekim, hadis ilmiyle uðraþanlar, Hazreti Peygamberimiz’in hadislerini rivayet ederken, O’nun adý ne kadar çok anýlýrsa anýlsýn, her anýlýþýnda, “Sallallâhu aleyhi ve sellem” diyerek hürmet ve vefalarýný ifade etmiþlerdir. Hatta, bazý yerlerde, ezanda Efendimiz’in ism-i þerifi de anýldýðý, “Eþhedü enne Muhammeden Resûlullah” dendiði için, ezandan sonra da salât u selam okunagelmiþtir. Erzurum da bu yerlerden birisidir. Orada da, ezaný müteakip “es-salâtü ve’s-selamu aleyke ya Resûlallah, es-salâtü ve’s-selamu aleyke ya Habîballah, es-salâtü ve’s-selamu aleyke ya hateme’n-nebiyyîne” þeklinde salât okurlar. Aslýnda, ezan kelimelerinin içinde böyle bir salât ü selam yoktur; fakat bir vefa borcu olarak söylerler.
Evet, salât ü selam meselesine bir vefa borcu nazarýyla bakmak lazým. Biz Efendimiz’e karþý borçluyuz. Allah, bazýlarýmýz için aðýr gelebilecek þekilde her an o borcu ödüyor olma þuuru içinde bulunmakla bizi mükellef kýlmamýþ. Hayatýmýzýn her saniyesinde O’nu hatýrlýyor olma, O’na hiç durmadan salât ü selam getirme teklifinde bulunmamýþ. Fakat, biz zaten O’nun getirdiði dinin hükümlerine riayet ettiðimizde bir yönüyle O’na karþý medyuniyetimizi de sürekli ve fasýlasýz dile getirmiþ oluyoruz. Günde beþ defa minarelerimizden olduðu gibi gönüllerimizden de yükselen ezanýmýzý düþünün.. her namaza yürüyüþümüzde,
“Gök nûra gark olur nice yüz bin minareden,
Þehbâl açýnca rûh-u revân-ý Muhammedî;
Ervah cümleten görür “Allahu Ekber”i,
Aks eyleyince arþa lisân-ý Muhammedî.”
(Yahya Kemâl)
sözlerinin hakikatini seslendiriyor ve önce ezanla vefamýzý ilan ediyoruz. Zât-ý Uluhiyet’in yanýnda Efendimiz’in nâm-ý celîlini de anýyoruz. “Lâ ilahe illallah”ýn, “Muhammedün Resûlullah”tan ayrýlamayacaðýný, þehadetin ancak ikisini beraber söylemekle gerçekleþmiþ olacaðýný gösteriyoruz. Bediüzzaman Hazretleri’nin de Mektubât’ta belirttiði gibi, kelime-i þehadetin iki kelâmýnýn birbirinden ayrýlamayacaðýný, onlarýn birbirini tazammun ve ispat ettiðini, biri birisiz olmayacaðýný ifade ediyoruz. Evet, madem Peygamberimiz (aleyhissalâtü vesselâm) Hâtemü’l-Enbiya’dýr, bütün enbiyanýn vârisidir; elbette O, bütün vuslat yollarýnýn baþýndadýr. O’nun cadde-i kübrâsýnýn dýþýnda hiçbir kurtuluþ yolu yoktur. Marifet erbabý büyük imamlar, Sadi-i Þirazî gibi þöyle derler: “Ey Sâdî! Muhammed’i (sas) örnek almadan bir kimsenin selâmet ve safâ yolunu bulmasý imkânsýzdýr.” ÖZETLE
1- Peygamber Efendimiz'e salât u selâm okumakla, O'na olan baðlýlýðýmýzý yenilemiþ, ümmeti arasýna bizi de dahil etmesi isteði ile kendisine müracaat etmiþ oluruz.
2- Hadis ilmiyle uðraþanlar, hadis rivayet ederken, O'nun adý ne kadar çok anýlýrsa anýlsýn, her anýlýþýnda, "sallallahu aleyhi ve sellem" diyerek hürmet ve vefalarýný ifade etmiþlerdir.
3- Salavât gibi ezanla da, “Lâ ilahe illallah”ýn, “Muhammedün Resû-lullah”tan ayrýlamayacaðýný, þehadetin ancak ikisini beraber söylemekle gerçekleþmiþ olacaðýný gösteriyoruz.

Hz Muhammed'in Son Saniyeleri
 

Gel vur...VEFATINDAN bir gün önceydi. Herkes nefesini tutmuþ bekliyordu. Çünküaz evvel Hazreti Peygamber, Bende bir hakký olan varsa gelsin alsýn dediðinde,orada bulunanlardan biri; evet, benim bir alacaðým var. Bir gün kýr******zýnucu o sýra açýk olan sýrtýma deðmiþti de, caným yanmýþtý dedi. Hz. Peygamberhiç tereddüt etmeden üstündeki kýyafeti sýyýrdý, arkasýný döndü ve vur dedi.Herkes þaþkýndý. O sahabe hemen koþturdu ve elini yüzünü Hz. Peygamber'inmübarek sýrtýna sürdü, doyasýya öptü. Ardýndan da, teninizin deðdiði yerlericehennem ateþinin yakmayacaðýný bildiðimden, mübarek bedeninize dokunabilmekiçin mahsus böyle söyledim dedi. Hz. Peygamber bu davranýþýyla, kul hakkýnýn ne kadarönemli olduðunu bir kez daha göstermiþ oldu. Ölüme sevinmek...VEFATINA yakýn çok sevdiði kýzý Hz. Fatma'yý yanýna çaðýrdý ve kulaðýna bir þeyler söyledi.Hz. Fatma'nýn önce üzüldüðü sonra sevindiði görüldü. Hikmeti sorulduðunda, babam bana yakýndaöleceðini söyleyince çok üzüldüm. Fakat benim yanýma ilk sen geleceksin dediðinde isesevindim cevabý verdi. Nitekim 6 ay sonra o da vefat etti.Peygamber Efendimiz vefat etmeden az önce eþi Hz.Ayþe'nin dizine uzandý ve mübarek baþýnýHz. Ayþe'nin çenesiyle göðsü arasýna yasladý. Misvak istedi. Takatsiz olmasýna raðmen, zaten incitanesi gibi olan diþlerini temizledi. Rabbi'nin huzuruna tertemiz gitmek istiyordu.Son sözleri olarak; namaza dikkat edilmesini, kadýn haklarýnýn korunmasýný,idare altýndakilere iyi muamele edilmesini,emanetlerin yerlerine ulaþtýrýlmasýný istedi. (Camiü's-Sað"r, c.3, s.188/3190)Ýnsanlýk sýrf bu öðütlere kulak verse, daha yaþanýlabilir bir dünya oluþturmak iþten bile deðildir.Azrail izin istedi...BÝR ara kapýya vuruldu. Gelen Hz. Cebrail'di. Selam verdi.Peygamberlik görevinin sona erdiðini söyledi. Ardýndan, kapýda bekleyen bir misafir daha olduðunuve eðer izin verirse ancak içeri girebileceðini söyledi. Hz. Peygamber o kim diye sordu.Hz. Cebrail, ölüm meleði Hz. Azrail dedi. Hz. Peygamber, gelebilir, ben hazýrým cevabý verdi. Þahadet parmaðýný yukarý kaldýrdý; Yüce Dosta gittiðini söyleyerek ruhunu teslim etti.Hz. Ayþe seslendi, cevap alamadý. Hz. Peygamber'in mübarek gözünden bir damla yaþýn yanaðýnasüzüldüðünü gördü.Bilemiyoruz Hz. Peygamber niçin aðlýyordu. Ayrýldýðý dost ve arkadaþlarýnýn hasretine mi,yoksa Müslümanlar'ýn geride býraktýðý emanete yeterince sahip çýkamayacaklarý endiþesiyle mi?Sen aðlama Ey Resul...Dayanamam...Emanetine belki yeterince sahip çýkamadýk. Baðýþla bizi. Ama bugün seni bir kez bile olsun görmemiþ olanmilyonlarca Müslüman ayakta...Bu olaylar daha da tetikledi bizi. Daha çok çalýþýp, seni daha çok anlatacaðýz

Peygamberimiz (sav)'in çok güzel bir ahlaka sahip olduðunu Allah Kuran'da bildirmiþ ve þöyle buyurmuþtur:
Nun. Kaleme ve satýr satýr yazdýklarýna andolsun. Sen, Rabbinin nimetiyle bir mecnun deðilsin. Gerçekten senin için kesintisi olmayan bir ecir vardýr. Ve þüphesiz sen, pek büyük bir ahlak üzerindesin. Artýk yakýnda göreceksin ve onlar da görecekler. Sizden, hanginizin 'fitneye tutulup-çýldýrdýðýný'. Elbette senin Rabbin, kimin Kendi yolundan þaþýrýp-saptýðýný daha iyi bilendir; ve kimin hidayete erdiðini de daha iyi bilendir. (Kalem Suresi, 1-7)
Allah bu ayette ayrýca Peygamberimiz (sav) için kesintisi olmayan bir ecir olduðunu bildirmiþtir. Bu, Hz. Muhammed (sav)'in daima güzel ahlak gösterdiðini, takvadan hiçbir zaman ayrýlmadýðýný gösteren bir bilgidir.
Peygamberimiz (sav)'in de "Ýmanýn kemali, güzel ahlakladýr"4 sözleriyle belirttiði gibi, imanýn en önemli alametlerinden biri güzel ahlaktýr. Bu nedenle güzel ahlakýn en güzel örneklerini öðrenmek ve uygulamak önemli bir ibadettir.
Bu bölümde, Peygamber Efendimizin Kuran'da zikredilen güzel ahlak özelliklerinden bazýlarýna yer verilec

• • Gül kokuna hasretiz

Aðlýyorum coþa coþa
Dere tepe aþa aþa
Hiç durmadan koþa koþa
Efendime gidiyorum

Hasretlik yaktý baðrýmý
Ýlaç dindirmez aðrýmý
Ele duyurup çaðrýmý
Efendime gidiyorum

Ýtikat etmem fallara
Tahammülüm yok yýllara
Göz yaþý döküp yollara
Efendime gidiyorum

Yollar uzun, günler kýsa
Çekmiyorum hiçbir tasa
Sýcak kuma basa basa
Efendime gidiyorum

Dýþým soðuk, içim volkan
Görüþmeye var mý imkan
Belalara olur kalkan
Efendime gidiyorum

Sular gelmiyor kurnama
Hasretlik tüttü burnuma
Taþlar baðlayýp karnýma
Efendime gidiyorum

Benlik putunu yýkmadan
Basamak bile çýkmadan
Rezil halime bakmadan
Efendime gidiyorum.

Kâinatýn ve Külliyatýn ruhu, Nur-u Muhammedî’dir (asm)

http://www.muhammedmustafa.net/resimler/guller/gulacan.jpgRisâle-i Nur konusunda gündeme getirilen tartýþmalarýn bir kýsmýnda, "Neden hep risâleler okunmakta ve Kur'ân ve hadislere fazla önem verilmemektedir?" gibi hakikatin çok uzaðýnda endiþeler dile getirilmektedir. Risâle-i Nur'u Kur'an ve hadis kitabý olarak okumayan bir fert onun hakikatinin çok uzaðýnda demektir.
O yüzden nurlarý Kur'ân ve hadisler ile kýyaslamak kadar anlamsýz bir yaklaþým olamaz çünkü Risâle-i Nur'un kaynaðý ve hayatý Kur'an ve hadislerdir. Bu hakikatlerde bir güzellik varsa o da Kur'ân ve hadise dayanmalarýndan kaynaklanmaktadýr.
Her insanýn doðru arayýþý yanýnda insanlýðýn da topyekûn bir arayýþ içinde olduðu ve ortak aklýn tüm insanlýk namýna tarih boyunca geçirdiði bir süreç olduðu gözlenmektedir. Ýnsanlýðýn geliþim seyri içinde ortaya çýkan farklý kültür ve medeniyetler varlýk alemini kendi iç dünyalarýný þekillendiren deðer yargýlarý çerçevesinde, yani ayinelerinin rengine ve özelliðine göre anlamlandýrmaktadýrlar. Bu noktadan bakýldýðýnda ferdin varlýk aleminin içinde þekillenen doðrular hiç bir zaman mutlak doðruyu ifade etmeyecektir. Yani zaman ve mekânýn sýnýrlýlýðý ve her yönü ile izafi olan varlýk âleminde hiç kimse mutlak doðruyu, her þeyin gerçek hakikatini bulduðu iddiasýnda olamayacak ve doðrular varlýk gereði hep izafi olacaktýr. Yani her hüküm, elde bulunan veriler ve doðruya götürdüðüne inanýlan yollar çerçevesinde doðru olduðuna inanýlan konumda kalacaktýr. Mutlak doðruya ulaþabilecek güç insanlarda olmadýðýna göre, "her meslek sahibinin baþkasýnýn mesleðine iliþmemek cihetinde hakký ise: "mesleðim haktýr", yahut "daha güzeldir diyebilir. Yoksa, baþkasýnýn mesleðinin haksýzlýðýný ve çirkinliðini ima eden "hak yalnýz benim mesleðimdir" veyahut "Güzel benim meþrebimdir" diyemez olan insaf düsturu" herkesçe rehber edinilmelidir. Ýþin hakikatinde bu dünya ve insanýn özellikleri mutlak doðruyu bulmanýn rahatlýðýný yaþatacak özellikler barýndýrmamaktadýr. Elde olan tek þey ihlâs ve samimiyet, doðru olduðuna inandýðýný bulana kadar aramak, bulduktan sonra da bu doðrularý anlayýp anlatmaya çalýþmak olmalýdýr.
Günümüzün en temel problemlerinden biri belki de maddî âlemin yapý ve kurallarý dýþýna çýkamayan düþünce sýðlýðýdýr. Olurlar ve olmazlar þeklinde hükümler çok aceleci ve çok sýnýrlý verilerle çok net olarak ortaya konabilmektedir. Bu doðruluk konusundaki hassasiyetin zayýflamasýnýn da bir yansýmasý olabilir. Oysa doðruluk, her insanýn, özellikle de vahye dayanan din mensuplarýnýn ve bilhassa Müslümanlarýn hayatýný þekillendiren kavramlar içinde doðruluk en merkezi konumdaki deðerler ve kavramlardan olmalýdýr. Bu kâinatýn ve insan hayatýnýn en deðerli meyvelerinden olmalýdýr. Dolayýsý ile olur ya da olmaz þeklinde bir hüküm ortaya koyarken çok ihtiyatlý davranmalý hiç bir ifade ve insanî hüküm mutlak olamayacaðý için ifadelerimizde bir esneklik hep bulunmalýdýr.
Risâle-i Nur'un, Kur'ân, Hz. Peygamber (a.s.m.), Hz. Ali (r.a.) ve Gavs-ý Azam (k.s.) gibi sönmez ve söndürülemez güneþlerden aldýðý enerji ile bu asýrda Kur'ân medeniyetini ihya edecek bir kaynak ve bu saðlam dayanaklarýndan dolayý sönmez ve söndürülemez olduðuna inanýyoruz. Külliyattan aldýðýmýz enerji ile bu inancýmýzda en ufak bir þüphe taþýmýyoruz. Barýþ içinde yeni bir dünya her kimliðin kendini çatýþmalara gerek kalmaksýzýn ifade edebileceði bir zemin olmalý. Böyle bir zemini hazýrlayacak olan ise ancak bütün dinleri kuþatan ve barýþý en net þekilde temsil eden ve insanlýk âlemi içinde etkileri en derin, söylemleri en güçlü olan Ýslâmiyet olabilir. Ýslâmiyet'in bu tarzda insanlýða sunuluþ þekli ise Risâle-i Nur'dur. Bunu içinde bulunduðumuz zaman açýk bir þekilde ortaya koymaktadýr. Gelecek zamanlar çok daha netleþtirecektir. Bu hal aslýnda istikbal inkýlâplarý içinde en yüksek ve gür sada olarak duyulacak Ýslâmiyet için aðzýn açýldýðý andýr. O mukaddes avazýn duyulmasý da pek yakýndýr diye bütün ruh u canýmýzla inanýyor ve rahmet-i Rahman'dan talep ediyoruz. Bu samîmî talepler inþaallah karþýlýksýz kalmayacak ve bütün insanlýk namýna yapýlan bu duâlar yeryüzüne barýþ ve selameti Ýslâm'ýn eliyle getirecektir. Risâle-i Nur hakikatlerinin tüm insanlýðý kuþatan bir boyutunun olduðu farklý din mensuplarýnýn ona rahatlýkla ve kendi dinlerinin perspektifi ile muhatap olabilmelerinden anlaþýlmaktadýr. Bu külliyat içinde yer alan hakikatlerin nübüvvet yolunun asrýn idrakine uygun ifadesi olduðu kabul edilmelidir. Hz. Muhammed (a.s.m.) ile bütün dinleri içine alacak þekilde nübüvvet yolunun ortaya konmasýnýn ardýndan bu asra risâletin yansýmasý anlamýnda Risâleti'n-Nur þeklinde mânevî âlemlerden bir mektup ve enbiyaya veraset konumunda olduðu anlaþýlmaktadýr.
Risâle-i Nur Külliyat'ýndan derlenen Hz. Muhammed (a.s.m.) isimli eser bu külliyatýn Nebi (a.s.m.)'a olan muhabbetinin ve onun (a.s.m.) anlattýklarýný bu asra taþýma istidadýnýn cisimleþmiþ bir delili gibidir.

