Gözlerin hayalimdeki kayýp adam


Seni görüp de konusamadigim soguk otobüslerde, her gün gelmeni bekliyorum. Bugün nereden binecek diye merak ederek, her durakta insanlarin arasinda seni ariyorum. Acaba hangi sevinçleri, hangi hüzünleri tasiyorsun yüreginde, benim merak ettigim kadar sen de merak ediyor musun beni ? Yoksa sadece denk geldigi için mi buluyor her seferin de gözlerin gözlerimi ? Belki de hiçbir zaman kesismeyecek olan yolumuzu giderken uzak koltuklarda, yanimda olabilmeni diliyorum, yildizlara bakarak.
Hep dilimin ucuna gelen ama bir türlü söylemeye firsat bulamadigim seyleri anlatamayacak kadar kisa bakismalarimizi özlüyorum, senin olmadigin günlerde. Bir gün hiç beklemedigim bir yerden bindigin için otobüse, bos bulunup gülümseyiverdim kendi kendime, sanki anlamissin gibi utandim sonra da.
Umudumun kirildigi anlarda bir bakis ki gözlerinde gördügüm beni yeniden hayallere itiyor ister istemez. Nasil gelmeliyim yanina yada sen ne zaman geleceksin merak ediyorum.
Uzaginda olmak biraz huzur birazda keder veriyor bana. Düsünüyorum da eger yanimda olursan her sey büyüsünü kaybedecek, olmazsan da hep bir yanim eksik kalacak. Ne yapacagimi bilmiyorum. Içimde hep bir yanim eksik hep bir yanim merakli kaliyor.
Çogu zaman kurdugum hayaline kapilip kayip dünyalar, gecikmis umutlar görüyorum gözlerinde. Acaba kimi sariyor kollarin her aksam evine ulastiginda, yoksa yalniz mi kaliyorsun sende benim gibi soguk otobüs duraginda inip yürüdügün yollarin sonunda. Yada ben otobüste uyuya kalmisimda, gözlerin hayalimde ki kayip adam.

Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme! Þimdiye kadar kazanmýþ olduklarýný, bundan sonra kazanabileceklerini, vazgeçemeyeceklerini, yýllarca koruduklarýný, daha yýllarca muhafaza etmek istediklerini...
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Herkesin yaþamak istediði bir kiþisel hayatý vardýr ve onu yaþayabilmesi için arkada býraktýðý þeyleri düþünmemesi gerekir. Bilmelidir ki o birçok þeyi istediði zaman bütün evren ona yardýmcý olur. Herkes yüreðinin sesini dinlemeyi ve yüreðinin diliyle konuþmasýný öðrenmek zorundadýr.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Bulduðun ve arkada býraktýðýn için seni tedirgin eden aþk önünü kesmesin. Kiþisel hayatýný gerçekleþtirmeni engellemesin. Yeter ki bulduðun ve arkada býraktýðýn aþk ''saf madde''den yapýlmýþ olsun. Üzerinden bin yýl geçmiþ bile olsa, orada, o biçimde, senin býraktýðýn haliyle duruyor olacaktýr. Çürümeden, bozulmadan... Ve sen, nasýlsa günün birinde oraya döneceksin.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Korkularýný, tedirginliklerini, kafa karýþýklýklarýný, beni seviyorumlarýný, ben onu seviyorumlarýný, onunla yaþayabilir miyimlerini...
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Ýhanet senin beklemediðin bir darbedir. Ama sen, yüreðini tanýyacak olursan, sana baskýn yapmayý hiçbir zaman baþaramayacaktýr. Çünkü onun düþlerini ve arzularýný tanýyacaksýn ve onlarý hesaba katacaksýn. Hiç kimse kendi yüreðinden kaçamaz. Bu nedenle, en iyisi onun söylediklerini dinlemek. Böylece kendisinden beklemediðin bir darbe indiremeyecektir kesinlikle, sana.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Kendi yolunda yürü. Baþýný dik tut. Kendini yenilmiþ hissetme. Kiþisel hayatýný yaþa. Kahramaný, baþ rol oyuncusu sensin. Bu senin öykün. sen sadece yaþa. Yüreðinin sesini dinleyerek, yüreðinin diliyle konuþarak yaþa!

Gözyaþý

Bir küçük gözyaþý varmýþ, bir gün dereyi görmüþ. Çaresizliði gelmiþ aklýna ‘’Tanrým yardým et bana ben çok güçsüz ve çaresizim. Bir de þu dereye bak nasýlda salýna salýna gidiyor. Muhteþem. Beni bir dere yap lütfen. Bende salýnayým aðaçlarýn arasýndan.’’ Tanrý duymuþ gözyaþý damlasýný, onu bir dere yapmýþ. Küçük gözyaþý damlasý salýna salýna giderken aðaçlarýn arasýndan. Nehir’i görmüþ. Bakmýþ gürüldüyor, önüne kattýðýný götürüyor. Bütün dereler saygýyla eðiliyor önünde. Kendini güçsüz hissetmiþ nehirin yanýnda ‘’ Tanrým ben nehir olmak istiyorum. Bak gücüne nasýlda maðrur , nasýlda ihtiþamlý .’’ Tanrý bu isteðini de geri çevirmemiþ. Onu bir nehir yapmýþ. Baþlamýþ gürlemeye , önüne kattýðýný almýþ götürmüþ. Sonra bir deniz kenarýna ulaþmýþ. Deniz bütün sonsuzluðuyla karþýsýnda. Güçlünün de güçlüsü. Sonsuzluðunda sonsuzu. ‘’ Tanrým’’ demiþ küçük gözyaþý damlasý. ‘’Ben aradýðým gücü buldum demiþ. Ýþte bu ben deniz olmak istiyorum. Þu güce bak. Nasýlda hükmedici. ‘’ Tanrý bu dileðini de kabul etmiþ. Küçük gözyaþý damlasý mutlumu mutlu. Benden güçlüsü yok diye düþünürken. Ýskelede oturan genci fark etmiþ. O çok üzgün ve aðlýyormuþ. Sevdiðini nasýl kaybettiðini konuþuyormuþ, bütün aðaçlar. Güneþ, bulutlar, aðaçlar.yýldýzlar gencin döktüðü gözyaþý damlasý önünde saygýyla eðiliyorlarmýþ. Okyanuslar sessiz saygýlý. Gözyaþý damlasý kendine gelmiþ, elindeki gücü nasýl kaybettiðini anlamýþ. Tanrý’ya yalvarmýþ ‘’tekrar ver gücümü geri.’’ Yücelerden bir ses;’’O güce eriþmek için bazý aþamalardan geçmen gerek, ilk önce denizden nehir olman lazým sonra bir dere olmalýsýn. Dereden sonra bir sevgi masalý. Ancak sonra bir gözyaþý damlasý olabilirsin. Elindeki gücün farkýna varamadýn. Sendeki o güç deðilmidir dereleri dere , nehirleri nehir, denizleri deniz yapan.’’

Gözyaþlarýmla Sevdim Seni




Seni sevmek ne güzel...ýslak gözyaþlarým var ve artýk korkularým var ürkek ceylanlarýn misali..korkuyorum seni kaybetmekten..farklý þehirlerde nefes alan ama ayný sevgiye kosan iki yürek ayný bedende..

Bu zor zamanýmda yanýmda oldun..belki de gözbebeklerimden süzülen gözyaþlarýný senin için akýttým..mutluluktan güzelim gözyaþlarým..seni seveceðim gözyaþlarýmýn ýslaklýðýnda..ne edersin ne yaparsýn aklýmda olacaksýn..gece kabuslarda uyandýðým zaman seni arayacaðým..uykularým tutmadýðý zaman senin kollarýný sarýlacaðým..Hayalinde yasamayý, dokunmadan sevmeyi, bilmeden nefes almayý ve mutluluklarda aðlamayý ve vuslatýn hüzünlerinde beklemeyi öðrendim..her zaman seni bekleyeceðim..kalbimde sevgilerin ve avuçlarýmda sana hasretinde biriktirdiðim ýslak gözyaþlarým...Artýk seni severken dilim susuyor.Konuþan sadece kalbim..Kalbime bazen de gözyaþlarým eþlik ediyor.Sana olan sevdamý gözyaþlarýmý süslüyorum:hasretine ise yarýnlarda ansýzýn çýkýp gelecekmiþsin gibi beklediðim umutlarýmý ekliyorum...Sana gözyaþlarýmý hediye ediyorum..Sana hüzünlerimdeki en güzel mutluluklarýmý hediye ediyorum..Aç avuçlarýný sevdamýn ýslak taneleri düþsün.Kitli gönül kapýlarýný arala yaralý kalbime..Sana ve senin yüreðine sýðýnýyorum karanlýðý emziren gecelerde..Güneþimi kaybettim senin gülüþlerinde ýsýnabilir miyim? Karným aç senin mutluluklarýnla kalbimi doyursam kýzar mýsýn? Dudaklarýmda ismin, kalbimde sevgin, gözlerimde ise hasretine dökülen sevgi daneleri..Yarýn belki de uyanamayacaðým yataðýmdan..Sana yazdýðým son yazýdýr belki de:Belki bugün Azrail bana ölüm davetiyesine sunacak..Ve sakýn unutma ismimi , cismimi unut ama ne olur gözyaþlarýmda büyüttüðüm sevdamý unutma..Gidersem de kalbimi sana emanet ediyorum..Yarýn belki de daha güzel olacak..Gözyaþlarýmla ýslanan sevgim senin gülüþlerinle ýsýnacak.Güldüðünde ben senin tatlý tebessümlerindeki en güzel gülüþ olacaðým..Aðladýðýnda ise topraða hasret gözyaþýn olacaðým..Bil ki sabah o saclarýný delicesine esen bir rüzgar olursa ; sakýn korkma O benim ...Bu gece sana bir sevda kuþu yolluyorum..Seni sevdiðimi kulaklarýna fýsýldayacaklar...Gözyaþlarýmý ise evindeki en güzel çiçeðin bulunduðu saksýya armaðan edecekler..Seni seviyorum caným ...Nedensiz sevmelerimdeki en büyük sevdam..kalbim iki kiþilik artýk...Nefesim ise senin için...

Ama Çocuðun Hasreti

Ýþitiyorum, güneþ pek güzel,çay kenarýnda suyun üzerine doðru sarkan çiçeklerin manzarasý pek latifmiþ...Ve nazik öten kuþlarýn,havai böceklerin,uçuþu da görülecek þeylerden imiþ.

Ýþitiyorum ki,geceleri gökyüzünde gizli ýþýklar görünürmüþ. Dalgalarý göz yaþlarý gibi hazin olan deniz içinde dahi,beyaz yelkenli gemiler akýp gidermiþ.

Ýþitiyorum ki, çiçeklerin renkleri pek latif imiþ. Dereler,daðlar, çayýrlar, sular,ormanlar ve hususiyle fecir zamanlarý o kadar güzel, o kadar þirin imiþler ki, bu kadar azamet ve ihtiþama karþý insan,rabbine secdeler edermiþ.

Fakat ben, ne o gürültüsünü iþitmekte olduðum denizi, ne o rengin çiçekleri, ne gökyüzünü, ne güneþi, ne o güzel meyveleri, ne kuþlarý, ne aydýnlýðý göremediðimden dolayý müteessir deðilim.

Hayýr Allah’ým , hayýr! Þu fani alemin güzelliklerinden hiçbirini arzu etmem. Ýlla!!. Heyhat..!. Anacýðýmý göreydim..!

Gül Verenin Elinde Gül Kokusu Kalýr



Uzun yýllar önce Çinde Li-Li adli bir kýz evlenir ve ayný evde kocasý ve kaynanasý ile birlikte yaþamaya baþlar. Lakin kýsa bir süre sonra kayýnvalidesi ile geçinmenin çok zor olduðunu anlar. Ikisinin de kiþiliði tamamen farklýdýr. Bu da onlarýn sýk sýk kavga edip tartýþmalarýna yol açar. Bu, Çin geleneklerine göre hoþ bir davranýþ deðildir ve çevrede tepkiyle karþýlanýr.

Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin - kaynana kavgalarýndan ev, o ve eþi için cehennem haline gelmiþtir. Artýk bir þeyler yapmak gerektiðine inanan genç kadýn, doðru babasýnýn eski bir arkadaþý olan baharatçýya koþar ve derdini anlatýr. Yaþlý adam ona bitkilerden yaptýðý bir ekstre hazýrlar ve bunu 3 ay boyunca her gün azar azar kaynanasý için yaptýðý yemeklerin içine koymasýný söyler. Zehir az az verilecek, böylece onu gelininin öldürdüðü belli olmayacaktýr. Yaþlý adam genç kýza kimsenin ve eþinin þüphelenmemesi için kaynanasýna çok iyi davranmasýný ona en güzel yemekleri yapmasýný söyler.

Sevinç içinde eve dönen Li-Li, yaþlý adamýn dediklerini aynen uygular. Her gün en güzel yemekler yapýyor. Kaynanasýnýn tabaðýna azar azar zehiri damlatýyordu. Kimseler þüphelenmesin diye de ona çok iyi davranýyordu. Bir süre sonra kayýnvalidesi de çok deðiþmiþti ve ona kendi kýzý gibi davranýyordu. Evde artýk barýþ rüzgarlarý esiyordu. Genç kadýn kendisini aðýr bir yük altýnda hissetti. Yaptýklarýndan piþman bir vaziyette baharatçý dükkanýnýn yolunu tuttu ve yaþlý adama þu ana kadar kaynanasýna verdiði zehirleri onun kanýndan temizleyecek bir iksir yapmasý için yalvardý. Yaþlý kadýnýn ölmesini artýk istemiyordu.

Yaþlý adam yaþlý gözlerle karþýsýnda konuþup duran Li-Li'ye baktý ve kahkahalarla gülmeye basladý:

"Sevgili Li-Li dedi, sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa kayýnvalideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan ibaret. Gerçek zehir ise senin beyninde olandý. Sen ona iyi davrandýkça o da daðýldý ve yerini sevgiye býraktý;böylece siz gerçek bir ana-kýz oldunuz." dedi.

Eski bir Çin atasözü þöyle der :

"Gül verenin elinde gül kokusu kalýr.

Alleben

Dedemi hatýrlayýp, onunla yaþadýðým geçmiþimi yazmak isteyince, ister istemez kalemime mürekkep yerine gözyaþý dolduruyorum. Kalýn, demir belbetlerden yine dýþarýya bakýyorum o günleri yeniden yaþayýnca, hayalimde. Kuþlarýn, bir adam boyundaki ahþap pencerelere yaptýðý yuvalardan dökülen tüyleri, tandýr baþýndaki sýcak ve uzun sohbetleri anýmsayarak yürüyorum yine, dedemin evine giden dehlizden. Bir soba bacasýndan çýkan duman kadar koyulaþýyor düþüncelerim. Þosede yürürken hatýrlýyorum, hiçbir þeyi umursamadan önümde koþturan çocukluðumu. Dedem demek, zaman demek, geçen zaman, buruk hatýralar, sararmýþ bir fotoðraf karesi. Baþým önde, düþüncelerimi biriktirerek yürüyorum geleceðim olan en kýsa yarýna, bir saniye ileriye ve sonrasýna. Neye? Nereye?

Dolu dizgin umutlarýmý, damla damla akýtarak yürüyorum Alleben’in kenarýnda. Alleben ile Kavaklýk birbirinden ayrý gibi görülen anayla çocuðudur benim için. Alleben, suyuyla emzirmiþtir Kavaklýðý. Kavaklýk, yeþeren yapraklarýyla öpmüþtür Alleben’i. Birbiriyle bir bütün oluþturan bu kan baðý, Antep’i yaratmýþtýr olanca cömertliðiyle.

Ýlk baharda Cuma günleri, tatili getiren bu günün okul dönüþlerinde sabýrsýzlýkla ertesi günü beklerdim; çünkü Cumartesi’leri, halalarýmýn, teyzelerimin, ablalarýmýn, aðabeylerimin seyrengah dedikleri Alleben’e giderdik. Halamýn evde doldurduðu acý dolmayý, bakýr kazanýn dýþýný külleyerek ocaða oturtuþunu görüyorum sisli gözlerinden. Hiç olmazsa halam çok yaþasa...