Tevrat ve Ýncil Peygamberimizin Nübüvvetine Delildir

Geçmiþ peygamberlerle birlikte, geçmiþ mukaddes kitaplardan Tevrat ve Ýncil, Hâtem-i Enbiyâ’nýn peygamberliðine birer delil ve þahittir. Tahrif edilmiþ olmalarýna raðmen, Hüseyin Cisrî gibi allâmeler, elimizdeki Tevrat ve Ýncil nüshalarýnda, bu mevzû ile alâkalý pek çok iþaretler bulmuþlardýr. Bunlardan sadece dört tanesini vermekle iktifâ edeceðiz:
1) “Onlar için kardeþleri arasýndan, senin gibi bir peygamber çýkaracaðým ve sözlerimi onun aðzýna koyacaðým” (Kitab-ý Mukaddes, Tesniye Bâbý, Âyet: 18).
“Gerçek, Mûsa demiþtir: “Rab size kardeþleriniz arasýndan benim gibi bir peygamber çýkaracak, her ne söylerse onu dinleyeceksiniz. Ve bütün peygamberler, Semuel (Ýsmail) ve sýra ile gelenler, hep söylenen bu günleri ilân ettiler” (Rasullerin Ýþleri, Bâb: 3, Âyet: 22).
“... ve Rabbin... Mûsa gibi bir peygamber daha Ýsrail’de çýkarmadý.” (Tesniye, Bâb: 34, Âyet: 12).
Kitab-ý Mukaddes’in Ahd-i Atik (Tevrat) ve Ahd-i Cedid (Ýncil) bölümlerinden alýnan yukarýdaki âyetlerde:
a) Hz. Ýbrahim’in oðlu Hz. Ýshak’ýn soyundan gelen Ýsrail Oðullarý’na Hz. Mûsa’nýn “kardeþleriniz” þeklindeki hitabý, Hz. Ýshak’ýn kardeþi Hz. Ýsmail’in soyuna, yani Ýsmail Oðullarý’na iþarettir. Ýsmail Oðullarý’ndan gelecek olan peygamber ise ancak Hz. Muhammed (sav) olabilir; çünkü Ýsmail soyundan yalnýzca Efendimiz (sav) gelmiþtir. Hz. Yûþa ve Hz. Ýsa, Hz. Ýsmail’den deðil, Ýsrail Oðullarý’ndandýr.
b) Hz. Mûsa, “benim gibi” sözüyle Peygamberimizi kasdetmektedir; çünkü, cihad, getirdiði kanun ve hükümler, koyduðu cezalar, cemaati arasýnda sözünün dinlenir olmasý.. gibi yirmi kadar hususta Hz. Mûsa’ya benzeyen, Hz. Yûþa ve Ýsa deðil, Peygamberimiz Hz. Muhammed’dir (sav).
c) Hz. Mûsa gibi bir nebînin Ýsrail Oðullarý’ndan bir daha çýkmayacaðý açýkça ifade olunmaktadýr.
d) “Sözlerimi aðzýna koyacaðým” ifadesi, Efendimizin ümmî olup, okuma-yazmasý bulunmadýðý halde Allah’ýn Kelâmý’ný kolayca hýfzedip insanlara okuyacaðýna iþarettir.
2) “Rab, Sina’dan geldi ve onlara Sâir’den doðdu; Paran daðlarýnda parladý ve mukaddeslerin onbinleri içinden geldi. Onlar için saðýnda ateþli ferman vardý” (Tesniye, Bab: 33, Âyet: 2).
a) “Sina’dan gelme”, Hz. Mûsa’ya Tûr-ý Sîna’da ilâhî hükümlerin verilmesini; “Sâir’den doðma”, Hz. Ýsa’ya Ýncil’in verilmesini ve “Paran daðlarýnda parlama” ise, Efendimizin Mekke’de çýkacaðýný ifade eder. Paran, Arapça okunuþuyla Faran, Mekke’nin eski isimlerinden olduðu gibi, Kitab-ý Mukaddes’in Tekvin Bölümünde de Hz. Ýsmail’in Paran çölünde oturduðu anlatýlmaktadýr (Bâb: 21, Âyet: 21).
b) Ýçinden gelindiði belirtilen mukaddeslerle, Peygamberimizin her türlü ayýptan uzak bulunan Âli’ne, Ehl-i Beyt’ine ve Ashâbý’na iþaret olunmaktadýr.
c) “Saðda ateþli ferman”, Ýslâm Dini’nde Cihad’a iþarettir.
3) “Taþ, köþenin baþý oldu... ve o, gözlerimizde þaþýlacak iþtir... Allah’ýn melekûtu sizden alýnacak ve O’nun meyvelerini yetiþtirecek bir millete verilecek ve bu taþýn üzerine düþen parçalanacak; o da kimin üzerine düþerse onu toz gibi daðýtacaktýr” (Matta, Bâb: 21, Âyet: 42).
a) Yukarýdaki âyette geçen “köþe taþý” Hz. Ýsa (as) olamaz; çünkü, Hz. Ýsa ve getirdikleri altýnda parçalanma, toz gibi olma meydana gelmemiþ, bu Peygamberimizle olmuþtur. Zâten, hükmeden Hz. Ýsa deðil, Efendimizdi (sav); hükmetmek için gelmediðini söyleyen de bizzat Hz. Ýsa’nýn (as) kendisidir. (Yuhanna, Bâb: 12, Âyet: 47).
b) Buharî ve Müslîm’in rivâyetlerinde, Peygamberimiz (sav), kendisinin Peygamberlik binasýnýn köþe taþý olduðunu bizzat ifade etmekte ve dolayýsýyla köþe taþý konmakla, yani Peygamberimizle (sav) Peygamberlik tamamlanmýþ olmaktadýr.
4) “Rab, size baþka bir Faraklit verecektir; ta ki, daima sizinle beraber olsun” (Yuhanna, Bâb: 14, Âyet: 15).
“O, size her þeyi öðretecek ve size söylediðim her þeyi hatýrýnýza getirecektir.” (Yuhanna, Bâb: 14, Âyet: 26).
“Benim için o þehâdet edecektir...” (Yuhanna, Bâb: 15, Âyet: 26).
“Gitmezsem, Faraklit gelmez... ve O geldiði zaman günah, salâh ve hüküm için dünyayý ilzâm edecektir” (Yuhanna, Bâb: 15, Âyet: 7-8).
Yukarýdaki âyetlerde Faraklit olarak geçen kelimenin aslý Yunanca’da ‘Piriklitos’ olup, Arapça ‘Ahmed’ kelimesinin karþýlýðýdýr. ‘Ahmed’, Efendimizin (sav) ismi olduðu gibi, Kur’ân-ý Kerim’de de O’nun Ýncil’de ‘Ahmed’ olarak geçtiði açýkça ifade edilir. Ve, burada sayýlan bütün vasýflar sadece Efendimizde (sav) vardýr. Kaldý ki, Efendimizin (sav) geleceðini ve vasýflarýný açýkça anlatan pek çok Ýncil bugün elimizde mevcut deðildir.

Peygamberimiz (s.a.s.)

Yuvakuracak Gençlere

Yardým Ediyor





Taþradan Gelen Misafirlere Ýlgisi






Adaleti

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN YARATILIÞ GÜZELLÝKLERÝ
Peygamber Efendimizin Ashabý, bu kutlu insanýn dýþ görünümünün güzelliði, görenleri hayran býrakan heybetinden nuruna ve duruþundan gülüþüne kadar Allah'ýn onda tecelli ettirdiði çeþitli güzellikler hakkýnda pek çok detay aktarmýþlardýr. Sayýca oldukça kalabalýk olan sahabeler, bu güzellikler hakkýnda birçok farklý detay vermiþ, Peygamber Efendimizle ayný dönemde yaþamamýþ olan Müslümanlara Allah'ýn Resulünü birçok yönüyle tanýtmýþlardýr. Bazý sahabeler onu genel özellikleriyle tarif ederken, diðerleri uzun ve detaylý anlatýmlarda bulunmuþlardýr. Bu anlatýmlardan bazýlarý þu þekildedir:

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN DIÞ GÖRÜNÜMÜ VE GÜZELLÝÐÝ
Sahabeleri Peygamberimiz (sav)'in güzelliðini þöyle anlatýyorlardý:
"Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem çok yakýþýklý ve alýmlý idi. Mübarek yüzü ayýn on dördündeki dolunay gibi parlardý... Burnu gayet güzel idi... Gür sakallý, iri gözlü, düz yanaklý idi. Aðzý geniþ, diþleri inci gibi parlaktý... Boynu sanki bir gümüþ hüzmesi idi... Ýki omuzu arasý geniþ, omuz kemik baþlarý kalýn idi..."66
Enes b. Malik (ra) anlatýyor:
"Resulullah Efendimizin boyu; ne çok uzun, ne de fazla kýsa idi. Teni de ne duru beyaz, ne de koyu esmerdi. Saçlarý ise ne düz, ne de kývýrcýk idi. Kýrk yaþýna geldiðinde, Allah Teala O'nu peygamber olarak gönderdi. Peygamber olduktan sonra, Mekke'de 10 sene, Medine'de de 10 yýl kaldý ve 60 yaþlarýnda vefat etti. Bu fani hayata veda ettiklerinde, saçýnda ve sakalýnda 20 tel ak saç yoktu."67
"Resulullah (sav) beyaz, güzel ve mutedil (yavaþ ve mülayim, itidalli) idiler."68


Enes b. Malik (ra) anlatýyor:
"Peygamber Efendimiz orta boylu idi; uzun da deðildi, kýsa da deðildi; hoþ bir görünüþü vardý. Saçý ise ne kývýrcýk, ne de düzdü. Mübarek (Ýlahi hayrýn bulunduðu þey, bereketlenmiþ, çoðalmýþ, hayýrlý, uðurlu) yüzlerinin rengi ise nurani beyazdý."69
Bera b. Azib (ra) anlatýyor:
"… Resullullah Efendimizden daha güzel birini görmedim. Omuzlarýný döðen saçlarý vardý. Ýki omuz arasý geniþçe idi. Boyu ise ne kýsa idi, ne de uzundu."70
Hz. Ali'nin torunlarýndan Ýbrahim b. Muhammed (ra) rivayet ediyor:
"Dedem Hz. Ali, Peygamber Efendimizi anlatýrken Onu þöyle tavsif (vasýflandýrýrdý) ederdi:
"Peygamber Efendimiz, ne aþýrý derecede uzun, ne de kýsa idi; O bulunduðu topluluðun orta boylusu idi. Saçlarý, ne kývýrcýk ne de dümdüzdü; hafifçe dalgalý idi. Mübarek yüzlerinin rengi kýrmýzýya çalar þekilde beyaz; gözleri siyah; kirpikleri sýk ve uzun; omuz baþlarý iri yapýlý idi… O, insanlarýn en cömert gönüllüsü, en doðru sözlüsü, en yumuþak tabiatlýsý ve en arkadaþ canlýsý idi. Kendilerini ansýzýn görenler, O'nun heybeti karþýsýnda çok þiddetli heyecanlanýrlar; üstün vasýflarýný bilerek sohbetinde bulunanlar ise, O'nu herþeyden çok severlerdi. O'nun üstünlüklerini ve güzelliklerini tanýtmaya çalýþan kimse; Ben, gerek ondan önce, gerek ondan sonra, onun gibi birisini görmedim, demek suretiyle, O'nu tanýtma hususundaki aczini ve yetersizliðini itiraf ederdi. Allah'ýn salat (dua, Peygamberimize (sav) yapýlan dua, istiðfar, rahmet, namaz) ve selamý O'nun üzerine olsun."71
Hz. Hasan (ra) naklediyor:
"Resulullah Efendimiz, yaradýlýþtan heybetli ve muhteþemdi. Mübarek yüzü, dolunay halindeki ayýn parlaklýðý gibi nur saçardý. Orta boyludan uzun, ince uzundan kýsa idi. Saçlarý kývýrcýk ile düz arasý idi; þayet kendiliðinden ikiye ayrýlmýþlarsa onlarý baþýnýn iki yanýna salar, deðilse ayýrmazlardý. Uzattýklarý takdirde saçlarý kulak yumuþaklarýný geçerdi. Peygamber Efendimizin rengi, ezher'ul-levn (pek beyaz ve parlak renk) idi, yani nurani beyazdý. Alný açýktý. Kaþlarý; hilal gibi, gür ve birbirine yakýndý.
Boynu, saf mermerden meydana gelen heykellerin boynu gibi gümüþ berraklýðýnda idi. Vücudunun bütün azalarý birbiri ile uyumlu olup yakýþýklý bir yapýya sahipti..."72


Ebu Hüreyre (ra) anlatýyor:
"Hazreti Peygamber, gümüþten yaratýlmýþ gibi nurlu beyazdý; saçlarý da hafif dalgalý idi."73
"Efendimiz (sav) beyaza pembe karýþýk renkte idi. Gözleri siyah, kirpikleri sýk ve uzun idi."74
"Allah Resulünün alný geniþ olup hilal kaþlýydý, kaþlarý gürdü. Iki kaþý arasý açýk olup, halis bir gümüþ gibiydi. Gözleri pek güzel, bebekleri simsiyahtý. Kirpikleri birbirine geçecek þekilde gürdü… Güldüðünde diþleri çakan þimþek gibi parýldardý. Iki dudaðý da emsalsiz þekilde güzeldi… Sakalý gürdü. Boynu pek güzeldi, ne uzun ne kýsaydý. Boynunun güneþ ve rüzgar gören kýsmý altýn alaþýmlý gümüþ ibrik gibi gümüþün beyazlýðý ve altýnýn da kýrmýzýlýðýný yansýtýr þekilde parýldardý… Göðsü geniþti, göðsünün düzlüðü aynayý, beyazlýðý da ayý andýrýrdý… Omuzlarý geniþti… Kol ve pazularý irice idi. Avuçlarý ipekten daha yumuþaktý."75


Peygamber Efendimizin hicret yolculuðu sýrasýnda çadýrýný ziyaret ettiði Ümmü Mabed isimli cömertliði, iffeti ve cesareti ile tanýnan biri, Peygamber Efendimizi tanýmamýþtýr. Ancak Peygamberimiz (sav)'i anlatýlanlardan tanýyan kocasýna, onu þöyle tarif etmiþtir:
"Aydýn yüzlü ve güzel yaradýlýþlý idi; zayýf ve ince de deðildi. Gözlerinin siyahý ve beyazý birbirinden iyice ayrýlmýþtý. Saçý ile kirpik ve býyýklarý gümrahtý (bol, gür). Sesi kalýndý. Sustuðu zaman vakarlý (aðýrbaþlýlýk, halim ve heybetli oluþ), konuþtuðu zaman da heybetli idi. Uzaktan bakýldýðýnda insanlarýn en güzeli ve en sevimlisi görünümündeydi; yakýndan bakýldýðýnda da tatlý ve hoþ bir görünüþü vardý. Çok tatlý konuþuyordu. Orta boylu idi; bakan kimse ne kýsa ne de uzun olduðunu hissederdi. Üç kiþinin arasýnda en güzel görüneni ve nur yüzlü olanýydý. Arkadaþlarý, ortalarýna almýþ durumda hep onu dinlerler; buyurduðu zaman da hemen buyruðunu yerine getirirlerdi. Konuþmasý tok ve kararlý idi."76
Kendisini görenlerin anlattýklarýnda da görüldüðü gibi, Peygamber Efendimiz olaðanüstü yakýþýklý, görenlerin nefesini kesecek kadar güzel yüzlü ve güzel endamlý idi. Ayrýca atletik ve son derece etkili bir yapýsý vardý ve çok kuvvetli idi. Peygamberimizin Þemaili
Osmanlý döneminin önemli alimlerinden olan Ahmet Cevdet Paþa Peygamber Efendimizin anlatýlan özelliklerini bir özet haline getiren bir çalýþma yapmýþtýr. Bu çalýþmasý Kýsas-ý Enbiya adlý eserinin IV. cüzünde, "Bazý Evsaf-ý Seniyye-i Muhammediyye" baþlýðý altýnda gerçekleþmiþtir:
"… Mübarek cismi güzel, hep azasý mütenasip (uygun, aralarýnda muntazam bir nisbet bulunan), endamý gayet matbu, alný ve göðsü ve iki omuzlarýnýn arasý ve avuçlarý geniþ, boynu uzun ve mevzun (yakýþýklý, her bir vasfý ölçülü) ve gümüþ gibi saf, omuzlarý ve pazularý ve baldýrlarý iri ve kalýn, bilekleri uzun, parmaklarý uzunca, elleri ve parmaklarý kalýnca idi. Mubarek cildi ise ipekten yumuþak idi.
Kemal-i itidal üzere büyük baþlý, hilal kaþlý, çekme burunlu, oval yüzlü idi.
Kirpikleri uzun, gözleri kara ve güzel, büyücek ve iki kaþýnýn arasý açýk, fakat kaþlarý birbirine yakýn idi,
O Nebiyy-i Mücteba (seçilmiþ, kýymetli peygamber), ezherüllevn (rengi nurlu, parlak) idi; yani ne ak, ne de kara esmer, belki ikisi ortasý ve gül gibi kýrmýzýya mail (benzer) beyaz ve, nurani ve berrak olup, mübarek yüzünde nur lemean (parlardý) ederdi. Diþleri, inci gibi abdar (parlak, saðlam vücutlu) ve tabdar (ýþýklý, parlak, büklümlü, kývrýmlý) olup, söylerken ön diþlerinden nur saçýlýr; gülerken, fem-i saadeti (saadetli aðzý), bir latif (mülayim, yumuþak, nazik, güzel) þimþek gibi ziyalar (ýþýklar) saçarak açýlýr idi…
Alem-i bekaya (geride kalanlarýn dünyasýný) rihlet (göçmek, ölmek) buyurduklarýnda saçý, sakalý henüz aðarmaya baþlamýþ baþýnda biraz ve sakalýnda yirmi kadar beyaz var idi.
Havassý (duyular) fevkalade kavi (saðlam, kuvvetli) idi. Pek uzaktan iþitir ve kimsenin göremeyeceði mesafeden görür idi. Elhasýl (sözün özü), en mükemmel ve müstesna surette yaratýlmýþ bir vücud-ý mes'ud (mutlu vücudu) ve mübarek idi… Onu ansýzýn gören kimseyi sevgi alýrdý ve Onunla ülfet ve musahabet (sohbetler, konuþup görüþmeler) eyleyen kimse, Ona can ü gönülden aþýk ve mühib olurdu. Ehl-i fazl'a (kerem, ilim sahibi), derecelerine göre ihtiram (hürmet, saygý) eylerdi. Akrabasýna dahi pek ziyade (çok bol, fazladan) ikram eylerdi. Lakin (ancak) onlarý, kendilerinden efdal (daha faziletli, daha layýk, daha iyi) olanlarýn üzerine takdim etmezdi.
Hizmetkarlarýný pek hoþ tutardý. Kendisi ne yer ve ne giyerse, onlara dahi onu yedirir ve onu giydirir idi.
Sahi (cömert, eliaçýk, herkese iyilik etmek isteyen) ve kerim (herþeyin iyisi, faydalýsý), þefik (þefkatli, esirgeyen, merhametli) ve rahim (rahmet edici, baðýþlayan), þeci (kahraman, yiðit) ve halim (yumuþak huylu, hoþ muamele yapan) idi. Ahd ü va'dinde (söz vermede) sabit, kavlinde (sözünde) sadýk idi. Elhasýl (neticesi)- hüsn-i ahlakça (ahlak güzelliði) ve akl-ü zekavetçe (keskin anlayýþý olan akýl) cümle(bütün, tam) nasa (insanlara) faik (üstün, üstünde) ve her türlü medh ü senaya (övgüye) layýk idi.
Yemede, giymede kadar-ý zaruret (yoksulluk derecesinde) ile iktifa (yetinir) ve ziyadesinden (fazlasýndan) iba eylerdi (çekinirdi)."77

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN NÜBÜVVET (PEYGAMBERLÝK) MÜHRÜ
Allah, Hz. Muhammed (sav)'i alemler üzerine seçmiþ ve onun "peygamberlerin sonuncusu" (Ahzab Suresi, 40) olduðunu bildirmiþtir. Ondan sonra hiçbir peygamber gönderilmeyecektir ve Kuran insanlara hidayet rehberi olarak gönderilen en son kitaptýr. Allah, Peygamber Efendimizin bu eþsiz özelliðini onun mübarek vücudunda bir izle tecelli ettirmiþtir.
Ýslami kaynaklarda ve rivayetlerde Peygamber Efendimizin kürek kemikleri arasýnda bulunan bu iþarete "nübüvvet mührü" ismi verilir. Peygamberimiz (sav)'in mührüne benzer peygamberlik iþaretlerinin diðer peygamberlerde de olduðu, ancak Peygamberimiz (sav)'inkinin daha farklý olduðu el-Müstedrek tarafýndan Vehb b. Münebbih (ra)'den þöyle nakletmiþtir:
"… Allah hiçbir peygamber göndermemiþtir ki, onun sað elinde Peygamberlik beni (þamet'ün-nübüvve) olmamýþ olsun. Ancak bizim Peygamberimiz Muhammed Aleyhisselam bunun istisnasýný teþkil etmektedir. Zira Onun peygamberlik beni, (sað elinde deðil) kürek kemikleri arasýndadýr. Peygamberimiz bu durum sorulunca: "Kürek kemiklerim arasýnda bulunan bu ben, benden önceki Peygamberlerin beni gibidir…"78 demiþtir.
Cabir b. Semüre (ra) anlatýyor:
"Ben Resulullah Efendimizin kürek kemikleri arasýnda bulunan nübüvvet mührünü gördüm. O, güvercin yumurtasý büyüklüðünde kýrmýzýmtýrak bir yumru idi."79
Hz. Ali'nin torunlarýndan Ýbrahim b. Muhammed (ra) naklediyor:
"Dedem Hz. Ali, Peygamber Efendimizin vasýflarýný anlatýrken, Resulullah'ýn Hilyesi (güzel sýfatlar, süs, zinet, cevher, güzel yüz, suret, görünüþ) hakkýndaki hadisi bütün uzunluðu ile zikreder ve:
"Kürek kemikleri arasýnda nübüvvet mührü vardý. Ve O, peygamberlerin sonuncusudur" derdi.80
Ebu Nadre (ra) anlatýyor:
"Ashabdan Ebu Said el-Hudri'ye Resulullah Efendimizin peygamberlik mührünün nasýl bir þey olduðunu sordum. Mübarek sýrtlarýnda gül tomurcuðu gibi bir et parçasý olduðunu söyledi."81
"Ýki küreði arasýnda peygamberlik mührü yer alýyordu. Bu mühür sað omzuna daha yakýndý."82
Muhammed b. Müsenna, Muhammed b. Hazm, Þu'be Simak (ra)'dan:
"Cabir Ýbn-i Semure'nin þöyle dediðini duydum: Resulullah (sav)'in sýrtýnda mühür gördüm: güvercin yumurtasý gibi idi."83

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN SAÇI
Peygamber Efendimizin saçýnýn uzunluðu ile ilgili farklý tarifler vardýr. Tarifler arasýnda böyle bir farklýlýk olmasý ise doðaldýr, çünkü bu bilgileri aktaranlar Peygamber Efendimizi farklý zamanlarda gördükleri için, saçýnýn uzunluðu da farklý olmuþ olabilir. Ancak bu tariflerden anlaþýlan Peygamberimiz (sav) saçýný en kýsa kulaðý hizasýnda, en fazla ise omuzlarýna kadar uzatmýþtýr.