Ýrice taþlarý hilal þeklinde yan yana dizerek yaptýðýmýz ocaðýn üzerine kazaný büyük bir itinayla yerleþtirirdi halam. Biz çocuklar, ocaða yakacak olarak çalý çýrpý toplardýk heyecanla; bir oyundu bu bizim için. Dayýmýn hanýmý köfte yapar; ablalarým sofrayý kurardý. Babamla eniþtelerim, iðde aðaçlarýnýn diplerine sakladýklarý raký kadehlerini yudumlardý bizden gizli. Ama görürdük biz, gizlemeye çalýþtýklarý kadehleri.

Ýs sinmiþ dolmalý akþam yemeðinin unutulmaz keyfi sarardý bizi açýk havada. Hepimiz gönülden mutluyduk, huzurluyduk; henüz, bizi bekleyen dertlerden sýkýntýlardan uzaktýk, çok uzak. Gelecekten. Sanki acýlar, sýkýntýlar, dertler sadece acýklý hikayelerde yer alýrdý. O hikayelerse yalan gelirdi, uydurmaydý, gerçek olamayacak kadar ýraktýlar bize. Biz çocuktuk.

Bir at arabasý zevki var mý þimdiki BMW’lerde, Mercedes’lerde? Nerede!.. Nerede çocukluðum? Nerede ben? Kaybolup gittiler, o arkasý açýk, cam el arabalarýnýn dikdörtgen köþelerinden. Cam arabalarýn ardý sýra düþlerimi görmekteyim. Henüz dün gibi yakýnlar. Rengarenk pamuklu þekerler, küncülü helvalar... Alleben’in kýyýsýna sýralanmýþ çekirdekçiler... Herkes, kendisini kahkahalarla güldüren bir oyunun içinde; kimi kaçýyor, kimi kovalýyor; kimi salýncak kurmuþ kocamýþ aðaçlara; kimi top oynuyor… Ýp atlardýk doðal bir yaþamýn doðallýðýnda. Alleben gürül gürül akardý yanýmýzda, serinletirdi, ferahlatýrdý etrafýndaki her þeyi, gönüllerimizi.

Mezopotamya bereketi vardý Alleben’de. Yüzyýllar boyu, umutlarýmýzý derelere, suya baðlamýþýz. Bereket için, umut için. 6 Mayýs’ta Hýdýrellez kutlanýrdý Alleben’de. Rahmetli, nur yüzlü anama ne inatlar ederdim Hýdýrelez’e gitmemek için. Þimdilerde, neden gitmek istemezmiþim diye kýzýyorum kendime. Ýnatçý ruhum, burnunun dikine giden mizacým, kendi doðru bildiðinden þaþmayan kiþiliðim, küçüklüðümden bu yana çok dolandý ayaðýma. Hayatta çok engelle karþýlaþtým, sýrf bu yapýmdan dolayý. Hepsinin üstesinden gelmeyi bildim de, insan o yaþlarda, Antep gibi bir yerde, anasýnýn dediðinden çýkamýyor pek. Ýnadýmý kýrýp, anacýðýmýn ardýna düþer giderdim kutlamalara. Ýyi ki de gidermiþim. Þimdilerde mumla arasan bulamayacaðýn anlarmýþ onlar. O huzur, o sükunet. Dalar giderdim o hareler çizen suyun yüzüne bakarken, derin derin. Bu su nereden gelir, nereye giderdi? Su demek, umut demekti. Acaba bana ne getirecekti Alleben? Beni de yeþertecek miydi Kavaklýk gibi, bunlar geçerdi çocuk kafamdan. Diðer çocuklarý seyrederdim. Neþeyle suya girerlerdi zýbýnlarýný çemreyip . Dizlerine kadar suya batýp, Alleben’den çýkarttýklarý kaðýtlarý okurlardý ferman gibi. Gülerdim yaptýklarý çocukluklara.

Kýzlar... Biz Antep kýzlarý. Okul kapanýp da yaz tatiline girdiðimiz vakit, dikiþ nakýþ ustasýna giderdik, gitmeliydik. Elimiz iðne iplik tutsun diye bize dikiþ nakýþ öðreten ustamýzýn da hizmetini görürdük bir taraftan, görmeliydik. Çok çalýþýp didinmeyi ve bundan hiç þikayet etmemeyi öðrenirdik, öðrenmeliydik, el kapýsýna hazýrlýk niyetine. Sen, Nezihe ablam... Neþeli, gülen gözlerinle umudu aþýlamýþtýn o günlerde bizlere. Sýcak bir Tomus günü ikindi serinliðinde, Nezihe ustamýzýn yýkanacak kilimlerini, yünlerini taþýmýþtýk Alleben’e. Ama ne neþe, ne keyif, ne unutulmaz anýlardý o anlar, geleceðimize, genç kýz yüreðimize ne güzel hatýra. Öyle yaz tatilleri, beþ yýldýzlý otel keyifleriyle kýyaslanýr mý? Sulaþmak , bir Alleben adetiydi. Hem iþ tutar, hem de suyla oynardýk, Alleben’i oyuncaðýmýz yapýp. Üstümüz baþýmýz sýrýlsýklam olurdu. Kimin umurunda? Neþe içinde yediðimiz o bir öðün yemeðin anlatýlmaz tadý dolaþýrdý damaklarýmýzda gün boyu. Alleben, genç neþemizin içinden akýp giderdi çaðýl çaðýl, hayallerimizi de peþine takýp...

Büyüdük. Büyümeye direnmek isterdik. Ama mümkün mü? Bu devr-i devranýn yasasý bu. Deðiþiyor, her þey deðiþiyor. Hiçbir þey ayný kalmýyor ve hiçbir þey, bize çocukluðumuzu, gençliðimizi geri getirmiyor, biz ne denli istesek de, gözlerimizde hüzünle, yüreklerde kederle...

Düþünüyorum, Alleben’e bakarken düþünüyorum; bana mý öyle geliyor yoksa zaman gerçekten kötüye mi oynuyor, diyorum. Eski, ayný zamanda eksilmek mi demek yoksa? Evet, zaman. Zaman, yýllarý eskitti, týpký Alleben’i eksilttiði gibi. Alleben’e bakýyorum, bir park köprüsünün üzerinden. Geride kalan, gördüðüm, korunmaya muhtaç bir Alleben, þehrin orta yerinde. Beton bir oluðun içinden akmakta. Ama yine de umutla, yanýndan geçenlere hala birilerine umut vermekte belki, diye düþünüyorum. Hala akýyor, diyorum kendi kendime. Doðallýðý bozulmuþ, yaþlý ninem gibi cýlýz olsa da. Hala akmakta içime, geçmiþi dün gibi yaþatarak, o günü gören özüme buruk bir umudu sýzdýrarak...


Ülkü Tamer’e saygýlarýmla

"Beþ yýl olmuþtu beraberlikleri baþlayalý, Atilla çok yakýþýklý,
Büþra ise çok güzeldi çok uyumlulardý birbirlerine çok mutlu ve örnek bir aþklarý vardý
kimseyi umursamadan aþklarýnýn tadýný çýkartýyorlar ve sevgilerinin karþýsýnda kimse duramýyordu
kendi aralarýnda sözlenmiþlerdi büyük bir aþktý bu.
Bir gün yanlýþ bi anlaþýlma yüzünden Atilla ile Büþra kavga ettiler
ve Büþra Atillayý yüz üstü býrakýp ayrýldý ondan ayný mahallede oturuyorlar
ve evleri karþýlýklýydý Atilla ne yaptýysa olmadý bir türlü Büþranýn geri dönmesini
saðlayamadý ve uzun süre ayrý kaldýlar Atilla artýk eskisi gibi gülemiyor ve
eðlenemiyordu Büþra ise Atillayý dýþarýda gördüðünde suratýna bile bakmýyordu.
Bir gün Atilla arkadaþlarýyla bir çay bahçesinde buluþup erkek erkeðe muhabbete
dalmýþtýki birden çay bahçesine giren bir çift Atillanýn dikkatini çekmiþti,
birde dönüp bakýnca o erkegin sarýldýðý kýzýn Büþra olduðunu gördü ve o an dondu kaldý
Büþra Atillayý görmüþ ama görmezlik ten gelmiþ Atilla o günden sonra kimselerle konuþmaz
olmuþ susmuþtu. Artýk ne camdan Büþraya bakýyordu nede dýþarý çýkýyordu artýk hayata küsmüþtü
ve bir gün, Atilla bir çocukla Büþraya bi þiir yolladý Büþra þiiri alýp okumaya baþladý...
-Bir sabah sen uyurken, bir çýðlýk kopacak
Bu çýðlýk seni ve her kezi uyandýracak
Kalkýp nereden geliyor diye bakacaksýn
Baktýðýnda bizim evden geldiðini anlayacaksýn
Sen daha þaþkýnlýðýný atamadýðýn bir anda
Bir sela sesi çýnlayacak bu þehrin sokaklarýnda
Tüm insanlar toplanacak birden oraya
Benim öldüðümü söyleyecekler sana
Ýnanmak istemeyeceksin onlara
Sonra koþup geleceksin bizim eve
Sarmýþlar beni beyaz bir çarþafa
Bir hoca, dua edecek baþ ucumda
Derken tabuta koymak isteyecekler beni
Vermemek için tutacaksýn beyaz kefenimi
Yalvaran gözle bakacaksýn onlara
Dokunmayýn diyeceksin ne olur dokunmayýn ona
Ben koyarým onu tabutuna
Ellerin varmayacak beni tabuta koymaya
Mecbur olduðunu anlayacaksýn bir anda
Koyacaksýn beni o uzun sandýða
Ve dönüp onlara beni sevdiðini söyleyeceksin
Sonra dönüp bana
Ýnan bu sözüm yalan deðil diyeceksin
Sarýlýp tabutuma bir off... çekeceksin
Ýþte o an benim aylarca çektiðimi
Sen bir anda çekeceksin
Geçte olsa hataný anlayacaksýn
Bir an yaþlý gözlerle bana bakacaksýn
Bak sana döndüm diye yalvaracaksýn...
Mecburen seni seveni..
Beyaz kefeninde býrakacaksýn
Ve o günden sonra insanlarýn dilinde
Geç dönen sevgili olarak anýlacaksýn
Büþra þiiri tam bitirmiþtiki birden bire Atilla nýn evinden bir çýðlýk koptu ve
Büþra koþturdu o çýðlýða ve Atilla nýn tavanda bir urganla asýlý olduðunu gördü
ve Büþra þiirin aynýsýný yaþadý. Bu olaydan sonra Büþra herkesin dilinde GEÇ DÖNEN SEVGÝLÝ diye anýldý...

bencil mercan
Çok uzak bir ülkede denizin derinliklerinde yalnýz bir mercan yaþarmýþ bu mercan yalnýzlýða mahkum edilmiþ bir insanmýþ. Bir zamanlar dünyanýn en güzel sevgisine sahip bu insan öyle gururlu ve öyle bencilmiþ ki en sonunda sevda perisi sahip olduðu sevdayý elinden almýþ ve onu denizin derinliklerinde bir mercan olarak yaþamaya mahkum etmiþ. Ama bu insanoðlunun kýymetini bilmediði sevdanýn gerçek sahibi onu her gün denizin kýyýsýnda beklermiþ, onunla konuþur ona güneþi, ayý yýldýzlarý esen rüzgarý, kokan çiçekleri anlatýrmýþ. Onu orda hiç býrakmazmýþ ama bencil mercan bunlarý bilmez. Her gün, kýzarmýþ onu denizin dibinde yaþamaya mahkum eden periye. Bir gün denizde çok þiddetli bir rüzgar esmiþ ve bencil mercanýn sevdalýsýný denizin derinliklerine doðru itmiþ. Kýz yavaþ yavaþ indikçe derinlere doðru mercaný aramýþ gözleri. Mercansa yine o en bencil haliyle bakmýþ kýza. Sonra kýzýn gözlerine takýlmýþ mercanýn bakýþlarý bakmýþ bakmýþ; “Ben” demiþ “Ben hiç görmemiþtim kendimi daha önce baþkasýnýn gözlerinde” sonra düþünmüþ mercan geçmiþi neden bu cezayý aldýðýný sonra denizde daha da kuvvetli bir rüzgar esmiþ, karanlýk daha bir artmýþ derinliklerde. Kýz korkmamýþ ama mercan yine korkmuþ ve yine bencilleþmiþ birden “Keþke” demiþ içinden “Keþke benim yerimde o olsa da ben yüzeye çýksam.” Mercan böyle düþünürken gözlerinde kendini gördüðü, mercanýn aynasý, mercanýn sevdalýsý kýz gözlerini kapamaya baþlamýþ, ama kaparken de içinden onlarý ayýran periye son bir istekte bulunmuþ; “beni çýkarma razýyým buradan ama onu yalnýzlýða mahkum etme, denizin dibinde tek baþýna kalmasýn ama beni de unutmasýn.” Peri gelmiþ konmuþ kýzýn kirpiklerine, “Bu kadar mý büyük sevdan demiþ, seni çýkarabilirim yeryüzüne ama biliyorsun ki ben zaten en büyük cezamý verdim þimdi ödülüme geldi sýra. Sevda perilerinin iki görevi vardýr biri sevdayý anlamayan bir bencile ceza ve sevdasýný koruyana da bir ödül vermek ben cezamý ona verdim ödülü de sen hak ettin.” Kýz periye bakmýþ kirpiklerinin arasýndan; “Onu yüzeye çýkar, yalnýz bir mercan olmasýn mavi karanlýkta. Onun bi sevdasý olsun yeryüzüne çýktýðýnda doyasýya yaþayacaðý ben razýyým burada kalmaya. Hatta ben hep denizle olmaya razýyým gece olduðunda her yýldýzda bir kere parlasam yeter, sevdamýza toprak olan bu mavi karanlýkta.”
Ve gözlerini kapamýþ kýz, peri mercaný çýkarmýþ yeryüzüne onu denizin kýyýsýna býrakmýþ o bencil ruhunun esareti altýnda. Gururu kelepçesi olmuþken,
yüreði hapsolmuþ bencilliðin zindanýnda ve öyle kalakalmýþ denizin kýyýsýnda.
Sonra kelepçelerini kýran, zindanýný aydýnlatan bir ýþýk görmüþ bir ýþýk daha
bir ýþýk daha…
Yýldýzlar doðdukça gecenin kollarýna denizin üstünde parlar olmuþ bir ýþýk daha
bir ýþýk daha…
Yakamoz!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Diye baðýrmýþ insan
Yakamozzzzzzzzzzz o anda bir tanesi daha bir parlak gelmiþ gözüne ve yüreði çýkmýþ zindandan yavaþ yavaþ ilerlemiþ yakamozun dua ettiði geleceðe doðru

Güle Duyulan Özlem



Tomurcuk gül sendin bir tanem. Hiç düþünmeden alýp koydum seni, kimsenin olmadýðý bir yere; yüreðimin ta ortasýna. Kanýmla suladým topraðýný, canýmýn yarýsýný verdim sana. Gün oldu dikenlerin oldu. Bir bir battý yüreðime. Yine de yýkýlmadým korkmamýþtým seni büyütmekten. Sense bir gece beni terk edip gittin.
Yokluðunu hissettiðim her gecenin sonunda göz yaþlarýmý damlatýyorum kuru yapraklarýna.
Gözlerinin içine bakýp SENÝ SEVÝYORUM demeyi özlüyorum... Nerdesin çiçeðim ? Üþümez misin ? Dönmeyecek misin ?

Ayrýlýðýn Ýlaný
Gidiyor musun diye sorma bana. Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha yaþamadýðýmýz bu aþký topraða gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim ben de, senin kadar endiþeli...

Bir dokunuþunla bin kenti yýkacak güç verirdin bana, ama inandýramadým seni. Sen sorgularken beni kafanda, ben gözlerinin içine bakýyordum kuþkuyla. Bir tek sözün baðlardý beni sana, oysa sen hep susmanýn koynunda..

Aþkýn içine bir kez girdi mi kuþu, teslim alýr bedenleri de. Sütten çýkmýþ at kaþýk deðildim ama yalaný sokmadým iki kiþilik dünyamýza.
O dünya ki, bazen minicik bir odada bazen kentin ortasýnda þekillendi. Nasýl da güzeldi. Zaten varsýn diye her þey güzeldi ama sen buna inanmadýn.

Ah bu sorular... Yaþamak varken sevdayý delice, niye boðarýz sorularla? Nasýl ikna edebilirdim seni? Ben "aþk" dedikçe sen "hayýr" dedin. Zaten az konuþan sen, olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çýkardýn ortaya. Ben bir þey diyemedim.

Ne kadar zarar vermiþim sana meðer... Nasýl deðiþtirmiþim seni... Oysa hiç böyle düþünmemiþtim. Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduðundan farklý bir hale getirmek istemem. Ama öyle oldu iþte... Demek ki gitmelerin zamaný geldi þimdi.

Çocukluðuna sýðýnýr atlatýrsýn bu acýyý. Ne seviþmelerimiz kalýr aklýnda ne sevda sözlerimiz. "Rahat deðilim" diyordun ya, rahat ol artýk. Gülüþlerini saklaman için bir neden kalmadý. Tedirginliðinin sebebi be kalktý ortadan.

Gidiþim yürekten deðil, zorunluluktan. Sanma bu toy sevdayý baþka kimliklere taþýrým. Sanma ki benden sakladýðýn dülüþlerini yalancý yüzlerde ararým. Seni de götürürüm yüreðimde. Yokluðunu taþýrým.

Bulup bulup kaybettim seni.. Ne yazýk ki toz-duman edemedim kuþkularýný, ne yazýk ki kalamadýn bana. Öpücüðümün kokusu kalacak kapýnýn eþiðinde. Kokladýkça bizi bir yanlýþa mahkum ettiðini anlayacaksýn.

Ne çok tanýdýðýmýz var ayrýlýðýmýza....

Güllerin Adý Konmayacaktý



rüzgarýn hafiften estiði birgünde yaþamýn gölgesinde ilerlerken gözyaþlarý da bize eþlik ediyordu kim bilebilirdi ki birgün hikayenin yalnýzlýkta biteceðini bu aþkýn hikayesi bu aþýkýn hikayesi dinlemek ister misiniz?
gün aðarýyordu bense yine seni düþünüyordum tam o anda kapým çalýndý senin olmaný o kadar diledim ki kapýyý açtýðýmda dileðim gerçek olmuþcasýna seni karþýmda görünce biraz þaþkýnlýkla beraber dileðimin gerçek olmasýna seviniyordum adeta sevincimden kimsenin ulaþamadýðý gökyüzünün derinlklerine kadar gitmiþ gelmiþtim <A href="http://www.siirkolik.com/hikaye/yazarlar.asp?id=92">

Analar bilirim…
Güldüðünde yüzünde güller açan... Güldüðünde dünyanýn da onunla beraber güldüðünü sandýðýnýz analar... Gülücükleriyle her yana huzur daðýtan, mutluluk saçan analar... Hiçbir olayýn, hiç bir hüznün, yüzündeki güleçliði söndüremediði, acýlarýný yüreðine hapsedip, hayatýn karþýsýnda bir nebze olsun eðilmeyen, gerilemeyen, görene yaþama âzmi ve sevgisi aþýlayan analar...

Analar Bilirim...

Yüreciði acýdan þerha þerha olmuþ, çektikleri yüzünden bir ýstýrap yumaðýna dönüþmüþ analar... Güzellikten, neþeden ve mutluluktan bîhaber yaþayýp giden... Ve ömrü; baþladýðý gibi yine hüzünle biten... Aðlamaktan, göz pýnarlarýnda yaþ kalmamýþ analar... Boynu bükük... Bir eli hep yüreðinde, bir eli dizinde... Ama yine de; halinden þikayet etmeyip, kadere boyun bükerek, yaþadýklarýna tahammül gösteren, sabrýna dayanýp duran analar... Rahatý ve huzuru kendine haram edip, sevdikleri için hayatýn getirdiði sýkýntýlara direnen, karþý koyan ve mücadeleyi hiçbir zaman elden býrakmayan analar... Ve bütün bunlarýn karþýlýðýný, mükâfatýný hep ötelerden bekleyen...

Analar bilirim...

Yavrularýný doya doya öpüp koklayamadan, memleketinden uzakta canýný ecele teslim edip, bir baþka diyara göçen... Aradan yýllar geçse de, ardýnda býraktýðý acý halâ dinmeyen... Mezarýnýn kaldýðý gurbet diyarýnda, yavrularýnýn hasretiyle üstünde otlar biten analar... Akla gelen her hatýranýn bir çizik attýðý yüreklerde, yýllar öncesinin görüntüsü ve güzelliðiyle yaþarlar; üzüntüleri dinmez onlarýn.

Ve yine analar bilirim...

Gecesi, gündüzü niyâzla geçen... Ýnanmanýn güzelliðini en samimi þekilde yaþayarak gösteren... Bakýþlarý deðdiði yeri ýþýklandýran, kalpleri nur, yüzleri cennet olan... Aðzýndan hep kelâm-ý ilâhi dökülen... Ýçinde cehennem korkusu olmayan ve ayaklarýnýn altý cennet olan analar...

Analar bilirim...

Yüzündeki her çizgide bir baþkalýk, bir sýr gizli olan. Yaþadýklarýný, görüp geçirdiklerini, çektiklerini, en iyi yüzündeki çizgilerin anlattýðý... Ona bakýnca, bu yaþa nasýl geldiðini, nasýl yaþadýðýný sormanýza gerek yoktur. Her biri, ayrý bir hikâyenin hatýrasý olan çizgiler anlatýr onun yerine bunu. Hele bir de konuþmaya baþlarsa bu çizgiler; anlattýklarý bitmez ve bunlarý dinleyecek geniþlikte yürek bulunmaz.

Analar bilirim...

Yýllar yýlý, bin bir cefâya, bin bir çileye sabrederek beslediði yavrularýnýn her birini bir baþka gurbete salmýþ analar... Yüreðinin her köþesi onlarýn hasretiyle için için yanan... Tek tek uçurduðu kuþlarýnýn ardýndan hüzünlü bakýþlarla ufku tarayan... Gün sayan... Bayramlarýn gelmesini bekleyerek, onlara kavuþacaðý günlerin umuduyla yaþayan... Arada, bir telefon sesiyle hasretliði bölünen, teselli bulan, yürek yangýnýna su serpilen analar...

Analar bilirim...

Her türlü fedakârlýðý göstererek, askerlik yaþýna getirdiði civanýný... Gecesini gündüzüne katarak büyüttüðü, yemeyip yedirdiði, giymeyip giydirdiði, canýndan can, kanýndan kan verdiði aslanýný vatan için þehit vermiþ analar... Sizin, bizim, ötedekinin, beridekinin, kýsacasý; bu topraklarda yaþayan herkesin huzurunu borçlu olduðu analar... Bu topraðýn baðrýnda birer kale gibidir onlar... Ve onlar; hepimizin annesidir. Çünkü onlar, “þehit annesi” olmak gibi bir yüceliðe sahiptir.

Ve çocuklar bilirim...

Analarýnýn yüzünü bir kez dahi görmeyen, hatýrlamayan, ana þefkatinin, ana sevgisinin ne olduðunu bilmeyen, bunu tatmaya fýrsat bulamayan... Yüreðinde her an bu sevginin eksikliðini duyan, hisseden... “Anam yaþasaydý da, derdime ortak olsaydý, baþýmý göðsüne dayasaydým, o da beni kucaklasaydý, öpseydi, koklasaydý, o tatlý sesiyle "Yavrum" deseydi ” diyerek üzülen... Her "Anneler Günü" geldiðinde, çiçek vereceði, öpücüklere boðacaðý anasý olmadýðý için, kuytu köþelerde gizli gizli aðlayan çocuklar... çocuklar... çocuklar...

Ve yine çocuklar bilirim...

Yuvalarda, yetiþtirme yurtlarýnda, sokaklarda, köprü altlarýnda büyüyen, öksüz ve yetim çocuklar... Gülmenin ne olduðunu unutmuþ, gülseler bile yüzlerinde gülücükler açmayan, gülüþleri yüzlerinde donan, tokatlanan, ezilen, horlanan ve hiç bir istekleri yerine getirilmeyen... Baþlarý okþanmayýp, ellerine þeker verilmeyen, nazlarý çekilmeyen... Çoðu; hayatýn dikenli yollarýnda heder olan ya da heder edilen... Yaptýklarýnýn ne olduðuna akýl erdiremeden yokolan... Yokedilen... Masum ve günahsýz çocuklar... Günahlarý bizim olan çocuklar... Analarýnýn dizinin dibinde oturamamýþ, “Ana kuzusu” olmanýn ne demek olduðunu anlamamýþ; yaralý, ezik ve bahtsýz çocuklar...

Ve bir þiir bilirim...

Anamý ve bütün analarý düþünerek yazdýðým...

Hangi oðul bilir?
Anasýnýn hikâyesini
Hangi dil anlatabilir?
Analarýn çilesini
Kim bilir hangi çizgi
Hangi hüznün eseri...

Ýradenin ipini kavrayan
Nasýrlý ve damarlý ellerin
Birer sevda çiçeði

Ve yorgun bakýþlarýn...
O bakýþlar ki
Çaðrýþtýrýr seferberlik senelerini

Asýrlardýr yaþýyor
Asýrlarýn yükünü taþýyor gibisin
Bilemez hiç kimse
Sen hangi sevdanýn eserisin

Ýnancýn zýrhýný kuþandýn
Gece ve gündüz
Yandýn ha yandýn!
Haksýzlýða ve yokluða
Olmadý hiç seferin

Nice acýlara mekân kýldýðýn yüreðin
Þefkatin ocaðýnda piþti hep
Merhametsizler yol düþüremedi sinene
Ve sen
Geçit vermez daðlar gibi
Direndin ha direndin... (Ý.B)

^^SEVMEK^^

Kiþi sevdiðiyle olmak ister!..

Sevdiðinin haliyle hallenir..Sevgisi kadarýyla, onunla yaþar!..

Sevginin ne olduðunu tam olarak bilemediðimiz için,
çoðunlukla, "beðeni"ile"sevgi"yi birbirine karýþtýrýrýz..

"ßeðeni"yanýnda "sahip olma"arzusuyla açýða çýkar!..

ßir nesneden hoþlandýðýnda, beðendiðin þeye sahip olmak ve
üzerinde tasarruf edebilmek arzusuyla yaþarsýn...

ßu tüm mahlukatta çok yaygýn bir duygudur!..

Kimi, beðendiðini cebine sokar;
Kimi beðendiðine tasma takýp yanýnda taþýyarak onunla hava atmak ister;
Kimi yakalayýp inine sürükler..Her mahluk yaradýlýþ fýtratýna göre,
beðendiði üzerinde tasarruf etmek ister..

"Sevmekéise bundan çok farklýdýr!..

Sevince, yanlýzca sevdiðin için yaþamak istersin!..

Yanlýzca yanýnda olmak, yanlýzca onun olmak,
Yanlýzca onun zevk aldýðýyla zevk alýp, sevmediðinden kaçmak istersin!
Sevdiðin öylesine sarmýþtýr aklýný, fikrini, ruhunu ki, her þey sana,
Onu hatýrlatýr; yanýnda iken bile onun içinde olmak istersin!...
Yakýnlýk bile uzak gelir sana!..

Sen kaybolursun, sende; sevdiðin kalýr yanlýzca, beyninde!..

Onun bakýþýyla bakar, onun deðerlendirmesiyle deðerlendirir,
Onun diliyle konuþmaya baþlarsýn!..Gözün ondan baþkasýný görmez,
Kulaðýn ondan baþkasýný duymaz,
Elin ondan baþkasýna uzanmaz olur!..

Her an sana sahip olmasýný; varlýðýnýn, tasarrufunun her an
Üzerinde olmasýný, her an seni kucaklamasýný istersin!..
Bedensel yakýnlýk bile, korkunç uzaklýk gibi gelir sana;
Ve onunla tek bir beden, tek bir ruh, tek bir þuur olmayý dilersin!..

Sevgi, fýtratýn müsait ise, sevdiðinde yok edesiye yakar seni;
Ve gün gelir kaþýnda-gözünde, yüzünde-dilinde
Sevdiðini görürler de, "sen o olmuþun" derler!!

ßeðenen sahip olmak ister...

Seven ise sevdiðinde yok olur; feda eder herþeyi sevdiði uðruna!..

ßazýlarýnýnda sevgi kokusu sürülür üstüne;"aþýðým" sanýr!
Ama sevdiði uðruna, fedakarlýk etmeye gelince sýra,
O koku silinirverir üzerinden "kopamama"sabunuyla!..

Parasýndan kopamaz..Mevkiinden kopamaz..
Yakýnlarýndan kopamaz..Ýçinde yaþadýðý ortamýn
Güzelliklerinden kopamaz.."Etraf"tan kopamaz!..

Derken kusurlar belirmeye baþlar sevdiðini sandýðýnýn üzerinde..
Eksiklikler görmeye baþlar, yetersizlikler görmeye baþlar...
ßunlar önce acýma duygusuna dönüþtürür sevgisini;
Uzaktan acýyarak seyretmeye baþlar..
Sonra tatlý bir anýya dönüþür, sevgi sandýðý duygularý!..
ßu tecrübe gösterir ki, onun fýtratýnda sevgi programý yoktur!..
ßeðeniyi, sevgi sanmýþtýr!..

Uzaklaþma ondan gelmemiþ de, karþýsýndakinden gelmiþse,
ßu defa "иefret"e döner"ßeðeni"; ondan intikam alma duygusu
Geliþir içinde; ve vicdanla intikam dalgalarý arasýnda
ßir o yana bir bu yana sürüklenir durur; terkedilmiþliðin, uzaklaþmanýn,
Layýk olmadýðýný yaþamanýn sanýsý içinde!..

Oysa yanlýzca, fýtratýnda olmayan gerçek sevginin sonuçlarýný yaþamaktadýr!..
Cüzdaný için, güzelliði-yakýþýklýlýðý için, kendisine hoþ gelen huylarý için,
Mevkii-koltuðu için, ilmi için beðenmiþtir; sevdiðini sanmýþ;
Sahip olamayýnca da arzusuna eriþememenin düþ kýrýklýðý içinde kopmuþ;
Yanlýzca çýkarlarý doðrultusunda yaþamayý tercih etmiþtir!..

Seven ise göze almýþtýr kopmayý..Dýþlanmayý..
Paradan-puldan, namdan niþandan, dosttan akrabadan uzak kalmayý..

Fýtratýndan gelir sevgi!..Kulluðu sevmek üzeredir!..
Onunla, sevmeyi yaþamak istediði için yaratmýþtýr onu Yaratan...
O yüzden kopar anada-babada; dünyadan paradan!..

Seven, karþýlýksýz sever!..

ßeðenen karþýlýðýný ister!..

ßenim istediðim gibi yaþarsan seni boðarým sahip olduklarýma, der beðenen!..
Onun zaten fýtratýnda yoktur sevgi, bilmez aþkýn ne olduðunu!..
Ne üzere yaratýlmýþsa, odur tüm meþgalesi..Karýnca gibi çalýþýr;
Maymun gibi çiftleþir; aslan gibi yavrularýna sahip çýkar..
Ama pervane gibi sevemez!..Atamaz kendini ateþe!..

Sevgi sonunda yanmayý getirir!..ßeðeni ise sonunda kaçmayý!..

ßeðenen mahlukat çoðunluðuna göre, "sevgi" delilikten bir türdür!..
Anlamazlar onlar, sevdiði uðruna, etraf ne derse desin deyip, her þarta katlanmayý!
Ve"delilik bu" derler...

ßeðenme bir tür "hobi"dir!..
ßazen ömür boyu sürer, bazen bir kaç yýl, bazen bir kaç ay!..

Sevgi bir tür "deniz"dir!...
Bitmez, tükenmez, bazen durulur, bazen coþar ama hiç gerilemez!..

Hadi Bembeyaz Sýcacýk Karlar Çizelim

Ey kalbim!..Hatýrlayacaksýn,sessiz sessiz aðlarken baþýmý dizlerine koyduðumda,kimse
yoktu yanýmda.Yalnýzdýk seninle can dostum,yalnýzdýk...Atýþlarýn hýzlanýrdý hezeyanlarýmdan,kanýn çekilirdi damarlarýndan.Gözlerim susmazdý hani,senide esir edip yaþlarýna.Sabahlarý yalnýz inerdik,bir sen,birde ben.Anlamazdý hiçbir arkadaþ,dinlemezdi hiçbir yoldaþ.Biz iki divaneydik seninle...