Enes b. Malik (ra) anlatýyor:
"Hazreti Peygamberin saçlarý, kulaklarýnýn orta hizasýna kadar uzamýþtý."84
Hazreti Aiþe (ra) validemiz anlatýyor:
"Resulullah'ýn mübarek saçlarý, kulaklarý ile omuzlarý arasýndaydý. Allah'ýn selat ve selamý üzerine olsun."85
Bera b. Azib (ra) anlatýyor:
"Peygamber Efendimiz orta boylu idi. Omuzlarý da geniþçeydi. Saçlarý ise, kulak yumuþaklarýný deðerdi."86
Ebu Talib'in kýzý ümmü Hani (ra) anlatýyor:
"Resulullah Efendimiz Mekke'ye geldiklerinde evimizi teþrif etmiþlerdi. Bu sýrada mübarek baþlarý dört belikli (örgülü) idi." 87


PEYGAMBERÝMÝZ (SAV)'ÝN SAÇ VE SAKAL BAKIMI
Peygamber Efendimiz temizliðe çok önem verdiði için, saç ve sakal bakýmýna da önem vermiþlerdir. Bazý kaynaklarda onun yanýnda daima tarak, ayna, misvak, kürdan, makas, sürmedan gibi eþyalar bulundurduðu bildirilmektedir.88 Peygamberimiz (sav) ashabýna da ayný tavsiyelerde bulunmuþ ve "Kim saç býrakmýþsa, onun bakýmýna dikkat etsin"89 þeklinde buyurmuþlardýr. Peygamberimiz (sav)'in saç ve sakalý ile ilgili diðer aktarýlanlar þu þekildedir:
Hz. Adda Ýbn Halid'den (ra):
"Mübarek sakalý gayet güzeldi."90
Hz. Aiþe (ra) validemiz anlatýyor:
"Resul-i Ekrem (sas)… saçlarýný tarayýp yaðladýðýnda…"91
Simak b. Harb (ra) aktarýyor:
"Cabir b. Semüre'den iþittim. Ona, Hazreti Peygamberin saçlarýnýn aðarma durumu sorulmuþtu. O da: Mübarek baþlarýný yaðladýklarý zaman saçlarýnýn aký gözle farkedilmez; fakat baþlarýna yað sürmedikleri anlarda beyazlarý görünürdü"92 dedi.
Peygamberimiz (sav), dýþ görünümüne ve temizliðine verdiði önemle, müminlere güzel bir örnek olmuþtur. Bir rivayette Peygamber Efendimizin bu konudaki tavrý þöyle belirtilir:
"Bir gün Peygamber (sav) sahabelerinin yanýna çýkacaðý zaman küpteki suya bakarak sarýðýný ve sakalýný düzeltti ve þöyle dedi: 'Allah kardeþlerinin yanlarýna çýkarken kulunun kardeþleri için süslenmesini sever.'93


PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN GÝYÝM TARZI
http://www.hazretimuhammed.org/res/157.jpgPeygamberimiz (sav)'in giyimi hakkýnda da sahabeler pek çok detay aktarmýþlardýr. Bunun yaný sýra Peygamber Efendimizin müminlere nasýl giyinmeleri gerektiðiyle ilgili olarak tavsiyeleri de onun bu konuya verdiði önemi ortaya koymaktadýr. Örneðin Peygamber Efendimiz hadis-i þeriflerinde þöyle buyurmuþtur:
"Allah güzeldir, güzelliði sever, güzel giyinmek kibir deðildir, kibir (mazhar olduðun nimeti kendinden bilip) hakký reddetmek, halký hakir görmektir."94
"Allah güzeldir, güzeli sever ve kuluna verdiði nimetin eserini üzerinde görmekten hoþlanýr."95
Peygamber Efendimizin torunu Hz. Hasan, onun giyim konusu hakkýndaki görüþünü þöyle ifade etmiþtir:
"Peygamber Efendimiz bize elde ettiðinizin en iyisini giymemizi ve bulabildiðimiz en hoþ kokularý sürmemizi emrederdi."96
Bu konudaki Peygamberimiz (sav)'in bir baþka hadisi de þu þekildedir:
"Ey müminler! Gönlünüzce yiyiniz, içiniz, giyininiz ve Allah yolunda sarf ediniz. Ancak, israfa veya kibir ve gurura kaçmayýnýz."97
Peygamber Efendimiz ashabýndan biri dýþ görünümüne önem vermediðinde veya bakýmsýz olduðunda onu da hemen uyarýrdý. Bu konuya ait bir rivayeti Ebu'l Havas (ra), babasýndan þöyle nakletmektedir:
http://www.hazretimuhammed.org/res/158.jpgÜzerinde adi bir elbise olduðu halde Resulullah aleyhissalatu vesselam'ýn yanýna gelmiþtim. Bana:
"Senin malýn yok mu?" diye sordu.
"Evet var" cevabýma:
"Hangi çeþit maldan?" sorusunu yöneltti.
"Her çeþit maldan Allah bana vermiþtir" demem üzerine:
"Öyle ise Allah Teala Hazretleri sana bir mal verdiði vakit Allah'ýn verdiði bu nimetin eseri ve fazileti senin üzerinde görülmelidir" buyurdular.98
Buna benzer bir baþka olayý ise Hz. Cabir (ra) þöyle aktarmýþtýr:
Resulullah aleyhissalatu vesselam, binek hayvanlarýmýzý güden bir adamýmýzý gördü. Üzerinde eskimiþ iki parçalý giysi vardý.
"Onun bu eskilerden baþka giyeceði yok mu?" diye buyurdular. "Evet var" dedim. "Çamaþýr torbasýnda iki giysisi daha var. Ben onlarý giydirmiþtim."
http://www.hazretimuhammed.org/res/159.jpg"Öyleyse çaðýr onu da, bunlarý giysin" diye emrettiler. (çaðýrdým, emr-i Nebeviyi söyledim.), o da onlarý giyindi. Geri gitmek üzere dönünce, Resulullah aleyhissalatu vesselam:
"Nesi var da bu yenileri giymiyor? Bu daha hoþ deðil mi?" diye buyurdular.99
Peygamberimiz (sav)'in giyim tarzý ile ilgili sahabelerin aktardýðý bilgilerden bazýlarý ise þunlardýr:
Ýbnu Abbas (ra) anlatýyor:
"Ben Resulullah aleyhissalatu vesselam üzerinde mümkün olan en güzel elbiseyi gördüm."100
Ümmü Seleme (ra) anlatýyor:
"Peygamber Efendimizin en çok sevdikleri elbise çeþidi, gömlek (kamis) idi."101
Ashabdan Kurre (ra) anlatýyor:
"Ben, biat eylemek üzere, Müzeyne kabilesinden bir grup insanla birlikte Resulullah Efendimizin huzurlarýna çýktým. Peygamber Efendimizin gömleklerinin yakasý düðmesiz olduðundan…"102
Enes b. Malik (ra) anlatýyor:
"Peygamber Efendimiz, giydikleri elbiseler içerisinde, Hibere-i Yemani'yi çok severlerdi"103 (Hibere, Yemen'de dokunan pamuktan yapýlan, kýrmýzý çubuklu yeþil bir kumaþtýr. Eskilerin "alaca" dedikleri desenli kumaþlar için kullanýlan bir tabirdir. Bu da kumaþýn düz deðil desenli olduðunu ve birkaç renkten oluþtuðunu gösterir.)
El-Bera b. Azib (ra) anlatýyor:
"Kýrmýzý desenli elbisenin, Peygamber Efendimiz kadar bir baþkasýna yakýþtýðýný görmedim. Bu kýyafetle Resulullah (sav)'ý gördüðümde, mübarek saçlarý, omuzlarýna deðecek kadar sarkmýþtý."104
Semüre b. Cündüb (ra) rivayet ediyor:
"Hazreti Peygamber: "Beyaz elbise giyiniz. Zira o, son derece temiz ve hoþtur" buyurmuþlardýr"105
Hz. Aiþe (ra) anlatýyor:
"Resulullah Efendimiz, bir sabah vakti, üstlerinde siyah yünden dokunmuþ bir izar (peþtemal, futa, göðüsten aþaðý örtülen elbiseler) olduðu halde, evlerinden dýþarý çýkmýþlardý."106


PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN DIÞ KIYAFETLERÝ
"Bana halam anlattý. Ona da amcasý anlatmýþ. Halamýn amcasý demiþti ki: Bir gün Medine sokaklarýnda izarýmý sürüyerek yürüyordum. Bu sýrada arkamdan bir ses iþittim: "Ýzarýný yukarý kaldýr. Zira izarýn yerde sürünmemesi, onun daha temiz kalmasýný ve uzun müddet dayanmasýný saðlar" diyordu. Arkama dönüp baktýðýmda bu sözleri söyleyenin Resulullah Efendimiz olduðunu gördüm."107
Seleme b. El-Ekva'dan (ra):
"Hz. Osman, uzunluðu bacaklarýnýn yarýsýna kadar ulaþan bir izar giyer ve "Arkadaþýmýn (sahibi), yani Resulullah (sav)'ýn izarlarý da aynen böyleydi" derdi.108
PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN YÜZÜÐÜ VE MÜHRÜ
http://www.hazretimuhammed.org/res/161a.jpg




Enes b. Malik (ra) anlatýyor:
"Peygamber Efendimizin Mühr-i Þerifleri (þerefli, mübarek mühür) gümüþten yapýlmýþtý. Kaþý ise Habeþ taþýndandý.
Resulullah Efendimiz yabancý devlet reislerine mektup yazmak isteyince, bir mühür yüzük yapýlmasýný buyurdu.
"Peygamber Efendimizin parmaðýndaki yüzüðün parýltýsý hala gözümün önünde duruyor".
"Peygamber Efendimizin Mühr-i Þeriflerinin kaþýna, üç satýr halinde, "Muhammed Resulullah" ibaresi kazýnmýþtý. Birinci satýrda "Muhammed", ikinci satýrda "Resul", üçüncü satýrda da "Allah" kelimeleri yer alýyordu."109

PEYGAMBER EFENDÝMÝZÝN YÜRÜYÜÞ ÞEKLÝ
Ebu Hüreyre (ra) anlatýyor:
"Ben Resulullah Efendimizden daha güzel birisini görmedim; sanki güneþ, onun mübarek yüzünde devrediyor gibiydi. Peygamber Efendimizden daha hýzlý yürüyen birisini de görmedim; yürürken adeta yeryüzü ayaklarý altýnda dürülürdü. Bizler, arkalarýndan giderken, geri kalmamak için büyük çaba harcardýk."110
Hz. Ali'nin torunlarýndan Ýbrahim b. Muhammed (ra), "Dedem Hz. Ali, Resulullah Efendimizi tanýtýrken þöyle derdi: "Resulullah Efendimiz, yürürken, adeta yokuþ aþaðý inercesine, ayaklarýný sertçe kaldýrýrlardý"111 diyerek, Peygamberimiz (sav)'in rahat bir yürüyüþü olduðunu belirtmiþtir.
Hz. Yezid Ýbni Mirsad (ra) ise þöyle demiþtir:
"Yürüdüðü zaman vakarlý fakat hýzlý giderdi. Yanýndakiler ona yetiþemezdi."112
Hz. Ebu Atabe (ra)'den:
"Yürürken kuvvetli adýmlarla yürürdü."113
"… Yürürken, ayaklarýný yerden biraz kaldýrýp önlerine hafif eðilerek yürürlerdi. Ayaklarýný ses çýkarýp toz kaldýracak þekilde yere sert vurmazlar; adýmlarýný uzun ve seri atmakla birlikte sukunet ve vekar üzere yürürlerdi. Yürürken, sanki meyilli ve engebeli bir yerden iniyor görünümünü arzederdi. Bir tarafa dönüp baktýklarýnda, bütün vücudlarý ile birlikte dönerlerdi. Rastgele saða sola bakmazlardý. Yere bakýþlarý, göðe bakýþlarýndan daha çoktu. Çoðunlukla göz ucu ile bakarlardý. Ashabý ile birlikte yürürken, onlarý öne geçirir kendileri arkada yürürlerdi. Yolda karþýlaþtýðý kimselere, onlardan önce hemen selam verirdi."114
"Hep harekatý mutedil idi. Bir yere azimetinde (Yola çýkmak, gitmek) acele ve sað ve sola meyletmeyip, kemal-i vekar (aðýrbaþlýlýðýn olgunluðu) ile doðru yoluna gider ve fakat sür'at (hýzlý) ve sühulet (kolaylýkla) ile yürür idi. Þöyle ki; adeta yürür gibi görünür, lakin yanýnda gidenler, sür'at ile yürüdükleri halde geri kalýrlar idi."115

Cumhuriyetimize Sahip Çýkalým
 

PEYGAMBERÝMÝZ (SAV) ÝNSANLARA ALLAH'IN SONSUZ GÜÇ SAHÝBÝ OLDUÐUNU ANLATMIÞTIR
Ýnsanlarýn Allah'ýn gücünü gereði gibi takdir edip, O'ndan korkup sakýnarak güzel ahlak göstermeleri için Peygamberimiz (sav) insanlara Allah'ýn gücünün ve yaratýþýndaki ihtiþamýn delillerini anlatmýþ, onlarýn Allah'ý severek O'ndan korkup sakýnmalarýna vesile olmuþtur. Kuran'da Peygamberimiz (sav)'e, Rabbimizin yaratýþýnýn delillerini ve gücünü þu ayetlerle anlatmasý bildirilmiþtir:
De ki: "Gördünüz mü söyleyin; Allah, kýyamet gününe kadar geceyi sizin üzerinizde kesintisizce sürdürecek olsa, Allah'ýn dýþýnda size aydýnlýk verecek ilah kimdir? Yine de dinlemeyecek misiniz?" De ki: "Gördünüz mü söyleyin, Allah kýyamet gününe kadar gündüzü sizin üzerinizde kesintisizce sürdürecek olsa Allah'ýn dýþýnda size içinde dinleneceðiniz geceyi getirecek ilah kimdir? Yine de görmeyecek misiniz? (Kasas Suresi, 71-72)

Hz. Muhammed ahirete inanmayanlara da Allah'ýn dünyadaki yaratýlýþ delillerini anlatmýþ ve tüm bunlarý yaratmaya kadir olan Allah'ýn elbette ahirette bunlarýn benzerlerini de yaratmaya güç yetirdiðini açýklamýþtýr. Peygamberimiz (sav) bu önemli gerçeði kavmine þöyle bildirmiþtir:
De ki: "Yeryüzünde gezip dolaþýn da, böylelikle yaratmaya nasýl baþladýðýna bir bakýn, sonra Allah ahiret yaratmasýný (veya son yaratmayý) da inþa edip yaratacaktýr. Þüphesiz Allah, herþeye güç yetirendir." (Ankebut Suresi, 20)
Peygamberimiz (sav), Allah'ýn her türlü eksiklikten münezzeh olduðunu, hiçbir þeye ihtiyaç duymadýðýný insanlara teblið ettiði ayetlerden bazýlarý þöyledir:
De ki: "O, gökleri ve yeri yaratýrken ve O, (hep) besleyen (hiç) beslenmezken, ben Allah'tan baþkasýný mý veli edineceðim?" De ki: "Bana gerçekten Müslüman olanlarýn ilki olmam emredildi ve: Sakýn müþriklerden olma." (denildi.) De ki: "Þüphesiz ben, Rabbime isyan edersem o büyük günün azabýndan korkarým." (Enam Suresi, 14-15)
Allah'ýn eþi, benzeri olamayacaðýný ve Rabbimizin herþeyin tek sahibi olduðu Kuran'da þöyle bildirilmiþtir:
http://www.hazretimuhammed.org/res/97.jpgDe ki: "Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?" De ki: "Allah'týr." De ki: "Öyleyse, O'nu býrakýp kendilerine bile yarar da, zarar da saðlamaya güç yetiremeyen birtakým veliler mi (tanrýlar) edindiniz?" De ki: "Hiç görmeyen (a'ma) ile gören (basiret sahibi) eþit olabilir mi? Veya karanlýklarla nur eþit olabilir mi?" Yoksa Allah'a, O'nun yaratmasý gibi yaratan ortaklar buldular da, bu yaratma, kendilerince birbirine mi benzeþti? De ki: "Allah, herþeyin yaratýcýsýdýr ve O, tektir, kahredici olandýr." (Rad Suresi, 16)
Hz. Muhammed (sav), Allah'ýn varlýðýný bildikleri halde O'nun üstün kudretini düþünmeyen, bundan dolayý O'nun büyüklüðünü takdir edemeyen kavmine, Allah'ýn varlýðýný ve büyüklüðünü ikrar ettirmiþtir. Ve bunun ardýndan, onlarý öðüt almaya ve korkup sakýnmaya davet etmiþtir. Ayetlerde þöyle buyrulmaktadýr:
De ki: "Eðer biliyorsanýz (söyleyin:) Yeryüzü ve onun içinde olanlar kimindir?" "Allah'ýndýr" diyecekler. De ki: "Yine de öðüt alýp-düþünmeyecek misiniz?" De ki: "Yedi göðün Rabbi ve büyük Arþ'ýn Rabbi kimdir?" "Allah'ýndýr" diyecekler. De ki: "Yine de sakýnmayacak mýsýnýz?" De ki: "Eðer biliyorsanýz (söyleyin:) Herþeyin melekutu (mülk ve yönetimi) kimin elindedir? Ki O, koruyup kolluyorken kendisi korunmuyor." "Allah'ýndýr" diyecekler. De ki: "Öyleyse nasýl oluyor da böyle büyüleniyorsunuz?" (Müminun Suresi, 84-89)
PEYGAMBERÝMÝZ (SAV) ÝNSANLARA TEK DOÐRU YOLUN ALLAH'IN YOLU OLDUÐUNU BÝLDÝRMÝÞTÝR
Ýnsanlarýn bir kýsmý kendilerine yol olarak sapkýn, yanlýþlýklarla, batýl inançlarla ve zararlý fikir ve yöntemlerle dolu yollarý seçerler. Bunlarýn her biri insanlara dünyada ve ahirette kayýptan baþka bir þey getirmez. Peygamberimiz (sav) ise, insanlarý en þerefli ve güzel olan yola, Allah'ýn yoluna çaðýrmýþ, insanlarýn dünyada ve ahirette kurtuluþlarýna vesile olmak için gayret etmiþtir.
De ki: "Bize yararý ve zararý olmayan Allah'tan baþka þeylere mi tapalým? Allah bizi hidayete erdirdikten sonra, þeytanlarýn ayartarak yerde þaþkýnca býraktýklarý, arkadaþlarýnýn da: "Doðru yola, bize gel" diye kendisini çaðýrdýðý kimse gibi topuklarýmýz üzerinde gerisin geri mi döndürülelim?" De ki: "Hiç þüphesiz Allah'ýn yolu, asýl yoldur. Ve biz alemlerin Rabbine (kendimizi) teslim etmekle emrolunduk." (Enam Suresi, 71)
Peygamber Efendimiz, hadis-i þeriflerinde de en doðru yolun Allah'ýn ve Resulünün yolu olduðunu belirtmiþlerdir:
"Muhakkak ki, en güzel söz Allah'ýn kitabýdýr. En güzel yol da Muhammed'in yoludur."34
PEYGAMBERÝMÝZ (SAV) ÝNSANLARI ÞÝRKTEN SAKINDIRMIÞTIR
Peygamberimiz (sav)'in insanlarý sakýndýrdýðý en önemli konulardan biri þirktir. Kuran ayetlerinde de görüldüðü gibi Hz. Muhammed (sav), insanlara daima Allah'ýn tek ilah olduðunu, O'nun dýþýnda hiçbir varlýðýn hiçbir güce sahip olmadýðýný söylemiþ ve müþrikliðe karþý onlarý uyarmýþtýr. Pek çok ayette Peygamberimiz (sav)'e insanlarý þirke karþý uyarmasý haber verilmiþtir. Bu ayetlerden bazýlarý þöyledir:
De ki: "Bu, benim yolumdur. Bir basiret üzere Allah'a davet ederim; ben ve bana uyanlar da. Ve Allah'ý tenzih ederim, ben müþriklerden deðilim." (Yusuf Suresi, 108)
De ki: "Ben gerçekten, yalnýzca Rabbime dua ediyorum ve O'na hiç kimseyi (ve hiçbir þeyi) ortak koþmuyorum." De ki: "Doðrusu ben, sizin için ne bir zarar, ne de bir yarar (irþad) saðlayabilirim." De ki: "Muhakkak beni Allah'tan (gelebilecek bir azaba karþý) hiç kimse asla kurtaramaz ve O'nun dýþýnda asla bir sýðýnak da bulamam." (Cin Suresi, 20-22)
De ki: "Ben, dini yalnýzca O'na halis kýlarak Allah'a ibadet etmekle emrolundum." "Ve ben, Müslümanlarýn ilki olmakla da emrolundum." De ki: "Ben, Rabbime isyan ettiðim takdirde, büyük bir günün azabýndan korkarým." De ki: "Ben dinimi yalnýzca O'na halis kýlarak Allah'a ibadet ederim." "Siz, O'nun dýþýnda dilediklerinize ibadet edin." De ki: "Gerçekten hüsrana uðrayanlar, kýyamet günü hem kendilerini hem yakýnlarýný hüsrana uðratanlardýr. Haberiniz olsun; bu apaçýk olan hüsranýn kendisidir." (Zümer Suresi, 11-15)
Ya da halký sürekli yaratmakta olan, sonra onu iade edecek olan ve sizi gökten ve yerden rýzýklandýran mý? Allah ile beraber baþka bir ilah mý? De ki: "Eðer doðru söylüyor iseniz, kesin-kanýt (burhan)ýnýzý getiriniz." (Neml Suresi, 64)