Ben dýþtan,sen içten selalerin bendini yýkardýk aðýtlarýmýzdan.Kimse duymazdý ama,kimse düþünmezdi bizim düþündüklerimizi...

Ýki divaneydik seninle kalbim! Kimse anlamaz,ama herkese anlatýrdýk derdimizi.Yaramaz bir çocuðun çýðlýklarýný çoktan geçmiþti dilimizin söylediði sahipsiz türküler.Hani düþünürdük derin derin.Ayný sorularla bulanýrdý toz pembe rüyalarýmýz.Bizden baþka yokmu derdik buradan bakan bir iki divane...Sorardýk hani kimsenin düþünmeye bile cesaret edemediði sorularý.Çekiliverirlerdi simalar çevremizden.Hatýrlýyorsun mutlaka,mýzraklara saplanmýþ kuþlara deniz suyundan yuva yapýþýmýz,baþý dimdik duran beyaz güvercinleri kafeslerinden salýþýmýz ve aðýtlarýmýz yalnýzlýðýmýzýn tarifi oldu...Aldatýlmýþlýk deðil,aldanmýþlýktý bizi yýkan o zamanlar...

Deðil mi dostum.deðil mi sýrdaþým nasýl terk ettiler bizi?Nasýl koydular önümüze tek düze tabularý?..Ahkam kesmek marifet oldu,zincirleri günün modasý diye taktýlar boynumuza.Aðýtlarýmýza yalancý nenniler diyip,anlamadýlar onuru gurura karþý yarýþtýrdýðýmýzý.Kavgalardan nefret ettiðimizi ve güneþin doðuþuna mevzilendiðimizi anlamadýlar.Neden biliyor musun kalbim?Çünkü biz yalnýzdýk karanlýk gecelerin gri yýldýzlarýnda...Baþabaþa aðladýkta hýþkýra hýçkýra dönüp bakan olmazdý.Gülüp geçerlerdi bize.Biz kurtaramayacaktýk çünkü dünya yý.Sende atan sevgi,bende yeþeren sabýr yetmeyecekti onlarýn prangalarýný çözmeye....

Çiftliklerde meleyen koyunlarý gösterdiler bize.Nereye çeksen oraya giden,hani boynundan urganý eksik olmayan,hani yumuþacýk tüyleri olan koyunlarý iþaret ettiler.Halbuki biz çoktan çizmiþtik,insan figürünün dahi karýþmadýðý tabiat manzarasýný.Masmavi göklerden sevgiyi indirip,dallarada hoþgörü meyvalarý koymuþtuk.Ama resimdi iþte,alt tarafý bir tabloydu.Hatýrlayacaksýn kalbim,rengarenk boyalarla süslediðimiz o tabloyu nasýl silerdi sadece o kara lekeler.Kimse görmezdi kendi çiziktirdiði iþaretlerden baþkasýný...Herkes bir"ben"di kendinde,hatýrlýyormusun vefakarým?..Sana da,banada,"biz" olmak düþtü yinede bir beyaz nokta gibi hayatýmýza...Az aðlamadýk,az vurmadýk umutlarýmýzý duvarlara,az baðýrmadýk saðýrlýðýmýzý unuttuklarýmýza...Ama yinede çýktýk düze "biz"...Sen ve ben kalbim...sen ve ben....

Hatýrlarým þimdi o karanlýk gecelerde yardýma koþmaya çalýþan bir kaç iyi insanýda...Dokunamadýðýmýz,yanýmýza çaðýramadýðýmýz,uzaklardan bakýþtýðýmýz birkaç iyi insan vardý ya kalbim...Evet dostum,isimleri bile hala bizde deðil mi?.."Gül dikenleriyle güzeldir" diyemeden tutp yapraklarýmýzla koparýrlarken çiçekliðimizi,sert ama vefalý bir sonbahar rüzgarýda vardý,en kavurucu yazlarda.Bilirim unutmazsýn kalbim....

Belki çilekeþ bir yaðmurun,yahut en yanlýz kalabalýklarda ardýmýza düþen küçücük ama bembeyaz bir bulutun hatrýna bu tebessümlerimiz:)...Arkamýzdan uzanýp boynumuzu sýkmaya çalýþan ayrýk otlarýna inat.Binin içinde birde olsa,tek gamzesiyel özgürlüðü getiren bir kelebek hatrýna belki hayata sýrt çevir meyiþimiz...

Ne dersin kalbim?..Acýlara gülmek senimi gerektirir,yoksa senimi getirirsin acýlarýn peþine düþen umutlarý?Bilmem ki çilelim,kalk hadi,tamamlýyalým yarým kalan tablomuzu,hatta orta yerine bakýþlarý düþmemiþ gök gözlü bir çocuk konduralým..Çarpma öyle hýzlý hýzlý bedenime...Yeni bir cesaret için bende ümitle korku arasýndayým...

Tuvalimiz beyaz deðil lakin,bilsen kapkara kömürden bile...Ama sevgiyse herþeye raðmen ve umutsa martýlarýn hatrýna...Hadi kýþ manzarasý çizelim bembeyaz.Kimse karýþmasýn gönlümüze.Sabahlardaki kömür bile siyah olmasýn tam tamýna..Hadi, hadi bembeyaz sýcacýk karlar çizelim,adý "umut" olsun...Ve orta yerde bütün gülücükleriyle baþý dimdik,gözleri sýcacýk bir çocuk kartopu tutsun.....

Gülüm



Yýl 1979.bursa iktisadi ve ticari ilimler akademisi iktisat bölümü 1.sýnýf öðrencisiyim. Kastamonu’da bir köy Okulu’ndan sonra Göl Öðretmen Lisesi’nde altý yýl yatýlý olarak okudum. köy hayatýný bilirsiniz.çocukluk yýllarým kýþlarý okul,yazlarý ise hayvan otlatmakla geçti.babamýn öðretmen olmasý dolayýsýyla mýdýr bilemiyorum,biraz farklýydým diðer köy çocuklarýndan ben.küçük cep radyosu hep yanýmdaydý.radyo oyunlarýný dinlerdim.arkasý yarýn diye bir kuþak vardý,þimdiki TV dizileri gibi hiç kaçýrmazdým.þarkýlar,türküler dinlerdim.dýþarýdaki dünyayý radyodan öðreniyordum diyebilirim.

öðretmen lisesi yýllarýnda,sinemayla tanýþtým.okulumuzun sinema salonu vardý ve sadece cuma,cumartesi akþamlarý film gelirdi.çoðunlukla da yerli filmler oynardý. okulumuzda kýz öðrenci sayýsý oldukça azdý.bütün yatýlý öðrenciler
erkekti.sadece okul görevlilerinin kýzlarý ve civar köylerden bir kaç kýz öðrenci vardý o kadar.yaklaþýk bin öðrencinin okuduðu bir okulda 15-20 kadar.

bu yüzden kýzlar benim için ,sanki yaþadýðýmýz dünyadan birileri deðildi.radyodan dinlediðim oyunlarda,izlediðim filmlerde,okuduðum romanlarda hep sevdiði için acý çekenler vardý.Leyla ile Mecnun,Kerem ile Aslý,Ferhat ile þirin gibi halk hikayelerinde bile böyleydi bu.yerli filmlerde de sonu mutlu biten bir aþk hikayesine rastlamadým ben.

O dönemlerde þiirler,küçük hikayeler yazmaya baþladým.bir köy çocuðuydum ve yerli filmlerin bende oluþturduðu düþünce,þuydu : sevgi benden hep uzak kalacaktý.sevilmek için zengin olmak gerekti. bu olasý mýydý?hayýr.o halde
kendi içimde yaþamalýydým sevgilerimi.þiirlerde yaþamalýydým.hep defterlerimde sevdim ben,orada söyledim hissettiklerimi,istediðim yanýtlarý da orada alabildim rahatça.çölleri rahatça aþtým,daðlarý kolayca deldim.
Ta ki ona rastlayýncaya kadar.üniversitedeki ilk günlerimden biriydi.Sýnýfta bir taraftan hocayý dinliyor,bir taraftan da yanýmdan hiç ayýrmadýðým þiir defterine bir þeyler karalýyordum. birden omzuma bir el dokundu.
-affedersiniz þiir mi yazýyorsunuz. döndüm.radyo oyunlarý sustu,filmler koptu.ilk gördüðüm uzun, siyah saçlar
ve onlarýn arasýnda bir yüz..hayalimde bile oluþturamayacaðým,anlamlý..insana hafif bir yaðmurdan sonraki bir bahar
günü huzurunu veren bir yüz.

-‘evet’ dedim usulca.
-okuyabilir miyim

defterimi uzattým.okumaya baþladý.ellerindeki yüreðimdi.ondan sonraki günlerde ben yazýyordum..o okuyordu.o okuyordu ben yazýyordum.yüreðim sanki defterlerden çýkacaðý günü beklemiþti ,coþtukça coþuyordu.
olacaklarý bilseydi hiç çýkar mýydý defterlerin arasýndan? günler geçtikçe arkadaþlar çoðaldý.bu arada ayný sýnýftan bir arkadaþýn onunla ilgilendiði haberini almýþtým.benim onunla þiir dostluðumu bilen ortak arkadaþlarýmýz deðiþik haberler getirip duruyorlardý.

-duydun mu?bu gün pastanede buluþmuþlar.

dünyam kararýyordu.defterlerimin sayfalarý sararýyordu.þiirler aðlýyordu.okula gitmemeye baþladým.bu günlerde bazen þiir defterlerimle birlikte,ders notlarýný da alýyor,derste aldýðý notlarý bana da yazabileceðini söylüyordu.
dedikodu muydu hala bilmiyorum,ama ortalýkta hep onunla,onu sevdiði söylenen diðer arkadaþla ilgili haberler dolaþýp duruyordu.bu dönem zarfýnda ben de sadece bir kez duygularýmý açabildim.çok zor ve çok kýsa
oldu tabi ki.

-arkadaþýz ve böyle kalalým gibi yanýtlarý anýmsýyorum sadece.

okulmuþ,dersmiþ,hayatmýþ her þey bitti.her gün odama kapanýyorum,bir kaç þiþe bira..biraz leblebi...þarkýlar...sigara dumanlarý ve þiir defterlerim. epeyce bir süre devam etti bu böyle.bir sabah kalktýðýmda ev arkadaþlarýmdan biri saçlarýma bakýp duruyor.

-ne var dedim.
-saçlarýn gitmiþ dedi.

aynaya koþtum.saçlarýmýn arasýnda aþaðý yukarý altý-yedi santimetre çapýnda bir alan dökülmüþ gitmiþti.
o gün arkadaþlardan borç para aldým,koþa koþa bir doktora gittim. doktorun ilk sorduðu soru:

-öðrenci misin?aþýk mýsýn oldu.
-her ikisi de diye yanýtladým.
-saçkýran olmuþsun sen dedi.iki türlüsü vardýr bunun.birincisi üzüntü ve sýkýntýdan,diðeri de mikrobik.seninki üzüntü ve sýkýntýdan olmuþ. bir kaç ilaç yazdý.ilaçlarý aldým ve eve gittim.ilaçlarýn yanýnda bir kaç þiþe de bira.ilaçlarý kullanmaya baþladým,ama suyla deðil birayla içiyorum. bir iki gün geçti böyle.bir akþam yine ilaçlarýmý içiyorum.dýþarýda hafif yaðan bir yaðmur...hava karardý kararacak. bir elimde sigara,bir elimde haplar..bira þiþesi hazýr.ilaçlarýmý banyoda içiyorum çoðunlukla.bir taraftan da saçlarýma bakýyorum çünkü. haplarý aðzýma doðru götürürken,beynimde birden bire þimþekler çakmaya baþladý.biralarý lavaboya dökmemle birlikte,aðzýmý musluða
dayadým...içtim.. içtim suyu.

sokaða fýrladým sonra.yaðmur,soðuk ve karanlýk.yürüyorum hýzlý ..hýzlý. yürürken düþünüyorum...evden çýkýp caddeye ulaþýncaya kadar 100 metre kadar bir mesafe var.o mesafede 18 yýlý yeniden yaþadým sanki.bir roman aktý
gitti yüz metrede.annem,babam,çocukluðum.. köyüm,radyo oyunlarý,filmler,þarkýlar ,türküler... sevmek bu olmamalýydý herhalde.ben sevgilerimi,bir tutam saçýn dibine onlarý kurutsun diye mi dökmeliydim.ben anamýn,babamýn umutlarýný þiþelerde mi bitirmeliydim.

Caddeye çýktýðýmda birden onu gördüm.
*****
Aradan 26 yýl geçti.þu anda onu gördüðüm andan sonra, o güne ait (ama sadece o güne)hiç bir þey anýmsayamýyorum.konuþtum mu?konuþmadým mý? konuþtuysam neler söyledim,bilemiyorum.
******
Sonraki günlerde normal yaþantýma döndüm.þiir defterime sarýldým yeniden.o günlerde onun için son þiirimi yazdým.adý: gülüm’dü ve:

‘ben kalmýþým sensiz
bir þey mi ki gülüm.’ diye bitiyordu.bu benim direniþimdi bir bakýma.

onunla bir daha hiç konuþmadýk bile diyebilirim.yalnýzca bu olaydan iki yýl sonra bir gün,teneffüste sýnýfa girdiðimde elinde bir ders kitabýnýn arasýna koyduðu,baþka bir þeyi okuduðunu gördüm.

O BENÝM ÞÝÝR DEFTERÝMDÝ.

HÝÇ HAYALLERÝNÝZDEN SIFIR ALDINIZ MI.....!
 

» HÝÇ HAYALLERÝNÝZDEN SIFIR ALDINIZ MI
Bu öykü, çiftlikten çiftliðe, yarýþtan yarýþta koþarak atlarý terbiye etmeye çalýþan gezgin bir at terbiyecisinin genç oðluna kadar uzanýr. Babasýnýn iþi nedeniyle çocuðun orta öðretimi kesintilere uðramýþtý. Orta ikideyken, büyüdüðü zaman ne olmak ve yapmak istediði konusunda bir kompozisyon yazmasýný istedi hocasý.. Çocuk bütün gece oturup günün birinde at çiftliðine sahip olmayý hedeflediðini anlatan 7 sayfalýk bir kompozisyon yazdý. Hayalini en ince ayrýntýlarýyla anlattý. Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftliðin krokisini de çizdi. Binalarýn, ahýrlarýn ve koþu yollarýnýn yerlerini gösterdi. Krokiye, 200 dönümlük arazinin üzerine oturacak 1000 metrekarelik evin ayrýntýlý planýný da ekledi. Ertesi gün hocasýna sunduðu 7 sayfalýk ödev, tam kalbinin sesiydi.. Ýki gün sonra ödevi geri aldý. Kaðýdýn üzerinde kýrmýzý kalemle yazýlmýþ kocaman bir "0" ve "Dersten sonra beni gör" uyarýsý vardý. "Neden "0" aldým?" diye merakla sordu hocasýna, çocuk.. "Bu senin yaþýnda bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal" dedi, hocasý.. "Paran yok. Gezginci bir aileden geliyorsun. Kaynaðýnýz yok. At çiftliði kurmak büyük para gerektirir. Önce araziyi satýn alman lazým. Damýzlýk hayvanlar da alman gerekiyor. Bunu baþarman imkansýz" ve ekledi: "Eðer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm." Çocuk evine döndü ve uzun uzun düþündü. Babasýna danýþtý. "Oðlum" dedi babasý "Bu konuda kararýný kendin vermelisin. Bu senin hayatýn için oldukça önemli bir seçim!." Çocuk bir hafta kadar düþündükten sonra ödevini hiçbir deðiþiklik yapmadan geri götürdü hocasýna.. "Siz verdiðiniz notu deðiþtirmeyin" dedi.. "Ben de hayallerimi.."..... O orta 2 öðrencisi, bugün 200 dönümlük arazi üzerindeki 1000 metrekarelik evinde oturuyor. Yýllar önce yazdýðý ödev þöminenin üzerinde çerçevelenmiþ olarak asýlý. Öykünün en can alýcý yaný þu: Ayný öðretmen, geçen yaz 30 öðrencisini bu çiftliðe kamp kurmaya getirdi. Çiftlikten ayrýlýrken eski öðrencisine "Bak" dedi, "Sana þimdi söyleyebilirim. Ben senin öðretmeninken, hayal hýrsýzýydým. O yýllarda öðrencilerimden pek çok hayal çaldým. Allah' tan ki, sen, hayalinden vazgeçmeyecek kadar inatçýydýn."

BEN BÝR MELEÐE AÞIK OLDUM
 

Resim

Bir zamanlar bir köyde mavi gözlü, sarý saçlý ve çok güzel bir kýz yaþarmýþ. Bu kýz hayata olan baðýmlýlýðýyla bütün köyün sevgisini kazanmýþ. Bu kýzýn resime karþý büyük bir ilgisi varmýþ ve þehire resim okuluna gitmiþ. Okuldan mezun olduktan sonra bu kýz bir resme baþlamýþ ama yaptýðý resmi kimseye göstermemiþ.

Birgün bu kýz merdivenlerden düþmüþ ve aðýr yaralý olarak hastaneye kaldýrýlmýþ ama kýz yolda ölmüþ. Annesi de kýzýnýn gözlerini bir kuruma baðýþlamýþ. Ýki hafta sonra kadýnýn evine bir genç gelmiþ.

Bu genç kýzýn gözleri ile dünyayý yeniden görmeye baþladýðýný söylemiþ ve kadýna çok teþekkür etmiþ. Kadýnýn o anda aklýna kýzýnýn yaptýðý resim gelmiþ. Kýzýnýn odasýndan resmi aldýðýnda büyük bir sürprizle karþýlaþmýþ... Kýzýn yaptýðý portre ayný gelen çocuða benziyormuþ yalnýz kýzýn resimde tek tamamlamadýðý yer gözleriymiþ..

Gümüþ Balýðý



Zamanlardan bir zaman küçük bir kýyý kasabasýnda genç bir balýkçý yaþarmýþ.

En büyük hayali senelerden beri kimsenin göremediði ama dillerde efsane olmuþ gümüþ balýðýný yakalayabilmekmiþ. Çok parlak, upuzun kuyruklu bir balýkmýþ bu gümüþ balýðý. Her gün daha güneþ doðmadan küçük sandalýyla denize çýkar, gece hava kararana kadar da dönmezmiþ.

Bu gence sevdalý bir kýz varmýþ. Kýz her sabah kimseye görünmeden sessizce genç balýkçýnýn gidiþini izler, akþam da dönmesini beklermiþ. Balýkçýysa o kadar çok istiyormuþ ki gümüþ balýðýný kýzýn farkýnda bile deðilmiþ.

Günler böyle akýp gidiyor, kýzýn aþkýysa kalbinde büyüyüp duruyormuþ. Bu aþk artýk acý veriyormuþ genç kýza.

Bir gece yataðýnda doðrulup dua etmeye baþlamýþ. "Ne olurdu sanki gümüþ balýðý kadar deðerim olsa gözünde, onu özlediði gibi özelese, onu beklediði gibi beklese, onu aradýðý gibi arasa, onu sevdiði gibi sevse beni Tanrým"....
Ve uyumuþ.

Gün doðmadan hergün yaptýðý gibi gizlice balýkçýyý uðurlamaya gitmiþ. O gün çok güçlü bir fýrtýna varmýþ. Hiçkimse balýk için denize çýkmazken, genç adam tutkusuna yenilerek küçük sandalýyla açýlmaya baþlamýþ.

Genç kýz, "Madem" diye düþünmüþ, "Madem benim aþkýmý gözün bile görmezken, o balýk için ölümü göze alabiliyorsun, bende kendi aþkýmý denizlere gömüyorum"... Kendini denize atmýþ ve ölümü beklemeye baþlamýþ.

Ama ölmüyormuþ. Anlayamamýþ önce, suyun altýnda nasýl nefes alabildiðine aklý ermemiþ. Birden geriye doðru baktýðýnda, upuzun, pasparlak kuyruðunu görmüþ. Ýnanamýyormuþ...

Durmamýþ, hemen genç balýkçýnýn teknesini bulmaya onu kurtarmaya gitmiþ. Ama artýk çok geçmiþ. Balýkçýnýn küçük sandalýndan geriye parça bile kalmamýþ. Cansýz bedeni dalgalar arasýnda sallanýp duruyormuþ. Upuzun pasparlak kuyruðunu göstererek boþu boþuna seslenmiþ cansýz bedene, "bak iþte, istediðin gibi oldum, artýk gör beni"

Genç kýz gözyaþlarý içinde sevdiðine ilk ve son kez sarýlmýþ. "Hayalini kurduðun þey gözlerini okadar kör etmiþti ki, aslýnda yýllardýr aradýðýnýn ben olduðunu hiç bilemedin...."

Ruhum Sana Teslim

Bu falda çýkmýyor bu sevdada bitmiyor yakamý býrakmýyor senin benimle olman kýþýn ortasýnda yazdan kalma bir günde denize girmek olsa gerek karþýna çýkamaz oldum içimdeki his bana aþýk oldun diyor ama öyle deðil iþte biraz yardým etsen bana ellerimden tutup denizden çýkarýp yanýna alsan bu yalnýzlýk korkusunu daha yenemedim alýþtým hep yanýmda sen olunca yine seni bekleyeyim mi çamlýk parkýnda yada o hep gittiðimiz sahildeki bankta sen yine omzuma baþýna koyup uyu ben ise özlediðim yüzüne bakayým sana gelirken çok sevdiðin o pastadan alýyým üzerine de gelin damat olsun yaðmur altýnda o köþe baþýnda seninle konuþmak için bekleyeyim marketten dönerken torbalarýný taþýyýp hasret kaldýðým gözlerine bakayým sana masal anlatayým aþk bahçesi o bahçede bir tek sen eksinsin çamlarýn altýnda duran bir evim bile var ama sen yoksun geri dönersin diye bekledim ama sen gelmez oldun bu mevsimde bekledim seni ama takvim yapraklarý biter oldu bu mevsimde yapraklardan silindi ama gelmedin belki öbür mevsim kuþlarla dönersin seni nerede bekleyeyim.aslýnda bilmediðim bir þeyi senin önüne serdim: Ruhumu sana teslim ettim yine gelmedin bedenimi de versem de gelmez misin?

BIRAKIP DA GÝDENE...
 

Tatlý Dil Yýlaný Ýninden...
Ýnsan, tabiatýndan kendisinde var olan kötü huylarýndan istesede kolay kolay vazgeçemez. Ancak insan gerçekçi, insancýl, karþý fikirlere tahamül gösteren, inançlara saygýlý, mantiki bir eðitim ve terbiye ile zaaflarý baský altýna alýnýp, güzel taraflarý öne çýkartýlýrsa. Ýyilik merhamet ve hoþgörü gibi kavramlarýn kapýlarý açýlýr ve kendisinde var olan kötü huylarýn önü kesilebilir...

Çocuklarýn büyüme, geliþme ve eðitim çaðýnda gereksiz, hiç bir iþe yaramayan, günlük yaþamýnda kullanamýyacaðý hurafelerle, kof, saçma-sapan bilgilerle zihnini iþgal etmenin, çocuða hiç bir yararý olmayacaðý gibi, körpecik beyinlerinin geliþmesine zarar verir.

Bu vesile ile sevgi, merhamet, hoþgörü, anlayýþ gibi insani kavramlarýn, küçük yaþta öðretilmesi, karþý fikirleri, dinleri, inançlarý, milliyetleri saygýyla karþýlamak gibi, güzel unsur ve güzel duygular, çocukluðunda ve geliþme çaðýnda garantina altýna alýnmlýdýr ki,. ileri yaþlarda depreþmeye yönelik zaaflarýný asgariye indirmiþ olsun.

Ben 38 yýlýný memleket sevgisi ve memleket hasretiyle geçiren, düþünen bir insan olarak, insanlarýn sadece yemek yiyip geðirdikten sonra ne yapacaðýný bilmeyen, kendisi gibi olmayan ve düþünmeyenlere küfür eden, kaba, kimliksiz, kiþiliksiz nesiller yetiþmesini istemiyorum.

Sevgi ve hoþgörünün çaðýmýzda insanlar arasý, toplumlar arasý, en önemli barýþçýl etken olduðunu unutmamalýyýz. Sevgi, dostluk ve hoþgörü, insanlar biribirileri ve gerçeklik arayýþýndaki iliþkiyi, doðru kullanabilmelerinin, güven duygusunu hissedebilmelerinin biricik yoludur.

Dünyadaki, canlýlarda yalnýzca insanlarda var olduðu ve yalnýzca insanlara ait olan özbilinç, adalet, merhamet, vicdan, hayal gücü ile aldýðý eðitim ve terbiye, insanýn yaþamýný denetim altýna almasýný, düzenlemesini ve geleceðe ait ölçülerin geliþmesini saðlar. Ýnsanoðlu içinde bulunduðu yaþamý ileriye dönük deðiþimi tasarlarken, ilk kural yüreðiní sevgiyle, saygýyla, merhametle doldurup, vicdanlý ve bilinçli olmasýný gerektirir.

Sevgiyi, hoþgörüyü yalan ve çýkardan uzak tutup, hilesiz bir biçimde gönlümüze dokuduðumuzda ve yüreðimize nakýþ nakýþ iþlediðimizde, sýð ve kirli sularda kürek çekmekten kurtulur, gerçek doygunluðu, doðruluðu, mutlulugu ve erdemi yakalamýþ oluruz..

Alýþkanlýklar, önyargýlar, bir toplumu tümden aþaðýlamalar ve kontrol altýna alýnamayan intikam, kin, nefret gíbi olumsuz duygular tüm toplumlara ve tüm insanlýða ancak zarar getirir. Yararlý olunamýyorsak bari dünyanýn ve insanlýðýn geliþmesine, zarar vermeyelim...

Çaðýmýzda insanlýðýn büyük uyanýþ içine girdiði demokratlýk, (hümanist) insancýl deðerlerin yüceldiði dünyamýzda, insanlarýn hala palavra ve kafalarý bir örümcek aðý gibi saran þovenizm, dini fanatizm gibi çaðdýþý fikirlere, neden hala sýký sýkýya sarýlýp itibar ettiklerini anlamýþ deðilim. Bilmezler mi asarýz, keseriz mantýðýyla hareket eden, gücü yettiðini, gücü yettiðince ezmeye çalýþan insanlarda ne özbilinç ne özsaygý nede mantýk ve vicdan olur.

Her þeyden önce birey yada toplum olarak, aydýn, her düþünceye, her inanca saygýlý, okumayý alýþkanlýk haline getirip, kitap okumayý seven insanlar, nesiller yetiþtirmeliyiz ki, dünyaya, insanlýða ve toplumumuza bir yararý olsun...

Bilimin, bilginin, teknolojinin ilerlemesine bir diyeceðim elbette olamaz, ama ayný zamanda da bilimin, bilginin, teknolojinin, zekanýn kötüye kullanýlmasýndan, pazarlanmasýndan yana deðilim. Ayný oranda din, milliyet gibi kutsal unsurlarý, küçük çýkarlar için kötü emellerine alet edenlerden hep tiksinmiþ, rahatsýzlýk duymuþumdur.

Çocuklarýmýzý eðitimden ve sorumluluklardan uzak, vurdum duymaz, saygý ve sevgiden bi- haber, tembel, sadece kendi çýkar ve rahatýný düþünen bencil yarattýklar olarak yetiþtirirsek. Onlarýn kiþilikli, dürüst, onurlu, yardýmsever, karþý fikirlere, milliyetlere, dinlere saygýlý, hoþgörülü olmasýný öðretemezsek. Ýnsan olarak, düþünen, sorgulayan kafa yapýlarýna destek olmaz ve yol göstermezsek. Çaðýn bilgi donanýmýyla donatmazsak. Ne olur bilir misiniz?..

Dünyadan, yaþamdan bi- haber, kimseye hoþgörüsü, saygýsý, sevgisi olmayan, acýma, merhamet nedir bilmeyen, gözünü kýrpmadan insan öldürebilen, baþkalarýný korkutarak yada sömürerek güç kazanmaya çalýþan, tembel, hoþgörüsüz, egoist bir nesil yetiþtirmiþ oluruz. Onun için çocuðun aile ve okulda alacaðý kültür eðitim terbiýe insanlarýn baþkalarýnýn fikrine kültürüne inancýna giyimine saygý duymalarý sosyal etnik farklýlýklara hoþgörüyle bakmalarýný eþitlikçi anlayýþý paylaþým ve dayanýþma duygusunu geliþtirmeleri gerektiriyor... Herkesin hakkýnýn kendi hakký kadar öneminin vurgulanmasý gerekiyor.

Eðer çocuklarýmýzý kýz yada erkek diye ayýrýrsak, soru sormalarýný, sorgulayýcý olmalarýný, kiþilik kazanmalarýný engellersek,. farklý olana hoþgörüyü ve saygýyý belletip bunu bir yaþam tarzýna dönüþtüremezsek. Sorunlar bir dað gibi gittikçe büyür ve altýnda kalkamýyacaðýmýz bir hal alýr.

Sadece çevresindekilere deðil, farklý olan her þeye saygýlý, höþgörülü, anlayýþlý, sevecen ve yardým sever olarak yetiþtirirsek, asýl sorunlarýn zaman içerisinde gittikçe küçüldüðünü göreceðiz.
Dürüstlük, insanýn önce kendisine karþý dürüst olmasýndan geçer. Dürüst olmayýpta baþkalarýnýn yanýnda dürüstlük taslamak hiçte dürüstlük deðil.

“Akýllý, bilgili olmakla, adil ve ahlaklý olmak ayný kapýya çýkar” diyor H. Ali. Ne doðru bir söz deðil mi? Bütünlük, var olmak, kiþiliðin önemi varsa, insanlara ve tüm canlýlara karþý adil olmayý öðretmeliyiz çocuklarýmýza. Ýyi bir insan olmanýn temel gereði budur. Asýl mesele dün- bugün- yarýn deðil ve farklý din, dil, kültür deðil. ïnsanýn gerçeði ve bütünlüðü meselesidir.

Yargýlamak adil olmayý ve bilmeyi gerektiriyor. Bilmek ayrý bir fedekarlýðýn adý unutmayalým...

Ne demiþler: Tatlý dil yýlaný ininden, Acý dil insaný dininden çýkarýr.

Kýrmýzý yüzler
Elimde kalem öylece kalakaldým. Yazamýyordum. Belki biraz zorlarsam olur dedim. Olmadý. Ýki kelime yazýyor sonra yazdýklarýmý bir kenara atýyordum. Sonunda pes ettim. Biliyorum ben þiiri deðil, þiir kendini yazýyordu.

Her þeyini yitirmiþ biri gibi kendimi yataðýma býraktým. Vücudum öyle yorgundu ki aðýrlýðý bir korku gibi üzerime çökmüþtü. Baþ ucumda duran kitabýmý aldým. Okumaya acýkmýþ biri gibi süratle okuyor hýzýma ben bile þaþýyordum. Bu emanet kelimeleri tutamýyor, onlara kendimi yüklüyordum. Sonra da kayboluyor, gerçekte ezik ruhumu unutmaya çalýþýyordum. Bir ara duraksadým. Gözüm bir cümleye iliþti. Anlamadým önce, tekrar tekrar okudum. Her defasýnda daha bir aydýnlatýyordu kendisini.Üzerimde daha derin yaralar açýlýyordu. Bu cümle ile aramdaki oyun bilmem ne kadar sürdü. Kaç defa saate baktým. Gözüm kaç kez telefona iliþti, kaç kez lanetler yaðdýrdým. Bilmiyorum. Düþüncelerimden sýyrýlýp kendi dünyama döndüðümde bir kapý zili karþýladý beni. Hiç takatim olmadýðý ve hiç istemediðim halde kapýyý açtým. Kapýcý gazeteleri, ekmeði býrakmýþtý. Eðilip aldým. Defalarca okudum gazeteleri. Bir gazete deprem senaryolarýný sýralamýþ, biri yer altý dünyasýnýn on yedilik yeni babasýný manþet yapmýþ. Öðrencilerin YÖK’e karþý eylemleri, cinayetler, SSK vurgunu ve gözden kaçýrdýðým nice dolu haber ve nice dolu gereksiz söylem. Sýkýlýyorum. Ýþe gitmek için hazýrlanýyorum. Bu hazýrlýk belki yýllarca yaptýðým türden. Hayatýmýn anlamsýz bir dolu zerzevatý.