ÝSLÂMÝYETTEN ÖNCE ARABÝSTAN

1— ARABLARIN DURUMU

Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.s.) Arap yarýmadasýnýn Hicaz bölgesinde, Mekke þehrinde doðdu. O'nun hayâtýný ve insanlýk târihinde yaptýðý büyük inkýlâbý kavrayabilmek için, yaþadýðý asýrda Arabistan'ýn genel durumunun ve Araplarýn yaþayýþlarýnýn, ana hatlarý ile de olsa, bilinmesinde fayda vardýr.
Ýslâmiyet'ten önce Araplar, henüz millet hâline gelemedikleri için; kabîleler hâlinde yaþýyorlardý. Her kabîle, diðerlerinden ayrý bir devlet gibiydi. Kabîle baþkanýna "Þeyh" deniyordu. Hicaz ve Yemen bölgelerinde bazý þehirler kurulmuþsa da, genellikle çöllerde çadýr ve göçebe hayâtý geçiriyorlardý. Hicaz bölgesinde üç önemli þehir, Mekke, Yesrib (Medine) ve Tâif'ti. Mekke'de Kureyþ Kabîlesi, Tâifte Sakîf Kabîlesi, Yesrib (Medine) de Evs ve Hazreç adlý Arap kabîleleri ile Kaynukaoðullarý, Nadîroðullarý ve Kurayzaoðullarý olmak üzere üç yahûdi kabîlesi bulunuyordu. Diðer kabîleler genellikle göçebe idiler.
Kabîleler arasýnda kan davasý ve sýnýr anlaþmazlýklarý gibi sebepler yüzünden savaþ eksik olmazdý. Yalnýzca yýlýn dört ayýnda (Muharrem, Recep, Zilka'de ve Zilhicce aylarýnda) harbetmezlerdi. Bu aylara "eþhür-i hurum"(1) (savaþýlmasý, kan dökülmesi haram olan hürmetli aylar) denir. Bu esnâda, bütün kabîleler güvenlik içinde seyâhat edebildikleri için, genellikle büyük panayýrlar bu aylarda kurulurdu. Mekke'nin hâkimi, Kâbe ve civârýndaki putlarýn koruyucusu olduklarý için Kureyþ kabîlesi, diðer bütün kabîlelerden saygý görürdü. Bu sebeple Kureyþliler, senenin her mevsiminde diledikleri yere seyâhat edebiliyorlardý.(2)
Hicaz bölgesindeki panayýrlarýn en önemlileri, Mekke civârýnda kurulmakta olan Ukaz, Mecenne ve Zülmecaz panayýrlarýydý. Bu panayýrlara ülkenin dört bir yanýndan akýn akýn gelenler arasýnda satýcýlar, iffetsiz kadýnlar, þâirler, hatipler, kâhinler ve çeþitli dinlere mensup kimseler de bulunuyordu. Tâif'le Nahle arasýnda kurulmakta olan Ukaz panayýrýnda, þiir yarýþmalarý yapýlýr; beðenilip derece alan þiirler, Kâbe'nin duvarlarýna asýlýrdý. Bu þekilde Kâbe duvarýnda asýlmýþ olan yedi ünlü kasideye "el-Muallekatü's-seb'a" (Yedi Aský) denilmiþtir.
Müslümanlýktan önce, Araplarýn çoðunluðu putperestti. Yapmýþ olduklarý bir takým heykellere ilâh diye tapýyorlardý. En önemli putlar, Hubel, Lât, Menât, Uzzâ, Vedd, Suva', Yeðûs, Yeûk ve Nesr adlarýný taþýyanlardý. Mekke'de Kâbe ve civârýna 360 kadar put yerleþtirilmiþti. Her kâbîlenin ayrý bir putu, her putun özel bir ziyâret günü vardý. Böylece yýlýn her gününde putlarýný ziyârete gelenlerle dolup taþan Mekke, bir ticâret merkezi olduðu kadar, putperestliðin de merkezi hâline gelmiþ bulunuyordu.
Arabistan'da putperestlerden baþka, Mûsevî, Hýristiyan, Mecusî (ateþe tapan) ve Sâbiî dinlerine mensup kimseler de vardý. Bunlardan baþka, çok az sayýda, Hz. Ýbrahim'in tebliðinden o devre ulaþan dinî esaslarý benimsemiþ tek Tanrý inancýnda olan "Hanîf"ler vardý. Nevfel oðlu Varaka, Cahþ oðlu Abdullah, Huveyris oðlu Osman ve Sâide oðlu Kuss bunlardandý.
Ýslâmiyetten önce Arap Yarýmadasýnýn kuzeyinde (Sûriye'de) "Nebtî", güneyinde (Yemen'de) "Himyerî", Irak'ta ise "Süryânî" yazýlarý kullanýlýyordu. Hicaz Araplarý Sûriye ve Irak'a ticâret için yaptýklarý seyâhatlarda Arapça'yý Nebtî ve Süryânî yazýlarý ile yazmayý öðrendiler. Daha sonraki asýrlarda, Nebtî yazýsýndan "Nesih"; Süryânî yazýsýndan da "Kûfî" denilen yazý sitilleri doðmuþtur. Ancak, Araplar arasýnda okuyup yazma bilenlerin sayýsý son derece azdý. Cömertlik, konukseverlik, sözde durma, düþmanlarý bile olsa kendilerine sýðýnanlarý himâye, cesâret.. gibi bazý iyi hasletleri yanýnda, soygunculuk, faizcilik, zenginleri üstün, fakirleri hor görme, içki ve kumar düþkünlüðü, kabilecilik gayreti ile kan dökme gibi son derece çirkin âdetleri de vardý. Hele köle ve kadýnlara insan deðeri vermezlerdi. Kadýnlar, ölen kocasýndan, babasýndan ve diðer yakýnlarýndan mirâs alamadýklarý gibi, kendileri mirâs mallarý arasýnda, mirâscýlara kalýrdý. Erkekler istedikleri kadar kadýnla evlenebilirlerdi. Fuhuþ âdeta meslek hâline gelmiþti. Bu yüzden bazý kimseler kýz çocuklarýný diri diri kumlara gömecek derecede vahþet göstermiþlerdi.(3)
Ýslâmiyetin doðuþu sýrasýnda yalnýz Araplar ve Arabistan deðil, bütün dünya, zulüm, sefâhet ve cehâletin karanlýðý içindeydi. Maddî ve rûhî sýkýntýlar içinde bunalmýþ olan insanlýk, bir mürþit, bir kurtarýcý beklemekteydi.
Kur'ân-ý Kerîm "Câhiliyet Devri" denilen bu karanlýk dönemi, "Ýnsanlarýn kendi elleriyle iþledikleri kötülükler yüzünden, fesat (her tarafý kapladý) karada ve denizde yayýldý."(4) ifâdesiyle en vecîz bir þekilde anlatmaktadýr.

Peygambere Sevgi ve Saygý



Allah'a giden yollarýn rehberi, dünyada ve âhirette mutluluk yollarýnýn göstericisi Peygamberimiz Hz.Muhammed'i (s.a.) sevmek, her mümine farzdýr. Peygamberimiz'e sevgi ve saygý duymak, onu önder ve örnek alýp baðlanmak, Müslümanlarýn dinî ahlâkýnýn bir gereðidir. Bu sevgi ve saygý, diðer peygamberler için de geçerlidir. Peygamberimiz'i sevmek için sebep çoktur. Ama her þeyden önce, peygamber sevgisinin ilk kaynaðý, yüklenmiþ olduðu ilâhî görevden kaynaklanmaktadýr.
Allah'ýn Sevgili Peygamberini Sevmek ve Saymak
Hz.Peygamber (s.a.), Allah'ýn sevgili (habîbullah) kuludur. Bunun için Müslümanlar, Peygamberimiz'i andýklarýnda, onun pekçok niteliði arasýnda bu durumundan esinle Habîb-i Ekrem (en sevgili kul) sanýný da kullanýrlar. Kur'an-ý Kerim'in âyetlerinde, Yüce Allah'ýn doðrudan Peygamber'e seslendiði, özellikle âyet baþý bölümlerinde, "Habîbim" hitabýný kullanarak çeviri/meal yaparlar. Ona duyulan sevgiyi, en sevilen çiçeklerden olan gül ile simgeleþtirirler. Böylece, Yüce Allah'ýn sevdiðini sevmiþ oluruz. Çünkü, Allah'ýn sevdiðini sevmek, doðrudan Allah'a sevginin bir uzantýsýdýr. Peygamberimiz, o mükemmel sevgi duasýnda, þöyle derdi: "Allahým! Sana duyduðum sevgiyi, kendi canýmdan, aile bireylerimden ve serin sudan daha sevimli yap." (Tirmizî, daavât, 72)
Yüce Allah'ý seven, Hz.Muhammed'i (s.a.) de sever: "De ki: Allah'ý seviyorsanýz, bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarýnýzý baðýþlasýn. Allah, çok baðýþlayýcý ve merhametlidir." (Ali Ýmran, 3/31. Ayet mealleri için bk.
Peygamber'e duyulan sevgi, her þeyden ve her türlü sevgiden çok olmalýdýr. Bu, her þeyden önce Yüce Allah'ýn bir emridir: "Müminlerin, Peygamber'i kendi nefislerinden çok sevmeleri gerekir." (Ahzâb, 33/6) Bu durumu, Sevgili Peygamberimiz de þöyle belirtiyor: "Sizden biriniz, beni atasýndan babasýndan, evlatlarýndan ve bütün insanlardan daha fazla sevmedikçe, tam anlamýyla iman etmiþ olmazsýnýz." (Buharî, iman, 8; Müslim, iman, 70) Yine Hz.Peygamber'in (s.a.) belirttiðine göre, Allah'ý ve Peygamberini her þeyden çok sevmedikçe tam mü'min olunmaz. (Buharî, iman, 9, 14, edeb, 42; Müslim, iman, 67) "Canýmýz sana feda olsun Ya Rasûlallah" ifadesi, iþte bu anlayýþýn bir yansýmasýdýr.
Alemlere Rahmet
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevme sebeplerinden birisi de, âlemlere rahmet oluþudur: "Doðrusu bu Kur'an'da, kulluk eden kimselere bildiri vardýr. Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik." (Enbiya, 21/106-7); "Biz seni bütün insanlara ancak müjdeci ve uyarýcý olarak göndermiþizdir; fakat insanlarýn çoðu bilmez." (Sebe, 34/28); "De ki: Ey insanlar! Doðrusu ben, göklerin ve yerin hükümraný, O'ndan baþka tanrý bulunmayan, dirilten ve öldüren Allah'ýn, hepiniz için gönderdiði peygamberiyim. Allah'a ve okuyup yazmasý olmayan, haber getiren peygamberine -ki o da Allah'a ve sözlerine inanmýþtýr- inanýn; ona uyun ki doðru yolu bulasýnýz." (A'râf, 7/158) O, bu niteliklerinin bir gereði olarak, insanlara Yüce Allah'ýn buyruklarýný ve yasaklarýný iletti, hak dini öðretti, ebedî kurtuluþ yolunu gösterdi. Bütün bu iyiliklere, ancak þükran, minnet ve sevgi duyulabilir.
Yüce Ahlâk Sahibi ve Güzel Örnek
Hz.Muhammed'i (s.a.) sevme sebeplerinden bir baþkasý, onun üstün ahlâk sahibi ve uyulacak güzel örnek oluþudur: "Þüphesiz sen büyük bir ahlâka sahipsindir." (Kalem, 68/4) "Ey inananlar! And olsun ki, sizin için, Allah'a ve âhiret gününe kavuþmayý umanlar ve Allah'ý çok anan kimseler için Rasûlullah (Allah'ýn Elçisi) en güzel örnektir."(Ahzâb, 33/21) Bu yönüyle Peygamberimiz, bütün Müslümanlar için "gaye insan, ufuk Peygamber"dir. Süleyman Çelebi, bunu þöyle belirtir:
Zâtýma mir'ât edindim zâtýný,
Bileyazdým âdým ile âdýný. (mir'ât: ayna, örnek)
Ümmetine Düþkünlüðü
Hz.Muhammed (s.a.) ümmetine çok düþkündür, çok þefkatli ve merhametlidir: "Ey inananlar! And olsun ki, içinizden size, sýkýntýya uðramanýz kendisine aðýr gelen, size düþkün, inananlara þefkatli ve merhametli bir peygamber gelmiþtir." (Tevbe, 9/128) Bu sevgi, þefkat ve merhametin karþýlýðý da, ancak Peygamber'i sevmek ve saymak olabilir

Peygamberimizin üstün özellikleri

Peygamber Efendimiz (a.s.m.), Allah (c.c.) tarafindan seçilmis olmasi itibariyle maddî ve mânevî yönden çok üstün özelliklere sahiptir. Öyle ki bugün Islâm karsiti kisiler bile onun üstün ahlâkini ve aklini takdir ettiklerini itiraf edebilmektedir. Ama elbette mü'minlerin takdiri çok daha güçlü ve çok yönlüdür.Bilindigi üzere, Resulullah (a.s.m.) daha çocuk yaslardayken dahi ahlâki ve olgunluguyla dikkat çeker, yasitlarindan farkli oldugunu belli ederdi. Asil davranislari ve ruhî melekeleriyle bulundugu ortamda herkesin sevgisini ve saygisini kazandi.
Dedesi Abdülmuttalip çok sayida çocugu ve torunu oldugu halde ona çok düskündü ve bu düskünlügünü ömrü elverdigince onu himaye ederek göstermistir. Ayni tavri amcasi Ebu Talip'te de görüyoruz. Kendi çocuklarindan üstün tutacak ve daha düskün olacak sekilde bir baglilik duymasinin sebebi elbetteki onun üstün ahlâki ve emsalsiz ruhu sebebiyledir. Görüldügü gibi daha peygamberlik verilmedigi halde etrafindaki herkes bu mübarek sahsa hayranlik duymustur. Allah (c.c.) daha küçük yasta sirasiyla babasini, annesini, dedesini alarak onu egitmis bu tip zorluklarla onun ruhunu daha da olgunlastirmistir. Gençliginde de akli, ahlâki, fazileti, dürüstlügü ve diger pek çok yönüyle Mekkeliler arasinda dikkat çekmis, 'El-Emin' sifatina lâyik görülmüstür. Peygamberimiz (a.s.m.) Islâm'dan önce de hiçbir dönemde putlara tapmamis, akliyla, bir olan Allah'i bulmus, O'na yönelmis ve hanif olan Ibrahim'in dinini benimsemisti.
Saygin bir aileye mensup olup, Mekke'nin ileri gelenlerinin arasinda bulundugu halde hiçbir zaman ahlâkindan taviz vermemis hatta iffetiyle dikkat çekmistir.Peygamberligi döneminde de bu üstünlügü öncelikle Allah'a (c.c.) olan yakinliginda, korkusunda ve tevekkülünde görüyoruz. Kendisine ilk vahiy geldiginde de, inkârcilar onu reddettiginde de, magarada etrafi sarildiginda da, Uhud'da yenildiklerinde de hep ayni tevekkül ve Allah'a ayni baglilik göze çarpmaktadir. O tam bir Allah dostuydu, her tutum ve davranisinda O'na yönelir, sadece O'nun rizasini gözetirdi. Kâfirlere karsi onurlu ve zorluyken, mü'minlere karsi da sefkatli ve merhametli idi. Resulullah Efendimiz bütün ömrünü Allah'i razi edebilmek ve O'nun dinini insanlara ulastirabilmek için geçirdi. Bunu yaparken de tamamen Kur'ân'la hükmetti ve âlemlere örnek kilinan bir insan oldu.
Onun güzel ahlâki, akli, dirayeti, hikmeti, takvasi, liderligi, hakimligi çok iyi anlasilmalidir. Zira Allah onda bizim için güzel örnekler oldugunu söylemektedir."Sizin için, Allah'i ve ahiret yurdunu umanlar ile Allah'i çokça zikredenler için, Allah'in resulünde güzel örnekler vardir." (Ahzab Sûresi, 21)Hz. Muhammed (a.s.m.)'in önemli bir özelligi de kavminin hidayeti için gece-gündüz ugrasmasidir. Sadece ebedî hayatlarini kurtarabilmek için onlari sürekli olarak uyarmis ama bir yandan da salih olduklari takdirde cennetle müjdelemistir. Onlari Allah'in birligine tevhid çagirmis, her türlü puttan, sirkten, ortak kosmaktan arindirmistir. Âyetin de ifadesiyle üzerlerindeki agir yükleri kaldirmis, zincirleri indirmis (7/157) yerine kolay olani getirmistir. Çünkü Allah insanlara zorluk dilememis ve kaldirabileceklerinden fazlasini da yüklememistir.Peygamberimiz Araplarin yüzyillardir süregelen inanç sistemlerini, batil hurafelerini, adetlerini, törelerini yikmis yerine tertemiz olan hak dini koymustur. Ama bu çok iyi takdir edilmesi gereken bir noktadir. Zira köklü inançlari ya da saplantilari yikabilmek çok zordur; sabir, dirayet ve cesaret ister. Bu özelliklere ise Resulullah (a.s.m.)'da en fazlasi ile rastliyoruz.Cenâb-i Allah Peygamberimiz (a.s.m.)'i özel olarak seçmis, üstün kilmis, O'na büyük bir nur vermis ve serefli, üstün Kur'ân-i da ona indirmistir.
Bu mübarek insanin hayati boyunca mücadelesi çok yönlü olmustur. Bir tarafta inkârcilarin amansiz saldiri ve eziyetleri, diger tarafta münâfiklarin sinsi faaliyetleri, yine bir yanda yahudilerin siddetli düsmanliklari diger tarafta bedeviler... Görüldügü gibi pek çok açidan bakildiginda hep sorumluluk Peygamberimiz (a.s.m.)'in üzerindeydi. Hem hakim konumundaydi, hem savaslar idare ediyordu, hem de yöneticiydi. Bir yandan teblig yapiyor diger yandan da mü'minleri egitiyordu. Karsisindaki insanlarin cahiliyeden ve sirkten yeni kopmus ve dolayisiyla pek çok hatasi olan kimseler oldugu düsünüldügünde Peygamber Efendimizin üzerindeki yükümlülük daha iyi kavranabilir. Nitekim Said-i Nursi'nin Onun hakkindaki asagidaki sözleri, Peygamberimizde tecelli eden üstün ahlâki ve yüksek ruhunu bize çok güzel açiklamaktadir:"O asir o zat (a.s.m.) ile bir saadet-i beseriye asri olmus. Çünkü en bedevi ve en ümmi bir kavmi, getirdigi nur vasitasiyla, kisa zamanda dünyaya üstad ve hakim eylemis."Fahr-i Kâinat Efendimiz bir yandan cephede mücadele ederken diger taraftandan da Allah'in Kur'ân'da üstün onur sahibi bir elçi olarak niteledigi Cebrail (a.s.) ile görüsüyor ve vahiy aliyordu. Dahasi Sidret-ül Münteha ve Cennet-ül Meva'nin yanindaki bir makama çikiyor, Ruh'ül Kudüs'le burada da bulunuyordu. Allah, bir kisim ayetlerini göstermek için bir gece onu Mescidsi Haram'dan Mescid-i Aksa'ya götürmüstü. Asla hevadan konusmuyor ve Rabbinden aldigi vahyi insanlara aktariyordu. Böyle derin bir mâneviyat, yanindakilerin boyutunu asan bir hayat ve siddetli imtihan ortamiyla muhatapti. Peygamber Efendimizi (a.s.m.) degerlendirirken iste onun bu yönlerini de mutlaka tefekkür etmek gerekir. Öyle ki, Onun yasadigi üstün ahlâki ve derin maneviyati anlayabilen insanlar, süphesiz Ondaki 'en güzel örnekleri' daha iyi kavrayabilecek ve yasamaya çalisacaklardir.