Evden çýkýp yola koyuluyorum. Duraða gelip - her zamanki gibi – otobüsü beklemeye baþlýyorum, ya da dur deyip de piþman olduðum anýlarýmý bekliyorum. Aslýnda benim bile bilmediðim bir dolu yalan. Ben fark etmesem de onlarý bekliyorum. Otobüs geliyor. Ýtiþ kakýþ biniyorum otobüse. Biri beni itiyor, ben diðerini, o da bir baþkasýný. Þehrin pis havasýný ciðerlerimize çekiyoruz hep birlikte. Denizin üzerindeki kara dumana bakýyor, belki de “ayýp yahu” deyip kaldýrýmda sarmaþ dolaþ yürüyen sevgililere laf atýyoruz. Ben ter kokan bu kalabalýkta kendimi bulamamaktan korkuyorum. Bir durak sonra iniyorum. Yanýmdan deniz geçiyor, þehrin pis havasý ve az önce ayýplanan sevgililer geçiyor. Hepsine bakýyorum. Bir anda yok oluyorlar.

Nereye gittiðimi bilmeden yürüyorum. “Simiitt” diye baðýran birinden simit alýyorum. Parktaki bir banka oturuyor, sonra neye üzüldüðümü bilmeden üzülüyorum. Vitrinlere bakýp, yere tükürenlere baðýrýyorum. Onlar da bana... duvarlara ne olduðunu bilmediðim kâðýtlar asmýþlar. Tiyatroda bu akþam Lale Mansur’ un oyunu varmýþ. Zülfü Livaneli’nin yeni kitabý ”Mutluluk ” çýkmýþ. Sonra “Uyuþturucuya hayýr” diyen bir grup gencin yazýlarý geçiyor gözümün ününden. Kaçtýðým þey beni burada da yakalýyor. Nur geliyor aklýma. Uyuþturucudan kurtulmak için verdiði mücadele geliyor. O titrerken nasýl yüreðimin burkulduðu, o üþürken nasýl sarýldýðým, o aðlarken nasýl kanadýðým. Hepsi aklýma geliyor. Tam kendimi suçlayacakken susturuyorum düþüncelerimi.

Tekrar eve dönüyorum. Kendimi en rahat hissettiðim yere ise gitmediðimi ve akþamý çoktan ettiðimi bilmeden dönüyorum. Evin bütün ýþýklarý açýk. Hatýrlamýyorum.

Ben beynimi yormakla uðraþýrken yaðmur da iyice bastýrýyor. Soðuk titretiyor, belki çakan þimþekler dýþarýda birilerini rahatsýz ediyor. Bense hatýrlamýyorum. Eve az sonra yaþayacaklarýmý bilmeden giriyorum. Giriyorum ve sonu gelmeyecek gecenin ilk sözcüklerini býrakýyorum odanýn küflü havasýna.

- Artýk gelmezsin sanýyordum.
- Özledim. Yoksa ne iþim var bu vakit sende?
- Bitti mi? Diye soruyorum.
Sadece yüzüme bakýyor. Tekrar,tekrar soruyorum.
- Bitti mi? Artýk yok deðil mi?

Ben üstüne gidiyorum tüm gece boyunca. O ne bir adým ileri ne de bir adým geri atýyor. Öylesine duruyor. Sonra elini yüzüne kapatýp yere çömeliyor. Dakikalarca ve belki de saatlerce bekliyor. Ben balkonun kapýsýný açýyorum. Soðuk hava içeri giriyor düþünceler dýþarý... Kolundan tutuyorum. Balkona çýkarmak istiyorum onu. Kalkarken zorlanýyor. Basamak, basamak kollarýmdan tutup ayaða kalkýyor. Dýþarý çýkýyoruz. Yaðmur saçlarýmýzý ýslatýyor. Gece ruhumuzu.... Çakan þimþekler cesaretimizi kýrýyor. Ýkimizin de hep var olan gücü her çakan þimþekte biraz daha yok oluyor. Elimi ýslanmýþ saçlarýna götürüyorum. Bir tutamý elimde kalýyor. Yüzüne dokunuyorum. Gülücüklerin yerine tanýmlayamadýðým bir sürü þey çýkýyor. Ben o gece orada hep hayran olduðum dostumun yýkýlýþýný seyrediyorum. Ben mi istemiyorum yoksa o mu izin vermiyor bilmiyorum. Yardým edemiyorum. 0 damla damla eriyor ve ben sadece seyrediyorum. Tam günün yorgunluðu üzerime çökmüþken ve tam da ona yeniden baðlanmýþken ve tam da aðlayacakken elimi tutuyor. Bir daha kendim olamýyorum. 0 kýzý bulamýyorum. Nur yanaðýma bir öpücük kondurup gidiyor. Bir yarýmý da götürdüðünü bilmeden... Gidiyor. Ben gidiþini seyrediyorum bir daha göremeyeceðimi bilmeden.

Oturuyorum. Bir onu suçluyorum, bir kendimi. Uyuþturucu kullandýðý için onu ve bunu fark etmediðim için kendimi. Bu oyun sürüklenip duruyor. Uykudan habersiz sessizce bir düþ çaldýðýmý ben bile fark etmiyorum. Uyumuþum uykudan habersiz.
Bir telefon sesiyle uyanýyorum. “Gelmen gerek’ diyen biri beni uyandýrýyor. “Neden” diyorum “Ne oldu?”
- Siz gelin orada konuþuruz diyorlar.
Sessizce çýkýp gidiyorum çaðýrdýklarý yere. Ve geçtiðim sokaklara bir parça aný ,hüzün ve bir parça piþmanlýk býrakýyorum. Boþluklarý yaðmur damlalarý dolduruyor. Ben fark etmiyorum. Biri elimden tutuyor. Anneme benzeyen bir kadýn ve babam sanki yanýndaki. Anýmsayamýyorum. Kadýnýn aðlamaktan gözleri þiþmiþ “Gördün mü?” diyor mýrýldanarak. Adam dalgýn. Bir eliyle sigarayý tutuyor diðer elini kâh saçlarýna kâh býyýklarýna götürüyor.

- Üzülme be, onun kaderiymiþ diyor içlerinden biri.

Sonra bir polis gelip tutuyor kolumdan. Yerde bedeni gazete kaðýtlarýyla örtülmüþ birinin yanýna götürüyorlar. Anlýyorum o zaman. Birinin artýk dayanamayýp öldüðünü anlýyorum. Uyuþturulan bedenini artýk istemeyen birinin isyanýný anlýyorum. Oyuncaklarý kalmýþ yüzünde. Asla kavuþamadýðý idealleri ve gülücükleri yüzünde asýlý. Kime býraktýðýný bilmeden saklamýþ onlarý. Nur’ un elini tutuyorum. Yüzünü açýp bakacak cesareti kendimde bulamýyorum. Aðladýðýmý fark etmeden aðlýyorum.
Tuttuðum elini býrakýyorum dostumun. Ne zaman okuduðumu hatýrlayamadýðým bir söz aklýma geliyor. Onunla uzaklaþýyorum. “Aðaçlar ayakta ölür “ O da bunu bilmeden ayakta ölüyor.

Günbatýmý



Günbatýmý olunca bir hüzün kaplar bedenimi.Yaný baþýmda damar þarkýlar diðerinde sýcak bir yastýk
Düþünceler birbiriyle yarýþýr. Balkonda uyuya kalýrým hayallerle. Acaba çok þey mi istiyorum yada imkansýzý mý. Yokuþ yukarý çýkýyorum ama hiç inemedim daha. Tam düzeldi derken taklalar gelir bir yanda babam diðerinde annem . Bunlara ek bizim aileden deðil ama aday olarak sevgilim geliyor ortada dönme dolabý çeviren ben sorun çözmekten sorun ben oldum aslýnda ilerlemek yerine sekmeyi tercih ediyoruz þimdilik orta noktayý bulamadýk henüz arayýþ içinde geçiyor her gün yarýna çýkýlýr mý bilinmez
Aslýnda gereksiz konularda tartýþmayý býrakýp uzlaþma olmasý gerekir gelecek planlarý iyi þeyler yapmamýz lazým iyi günlerimize mutlu yarýnlarýmýza taþan nehrin önüne taþlardan barikat yapýp ovalara su getirme zamaný geldi su daha fazla boþa akýtmadan yoksa hepimiz selde can vereceðiz ne olduðunu bile anlamadan...

Arayýþ


Ýnsan hayatý çoðunlukla arayýþlarla geçer iyi bir iþ iyi bir arkadaþ çevresi iyi bir gelecek iyi bir eþ gibi
Arayýþlar böylece sürüp gider birini yakalayýnca birini kaybeder ötekine ulaþýnca birini çoktan yitirir tam buldum iþte bu dediðinde sonrasýnda istemediði bir sonuçla karþýlaþýnca yitirilen zamana acýr insan
Ve arayýþlarla elde edilenler hiçbir zaman eþitlenmez sürekli bir arayýþ içerisinde sürüklenmeye mecbur kalýrsýn
Umut tükenmeyen bir sermaye arayýþlarda kullanýlan yegane servettir. Umut bitmez bittiði yerde arayýþ bitmiþ ölmüþ yada yaþarken ölenlerden olmuþuzdur.
Her nedense arayýþlar her zaman bir sevgide toplanmýþ hak edilen hatta hak edildiði halde alýnamayan bir sevgi arayýþýyla süre gider hayat, ama ufuk geniþ ve ülkü ulaþýlamayacak kadar uzak deðildir. Sevgi kutsal gizemli bir þekle girer sevgideki ilahiyatý bulabilmek ümidiyle birçok güçlük def edilir ve arayýþlar devam eder.
Arzulananlar alýnýp arayýþlar sonuçlandýðýnda çekilen acýlardan kurtulmak en azýndan acýlarý dindirmek üzere yalnýzlýk seçilir.
Ýþte o an , gönül daðýma kurduðum bað evine çekilir kendi yaralarýma kendim merhem olmaya çalýþýr türküler eþliðinde tan yerindeki ela gözlerle beni gözlediðini hisseder her daldýðýmda beni düþündüðünü hayal eder yaralarýmý iyileþtirmeye çalýþýrým. Ýþte o an tüm acýlardan kurtulur yeniden doðar ve koynumda biriktirdiðim tüm ýþýltýlarý serper gök yüzüne saçlarýma yaðan yýldýzlarla bütünleþir kuþlar kadar özgür olur kýrardým esaret zincirlerini
Dinen sýzýlar iyileþen yaralarla ama yara izleri bedenimdeyken dönerim hayata çarklar arasýndaki yerimi alýr büyük ve acýmasýz çarklar arasýnda yýpranmadan ve yok olmadan yaþamaya devam eder mutluluk oyunu oynarým.
sahte göz yaþlarýnýn tuzlu sudan baþka bir þey olmadýðýný anladýðým anda rüyamýn pembeliði bozulur ve uyanýrým. Tatlý ama acý veren uykumdan. Elde kalan sermayemle ilahi sevgiyi bulma ümidiyle devam ederim hayata ve arayýþlarýma.

Affýn Erdemi


Bir gün trenle seyahat eden birisi tesadüfen son derece huzursuz olan genç bir adamýn yanýna oturmuþ. Bir sure sonra , genç adam , uzak bir hapishaneden henüz çýkmýþ bir mahkum olduðunu açýklamýþ. Mahkumiyeti ailesine o kadar utanç vermiþ ki , ne ziyaretine gelmiþler , ne de bir mektup yollamýþlar. Ama fakir olduklarý için seyahat edemediklerini , cahil olduklarý için mektup yazamadýklarýný umuyor ; her þeye raðmen kendisini affetmiþ olmalarýný hayal ediyormuþ.

Ailesinin iþini kolaylaþtýrmak için , kendilerine mektup yazýp tren kasabanýn eteklerindeki çiftliklerinden geçerken bir iþaret koymalarýný söylemiþ. Ailesi kendisini affetmiþse , raylara yakýn bir elma aðacýna beyaz bir kurdele baðlayacaklarmýþ. Eðer kendisinin geri dönmesini istemiyorlarsa , hiç bir þey yapmayacaklar , o da trende kalýp Batýya gidecek , belki de bir serseri olacakmýþ.

Tren , kasabasýna yaklaþýrken heyecaný o kadar artmýþ ki , pencereden dýþarý bakmaya cesaret edemiyormuþ. Kompartýman arkadaþý kendisiyle yer deðiþtirip onun yerine elma aðacýna bakacaðýný söylemiþ.
Bir dakika sonra elini genç mahkumun koluna koymuþ ,
“ Þuraya bak ” demiþ. Göz pýnarlarýnda biriken yaþlarla gözleri parlýyormuþ. “ Her þey yolunda , bütün aðaç bembeyaz kurdelalarla bezenmiþ ”.

O anda bir ömrü zehirleyen tüm acýlar , adeta , birden daðýlmýþ , kaybolmuþ.

"Affetmezseniz sevemezsiniz.
Sevgisiz hayat ise anlamsýzdýr"