Baþkalarý Gülü bir çiçek diye sever belki de... Ama biz, Gülü “Gül” olduðu için severiz... Bizim için; Gül sevgilidir, Gül güzelliktir, Gül coþkudur... Gül, esmânýn eþyâya tecellisinin esrârýdýr... Gül aþktýr, Gül sevinçtir, Gül bahar muþtusudur... Gül, ezelle ebet arasýndaki bütün zamanlarýn “En Güzeli”nden yansýmalar taþýdýðý için güzeldir... Ve katmer Gül; rengini þehit kanýndan, kokusunu Efendimiz(sav)’in mübârek teninden aldýðý için çiçekler sultânýdýr... Bu sebeple olsa gerek, Gülün kokusuyla kendimizden geçeriz... Gideriz bir baþka âleme... Yol buluruz mâverâya... Biz Güle, Gülistanda açan katmer Güllere; “ Peygamberlik Gülzârýnýn Eþsiz Gülü”nün remzi olduðu için vurgunuz... Gülü her kokladýðýmýzda salavat getiririz , O’nun terinin kokusundan bir zerreyi teneffüs ettiðimizden ...
“Gül”ü târife ne hâcet, “Gül”; Sevdâyý Muhammedî’dir... “Gül”ün sevdâsý kalbimizin hafî tepelerinde, ahfâ zirvelerinde sancak açmýþtýr... Ve bizler, gönlü Gülþen olan insanlara meftûn oluruz, “Kainatýn Solmayan Gülü”nün aþkýyla... Gün gelir, gözyaþýyla Gül sularýz... Bir Gül için bin dikene su veririz; biliriz ki, Güllerin içinde diken yoktur, dikenler içinde Gül vardýr...
O, aþkýmýzýn mihrâbýndaki “Gül”... O, âlemlere rahmet olarak gönderilen bir resûl... O, çöl sýcaðýndaki bir Kevser þelâlesi... O, teþrifiyle kainatý aydýnlatan ve ýþýk bahþeden sonsuz bir nur þûlesi... Gündüzleri dünyayý ýþýtan güneþ ve geceleri gökyüzünde çiçek çiçek açan yýldýzlar O’nun sönmeyen ýþýðýnýn en mütevâzý kandilleridir... Serâ da , süreyyâ da O’nun nûruyla aydýnlanýr... O’nun sîreti bir amaç, O’nun sünneti bir hidâyet, O’nun sûreti gönüllere ülfet ve nîmet veren bir âb-ý hayat... Ruhumuz O’na âþýk... O, Gül mushaflý sevdâmýzýn sembolü... O, on sekiz bin âlemin emsali olmayan “Gül”ü...
Divan þairimiz Fuzûlî Su Kasidesinde:
“Suya versün bâðbân Gülzârý zahmet çekmesün,
Bir Gül açýlmaz yüzün tek verse min Gülzâre su.”
diye “O Gül”ün dünyaya bir kere geleceðini, bahçývanýn bin Gül bahçesini sulasa, sele verse dahi O’nun yüzü gibi bir Gül açýlmayacaðýný en lâtif bir biçimde ifâde ediyor...
Lâkin , O “Gül”ün sevdâsýný kelimelerle anlatmak, dizelerle vasfeylemek ne mümkün... O, “Alemlere Rahmet” olarak gönderilen hayat güftesi... O, tebessümünden cennetler yaratýlan mutluluk bestesi...O, bütün çaðlarýn önünü aydýnlatarak Âdemoðlunu karanlýktan kurtaran yaratýlmýþlarýn en yücesi... O, Rabbimizin terbiyesiyle yetiþmiþ bir ahlâk âbidesi... O, Çâresizlerin Çâresi...O, Kimsesizlerin Kimsesi... O, hurma kütüðünün bile hasretinden inlediði bir ülfet çeþmesi... O, mükemmel bir aile reisi... O, vefânýn zirvesi... O, insanlarýn en sabýrlýsý, en müsâmahalýsý, en azimlisi, en kararlýsý... O, yiðitlik ve cömertlik timsâli ... O, kâinatýn bir numûne-i imtisâli... O, Efendiler Efendisi... O, Allah’ýn müjdesi... O, insanlýðýn müjdecisi... O, hem “Halîl” hem “Habîb”, hem “Sýddýk” hem “Emîn”... O, sevgi tohumlarý atýp, kardeþlik duygularý yeþerten; topraða yaðmur, karanlýða nûr, beþeriyete gurur ve gönlümüze sürûr olan Sevgililer Sevgilisi... O’nda toplanmýþtýr bütün güzellikler, O’nda cem olmuþtur cümle özellikler... O, hep “ Ümmetim, ümmetim ” diyen “nefsim” demeyen Hâtemül Enbiyâ tâcýnýn sâhibi... O, Sidretü’l Müntehâ’nýn misâfiri... O, kusursuz bir komutan... O, Gâye Ýnsan... O, Mahþer günündeki tek sýðýnak... O, kýrýk gönüllerin mîmârý... O, Hakk’a giden yolun rahmet kapýsý... O, Ýslamý bütünüyle hayatýnda billurlaþtýran, bizâtihî Ýslam’ýn kendisi olan Habîb-i Kibriyâ... O, Hakk’ýn nûrunu bütün cihâna yayarak tebliðini tamamlayan Nebîler Nebîsi... O, Tek Lider, Tek Önder, Tek Rehber ... Âþýklar O’nun için yanar... Sâdýklar O’nun için aðlar... Rüzgâr O’nun yâdýyla eser... Bülbüller O’nun kokusunun olmadýðý yerlerde susar... O’nun izinden gitmeyen saadet bulamaz... O’nun nûruna pervâne olmayan Mahþerde kurtulamaz...
O, Ýlâhî nizâmýn nâmütenâhi güzelliðini bahþetti gönüllerimize... O, ruhlarýmýza üflediði sonsuzluk aþkýyla hilkâtin esrârýný öðretti bize... O’nsuz ne farký vardý gündüzlerin geceden... O’na gelen vahiyle aydýnlandýk, karanlýk her düþünceden... O olmasaydý, sonsuzluk iklimine ulaþamazdýk... O olmasaydý, dünyadaki bu sarp yokuþlarý asla aþamazdýk... O’nunla kalbimize nûr olup, doldu ilham... O'nunla ýþýk buldu; gece, gündüz ve akþam... O’nsuz baharlar kýþtý... O’nsuz insanlýk, öksüz ve yetim kalmýþtý...
Kâinatta mütecellî olan Esmâ-i Ýlâhiye’yi þahsýnda en mükemmel bir biçimde tebârüz ettirip, en mücellâ keyfiyetiyle temsil eden Gâye Ýnsan O’dur... O’nun her kelâmý hakla bâtýlý ayýran bir kýstas; O’nun her hükmü þaþmaz bir adâlettir... O’nun hayatý tebliðini temsille geçmiþ ve cihana en iyi tebliðin temsil olduðunu göstermiþtir...
O, ýstýraptan çatlamýþ dudaklara merhem, kuraklýktan çoraklaþmýþ gönüllere zemzem, insanlýðýný kaybetmiþ ruhlara erdem ve alev alev yanan sinelere bir meltem gibi serinlik vererek bizlere cennet-âsâ baharlar ikrâm eder... O’nun geliþi gecelerin ebedî bir gündüze dönüþüdür... Ve O’nunla Ýslâm’ýn nûru tulû etmiþtir... O, ümmetini küfrün yakýcý sýcaðýndan îmânýn âsude ve serin iklimine kavuþturmuþ, karanlýktan nûrun aydýnlýðýna çýkartmýþtýr...
Uykuda bile uyanýk kalmanýn keyfiyetine vâsýl olan gönül erleri, nurani ýþýltýlarýn semâvi izdüþümlerini O’na teslimiyette bulurlar... Muhakkak ki, sema ile arz arasýnda meydana gelecek bir kutlu buluþma “Gül Devri”nden ilham alan bir iklimde gerçekleþir... O “Gül”ün nâmütenâhi güzelliði kalplere yansýdýðýnda gecesi olmayan bir gündüz tecelli edip gönüllerde Gül tomurcuklarýnýn açýlmasýna vesile olur... Unutmayalým ki, en karanlýk devirlerde bile dikenler arasýnda goncaya durmuþtur Güller... “Gül”ün çevresindeki dikenler, Gül kokusuyla hemhâl olunca, Güle dönüþür birer birer... Bizler “Gül” kokusunun ikliminde insanlýðýmýzý yeniden keþfettiðimiz zaman; rahmet, bereket ve hidâyet yaðmurlarýyla madde ve mânâ planýnda yeniden dirileceðiz... Mekanýn ve zamanýn ölü noktalarýna “Gül Devri”nden gelen esintilerle hayat üflemeye muktedir olacaðýz... Gül yüzlüler göz yaþýyla Gül sularken, tomurcuk veren Güllerin açýlmasýný beklemektedir... Gonca Güller açýldýðý zaman vuslat baharý gelecek, gönlümüz þâdumân olacaktýr... Kalpler O’na baðlanýp râm olduðunda, yanlýþlýklar bütün neticeleriyle birlikte ortadan kalkacaktýr...
Yeter artýk uykunun yollarýný gözleme... “Çýkmaz sokak”larda koþup dolaþmaktan yorulmadýn mý? Umranlarýn verâsýndaki insanlar mesut deðilse, huzuru bulamýyorsa; beþeriyet kendisini yeniden mîzâna çekmek, yeniden Kâinatýn Efendisi’nin aþkýyla yanmak, yeniden O’nun ýþýðýyla nurlanmak, yeniden Asr-ý Saadet iklimine baðlanmak mecbûriyetindedir...
Âdemoðlu, “Muhammedî Nur”dan ýþýk alýyorsa, davranýþlar ve duygular semâvi kalýplarda þekillenip “Gül”e meftûn oluyorsa; akýl ve kalp mecrâsýný bulmuþ, ruh ve gönül Hakk’a kavuþmuþ, gözler Kevser, sözler zemzem ile yýkanmýþ demektir...
Muhabbeti sâdýk olanlar sevdiðinin yolundan gider ve ona itaat eder... Ýlahi sevginin menzîli de, istikâmeti de yolu da Muhammedî sevdâdan geçer... O’nu sevmek, O’na itaat etmektir... O’nu sevmek, O’nun sevmediklerini sevmemektir... O’nu sevmek O’nun þerefli ashabýný ve O’nu sevenleri sevmektir... O, “Kiþi sevdiðiyle berâberdir” müjdesini vererek ümmetine cennette beraberlik vâdetmiþtir... O’nun sevgisi öyle bir aþk olmalýdýr ki, bütün sevgiler onun yanýnda sönük kalmalýdýr... O’nun sevgisi öyle bir muhabbet olmalýdýr ki, sahibini îmânýn en zirve noktasýna ulaþtýrmalýdýr...
“Muhabbetten Muhammed oldu hâsýl,
Muhammed’siz muhabbetten ne hâsýl ?”
diye ifâde edilen bir aþktýr Sevdâyý Muhammedî...
Esmâ-i Ýlâhiye’nin beþer planýnda en kâmil mânâsýyla tezâhür ettiði Sultanlar Sultaný’ný rehber edinme ve O’na “Esselâm” diyebilme irtifâsýdýr Sevdâyý Muhammedî... Kalplere hükmeden varlýðý duyma, hissetme, halef olma mükellefiyetiyle her þeye lâhutî âlemin penceresinden bakabilmedir Sevdâyý Muhammedî... O’nun aþký, kainata mânâ kazandýran bir sýr hazinesidir... Eþyanýn ruhuna nüfûz ederek “eþyâ”dan “esmâ”ya ulaþabilme yoludur Sevdâyý Muhammedî... “Esma”dan “Sýfat”a, sýfattan “Zât”a intikâl ederek yaratýlýþ gâyesini idrâktir Sevdâyý Muhammedî... Kendisini nefs ve enâniyet cihetiyle dizginleyen ve “Gül”e râm olan Gül yüzlü insanlarýn gönüllerinde Ýlâhî aþkýn þahikalaþmasýdýr Sevdâyý Muhammedî...
“Sevdim Seni ben, Âleme Rahmet diye sevdim,
Bir benzeri yok, Cenâb-ý Ahmet diye sevdim”
dizeleriyle terennüm edilen bir Ýlâhî muhabbettir Sevdâyý Muhammedî...
O’nsuz zaman, mekan ve insan hayatiyetini kaybeder... Gönüller O’na dönünce dirilir... O’nun varlýðý insanlýðýn vâroluþ sebebidir... O’nu her dem kalbinde hissederek selât-ü selamla yâdetmek ne büyük mutluluk... O’nun sevgisini yüreðinde büyütebilmek ne büyük saadet...
Gerçekten de, asýrlardýr buhran ve bunalýmlar içinde kývranan beþeriyetin mutluluk ve saadeti; “ Ýnsanlýðýn Ýftihar Tablosu”nun sünnet-i seniyyelerine ittibâ etmekten geçer... Ve insanlýk, O’nun getirdiði altýn düsturlarý hayata geçirmeye, bugün her zamankinden çok daha fazla muhtaçtýr... Asrýn getirdiði problemlere çözüm arayan insanlýðýn kara bulutlarla kaplý dünyasýnýn aydýnlanmasý; O’nu yeniden tanýmak, O’na yönelmek, O’nu rehber edinmek ve O’ndan alacaðý umut kývýlcýmlarýný beþeriyetin ufkuna taþýmakla mümkün olacaktýr... Þeyh Gâlip’in:
“Sen Ahmed’i Mahmûd’u Muhammed’sin Efendim,
Hakk’tan bize Sultân-ý Müeyyedsin Efendim”
diye hitâb ettiði; þefaatçýmýz, yardýmcýmýz, müjdecimiz, kurtarýcýmýz olan “Sonsuz Nûr” bütün bir beþeriyet gibi bizleri felâha erdirilecektir...
Ufkumuzu saran sisler, kurþûni bulutlar, endiþeler ve karanlýklar kaybolur; O’nun rahmet elinden bizlere yansýyan bereket ve feyz ikliminde... Hep birlikte yeniden, yeni baþtan yenileyelim Âlem-i Ervah’taki “Elestü bi Rabbiküm”sualine verdiðimiz “Belâ” cevâbýný... Ürpertisini kalplerimizin en derin köþelerinde hissederek tâzeleyelim ahd-ü peymânýmýzý... “Gül”ün gölgesindeki topraðýn bile Gül koktuðunu hiç unutmayalým... “Gül”e sevdâmýzý eksiltmeyelim... Allah’ým! Bize O’nun sîretini öðret... O’nun yolundan gitmeyi bizlere nasip et... “..Kim Peygambere itaat ederse þüphesiz Allah’a itaat etmiþ olur..” (Nisâ 4/80) emr-i Ýlâhîsi gereðince Habîbullahý sevmek Allah(cc)’ý sevmektir... “Resûlulah’a duyulan muhabbetin derecesi îmânýn ölçüsüdür”... Bu sebeple bizlere O’nun muhabbetini lütfet...Yâ Erhame’r-Râhimîn!... O’nun aþkýný sînelerimizde bir alev deryâsý hâlinde volkanlaþtýr... Bizleri O’nun yolundan ayýrma Yâ Rabbi... Ve iki cihanda ebediyen Gülmek için, “Gül”ün gölgesinde olmayý bizlere müyesser eyle Yâ Ýlâhe’l-Âlemîn!...
O’nun gölgesinde olmak, cennet-âsâ baharlara ermektir... O’ndan medet ummak, çölde susuzluktan çatlamýþ dudaklara âb-ý hayat vermektir... O, hicranla yanan sînelerin mutluluk rüzgârýdýr... O, sonsuzluk iklîminin îtîbârýdýr... O, ümidin temsilcisidir...O, þefâat bekleyenlerin; mütebessim incisidir... O, bizim gönüllerimizin sultaný... O, bizim dertlerimizin dermaný... O, bizim kurtuluþumuzun fermaný... Bizde, O Habîb-i Kibriyâ’nýn, O Sevgililer Sevgilisi’nin eþiðine baþ koyup -yüzümüz olmasa da affýna sýðýnarak- þefkâtine muhtaç olduðumuzu, arzetmek için, Yunus Emre’nin diliyle:
“Caným kurban olsun Senin yoluna,
Adý güzel, kendi güzel Muhammed,
Þefâat eyle bu kemter kuluna,
Adý güzel kendi güzel Muhammed”
diyerek medet bekliyor, Efendimiz’den þefâat dileniyoruz...
Ey Sultanlar Sultâný! 15 asýr önce yol verdiðin sevgi kervânýna bizleri de kabul buyur... Ey Resûller Resûlü! Bizler için; kapýna Kýtmir, bastýðýn yere türâb, ayaðýna toz, tebliðine köle olmak ne büyük ümran... Senin ümmetin olma berâtýný almak ne büyük ikram... Sultaným, bizler Seni dünyada görme saadetine eriþemedik... Ama bizler, çok günahkar bir ümmet olmamýza raðmen -hakkýmýz olmasa da- rüyâlarýmýzda Seninle olmak, Senin aþkýn ve muhabbetinle dolmak istiyoruz... Cür’etimizi baðýþla Efendim... Gül Yüzünü görmemiz, þefâatine ermemiz için, bizlere de lütfeyle destur... Ne olur!..
“Ezel bezminde bir dinmez figândým Yâ Resûllalâh,
Cemâlinle ferah-nâk et ki yandým Yâ Resûllalâh...”
diye Yaman Dede’nin dizeleriyle arz-ý hâl ediyoruz...
“En Güzel”e yâr olanlara, “Gül”e gönülden baðlananlara binlerce selâm olsun...