Rüya

Ter içinde uyandý. Baþucundaki saat gecenin üçünü gösteriyordu. Hep böyle oluyordu. Yýllardýr, baþýný yastýða koymasýnýn üzerinden iki üç saat geçer geçmez uyanýyor, bütün geceyi uykusuz geçiriyordu. Üzerinde siyah saten elbisesi, boynunda tek sýra incisi, çelik ökçeli rugan iskarpinleriyle hep ayný ezginin eþliðinde, rengarenk bir duman içinde dönüyor, dönüyordu.
Rahmetli eþinin zarif parmaklarý udun tellerine dokunuyor, arada, bir tamburun içli yakarýþýný duyar gibi oluyor, dönerken hissettiði mutluluðun ezginin kesilmesiyle birlikte bir acýya dönüþtüðünü fark ederek, kendini dar keçiyollarýnda çýplak ayaklarýyla koþarken buluyordu. Þimdi seksenlerinde olan bu kadýna yirmili yaþlarýndaki yüzünün her gece eþlik etmesi, biraz tuhaf deðil miydi? Üstelik hep ayný bestenin eþliðinde…Kalkýp sýrtýna þalýný aldý ve mutfaða doðru yürüdü. Balkonun açýk kalmýþ kapýsý, gece çýkan hafif rüzgârla sallanýyordu. Balkona çýktý ve þezlonga oturdu.
Geceleri bir bahçe hangi kýpýrdanýþlarla deðiþir, artýk ezberledim. Çiçeklerin içine kapanýþlarýný, dallarýn hýþýrdayýþýný, türlü böceklerin topraðý karýþtýrýp bahçe duvarýnda sürünüþlerini, ay ýþýðýnýn üstümüze saldýðý bütün ýþýk ve gölge oyunlarýný…bir bir sayabilirim þimdi boðazýma yük gelen kelimelerle. Sonra bu evin gittikçe deðiþen, bana bile yabancýlaþan çehresini gördüm acýyla. Geceleri benim evim olmaktan çýktýðýný, odalarýmýn, eþyalarýn alýþýk olmadýðým hâllerine þahit oluðumu meselâ caným efendim benim, anlatsam duyar mýsýn? Bazen piyanodan çýkan ani bir sesle uyandýðýmý, bir tamburun telinin koptuðunu meselâ kimselere söyleyemiyorum. Ne o doktor bozuntularýna, ne de evlâtlarýma. Kapaðýný iyice kapattýðýma emin olduðum bir dolap gürültüyle açýldýðýnda, ya da merdivenler alýþýk olmadýðým bir öfkeyle gýcýrdadýðýnda, korkmuyorum ama, yokluðundan sonra bir bardaðýn bile yerini deðiþtirmediðim bu eve emniyetim sarsýlýyor. En çok çalýþma odana girmeye çekiniyorum. Çünkü o odaya ne zaman girsem, rüyalarýmdaki ezgi çýnlýyor kulaklarýmda. Senin yarým kalmýþ bestendir can çekiþen, biliyorum. Ruhun muazzep olmaktadýr, caným efendim, buna üzülüyorum.
Ürperdiðini hissetti. Hava serinlemiþti iyice. Eskiden üþümezdi yaz geceleri. Sabaha yakýn saatlerde bitkiler bile ürperir, domur domur olurdu da, o, titremezdi hiç. Balkondan çýkýp salona geçti. On iki kiþilik yemek masasýna, porselen yemek ve çay takýmlarýnýn bulunduðu büfeye, sonra koltuklara, perdelere baktý uzun uzun.
Ne kalabalýk misafirler aðýrladým þimdi yalnýz yemek yediðim bu masada. Vakit geceye yaklaþýrdý da servis devam ederdi. Rahmetli elinde udu, arada bir ellerimle hazýrladýðým gül þerbetinden yudumlayarak yeni bestelerini çalardý davetlilere. Bazen göz göze gelirdik de bakýþlarýndaki sevgi ýþýltýlarý kalp atýþlarýmý hýzlandýrýrdý. Masadaki bütün kadýnlarýn bana hasetle baktýklarýný fark ederdim. O gün büyük oðlana “Hep beraber bir akþam yemeði yiyelim.” diyecek oldum, iþlerin çokluðundan, kendilerinin bile artýk ayný saatte sofraya oturamadýklarýndan söz etti. Evlâtlarýn vefasýz çýktý caným efendim. Ýnceliðinden, inceliðimizden, bizim hayatýmýzý güzelleþtiren ve mutluluðumuzu borçlu olduðumuz küçük teferruatlardan habersiz, büyük mutluluklar peþinde, hep geleceðe erteleyerek yaþamayý, þimdiki bütün gençler gibi hayatý ýskaladýklarýnýn farkýnda bile olmadan, büyüttüler içlerinde gündelik telâþlarý ve kazanma hýrslarýný…
Tam karþýsýndaki odaya çevirdi bakýþlarýný.Kapýsý kapalý. Onu gömdüðünden beri kapalý…Yüreði göz göz olmuþtu bu eve yalnýz girdiði ilk gün. Artýk onsuz, hatta belki yaþamýn o doyumsuz ritmini hiç hissedemeden, sevgisiz ve heyecansýz kaldýðýný ne kadar da aðýr bir yük olarak üstlenmiþti kalbi. Oysa o hayattayken, kapý hep açýk durdu yýllarca.Odanýn önünden her geçiþinde sevgiyle uzattý baþýný içeri, notalarýn arasýnda kaybolmuþ efendisine baktý her seferinde, içinde müziðini yakaladý hayatýn. Ani bir hareketle ve yaþýndan beklenmeyecek bir çeviklikle yürüyüp açtý kapýyý. Aziz bir hatýraya dokunur gibi dokundu eþyalara tek tek. En son udu aldý eline…
***
Elindeki udu býraktý. Dantel iþlemeli baþörtüsü, küçük yuvarlak gözlükleri ile ellisinde gösteren bu kadýnýn seksenlerinde olduðuna kimse inanmazdý. Udunu býrakmýþtý ama az önce odaya yayýlan notalarýn insaný tesiri altýna alan büyüsü ve berraklýðýný yitirmemiþ sesinden dökülen o billûrlaþmýþ âhenk ancak Azize Haným’ýn mütebessim bakýþlarýyla karþýlaþýnca beni kendime getirdi. Ýlk defa dinlediðim þarkýnýn ilginç hikâyesi de þaþkýnlýðýmýn bir baþka mazeretiydi. Zira bu þarký bestekârýnýn ölümüyle yarým kalmýþtý. Belki de bu yüzden insaný böylesine etkiliyordu.
-Hanýmefendi, inanýn çok etkilendim, diye kekeledim. Rahmetli eþiniz çok ince bir insandý muhakkak. Üstelik bir bestekâr eþi olmak hiç kolay olmasa gerek.
Azize Haným hafýzasýnýn bir antikacý vitrinine benzeyen el deðmemiþliðinde bir müddet dolaþtý. Konuþmaya baþladýðýnda, bakýþlarý çok uzaklara dalýp gitmiþti.
-O öldüðünde uzun süre kabullenemedim durumu. Bu evi yazlýk olarak kullanýrdýk. Bestelerinin çoðunu da bu evde yaptý. Vefatýndan sonra buraya yerleþtim. Kendimi âdeta dýþ dünyadan tecrit ettim. Rahmetliyle geçirdiðim otuz yýl boyunca bir kere incinmedim. Onunla beraberliðimiz beni çoðaltan bir beraberlikti. Belki de o yüzden hayata kaldýðým yerden devam etmek istemedim. Kim bilir belki cesaret edemedim, belki de buna deðmeyeceðini düþündüm.
-Peki çocuklarýnýz? Onlar karþý çýkmadýlar mý kendinizi bu denli soyutlamanýza?
-Benim evlâtlarým hayýrsýz çýktý kýzým, söylediðiniz incelikleri düþünecek durumda deðillerdi.. Ya da sadece bir yaþlýlýk psikolojisi benimki…Neyse, vakit geç oldu. Üstelik yorgun olduðunuz halde gecenin bu saatinde ihtiyar sesimi dinlediniz. Dinlenmek istersiniz. Odanýz koridorun sonunda, saðdan birinci kapý. Bir þeye ihtiyacýnýz olursa seslenin, ben senelerdir uyuyamýyorum nasýlsa…
-Neden uyumuyorsunuz?
-Uyuyamýyorum desem daha doðru olur. Onu da yarýn konuþuruz. Torunum kim bilir kaçýncý uykusundadýr þimdi, siz misafirsiniz. Daha fazla yorulmanýzý istemem.
Odama çýktýðýmda derin bir nefes aldým. Hayatýmda ilk defa böyle bir yalana ortak olmanýn ve bir yalanýn içinde rol almanýn utancýný ve ezikliðini yaþýyordum. Az önce bütün samimiyetiyle bana evini ve duygularýný açan bu kadýn, misafir kisvesi altýnda bu eve girmiþ bir doktor olduðumu bilse, ne yapardý acaba?
Azize Haným’ýn oðlu ve gelini arkadaþýmdý. Oðlu dün beni aramýþ ve annesinin ruh saðlýðýndan ciddî þekilde endiþe ettiklerini, babasý öldüðünden beri kendisini yazlýk eve kapattýðýný, evdeki eþyalarýn bile yerini deðiþtirmeden âdeta bir münzevî hayatý yaþadýðýný,geceleri hiç uyumadýðýný, üstelik geçenlerde geceleri garip sesler duyduðunu iddia ettiðini, kendisinin þaþkýnlýðýný ifade etmesiyle birlikte bunu inkâr ettiðini söylemiþti. Birkaç defa onu doktora götürdüklerini, ama doktorlarýn yaþlý kadýnla hiçbir þekilde iletiþim kuramadýðýný da sözlerine eklemiþti. Benden ricasý þuydu: Kýzý, yani Azize Haným’ýn torunu Ayla, hafta sonu tatilini babaannesinin yanýnda geçirecekti. Ben de Ayla’nýn arkadaþý sýfatý ile- çünkü ufak tefek bir yapým vardý ve Ayla ile hemen hemen ayný yaþta görünüyordum- annesinde iki gün kalýp onu gözlemleyecektim. Biraz tereddüt etmekle birlikte kabul etmiþtim. Akþama doðru geldiðimiz bu yazlýk ev, Azize Haným, misafirperverliði, yemekten sonra bana verdiði müzik ziyafeti, her þey o kadar normaldi ki…bir an kendimi gerçekten Ayla’nýn arkadaþý gibi hissettim. Hele gözleri dolarak, sesi titreyerek söylediði son þarký, bir ölümün yarým býraktýrdýðý o eþsiz ezgiler, beni bir baþka âleme götürmüþtü sanki… Þarkýya baþlamadan önce dalýp gitmiþ, sonra kendi kendine konuþur gibi anlatmýþtý:
-Ölmeden bir saat önce bana çalmýþtý. Heyecanla çaðýrmýþtý beni. O çaðýrdýðýnda her iþimi yarým býrakýrdým. Yeni bir çocuk doðmuþ gibi hissederdik ikimiz de. Bana bir türlü tamamlayamadýðýný söyledi. Biterse müthiþ bir eser olacak, dedi. Bir saat sonra kahvesini götürdüðümde, koltukta baþý yana kaymýþ, udu kucaðýnda, uyukluyor sandým.
Yürüyüp pencereyi açtým. Hiç uykum yoktu ve iþin doðrusu kafam karýþmýþtý. Bu kadýn þimdiye kadar geçirdiðimiz zaman içinde hiçbir anormal harekette bulunmamýþtý. Bir terslik olsa hissederdim, anlayabilirdim. Niçin uyuyamýyordu acaba?
***
Bu gece hiç girmeyeceðim o yataða. Üstelik yalnýz da deðilim. Ayla ve o tatlý kýz. Biraz hareket ve heyecan getirdiler evime. Gerçi kýz Ayla ile ayný yaþta gibi görünmüyor ama! Fiziði yaþýný ele vermese de, bakýþlarýndan anladým bunu. Yaþananlar en çok gözlere siner çünkü. Bir tortu gibi birikir ve bütün yüz çizgilerini deðiþtirir insanýn. Nasýl da dikkatle dinledi beni. Etkilendi. Aylardýr çalmamýþtým þarkýyý.
Biliyor musun, yaþlý bedenim artýk evin içinde bir eþyaya dönüþtü sanki. Belki bir gün beni, odanýn döþemelerine, ya da oturduðum koltuðun kadifesine karýþmýþ halde bulacaklar. Hem Ayla dinlemedi bile çaldýklarýmý. Sanki bir vazifeyi yerine getirir gibi geldi, yemeðini yedi ve çok yorgun olduðunu söyleyerek yatmaya gitti. Ama o kýz…Kaç yaþýnda acaba?
***
Oda týpký bir müze gibi. Bir sürü enstrüman hepsi özenle bir yere yerleþtirilmiþ. Evin en güzel odasý olmalý. Pencere bahçeye bakýyor. Elli yýl öncesinin eþyalarý, koltuklar, konsol…
-Biliyorum, siz gençlere saçma geliyor bu. Ölen birinin arkasýndan senelerce yas tutmak, Bu, hayat arkadaþýnýz bile olsa. Ayla þarký söylüyordu geçenlerde “Yeniden de sevebiliriz..” diye. Oysa seneler geçtikçe, birbirinin uzvu gibi olur iki insan. Bunadým sanýyorlar, bir vefa duygusunu huysuz bir ihtiyarýn inadý gibi algýlýyorlar.
-Peki neden uyuyamýyorsunuz?
Bir rüyadan uyanmýþ gibi bakýyor bana. Utanýyorum.
-Yani dün gece öyle söylemiþtiniz de merak ettim, diye geçiþtiriyorum aceleyle…
-O rüya yüzünden.
-Rüya yüzünden mi?
-Evet. Biliyor musun, senelerdir ayný rüyayý görürüm ben. Her gece. Her gece ayný besteyi dinlerim. Rahmetli ud çalar, ben rengarenk bir duman içinde dönerim. Sonra ezgi kesilir birden. Hani bir þiir vardý, hatýrlamýyorum þâirini þimdi.” Bir tel kopar âhenk ebediyen kesilir.” diye bir mýsra kalmýþ aklýmda. Týpký onun gibi. Dar keçiyollarýnda çýplak ayaklarýmla koþarým. Üstelik yirmili yaþlarýmdaki hâlimle…Uyandýðýmda yastýða baþýmý koyalý en fazla üç saat geçmiþtir. Evin odalarýný dolaþýrým. Bazen merdivenler gýcýrdar, öyle hissederim. Bazen piyanodan bir ses gelir. Bir dolap açýlýr gürültüyle. Çünkü eþyalar ihanet eder geceleri. Hepsi alýþýk olmadýðým çehrelerde çýkarlar karþýma. Küçük beyaz bir mendil bile korkutucu bir varlýða dönüþebilir. En çok neye üzülürüm bilir misin, hissederim ki rahmetlinin ruhu azap çekmektedir. Yarým býrakýlmýþ iþleri hiç sevmezdi o.
Bu tonton kadýnýn yaþlý gözlerine dalýyorum. Birden aklýma bir fikir geliyor.
-Anladýðým kadarýyla siz de anlýyorsunuz müzikten? Neden o besteyi siz tamamlamýyorsunuz?
-Ama ben þimdiye kadar hiç beste yapmadým ki! Sadece ud ve tambur çalarým. Biraz da ney üflerdim eskiden.
-Bence bu besteyi siz tamamlayabilirsiniz. Hani birbirinizin uzvu gibiydiniz. Canlý kalan sizsiniz. Onu en iyi tanýyan da…
Gözleri yine uzaklara dalýyor. Sonra bana dönüp
-Gerçekten Ayla ile ayný yaþta mýsýnýz, diye soruyor.
Ürperiyorum.
****
-Annen gayet normal Fuat. Hatta bazen þüpheye düþüyorum o mu ben mi psikoloji eðitimi aldýk diye? Üstelik çok da zeki. Bana gerçekten Ayla ile ayný yaþta olup olmadýðýmý sordu…. Efendim, hatlarda bir sorun var galiba, bazen kesiliyor sesin. Garip sesler mi? Sen yanlýþ anlamýþsýn bence. Geceleri algý yanýlsamalarý olur ya. Ondan bahsetmiþtir. Bana da anlattý zaten. Çok ince, nahif bir dünyasý var. Gerçeklerden filân kopuk deðil. Bu onun kendi seçimi. Her þeyin o kadar farkýnda ki! Ayrýca haberin olsun, ben ona kim olduðumu söyleyeceðim. Çok utanýyorum yalan söylediðim için. Alo, alo Fuat, anlamýyorum…
****
Dar keçiyollarýnda koþuyor yine. Ama rüya kesilmiyor. Bir ormanda buluyor kendini birdenbire. Sonra o sesi duyuyor. Kesilen ezginin devamý gibi. O kadar uyumlu. Bir ýþýk selinin ortasýna düþüyor. Iþýk ve ses içindeki yalnýzlýk duygusunu yavaþ yavaþ azaltýyor, bir berraklýk yayýlýyor düþüncelerine. Sesi ve ýþýðý takip ediyor.. Dar dehlizlerden, karanlýk yollardan geçiyor. Ellerinde cam kýrýklarý, avuçlarý kan revan içinde. Ama hiç acý hissetmiyor. Sadece duyduðu sese ulaþmak fikriyle ilerliyor. Geniþ bir meydanda, ýþýk selinin ortasýnda, efendisini görüyor. Gülerek udunu uzatýyor ona. Yürüyüp alýyor…
****
Bu ses, bu yarým kalmýþ beste. Ama…Ama kesilmedi. Hýzla odamdan çýkýp, merdivenleri iniyorum. Tam karþýdaki odadan geliyor ses. Odaya girdiðimde Azize Haným’ýn titreyen bedeni ve aðlamaktan kýzarmýþ gözleriyle ezgiyi tamamladýðýný görüyorum. Baþýný kaldýrdýðýnda göz göze geliyoruz. Koþup ona sýmsýký sarýlýyorum.
****
Saat sabahýn onu. Azize haným hâla kalkmadý. Dün gece yarým besteyi tamamladý ve ondan sonra bir bebek gibi uyudu. Yalanýmý ancak bunu hatýrladýðýmda affedilebilir buluyorum. Bunu ona söylediðimde:
-Ben anlamýþtým zaten, dedi. Bu bakýþlar, yirmi yýlda elde edilmez. Biliyor musun, yaþananlarýn tortusu en çok gözlere siner…

Güz Aþký



Yalova, Marmara Denizi'nin kýyýsýnda þirin, sakin,temiz, huzurlu, duygusal bir sahil kentidir. Þehrin kendisine özgü bir kokusu ve duygu ortamý vardýr. Tüm þehirler ve hatta semtler gibi içinde uzun süre yaþayýnca tiryakilik yapar insanda. Bu açýdan Yalova'nýn önemli sayýda bir tiryaki topluluðuna sahip olduðu söylenebilir. Tüm bu hislerin bir arada yaþandýðý bu kentte yaþanan bir aþk olaylara ayrý bir duygu yükü katar.