• Din Nasihattir.

Öyle ise mü’min kardeþlerimize nasihat, edelim, incitmeden usulünce, onlarý Allah için severek ve onlardan gelecek eziyete Allah için katlanarak…

• Sizin en hayýrlýnýz Kur’an-ý öðrenen ve öðretendir…
• Kur’an okuyan mümin turunçgiller gibidir. Kokusu da güzeldir tadý da güzeldir…
• Hiçbir kimse kendi kazancýndan daha hayýrlý bir yiyecek asla yememiþtir…
• Komþusu açken tok yatan, bizden deðildir…
• Besmelesiz baþlanan iþ bereketsizdir…
• Allah ve Resulünün sevgilisi olmak isteyen; Doðru söylesin, Emanete riayet etsin komþusunu incitmesin..

Allahým Peygamber Efendimize Sonsuz Salat ve selam ederiz.. Bizleri Kendine Kul Peygamber Efendimize'de(S.A.V.) Hayýrlý Birer Ümet Eyle.......Amin.

EFENDÝMÝZ (S.A.V) ve ÞEYTAN ARASINDAKÝ DÝYALOGÝbn-i Abbas (r.a.) Hz.'inden naklen Muaz b.Cebel rivayet ediyor: -Bir gün Resululah (s.a.v.) ile beraberdik. Ansardan birinin evinde toplanmýþtýk... Tam bir cemaat olmuþtuk.
Sohbete dalmýþtýk. Bu arada, dýþarýdan bir ses geldi:
-Ev sahibi, içeridekiler, eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileðim var. Görülecek iþim var.
Bunun üzerine, herkes Resülullah (s.a.v.) Efendimizin yüzüne bakmaya baþladý. Orada ve her zaman büyük oydu,
izin ondan çýkacaktý. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, du-ruma vakýf oldu ve: -"Bu seslenen kimdir, bilir misiniz?" Buyurdu. Biz hep birden þöyle dedik:
-En iyi bilen Allah Resulüdür. Bunun üzerine Resülullah (s.a.v.) Efendimiz: -"O, lain Ýblistir.
-Þeytandýr. Allah'ýn làneti onun üzerine olsun" Buyurunca; hemen Hz. Ömer:
-Ya Resülullah, bana izin veriniz onu öldüreyim. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz bu izni vermedi; þöyle buyurdu:
-"Dur ya Ömer, bilmiyor musun ki; Ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiþtir, öldürmeyi býrak." Sonra þöyle buyurdu:
-"Kapýyý ona açýn gelsin... O, buraya gelmek için emir almýþtýr. Diyeceklerini anlamaya çalýþýnýz. Size anlatacaklarýný iyi dinleyiniz..." -Kapýyý ona açtýlar, Ýçeri girdi ve bize göründü. Bir de baktýk ki, þekli þu: Bir ihtiyar. Þaþý. Ayný zamanda köse. Çenesinde altý veya yedi kadar kýl sallanýyor. At kýlý gibi. Gözleri yukarý doðru açýlmýþ. Kafasý, büyük bir fil kafasý gibi. Dudaklarý da, bir manda dudaðýna benziyordu. Sonra, þöyle bir selam verdi:
-Selàm sana ya Muhammed; Selàm sizlere ey cemaat-ý müslimin. Onun bu selàmýna Resülullah (s.a.v.) þu mukabelede bulundu:
- "Selàm Allah'ýndýr ya lain.." Þeytan þöyle anlatmaya baþladý:
-Benim buraya geliþim, kendi arzumla olmadý. Mecburen geldim.
Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:
-"Nedir o mecburiyet?" Þeytan anlattý:
- Ýzzet sahibi Rabbýn katýndan bana bir melek geldi: ve dedi ki: Allah-ü Teàlà sana emir veriyor: Muhammed'e gideceksin. Ama düþük ve zelil bir halde. Tevazu ile.
Ona gideceksin ve àdemoðullarýný nasýl kandýrdýðýný söyleyeceksin bir bir ona. Sonra O; sana ne sorarsa doðrusunu diye-ceksin. Sonra Allah-ü Teàlà buyurdu ki:
-Söylediklerine bir yalan katarsan, doðruyu söylemezsen, seni kül ederim; rüzgàr savurur, düþmanlarýn önünde, seni rüsvay ederim. Ýþte böyle; ya Muhammed, o emir üzerine sana geldim. Arzu ettiðini bana sor. Þayet bana sorduklarýna doðru cevap vermezsem; düþmanlarým benimle eðlenecek. Þu muhakkak ki, düþmanlarýmýn eðlencesi olmaktan daha zor bir þey yoktur. Bundan sonra,
Resülullah (s.a.v.) Efendimiz þöyle sordu:
-"Madem ki, sözlerinde doðru olacaksýn. O halde bana anlat: Halk arasýnda en çok sevmediðin kimdir ?"
Þeytan þu cevabý verdi:
-Sensin ya Muhammed... Allah'ýn yarattýklarý arasýnda senden daha çok sevmediðim kimse yoktur.
Sonra senin gibi kim olabilir? Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:
-"Benden sonra, en çok kimlere buðuzlusun ve sevmezsin?" Þeytan anlattý:
-Muttaki bir gence ki... varlýðýný Allah yoluna vermiþtir. Bundan sonra, sual cevap aþaðýdaki þekilde devam etti. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu; þeytan anlattý:
-"Sonra kimi sevmezsin?"
-Kendisini sabýrlý bildiðim, þüpheli iþlerden sakýnan âlimi...
-"Sonra?.."
-Temizlik iþinde... yýkadýðý yerleri üç defa yýkamaya devam eden kimseyi.
-"Sonra?.."
-Sabýrlý olan bir fakiri ki; ihtiyacýný hiç kimseye anlatmaz...
Halinden þikayet etmez.
-"Peki, bu fakirin sabýrlý olduðunu nereden bilirsin?.."
Ya Muhammed, ihtiyacýný kendi gibi birine açmaz.
Her kim ihtiyacýný kendi gibi birine üç gün üst üste anlatýrsa, Allah onu sabredenlerden yazmaz.
Sabýrlý kimselerin iþi buna benzemez.
-Hasýlý, onun sabrýný; halinden, tavrýndan ve þikayet etmeyiþinden anlarým.
-"Sonra kim?.."
Ýblisin cevabý: -Þükreden zengin.
-"Peki, ama o zenginin þükreden olduðunu nasýl anlarsýn?.."
-Onu görürsem ki, aldýðýný helâl yoldan alýyor ve mahalline harcýyor. Bilirim ki: O þükreden bir zengindir. Resülullah (s.a.v.)Efendimiz bu defa mevzuu deðiþtirdi ve ona baþka bir sual sordu:
-"Pe ki, ümmetim namaza kalkýnca, senin halin nice olur?.."
-Ya Muhammed, beni bir sýtma tutar. Titrerim.
-"Neden öyle olursun; ya lain?.."
-Çünkü bir kul, Allah için secde edince bir derece yükselir.
-"Peki ya oruç tuttuklarý zaman nasýl olursun?.."
-O zaman da baðlanýrým. Taa, onlar iftar edinceye kadar.
-"Peki, ya hac yaptýklarý zaman nasýl olursun?.."
-O zaman da çýldýrýrým.
-"Peki, ya Kur'an okuduklarý zaman nasýl olursun?.."
-O zaman da, eririm. Týpký ateþte eriyen bir kurþun gibi.
-"Peki, ya sadaka verdikleri zaman halin nasýldýr?.."
-Ha iþte... o zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alýr eline ve beni ikiye böler.
Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sebebini sordu: -"Neden öyle testere ile ikiye biçilirsin, yâ Ebamürre?.."
-Bunun üzerine Ýblis:
-Onu da anlatayým... dedikten sonra:
-Çünkü sadakada dört güzellik vardýr. Þöyle ki:
1-Allah-ü Teâlâ, sadaka verenin malýna ihsan eyler.
2-O, sadaka veren kimseyi halkýna sevdirir.
3-Allah-ü Teâlâ, onun verdiði sadakayý, cehennemle arasýnda bir perde yapar.
4-Allah-ü Teâlâ, belâyý, sýkýntýyý ve ahlarý ondan defeder. Bundan sonra, Resülullah (s.a.v.) Efendimiz ashabý hakkýnda ona bazý sorular sordu:
-"Ebubekir için ne dersin?.."
Ýblis buna þu cevabý verdi:
-O bana, cahiliyet devrinde bile itaat etmedi... Ýslâm'a girdikten sonra nasýl bana itaat eder?
-"Peki, Ömer b. Hattab için ne dersin?." Ýblis'in buna cevabý:
-Allah'a yemin ederim ki, her gördüðüm yerde ondan kaçtým.
-"Peki Osman b.Affan için nedersin?.."
-Ondan Utanýrým... hem de çok... nasýl ki, Rahman'ýn melekleri de ondan utanýrlar...
-"Peki, Ali b. Ebütalib için ne dersin..." Ýblis onun için de þöyle dedi:
-Ah, onun elinden bir kurtulsam... O, kendi baþýna kalsa; ben de kendi baþýma kalsam...
O, beni býraksa... ben de onu býraksam... Ben onu býrakýrým; ama o beni býrakmaz. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, sorularý sorduktan ve þeytanýn verdiði cevaplar da kýsmen bittikten sonra, þöyle buyurdu:
-"Ümmetime saadet ihsan eden; seni de taa, belli bir vakte kadar þaki kýlan Allah'a hamd olsun."
Resülullah (s.a.v.) Efendimizin o cüm-lesini duyan lain Ýblis þöyle dedi:
-Heyhat, heyhat... Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldýkça, sen ümmetin için nasýl ferah duyarsýn?
Ben, onlarýn kan mecralarýna girerim. Etlerine karýþýrým. Ama onlar, benim bu halimi göremez ve bilemezler.
Beni yaratan ve baas gününe kadar bana mühlet veren Allah'a yemin ederim ki: Onlarýn tümünü azdýrýrým.
Cahillerini ve âlimlerini...Ümmilerini ve okumuþlarýný.. Facirlerini ve âbidlerini...Hasýlý, bunlarýn hiçbiri elimden kurtulamaz.
Fakat, Allah'ýn hâlis kullarýný... Evet, bunlarý azdýramam. Bunun üzerine Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:
-"Sana göre ihlâs sahibi olan muhlis kullar kimdir?..."
Bu suale Ýblis þu cevabý verdi:
-Bilmez misin? Yâ Muhammed, bir kimse ki, dirhemini ve dinarýný sever...
O, Allah için bir ihlâsa sahip deðildir.
Bir kimseyi görürsem ki; dirhemini ve dinarýný sevmez; övülmekten, methedilmekten hoþlanmaz... bilirim ki o:
Ýhlâs sahibidir... Hemen onu býrakýr kaçarým. Bir kul, malý ve övülmeyi sevdiði süre, kalbi ve dünya arzularýna baðlý kaldýðý müddet, o
size vasfýný yaptýðým kimseler arasýnda bana en çok itaat edendir.Bilmez misin ki; mal sevgisi, büyük günahlarýn en büyüðüdür. Bilmez misin ki; yâ Muhammed, baþ olma sevgisi yine büyük günahlarýn en büyükleri arasýndadýr. Ýblis anlatmaya devam etti:
-Yâ Muhammed, bilmez misin?.. Benim yetmiþbin tane çocuðum var. Bunlarýn her birini bir baþka yere tayin etmiþimdir. Sonra... o her çocuðumla birlikte yine yetmiþbin tane þeytan vardýr. Onlarýn bir kýsmýný ulemaya gönderdim. Bir kýsmýný gençlere yolladým. Bir kýsmýný da, meþayihe saldým. Bir kýsmýný da, ihtiyar kadýnlara musallat ettim. Gençlere gelince; aramýzda hiçbir anlaþmazlýk yoktur. Onlarla gayet iyi geçiniriz. Çocuklara gelince...onlarla da, bizimkiler istedikleri gibi birlikte oynarlar. Bizimkilerin bir kýsmýný da, âbidlerin baþýna dert ettim. Bir tepeden öbürüne... hep dolaþtýrýp dururlar. Öyle bir hal alýrlar ki; baþlarlar,
sebeplerden herhangi birine sövmeye.... Ýþte... böylece, onlardan ihlâsý alýrým... Onlar, bu haller ile, yaptýklarý ibadeti, ihlâssýz yaparlar gayrý... Ama,
bu hallerinin farkýnda olmazlar. Ýblis, bundan sonra aldattýðý bir rahibin hikâyesini anlatmaya geçti. Ve þöyle dedi:
-Bilmez misin, yâ Muhammed, Rahip Barsisa; tam yetmiþ yýl ihlâs ile Allah'a ibadet etti. Bu ibadetleri sonunda, ona öyle bir hal ihsan edilmiþti ki: Her dua ettiði hasta, duasý bereketi ile þifa buluyordu.
Onun peþine takýldým; hiç býrakmadým... Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küfre girdi. Bu o kimsedir ki; Allah-ü Teâlâ aziz kitabýnda, onu þöyle anlatýr:
-"....Þeytanýn hali gibidir ki; o insana:
- Kâfir ol...Dedi. Vaktaki o kâfir oldu; bu defa ona þöyle dedi:
-Ben, senden uzaðým...Ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarým."(59/16).
YALAN Bilmez misin ya Muhammed, yalan bendedir ve ilk yalan söyleyen de benim. Her kim yalan söylerse... o benim dostumdur. Her kim yalan yere yemin ederse... o benim sevgilimdir.
Bilmez misin yâ Muhammed, ben Adem'e ve Havva'ya yalan yere Allah adýna and içtim.
-"Muhakkak, ben size nasihat ediyorum." (7/16). Dedim...
Bunu yaparým; çünkü yalan yere yemin gönlümün eðlencesidir. GIYBET-KOÐUCULUK
Gýybet ve koðuculuða gelince...Onlar da, benim meyvelerim ve þenliðimdir. NÝKAH ÜZERÝNE YEMÝN ETMEK
-Her kim, telâk üzerine yemin ederse... günahkâr olacaðýndan endiþe edilir Ýsterse bir defa olsun. Ýsterse doðru bir þey üzerine olsun.
Her kim, talâký aðzýna alýrsa... taa, hakikat belli oluncaya kadar karýsý ona haram olur. Onlar bu halleri ile, kýyamete kadar meydana getirecekleri çocuklar, hep zina çocuðu olur. Aðza alýnan o talâk kelimesi yüzünden, hepsi cehenneme girer. NAMAZ
-Yâ Muhammed, namazý an bean tehir edene gelince... onu da anlatayým. O, her ne zaman ki, namaza kalkmak ister; tutarým. Ona vesvese veririm. Derim ki:
-Henüz vakit var. Sen de meþgulsün. Hele þimdilik iþine bak. Sonra kýlarsýn.
Böylece o: Vaktinin dýþýnda namazýný kýlar...Ve bu sebepten onun kýldýðý namaz yüzüne atýlýr. Þayet o kimse, beni maðlup ederse..bu sefer onun hesabýný namazýndan görmeye bakarým. O namazýn içinde iken:
-Saða bak... sola bak... Derim... O da, bakar... O ki böyle yaptý... yüzünü okþar alnýndan öperim. Bundan sonra ona:
-Sen, ebedi yaramaz bir iþ yaptýn. Derim ve böylece onun huzurunu bozarým. Sen de bilirsin ki yâ Muhammed, her kim namazda saða ve sola çokça bakarsa, Allah onun namazýný kabul etmez.
Bundan da ona maðlup olursam. Yalnýz baþýna namaz kýldýðý zaman yanýna giderim. Ve ona: Çabuk namaz kýlmasýný emrederim. O da, baþlar; namazýný çabuk çabuk kýlmaya. Týpký horozun, gagasý ile yerden bir þeyler topladýðý gibi... Bu iþi, ona yaptýrmakta da, baþarý kazanamazsam; bu sefer cemaatle namaz kýlarken onun yanýna varýrým.
Orada onun baþýna bir gem takarým...Baþýný imamdan evvel secdeden ve rükûdan kaldýrýrým...
Ýmamdan evvel de, secde ve rükû yaptýrýrým. Ýþte... o böyle yaptýðý için, kýyamet günü Allah onun baþýný eþek baþýna çevirir. O kimse, bunda da beni yenerse... Bu defa, ona namazda parmaklarýný çýtlatma-sýný emrederim. Böylece o;
Beni tesbih
edenlerden olur. Ama bu iþi ona namaz içinde yaptýrmaya muvaffak olursam. Bunda da, ona maðlup olursam. Bu sefer ona tekrar giderim. Namaz içinde iken burnuna üflerim.
Ben üfleyince, o esnemeye baþlar.
Þayet o, bu esneme esnasýnda elini aðzýna kapamazsa... onun içine küçük bir þeytan girer,
dünya hýrsýný ve dünyevi baðlarýný çoðaltýr.
Ýþte... bundan sonra o kimse: Hep bize itaat eder, Sözümüzü dinler. Dediklerimizi yapar. Þeytan bundan sonra, konuþmasýna þöyle devam etti:
-Sen, ümmetin hangi saadetinden ferah duyarsýn ki?..
Ben onlara, ne tuzaklar kurarým... ne tuzaklar.
Miskinlerine, çaresizlerine ve zavallýlarýna giderim. Namazý býrakmalarýný emrederim. Ve onlara derim ki:
-Namaz size göre deðil... O, Allah'ýn âfiyet ihsan ettiði ve bolluk verdiði kimseler içindir. Sonra da hastalara giderim:
-Namaz kýlmayý býrak. Derim... Çünkü Allah-ü Teâlâ: -"Hastalara zorluk yok...." (24/61) Buyurdu...Ýyi olduðun zaman çokça kýlarsýn. Ve böylece o, namazýný býrakýr. Hatta küfre degidebilir.
Þayet o, hastalýðýnda namazýný terk ederek ölüp giderse...Allah'ýn huzuruna çýkarken, Allah-ü Teâlâ'yý öfkeli bulur. Sonra þöyle dedi:
-Yâ Muhammed, eðer bu sözlerime yalan kattýmsa, beni akrep soksun... Sonra eðer yalan varsa...
Allah'tan dile; beni kül eylesin. Ýblis bundan sonra, konuþmalarýna devam etti ve þöyle dedi:
-Yâ Muhammed, sen ümmetin için ferah mý duyuyorsun? Halbuki ben onlarýn altýda birini dininden çýkardým. Bundan sonra... Resülullah (s.a.v.) Efendimiz ona, yani Ýblis'e kýsa kýsa bazý sorular sordu:
O da bunlara cevap verdi:
-"Ya lain, senin oturma arkadaþýn kimdir?"
-Faiz yiyen.
-"Dostun kim?"
-Zina eden.
-"Yatak arkadaþýn kim?"
-Sarhoþ.
-"Misafirin kim?"
-Hýrsýz.
-"Elçin kim?"
-Sihirbazlar.
-"Gözün nuru nedir?"
-Kadýn boþamak.
-"Sevgilin kim?"
-Cuma namazý býrakanlar.
Resülullah /s.a.v.) Efendimiz bu defa baþka bir mevzua geçti ve þöyle sordu: -"Ya lain, senin kalbini ne kýrar?"
-Allah yolunda cihada koþan atlarýn kiþnemesi...
-"Peki, senin cismini ne eritir?"
-Tövbe edenlerin tövbesi.
-"Peki, ciðerini ne parçalar, ne çürütür?"
-Gece ve gündüz, Allah'a yapýlan bol bol istiðfar.
-"Peki, yüzünü ne buruþturur?"
-Gizli sadaka.
-"Peki, gözlerini kör eden nedir?"
-Gece namazý.
-"Peki, baþýný eðdiren nedir?"
-Çokça kýlýnan cemaatle namaz.
Resülullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar bir baþka mevzua geçti ve þöy-le sordu:
-"Sana göre insanlarýn en saadet-lisi kimdir?"
-Namazlarýný bilerek kasten býrakanlar. -"Peki, sana göre insanlarýn en þa-kisi kim?"
-Cimriler.
-"Peki, seni iþinden ne alýkoyar?"
-Ulema meclisleri.
-"Peki, yemeðini nasýl yersin?"
-Sol elimle parmaklarýmýn ucu ile.
-"Peki, sam yeli estiði zaman ve ortalýðý sýcaklýk bastýðý zaman çocuklarýný nerede gölgelendirirsin?"
-Ýnsanlarýn týrnaklarý arasýnda. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz bundan sonra, bir baþka mevzuu sordu.
Ýblis de cevap verdi.
-"Rabbýndan neler talep ettin?"
-On þey talep ettim.
-"Nedir onlar, ya lain?" 1- Allah'tan diledim ki, beni âdemoðullarýnýn malýna ve evlâdýna ortak ede... Bu, ortaklýk talebimi yerine getirdi. Ki bu: -"Onlara ortak ol... Mallarýna ve çocuklarýna. Onlara vaad et. Halbuki þeytan onlara en çok gurur vaad eder" (17/64) Ayet-i Celilesi ile sabittir.
Her besmelesiz kesilen hayvan etinden yerim faiz ve haram karýþan yemekten de yerim.
Þeytandan Allah'a sýðýnýlmayan malýn da ortaðýyým.
Cinsi münasebet anýnda; Allah'a þeytandan sýðýnmayan kimse ile birlikte hanýmý ile birleþirim.
...Ve o birleþmeden hasýl olan çocuk, bize itaat eder. Sözümüzü dinler.
Her kim hayvana binerken, helâl yola gitmeyi deðil de, aksini isteyerek binerse, ben de onunla beraber binerim.
Yol arkadaþý ve binek arkadaþý olurum.
Bu da Ayet-i Kerime ile sabittir. Allah-ü Teâlâ bana þu emri verdi:
-"Onlar üzerine süvarilerinde, piyadelerinde yaygara çýkart...." (17(64) 2- Allah-ü Teâlâ'dan diledim ki: Bana bir ev vere... Bu dilediðim üzerine hamamlarý bana ev olarak verdi. 3- Diledim ki; bana bir mescid vere. Pazar yerlerini bana birer mescid yaptý. 4- Benim için bir okuma kitabý vermesini istedim. Þiirleri bana okuma kitabý yaptý. 5- Ýstedim ki; benim için bir ezan vere. Mezmurlarý verdi. 6- Diledim ki; bana bir yatak arkadaþý vere...sarhoþu verdi. 7- Diledim ki; bana yardýmcýlar vere... Bunun için de kaderiye mensuplarýný verdi. 8- Ýstedim ki; bana kardeþler vere. Mallarýný boþ yere israf edenleri verdi. Bir de masiyet yoluna para harcayanlarý.
Bunlar da þu Ayet-i kerime ile sabittir:
-"O kimseler ki; mallarýný boþ yere harcarlar... Onlar þeytanýn kardeþleri olmuþlardýr..." (17/27)
Bir ara Resülullah (s.a.v.) Efendimiz þöyle buyurdu:
-"Eðer söylediklerini, Allah'ýn kitabýndaki âyetlerle ispat etmeseydin. Seni tasdik etmezdim." Bundan sonra iblis þöyle devam etti:
9- Yâ Muhammed, Allah'tan diledim ki, âdemoðullarýný ben göreyim; ama onlar beni görmeyeler.
Bu dileðimi de yerine getirdi. 10- Diledim ki; âdemoðullarýnýn kan mecralarýný bana yol yapa... Bu da oldu. Böylece ben, onlar arasýnda akýp giderim... gezerim... hem nasýl istersem... Bütün bu isteklerimi verdi. -"Hepsi sana verildi." Buyurdu... Ve ben bu hallerimle iftihar ederim. Sonra... Þunu da ekleyeyim ki; benimle beraber olanlar, seninle beraber olanlardan daha çoktur.
-Ýþte...böylece kýyamete kadar. Âdemoðullarýnýn ekserisi benimle beraber olurlar. Bundan sonra Ýblis þöyle anlattý:
-Benim bir oðulum vardýr...
Adý: ATEME'dir. Bir kul, yatsý namazýný kýlmadan uyursa... gider; onun kulaðýna bevleder...
Eðer böyle olmasaydý; imkân yok, insanlar, amazlarýný eda etmeden uyuyamazlardý. Benim bir oðulum daha vardýr ki; onun adý da; MÜTEKAZÝ'dir... Bunu vazifesi de; yapýlan gizli amelleri yaymaya çalýþmaktýr. Meselâ: Bir kul, gizli bir taat iþlerse... ve bu yaptýðýný da gizlemeye çalýþýrsa... MÜTEKAZÝ onu dürter...
En sonunda o gizli amelin yayýlmasýna ve açýða çýkarmaya muvaffak olur.
Böylece: Allah-ü Teâlâ o amel sahibinin yüz sevabýnýn doksan dokuzunu imha eder... biri kalýr.
Çünkü, bir kulun yaptýðý gizli bir amel için tam yüz sevap verilir. Sonra... benim bir oðlum daha vardýr ki; onun adý da KÜHAYL'dir.
Bunu iþi de insanlarýn gözlerini sürmelemektir. Bilhassa, ulema meclisinde ve hatip hutbe okurken.
Bu sürme onlarýn gözüne çekildi mi uyuklamaya baþlarlar. Ulemanýn sözlerini iþitemezler. Böylece hiç sevap alamazlar. Bundan sonra Ýblis þöyle anlattý:
- Hangi kadýn olursa olsun... Onun kalktýðý yere þeytan oturur... Sonra her kadýnýn kucaðýnda mutlaka bir þeytan durur... Ve onu, bakanlara güzel gösterir. Sonra o kadýna bazý emirler verir.
Meselâ:
- Elini kolunu dýþarý çýkar; göster. Der... O da, bu emri tutar... Elini, kolunu açar, gösterir.
Bundan sonra, o kadýnýn haya perdesini týrnaklarý ile yýrtar. Ýblis, bundan sonra; Resülullah (s.a.v.) Efendimize kendi durumunu anlatmaya baþladý:
-Yâ Muhammed, bir kimseyi delâlete sürüklemek içim elimde bir imkân yoktur.
Ben, ancak vesvese veririm ve bir þeyi güzel gösteririm... o kadar.
Eðer delâlete sürüklemek elimde olsaydý; yeryüzünde:
- Allah'tan baþka ilâh yoktur ve Muhammed Allah'ýn Resülüdür. Diyen herkesi, oruç tutaný ve namaz kýlaný hiç býrakmazdým. Hepsini delâlete düþürürdüm.
Nasýl ki; senin elinde de, hidayet nevinden bir þey yoktur. Sen ancak Allah'ýn teblið eden Resulüsün. Þayet hidayet elinde olsaydý; yeryüzünde tek kâfir býrakmazdýn. Sen, Allah'ýn halký üzerine bir hüccetsin... ben de,
kendisi için ezelde þekavey yazýlan kimselere
bir sebebim. Said olan kimse, taa, ana karnýnda iken saiddir. Þaki olan da, yine ana karnýnda iken þakidir.
Saadet ehli kýlan Allah... Þekavet ehli kýlan da Allah. Bundan sonra... Resülullah (s.a.v.) Efendimiz þu Ayet-i Kerimeyi okudu:
-"Bunlar, taa, sonuna kadar böyle deðiþik þekilde devam eecek... Ancak Rabbýn esirgedikleri hariç..." (11/119)
-"Allah'ýn emri behemehal yerini bulan bir kaderdir..." (33/3 Bundan sonra, Resülullah (s.a.v.) Efendi-miz, Ýblis'e þöyle buyurdu:
-"Ya Ebamürre, acaba senin bir tövbe etmen ve Allah'a dönmen mümkün deðil mi? Cennete girmene kefil olurum...
Söz veririm..." Bunun üzerine Ýblis þöyle dedi:
-Yâ Resülullah, iþ verilen hükme göre oldu... Kararý yazan kalem de kurudu... Kýyamete kadar olacak iþler olacaktýr. Seni Peygamberlerin efendisi kýlan, cennet ehlinin hatibi eyleyen ve seni halký içinden seçen ve halký arasýnda bir gözde yapan, beni de þakilerin efendisi kýlan ve cehennem ehlinin hatibi eyleyen Allah'týr. Ve O: Bütün noksan sýfatlardan münezzehtir. Ve Ýblis, cümlelerini þöyle tamamladý:
-Ýþte... bu söylediklerim, sana son sözümdür... Ve bütün söylediklerimi de doðru söyledim.
Evvel, âhir, zahir, batýn, âlemlerin Rabbý olan Allah'a hamd olsun. Efendimiz Muhammed Nebiye Allah selât eylesin.
Keza onun âline de... ashabýna da... Amin!


(Okumanýzý tavsiye ederim)

Hz.Peygamber Sevgisinin Alametleri
Hz.Peygamber (sav)’i gerçekten seven bir müminde bulunmasý gereken bazý vasýflar vardýr. Bunlarý þöyle sýralayabiliriz:
1. Hz.Peygamber (sav)’in sünnet-i seniyyesine uymak; O’nun hayat tarzýna hayatýmýzý uydurmak. Nitekim Cenab-ý Allah:
“Andolsun ki Allah’ýn Resulünde sizin için, Allah’a ve âhiret gününe kavuþmayý umanlar ve Allah’ý çok zikredenler için güzel bir örnek vardýr.” (Ahzab, 33/21.) buyurmaktadýr.
Allah’ýn rýzasý ve sevgisi Hz.Peygamber (sav)’in sünnetine uymakla elde edilebilir. Bir müminin en büyük ideali, kendisini Allah’a sevdirmektir. Yani O’nun rýzasýný kazanmak, gazabýndan korunmaktýr.
Allah’ý sevenler, “Ben özümü Allah’a teslim ettim, bana uyanlar da öyle.” (Al-i Ýmran, 3/20.) diyen ve bu ilahî emri teblið eyleyen Resulullah’a karþý gelmemek ve onun gibi ihlas ve samimiyetle, “Ben özümü Allah’a teslim ettim.” deyip dininde ve þeriatýnda ona ve onun öðretim ve bildirilerine uymak ve onu örnek almak lazým gelir. Bunun zýddý, “Ben Allah’ý severim, ama emrini dinlemem, O’nun sevdiðini sevmem, O’nu sevenleri, O’nun yolunu gösterenleri, O’nun seçip gönderdiklerini sevmem, onlara benzemek istemem.” demektir ki, bu da, “Ben kendimden baþka bir þey sevmem, tevhid yolunda yürümek istemem.” demektir. Allah’ýn Resulüne uymak istememek, Allah’ý sevmemek ve rahmetinden mahrum olmaktýr.
Allah’ýn veli kullarýndan olan Sehl b.Abdullah et-Tüsterî þöyle demektedir: “Allah’ý sevmenin alameti, Kur’an’ý sevip anlamaktýr. Kur’an’ý sevmenin alameti, Rasulullah Efendimizi sevmektir. Rasulullah’ý sevmenin alameti, O’nun sünnetini severek yerine getirmektir.”
“Allah’ý, Kur’an’ý, Peygamberi ve Sünnetini sevmenin alameti ise, ahireti sevmek ve ona hazýrlanmaktýr. Ahireti sevmenin alameti, kendini bilip sevmektir. Kendini sevmenin alameti, dünyanýn aldatýcý, oyalayýcý yanlarýný sevmemektir. Bunun da alameti, insaný amaca ulaþtýracak kadar rýzký helâl yoldan elde etmektir.” (Yýldýrým, Celal, Ýlmin Iþýðýnda Asrýn Kur’an Tefsiri, Anadolu Yay., Ýzmir, trs, II, 884.)
2. Hz.Peygamber (sav)’in sözünü kabul edip, hükmüne razý olmak. Bir ayet-i kerimede Yüce Allah þöyle buyuruyor: “Hayýr; Rabbine andolsun ki aralarýnda çýkan anlaþmazlýk hususunda seni hakem kýlýp, sonra da verdiðin hükme karþý, içlerinde hiç bir sýkýntý duymaksýzýn (onu) tam manasýyla kabullenmedikçe iman etmiþ olamazlar.” (Nisâ, 4/65.)
Yüce Allah bu ayette þu üç noktaya dikkatimizi çekiyor:
a. Her meselede Rasulullah’ýn hakemliðine baþvurmak.
b. O’nun verdiði hükümden dolayý içimizde hiçbir sýkýntý ve rahatsýzlýk duymamak.
c. Tam bir teslimiyetle O’na boyun eðmek.
Kur’an-ý Kerim, müminlerin mutlak teslimiyetten öte baþka bir tercih haklarýnýn da olmadýðýný kesin bir ifade ile haber veriyor:
“Mümin bir erkek ve kadýn için, Allah ve Resulü bir iþe hüküm verdiði zaman, artýk onlar için hiç bir tercih hakký yoktur...” (Ahzab, 33/36.)
3. Ýnsanlar arasýnda O’nun dini olan Ýslamý yaymak, tevhid bayraðýný yükseltmek ve Yüce Allah’ýn kesinlikle izin vermediði putperestliði ortadan kaldýrmak.
4. Ýyiliði emretmek, kötülükten sakýndýrmak, Allah için, kitabý için, Peygamberi için ve bütün Müslümanlar için nasihatte bulunmak. Nitekim Ümmet-i Muhammed’in en hayýrlý ümmet olmasýnýn sebeplerinden birinin, iyiliði emretmeleri ve kötülükten sakýndýrmalarý olduðunu Yüce Allah þöyle açýklamaktadýr:
“Siz, insanlar için çýkarýlmýþ en hayýrlý bir ümmetsiniz. Ýyiliði emreder, kötülükten sakýndýrýr ve Allah’a iman edersiniz...” (Al-i Ýmrân, 3/110.)
5. Hz.Peygamber (sav)’in güzel ahlâkýyla ahlâklanmak ve bütün kötü ahlâk ve davranýþlardan sakýnmak. Çünkü Sevgili Peygamberimiz; “Ben güzel ahlâký tamamlamak için gönderildim.”buyurmaktadýr. (Tirmîzî, Hüsnü'l-Huluk, 8.)
Hz.Peygamber’in yolundan gitmek, onun ahlâkýyla ahlâklanmakla olacaðýna göre, herkesin kendisini, yaptýklarýný ve kimin yolundan gittiðini ve kimin ahlâkýyla ahlâklandýðýný bilmesi ve kontrol etmesi lazýmdýr.
Ýstiklal Marþý Þairimiz:
Ey dipdiri meyyit! Ýki el bir baþ içindir,
Davransana eller de senin, baþ da senindir. (Ersoy, Mehmet Akif, Safahat, Ýst, trs, I, 400.) demektedir. Gerçekten, eller bizim elimizse ve taþýdýðýmýz baþ da bizim diyebiliyorsak, baþýmýzý iki elimizin arasýna alýp, biz neyiz ve kimin yolundayýz diye düþünmemiz lazýmdýr.
6. Hz.Peygamber (sav)’e saygý ve hürmet göstermek. Sahâbîler (Allah onlardan razý olsun) Hz.Peygamber (sav)’e saygýlarýndan dolayý seslerini O’nun sesinden fazla yükseltmezlerdi. Hz. Peygamber (sav)’e bu derece saygý ve hürmet gösterirlerdi. Nitekim Yüce Allah: “Ey inananlar, seslerinizi, Peygamberin sesinin üstüne çýkarmayýn, birbirinizle yüksek sesle konuþtuðunuz gibi onunla da öyle yüksek sesle konuþmayýn, yoksa siz farkýnda olmadan, amelleriniz boþa gider.” (Hucurât, 49/2.) buyurmaktadýr.
7. Hz.Peygamber (sav)’e daima salat ve selamda bulunmak. Zîrâ Yüce Allah bu hususta þöyle buyurmaktadýr:
“Allah ve Melekleri, Peygambere salât etmekte (onun þerefini gözetmeye, þânýný yüceltmeye özen göstermekte) dir. Ey inanlar! siz de O’na salât edin, (O’nun þânýný yüceltmeye özen gösterin) içtenlikle selam edin (O’na esenlik dileyin.)” (Ahzâb, 33/56.)
Yüce Allah, bu ayet-i kerimede bütün müminlere Peygamberine salât ve selâm etmelerini emretmekte ve O’na saygý göstermelerini istemektedir. “Allahümme Salli alâ Muhammed.” demek salât, “Esselâmü aleyke eyyühen-nebiy.” demek selamdýr. Hz. Peygamber (sav)’den rivayet edilen çok sayýda Salavât-ý Þerife vardýr. Bunlarý okumak, mümkün olduðu kadar çok salãt ve selâm getirmek, Peygamber (sav)’in sevgisini celb eder, þefaatine sebep olur.
Ýþte Hz.Peygamber (sav)’i gerçekten seven her Müslümanda bu vasýflarýn bulunmasý gerekir. Aksi halde insan tam manasýyla imanýn meyvesinden istifade edemez ve Hz. Peygamber (sav)’in þefaatine nâil olamaz

SÜNNET ÝNKARCILARININ BAHANELERÝ

http://www.gulistandergisi.com/resimler/R629501.jpg. Bu yazýmýzda Hz. Peygamber’i (s.a.v.) aradan çýkarmak demek olan sadece bir ‘nakilci’ olduðu iddiasýný ele alacaðýz.

Resulullah’ýn Sadece Kelamý Nakleden Olduðu Ýddiasý

Sünneti inkar edenlerin bir baþka iddiasý da Hz. Muhammed’in (s.a.v.) sadece bir nâkil-i kelâm, diðer bir ifâdeyle bir "postacý" olduðu, vazifesinin, sadece Kur'ân'ý tebliðden ibaret bulunduðudur.

Kur'ân'ýn dýþýnda hüküm kaynaðý tanýmamanýn idarede büyük sýkýntýlar çýkaracaðýný, yöneticilerin ihtiyaca cevap veremeyeceklerini ifâde eden Hayri Kýrbaþlýoðlu, sonraki cümlelerinde baðlayýcý hükümlerin Kur'ân'la sýnýrlý olduðunu savunanlara, günümüzde Kur'ân'ýn temas etmediði konularýn nasýl çözüme kavuþturulacaðýný sorduktan sonra iddia sahiplerinin bu suâle ancak þöyle cevap verebileceklerini söyler:

"Evet, mutlak baðlayýcý olan Kur'ân'dýr. Kur'ân'ýn Hz. Peygamber dönemiyle mukayese edilemeyecek ölçüde geliþmiþ ve karmaþýk bir hal almýþ olan çaðýmýzýn toplumsal meselelerine, hazýr çözümler sunmasýnýn söz konusu olamayacaðý da bir gerçektir. Bu durumda yapýlmasý gereken, bizim Kur'ân'ý yorumlayarak, bu meselelere çözüm getirmemizdir."

Onlarýn tek cevabýnýn ancak bu olacaðýný yineledikten sonra, þöyle der: "Kur'ân'da, açýkça çözümü bulunmayan meselelerin çözümü için kendimize Kur'ân'ý yorumlama yetkisi tanýmak, aslýnda Kur'ân dýþýnda yeni çözümler ortaya koymak demektir.

Halbuki sünnetin fonksiyonu da bundan farklý deðildir. Þimdi bu durumda biz sünneti reddetmekle, kendimize tanýdýðýmýz Kur'ân'ý yorumlama ve Kur'ân'da olmayan yeni çözümler ortaya koyma yetkisinden, Hz. Peygamber'i mahrum býrakmýþ oluyoruz ki, bunu akla getirmek dahi insaf sýnýrlarýný aþmak anlamýna gelir. Bu ise kýsaca þudur:

'Hz. Peygamber, naklettiklerini yorumlama ve ondan ilham alýp yeni çözümler ortaya koyma yetkisi olmayan bir nakilci veya postacýdýr; onun naklettiklerini yorumlama yetkisi ise onun deðil, bizimdir.' Bu tür bir düþünce açýkça haddi aþmaktýr ve bu bakýmdan ciddiye alýnmasý dahi söz konusu olamaz." (1)

Diðer taraftan, çeþitli âyetlerden, Resulullah’ýn sadece "nakilcilik" deðil, naklettiðini "öðretme" görevinin de bulunduðu anlaþýlmaktadýr. Meselâ o âyetlerden birisi þudur:

"Andolsun ki, Allah, onlar arasýndan, âyetlerini okuyan, kendilerini kötülüklerden arýndýran, onlara Kitap ve hikmeti öðreten bir peygamber göndermekle, insanlara lütufta bulunmuþtur." (2)

Burada bu âyet üzerinde iki noktaya dikkat çekmek istiyoruz:

Birincisi, âyette geçen hikmetin, Kur'ân dýþýnda bir þey olduðu, âyete ilk bakýþta açýkça anlaþýlmaktadýr. Demek ki, Peygamber Efendimiz, ümmetine Kur'ân'ýn dýþýnda baþka bir þey öðretmektedir. Onun Kur'ân'ýn dýþýnda öðrettiði tek þey ise hadis ve sünnet olarak bilinen "hikmet" deryasýdýr.

Diðer bir husus, âyette; "Kitap ve hikmeti öðreten" buyurulmaktadýr. Demek oluyor ki, Peygamber Efendimizin görevi, iddia edildiði gibi. sadece Kur'ân'ý nakletmek deðil, ayný zamanda onu öðretmektir de. Resûlullah (s.a.v.) hem Kur'ân'ý teblið, hem de onu Öðretme vazifesini en güzel bir þekilde yaparak, âyetlerin kapalý yerlerini açýklamýþ, yanlýþ anlaþýlan mânâlarý düzeltmiþtir.

Resûlullah’ýn naklettiðini "öðretme" görevinin yaný sýra, bir de açýklama vazifesi vardýr. Bunu da þu âyetlen öðreniyoruz: "(Kendilerine indirileni) onlara açýklamasý için, Biz her peygamberi mutlaka kendi kavminin diliyle gönderdik." (3)

Bir metni açýklama, o metinde bulunmayan bir takým ek bilgilerle yapýlýr. Nitekim Peygamberimiz de ümmetine, Kur'ân'ý açýklamýþtýr. Bu açýklamalar bâzý kelimelerin mânâlarý ile ilgili olabildiði gibi, Kur'ân'da farz kýlýnan namazýn nasýl kýlýnacaðý, orucun nasýl tutulacaðý, zekâtýn nasýl verileceði gibi hususlarla da ilgili olabilir.

Netice, Resûlullah (s.a.v.) sadece bir "nakilci" diðer bir ifâdeyle "postacý" deðildir. Zaten bir peygamberin teblið ettiði hükümleri sadece nakletmekle yetinmesini, onu öðretme ve açýklama görevinin olmamasýný düþünmek, mümkün deðildir. Onlar teblið ettikleri hükümleri öðretmiþler, açýklamýþlar, uygulamýþlar, uygulamalarý da kontrol etmiþlerdir.

Sünnetin Baþlangýçta Yazýlmamýþ Olmasý



Hadislere þüphe iras etmek isteyenlerin üzerinde durduklarý bir husus da, Peygamberimiz zamanýnda hadislerin yazýlmadýðý, hadislerin yazýya dökülmesinin çok geç tarihlerde gerçekleþtiði iddiasýdýr.

Onlara göre hadisler gerçekten önemli olsa idi, Resûlullah (s.a.v.) Kur'ân'ý yazdýrdýðý gibi, hadislerin yazýlmasýna da karþý çýkmaz, yazý ile kayda geçirmez miydi?

Mevdudî'nin böylelerine verdiði güzel bir cevabý iktibas etmek istiyoruz: "Hadisi inkar edenler, bu soruyu büyük bir tantana ile sorarlar ve bunun genellikle karþý tarafý cevapsýz býrakacaðýný veya susturacaðýný sanýrlar. Zannediyorlar ki, Kur'ân-ý Kerim, resmen yazdýrýldýðý için korunmuþtur; hadisler ise bizzat Resûlullah (s.a.v.) tarafýndan kayda geçirilmediði için korunamamýþtýr. Ama ben kendilerine soruyorum, eðer Resûlullah (s.a.v.) Kur'ân'ý yazdýrýp býraksaydý ve binlerce kiþi bunu ezberleyip sonraki kuþaklara aktarmamýþ olsaydý, yazýlý belgeler, daha sonraki kuþaklar için Hz. Peygamber'in yazdýrdýðýnýn aynýsý olduðunun ispatý olabilir miydi? Gerçek þu ki, böyle bir þeyin ispatý, önemli bir problem olarak çýkardý. Çünkü, bir takým insanlar, Hz. Peygamber'in (s.a.v.) bu kitabý gözlerinin önünde yazdýrdýðýna dair þahitlik etmedikçe, bu yazýlý kitabýn güvenilir olmasý þüpheli olurdu…”

"Bugün dünyada, Hz. Peygamber Efendimizin (s.a.v.) yazdýrmýþ olduðu Kur'ân'ýn tek bir nüshasý dahi yoktur. Ama bu durum, kutsal kitabýn güvenilir ve doðru olmasýný zerre kadar etkilemez; zira sürekli ve kesintisiz þifahî rvayetlerden, güvenilir oluþu sabittir.”

“Kaldý ki, Resûlullahýn (s.a.v.) Kur'ân'ý bizzat yazdýrmýþ olduðu da rivayetlerden (hadislerden) anlaþýlmakta, bununla ilgili herhangi bir belge bulunmamaktadýr. Böyle bir belge bulunsa bile, onu Hz. Peygamber'in (s.a.v.) yazdýrmýþ olduðu kesin olarak ispatlanamaz. Onun için bu beylerin yazýlý bir belgeye bu kadar önem vermeleri yersizdir, hatta tamamen yanlýþtýr.”

http://www.gulistandergisi.com/resimler/R629502.jpg"Hz. Peygamber, kendi sünnetleri üzerinde bina edilmiþ olan koca bir toplum meydana getirmiþti. Ki, bu toplumun yaþantýsýnýn her yönünde kendi emir ve öðretilerinin damgasý vardý. Bu toplumda Resûlullahýn (s.a.v.) sözlerini dinlemiþ, iþlerini görmüþ ve talimatýna uygun olarak talim ve terbiyeden geçmiþ binlerce kiþi vardý. Bu toplum daha sonraki kuþaklara bu izleri aktardý ve aþamalý olarak onlardan bize geldi... Kaldý ki, hadislerin bütünüyle, kayda geçirilmediði de doðru deðildir..." (4)

Bilhassa, müsteþriklerden (Batýlý araþtýrmacýlar, bilim adamlarý) kaynaklanan bu iddiaya cevap olarak burada Prof. Dr. Ýsmail Lütfi Çakan'ýn da bir deðerlendirmesine yer vermek istiyoruz.

Çakan, hadis ve sünnetin bir baþka millette eþi ve benzeri görülmeyen bir kesinlikle tespit ve nakledilmiþ olmasý, batýlý ilim çevrelerini çok rahatsýz ettiðini söyledikten sonra, sözlerine þöyle devam ediyor:

"Hiç þüphesiz, doðru olarak anýnda kaydedilmiþ ve iyi muhafaza edilmiþ yazýlý metinlere göre, þifahî rivayetler daha az emniyet telkin edecektir. Ancak bu, hiçbir zaman, yazýlý beyanlarýn her türlü tehlikeden uzaklýðý garantisi olarak yorumlanamaz.”

“Þifahî rivayetler için düþünülen güven kýrýcý hususlara eþ, yazýlý vesikalar için de birçok noktadan endiþe belirtmek mümkündür. Nitekim günümüz basýný konuya ait duyulabilecek endiþenin boyutlarýna örnek vermektedir. Bu da göstermektedir ki, mesele rivayetin yazýlý yada þifâhi olmasý deðil, o rivayeti nakleden kiþinin þahsiyeti, inanç deðerleri ve mensup olduðu kültür çevresidir. Bu çok önemli noktalan görmezden gelerek, yada kasten dikkatten kaçýrarak güveni, vesikaya baðlamak ve bu noktadan hareketle bir takým sonuçlara varmaya çalýþmak ilmî dürüstlük ve ciddiyetle baðdaþmamaktadýr."

Daha sonra sünnetin yazýlý olarak nakledildiðinin de birçok belgesi bulunduðuna dikkat çeken sayýn Çakan, þifâhi rivayetlere güvenmenin sakýncalý taraflarýný ortaya koyan Güstav Lö Bon'un bir itirafýna yer veriyor. O da þudur:

"Geçmiþ zamanlara âit hadiselerin tefsirinde hata menbalarýnýn (sebeplerinin) en mühimlerinden biri, müelliflerin o zamanlarýn vak'alarýný bugünün fikriyle izaha tevessül etmeleridir.

Hz. Peygamber'in Kur'ân'dan Baþka Mu'cizesi Olma­dýðý Düþüncesi

Bir kýsým hadisleri kabul etmeyenlerin bir baþka gerekçeleri de, Resûlullah’ýn (s.a.v.) Kur'ân'dan baþka mu'cizesinin olmadý­ðý iddiasýdýr. Böyleleri, Allah'ýn Peygamber Efendimize ihsan et­tiði yegâne mucizenin Kur'ân olduðunu, dolayýsýyla, hadis ki­taplarýndaki mu'cize haberlerinin sonradan uydurulduðunu iddia ederler. Bunlar iddialarýna gerekçe olarak da þu âyeti gösterirler:

"Kendilerine bir mu'cize geldiðinde ona iman edeceklerine dâir, var güçleriyle Allah'a yemin ettiler. De ki: 'Mu'cizeler Al­lah katýndadýr.' Ýstedikleri mu'cize kendilerine geldiðinde, yine iman etmeyeceklerinin siz farkýnda deðil misiniz? (5)

Oysa burada, mucizenin Allah katýnda olduðu ifâde edilmek­tedir. Elbette mucize, Ancak Allah'ýn izni ile gösterilebilir. Bu âyet hiçbir zaman Resûlullah’ýn Kur'ân dýþýnda mu'cize göster­mediðine delil olamaz. Kaldý ki, Kur'ân, Hz. Nuh, Hz. Ýbrahim, Hz. Salih, Hz. Mûsâ, Hz. Ýsâ gibi, önceki peygamberlerin göster­dikleri mucize haberleri ile doludur. Mucize nübüvvetin bir ge­reði olduðuna, önceki peygamberler pek çok mu'cize gösterdik­lerine, Hz. Muhammed (sallahu aleyhi vessellem) Efendimiz de bir peygamber, hem de son peygam­ber olduðuna göre, onun Kur'ân dýþýnda bir mucize göstermedi­ðine hükmederek, Resûlullahýn mucizelerini bildiren hadisleri reddetmek, akýlla ve insafla baðdaþmaz. Evet, Peygamberimiz bi­ne yakýn mucize göstermiþtir. Bunlarýn birçoðu hadis kitaplarýn­da manevî mütevatir þeklinde nakledilmiþtir.

Kaynaklar:

1- Doç. Dr. Hayri Kýrbaþlýoðlu, Ýslam Düþüncesinde Sünnet, 196.

2- Al-i Ýmran Suresi, 3;164.

3- Ýbrahim Suresi, 14;4.

4- Mevdudi, Sünnetin Anayasal Deðeri, 128, 129.

5- En’am Suresi, 6;109.

AHÝRETÝN ZENGÝNÝ OLMAK

http://www.gulistandergisi.com/resimler/R653102.jpg

Efendimizin (sav) güzel kokusu

Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem güzel kokuyu çok severdi. Her hangi biri, güzel kokulu bir þeyi hediye gönderdiðinde hiç bir zaman geri çevirmezdi.

Sahabe-i Kiram efendilerimiz radiyallahu anhum þöyle diyorlardý:
“Allah Resulü, hangi sokaktan geçse, orasý güzel kokuyla dolardý.” (Tirmizi)

Efendimizin konuþmasý ve gülümsemesi

Hz. Peygamber (sav)’in konuþmasý; son derece tatlý ve gönül okþayýcý idi. Tane tane konuþur, her cümlesini dinleyenler tarafýndan anlaþýlmasý için ayrý ayrý kurgulardý. Vurgulamak istediði bir sözü, üçer kez söyleme adeti vardý. Konuþma sýrasýnda, çoðunlukla gözlerini gökyüzüne çevirirdi. Sesi yüksekti.

Hz. Hatice annemizin önceki kocasýndan Hind adýnda bir oðlu vardý. Çok güzel bir üslupta konuþurdu. Bir þeyi gözler önünde canlandýrýrcasýna anlatýrdý.

Hz. Hasan bir gün ona: “Hazreti peygamber (sav) nasýl konuþurdu?” diye sorunca, þöyle cevap verdi: “Hz. Peygamber (sav) daima düþünen bir insan olarak görülürdü. Çoðu kez sessiz durur, hiçbir zaman gereksiz yere konuþmazdý. Her cümleyi ayrý ve net söylerdi. Eliyle iþaret ederken bütün elini kaldýrýr, bir þeye hayret ettiðinde avucunun içini çevirir, konuþma sýrasýnda bazen elini elinin üstüne vurur, bazen keyiflenir, sevindiðinde gözlerini yere çevirirdi. Çok az güler, güleceði zaman tebessüm ederdi. Ýþte bu onun gülmesi idi.” (Tirmizi)

Abdullah b. Haris þöyle demiþtir: “Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’den daha çok tebessüm eden bir kimseyi görmedim.”

Bilindiði gibi tebessüm sessiz olarak gülümsemek anlamýna gelir.

Peygamberimiz’in (sav) cömertliði

Hz. Peygamber (sav)’in cömertliði, karakterinin ayrýlmaz bir parçasýydý. Cömertlik hususunda Hazreti Peygamber gibisi yoktur. Nitekim, Ýbni Abbas (ra) þöyle demiþtir: “Hz. Peygamber (sav) insanlarýn, en cömerdi idi. Özellikle ramazan aylarýnda daha cömert olurdu. (Buhari)

Abdullah bin Ömer de þöyle demiþtir: “Hz. Peygamber (sav)’den daha cömert birini görmedim!”

Peygamberimiz de cömertliðin her türlüsü; Allah yolunda, Allah’ýn dinini açýklamak, Allah’ýn kullarýný doðru yola sevketmek, (ademoðlunun) açlarýný doyurmak, cahillerini öðütlemek, haceti olanlarýn hacetini görmek, yararlanacaklarý, her türlü yararlandýrmak ve aðýrlýklarýna tahammül etmek gibi ilim, mal ve nefis cömertliðinin hepsi kendisinde mevcud idi.

Ebu Zer radiyallahu anh þöyle anlatmýþtýr: Hz. Peygamber (sav)'le beraber Medine'de taþlýk yerde dolaþýyorduk. Karþýmýza Uhud daðýnýn geldiði bir yerde:

"Ebu Zer!" dedi. "Buyur Ya Resulallah!" dedim. Þöyle buyurdu: "Þu Uhud daðý kadar altýným olsa, borcumu ödemek için ayýrttýðýmdan gerisini üç gün geçmeden, Allah'ýn (fakir) kullarýna böyle, böyle, böyle daðýtýrým." dedi ve bunu derken de saðma, soluna ve arkasýna iþaret ediyordu. Biraz yürüdükten sonra da þöyle buyurdu: "Bu dünyada zengin olanlar kýyamet gününde fakirlerdir." Saðýna, soluna ve arkasýna iþaret ederek: "Ancak böyle, böyle, böyle (fakirlere ve hayýr yerlere) infak edenler, ahirette de zenginlerdir. Onlar da çok azdýr." buyurdu. (Buhari, Müslim)

Peygamberimizden bir þey istenildi mi, asla "Yok!" demezdi. Bir gün birkaç Ensarî Hz. Peygamber (sav)'den bir þeyler istemiþti. Hz. Peygamber (sav) de verdi. Tekrar istediler. Hz. Peygamber (sav) tekrar verdi. Hz. Peygamber (sav) para bitinceye kadar vermeye devam etti. Ama onlardan biri buna raðmen gelip yine bir þeyler istedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (sav): "Bende bir þeyler kalmýþ olsaydý, onu senden esirgeyerek yanýmda tutmazdým." buyurdu. (Buhari)

Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in bunun gibi güzel huylarý pek çoktur. Her müslümanýn bunlarý öðrenmesi ve Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e mutabaat yapmasý gerekir. Böylece, dünyada ve ahirette felaketlerden, sýkýntýlardan kurtulmak ve o iki cihan efendisinin þefaatine kavuþmak nasip olur. Cömertliðin zýddý olan cimrilik; Allah-u Zülcelal'in gazabýna sebep olan çirkin bir sýfattýr. Bu sýfat, sahibini hem dünyada hem de ahirette periþan eder.

http://www.gulistandergisi.com/resimler/R653101.jpg

Efendimiz (sav)'in Allah sevgisi

Saðlam rivayetlerde þöyle bildirilmektedir: "Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem geceleri o kadar uzun süre kýyamda dururdu ki, mübarek ayaklarý þiþerdi. Bunu gören bazý sahabe: "Ey Allah Resul’ü, Allah seni zaten baðýþlamýþtýr. Bu kadar eziyete niçin katlanýyorsunuz?" deyince Hz. Peygamber (sav): "Ben de Allah'a çok þükreden bir kul olmayayým mý?" buyurdu. (Buhari, Müslim)

Bazý alimler þöyle demiþlerdir: "Ýnsanlar, Hz. Peygamber (sav)'in o kadar fazla ibadet ediþini Allah korkusundan sanýyorlardý. Çoðuna göre O, günahtan arýndýrýlmýþ olduðu için böylesine aðýr ibadetlere katlanmak zorunda deðildi.
Hz. Peygamber (sav) verdiði cevapla bu þüpheyi gidererek, bunun sebebinin Allah korkusu olmayýp, Allah sevgisi olduðunu bildirmiþtir."

Yine rivayet edildiðine göre, Hz. Peygamber (sav) geceleyin kalkar, ara sýra dua ve niyazda bulunur, bazen mezarlýða gider ve: "Gece yarýsýnýn sessizliðinde Allah Teala (rahmetiyle) dünya semasýna iner." buyururdu. (Buharý, Müslim, Ýbn Mace)

Hz. Peygamber çoðu zaman þöyle dua ederdi: "Allah'ým! Senden sevgini ve seni sevenlerin sevgisini ve senin sevgine ulaþtýracak ameli talep ediyorum. Allah'ým! Senin sevgini nefsimden, ailemden, malýmdan, soðuk sudan daha sevimli kýl." (Tirmizi)

Ýþte Hz, Peygamber (sav) böyle dua etmiþ ve Allah-u Teala'dan sevgisini ve Allah'ý sevenlerin sevgisini talep etmiþtir. Biz de Hz. Peygamber (sav)'e mutabaat yaparak, Allah-u Zülcelal’den sevgisini ve O'nu sevenlerin sevgisini istersek, inþallahu teala bizlere bu sevgiyi verecektir.

Kaynak: Seyda Muhammed Konyevi (ks), Örnek Ýnsan ‘Hz. Muhammed (sav); Reyhani Yayýnlarý, Konya.