Hasan, bir rüya gibi geçen yýllarý düþündükçe, bu yýllar ona saatler hatta dakikalar gibi gelmekteydi. Þehrin eski dükkanlarýndan olan attar dükkanlarýnýn kendine özgü kokusuyla bir gündüz rüyasýna dalmýþtý. "Haykýracak son nefesim kalmasa bile, ellerim uzanýr olduðun yere, gözlerim görmese de bulurum yine… kalbim çarpar seninle..." þarkýsýnýn sözlerini mýrýldanýyordu. Bu onlarýn þarkýsýydý çünkü. Bir yandan da aklýnda bir aþk tanýmlamasý yapmaya çalýþýyordu. Bir filmde de denildiði gibi aþk; tutkunun, bencilliðin, hýrsýn, gururun getirdiði aþýrý bir duygusallýk durumuydu. Ýnsaný tek bir hedefe kenetleyen hiç bitmeyecek gibi tüketilen bir zamandý aþk, ki bu süreç insaný hayatýn, eþyalarýn, maddenin içinden çýkarýp almaktaydý. Ýnsaný en sonunda dünyanýn sýrrýna yani hayatýn anlamýna doðru götürmekteydi.

Aralarýndaki aþkýn baþlangýcý bundan yirmi sene öncesine dayanmaktaydý. Yirmi sene önce bir Ocak ayýnda hamallarýn gürültüsüyle uyanmýþtý Hasan. Evleri bir apartman dairesinin üçüncü katýndaydý ve apartmanlarýnýn birkaç metre yanýnda bulunan binanýn yine üçüncü katýndaki dairede dört aydýr camda asýlý bulunan satýlýk levhasý kaldýrýlmaktaydý.

Onu ilk gördüðümde bir hayatým vardý, gördükten sonra ise bambaþka bir hayatým baþladý diye geçirdi içinden Hasan. Babasýndan kalan, sahil kenarýnda küçük bir apartman dairesinin üçüncü katýnda annesiyle birlikte oturuyordu. Babasý kalp krizinden vefat eden Hasan'a annesi bakýyordu. Orta okulu da bitiren Hasan yaz tatilinden sonra liseye kayýt yaptýracaktý. Aniden bir taksi kornasýnýn sesiyle irkildi. Deniz kenarýnda bir park ve oturacak boþ bir bank bulan delikanlý tekrar 20 sene öncesini düþünmeye baþladý. Mutlu bir aþk var mý acaba diye kendi kendine sordu. Tüm iliþkilerde hem bitip giden hem de geriye kalan bir þeyler olduðunu düþündü. Çevresindeki her þey, sokaklar, caddeler, dükkanlar, hemen yaný baþýnda akan dere, sahil yolu, bulutlar, hatta insanlar bile renk ve biçim deðiþtirdiler. Delikanlý bu yepyeni dünyayý özlemle seyretmeye baþlarken gerilere dönüp duygu dünyasýný deðiþtiren olaylar zincirini tekrar düþünmeye baþladý. Mevsimlerden kýþtý. Tarihi o kadar net hatýrlýyordu ki… Ocaðýn 8'iydi. Ocak olmasýna raðmen soðuk bir gün deðildi. Birden "Yeþim, Yeþim..." diye birisinin seslendiðini duydu. Duyduðu ses "...yukarý çýkarken aþaðýda býraktýðýmýz poþetleri almayý unutma..." diye devam etti. Ani bir hareketle aþaðýya bakan Hasan 13-14 yaþlarýnda biraz düz biraz kývýrcýk saçlý, siyah kýsýk gözlü,buðday tenli çelimsiz minyon bir kýz çocuðu gördü. "þirin bir kedicik, bu kýz..." diye geçirdi içinden, küçük kýzý bir kediye benzeterek...Ýçindeki bir ses, tüm ruh dünyasýnýn deðiþeceðini söylüyordu. Hasan, kýza uzun uzun bakarken aniden odasýnýn yalnýzlýðýna döndü ve düþünmeye baþladý. Düþünürken de uyuyakaldý. Kýzýn üzerindeki etkisi o kadar kuvvetliydi ki, Hasan'ýn gövdesi uyurken aðýr, cansýz bir nesne gibi hareket etti. Kýyýya þiddetle çarpan dalgalarýn sesi Hasanýn odasýnýn içinde yankýlanýrken Hasan geri dönmek isteyenin ötesine geçmemesi gereken bölgeye çoktan ayak basmýþtý. Ancak, aþkýn ne baþlangýç ne de son günü hesaplanamazdý. Delikanlý bu düþüncelerle derin bir uykuya daldý.

Fakat Yaþýyoruz
Deniz kenarýnda doðup büyüyen bir çocuk olarak nasýl olur da insanlarýn ýlýk bir yaz gününün sakin denizinde boðulduklarýna þaþýrýrdým. Denizin üzerinde yardým gelinceye dek hareket etmeden yatmak varken nasýl bir panik onlarý denizin dibine batmaya zorluyor bunu bir türlü anlayamazdým. Kýsacasý boðulma bana komik ve yersiz bir ölüm biçimi gibi geliyordu.Birgün boðulmanýn hiç de düþündüðüm gibi olmadýðýný anladým. Tüm insanlar boðulabilir. Benim gibi iyi yüzücü olarak tanýnan, yýllarca okyanusla bir oyuncak gibi oynayan birisi bile o tehlike ile karþýlaþabilir.
O gün saat 4:34’te saatim durmuþtu. Ben de sýrf o acý deneyimi unutmamak için saatimi tamir ettirmedim.Don Horan, Jesse Paley ve ben o sabah planlanan bir film için Kaliforniya’ya uçmuþtuk. Onlara San Mateo’daki evimin önünde uzanan doðal plajlarý göstermek istedim. Film için de þahane bir manzara oluþturan kýyýya geldiðimiz zaman hepimizin neþesi yerindeydi. Kýyýda hiç kimse yoktu. Pembeye çalan altýn renkli kumlarýn parýltýsý gözümüzü alýyordu. Kýyýnýn hemen yanýndaki bir grup siyah, yüksek ve sivri kaya manzaraya garip bir vahþilik katýyordu.Dalgalarýn bu kayalarda kýrýlýp köpük köpük yükselmeleri görülecek birþeydi. Eðer bu güzel manzaraya kendimi kaptýrýp dalmasaydým denizin yakýnda yükseleceðini gösteren belirtiler gözümden kaçmazdý.Arabamýzý manzarasý hoþumuza giden üstü düz, parlak bir kayanýn yanýna park ettik. Kayanýn yarýsý denizde yarýsý ise kumlarýn üzerindeydi. Acaba arkasýnda ne vardý.
Birbirimizle þakalaþarak ayakkabýlarýmýzý çýkardýk ve kayaya tutuna tutuna deniz tarafýna doðru inmeye baþladýk. Þýk elbiselerimiz içinde çýplak ayakla kaya üzerinde yürümeye çalýþmak bizi çok eðlendiriyordu. Birbirimizin haline bakýp bakýp gülüyorduk. Birden en önde yürüyen Jesse’in ýslak bir yere basmakta olduðunu fark ettim. Tam Jesse’ye orasýnýn tehlikeli olduðunu söyle mek için öne doðru eðilmiþtim ki, inanýlmaz derecede güçlü bir dalga beni yakaladý ve havada tepetaklak olduðumu fark ettim. Birkaç saniye içinde defalarca döndüm, birkaç kez suya girip çýktým ve neye uðradýðýmý anlamadan kendimi hýzla denizin dibine inmiþ buldum. Burnumdan ve aðzýmdan giren tuzlu sular boðazýmý doldurmuþtu. Sanki ayaklarýma aðýr taþ asýlmýþ gibi kýmýldayamýyordum. Birkaç kez yükselmeye çabaladýktan sonra baþýmýn yüzeye vardýðýný sevinçle fark ettim, hatta bir an için soluk bile aldým. Sonra yine o azgýn girdaba kapýlýp tüm çabalarýma karþýn sularýn içine gömüldüm. Oradan oraya vurulmaktan sersemlemiþtim. Yüzmek için kollarýmý oynatmaya çalýþýyor, fakat birden kendimi yine denizin dibinde buluyordum.
Sonunda çabalamaktan vazgeçip dalgalarýn beni kýyýya atmasýný bekleyip hareketsiz kalmayý denedim.Kýsa bir süre sonra da zorlukla kendimi yükselen kocaman bir dalganýn üzerine atabildim. Çevreme baktýðým zaman dalganýn doðrudan doðruya beni kayaya doðru hýzla yaklaþtýrdýðýný fark ettim.Þansým yardým etmiþ olacak ki, kayanýn pek sivri olmayan bir yerine þiddetle çarptým. Don, ellerini bana uzatýp beni çekmek istedi, “Býrak” diye haykýrdým “Sen de düþersin.”Ellerimle kayada tutunacak yer aramaya çalýþýyordum fakat birden tekrar denize sürüklendiðimi hissettim.Bir iki kez daha kayaya çarptým ve kendimi toparladýðým zaman Don’ý göremedim.Ondan sonra tekrar dönüp dönüp suya batýp çýkmaya ve çýlgýn okyanusla bir soluk alabilmek için mücadele etmeye baþladým. O zaman ne denli ümitsiz bir tuzaða düþtüðümü iyice anladým. Çabalarým yararlý olmuyor, yalnýzca gittikçe beni güçten düþürüyorlardý. O anda eþim Bill ve oðlum gözümün önüne geldi. Onlarý ne denli çok sevdiðimi bir kez daha anladým. Artýk eþimle buluþmak üzere saat altýda trene yetiþemeyecektim. Yenilmiþtim. Kendimi sulara býraktým. Denizden “Seni yakaladým” diye bir ses duyar gibi olup kendimden geçtim.Sonra kendimi kumlarýn üzerinde yatarken buldum. Kalkmak istedim fakat baþýmý kýmýldatacak gücüm bile kalmamýþtý. Gözlerimin önünde insana benzer kimi karaltýlar görüyor fakat kim olduklarýný çýkaramýyordum. Kocaman bir dalga beni kayaya çarpmak üzereyken Don bir hamle yapýp elimi yakalamýþ ve beni bin bir güçlükle kýyýya çekmiþ.Beni zorla ayaða kaldýrdýlar. Kayalarýn arkasýna kuru kumlarýn üzerine yatýrdýlar. Uzun bir süre orada güvende olmanýn verdiði huzurla hareketsiz yattým.Birkaç saat sonra yine eskisi gibi arkadaþlarýmla gülüp konuþuyordum.
Eðer bu mucize olmasaydý tekrar yaþama dönemeyecektim. Neler kaybettiðimizi sýralamaya baþladýk. Benim el çantam, fularým, Don’ýn cüzdaný. Birden gerçek ortaya çýkýverdi. Kayýplarýmýz vardý ama en önemli þeyi kaybetmemiþtik. Yaþýyorduk.Sonradan orada yaþayanlar bana, benim yakalandýðým girdaba yakalananlarýn hiçbir zaman -öldükten sonra bile- kýyýya ulaþamadýklarýný anlattýlar. Don da benim gibi suya düþmüþ fakat iki kez kayalara çarptýktan sonra fazla uzaklaþmadan kayaya týrmanabilmiþ. Ýçimizde en þanslýsý Jesse idi. O yalnýzca dalgalarla ýslanmýþ, ne okyanusun dibine gitmiþ, ne de kayalara çarpmýþtý. Bu olaydan sonra günlerce uyuyamadým. Vücudum yara bere içindeydi. Þiddetli bir baþ aðrýsý çekiyordum. Kafam o olayla doluydu. Haftalarca rüyamda o aný yaþadým.Þimdi rahatým. Her þey geçti. Yine eskisi gibi yaþýyor, geziyor ve yüzüyordum. Fakat dikkatsiz bir an yüzünden tüm bunlarý kaybedecek duruma geldiðim hiç aklýmdan çýkmýyor. Bu acý deneyim bana yaþamýn güzelliklerini yeniden bambaþka bir zevkle tattýrdýðý gibi doða güçlerini küçümsememeyi de öðretti.

Annesiz Bir Güne Uyanmak

Gece çökünce, uzun beyaz florasanlar ile aydýnlatýlan koridorlarda, üzerlerine ilaç kokularý sinmiþ hasta yakýnlarý, korku, umut ve endiþeyle beraber, geceyi sýrtlayýp sabaha taþýrlardý.

Hastanenin ikinci katýnda bulunan yoðun-bakým odasýndaki sessizlik, karanlýðý bile kýskandýrmaya yeterdi. Azrail`in sýk sýk uðradýðý bu yerde, umut zincirlerine sarýlmýþ yaþamlar; insanca bir çaba ile sürdürülürdü. Belki anneme bir faydasý olur düþüncesiyle, görevlilerin izin verdiði kadar bu odanýn önünde beklerdim. Beni terk etmesine izin vermediðim umudumla...

Salý gününü çarþamba gününe baðlayan gece de, yoðun-bakým odasýndaki hareketlilik gözüme çarptý. Ses avýna çýkmýþ kulaklarýmla, tüm olup biteni anlayabilmek için yaklaþtýðýmda, görevlilerin her zaman yaptýklarý gibi yaþam savaþýný kaybeden birini, sarýp sarmalayýp, zemin katta bulunan morg odasýna götürmek üzere çabaladýklarýný gördüm. Ölen kiþinin annem olabileceði korkusu, yüreðime oturdu. Üzerine bastýðým mermer zemin sanki ayaklarýmýn altýndan çekildi, dengem bozuldu ve vücudumun her yeri titremeye baþladý. Kendimi biraz olsun toparladýktan sonra görevlilere ; ''bu kez kim?'' diye soracakken, birgün önce hastanenin kantininde çay içip, sohbet ettiðimiz hemþirenin dost elini sýrtýmda hissettim. —Yaþlý amca!'' dedi. —Bir haftalýk yaþam mücadelesi sona erdi. Dayanýlmaz acýlar çekiyordu. Ölüm belki de kurtuluþu oldu.''

Hemþirenin söyledikleri beni rahatlatmýþtý ama her gün birilerinin ölmesi, sýranýn anneme de gelebileceði korkusunu üzerimden atmama yetmemiþti. Yine de tüm olumsuz düþünceleri beynimin duvarlarýndan kazýmak üzere, hemþireye teþekkür edip yanýndan ayrýldým.

Hastanenin karþýsýnda bulunan cami minaresinden yükselen ezan sesi; insanlarý sabah namazýna davet ederken, Ýstanbul sisli bir sonbahar sabahýna uyanýyordu.

Sigara içmek için kantine geldiðimde, kardeþlerimin ve babamýn ayrý ayrý masalarda oturduklarýný, sildikçe yenileri gelen gözyaþlarýný, nafile çabalarla birbirlerinden sakladýklarýný gördüm. Beni fark ettiklerinde, sorgulayan gözleri suratýmdaydý.

Ýnandýrýcýlýktan uzak sözcükleri bile bulmamýn günbegün zorlaþtýðý, kimin, kimi kandýrdýðýnýn bilinmediði, insanca oynanan bir oyunun kim bilir kaçýncý sahnesindeydim. Benimle beraber umut biriktiren bu insanlarýn, morallerini yüksek tutma zorundalýðým, beni yalan üreten bir makineye çevirmiþti.

Daha fazla beklemeden aklýma gelen yalanlarý sýralamaya baþladým. ''Yoðun bakým odasýnda bulunan yaþlý amcayý hatýrladýnýz mý? Hani annemin solunda bulunan. Ýþte o amca iyileþmiþ. Ölüm riskini atlatmýþ olacak ki, yukarý katta bir odaya aldýlar. Ýnþallah annem de iyileþecek! Hep beraber evimize gideceðiz!''

Söylediklerimi onaylarcasýna baþlarýný sallayýp, hep bir aðýzdan ''inþallah!'' dediler. Beraber, yoðun-bakým odasýnýn sorumlu doktorunun, hasta yakýnlarýný bilgilendirmek amacýyla, saat 10.30`da yapacaðý görüþmeyi beklemeye koyulduk.

Saati görebileceðim bir masa bulup oturdum. Ismarladýðým demli çayýmý içerken, bir de sigara yaktým. Zaman geniþliyordu, geniþledikçe yüreðimden gelen kabul edilmez öfke ve direniþ giderek artýyordu. Henüz hayatýnýn baharýnda olan annem, lanet olasý bir odada ölüm-kalým savaþý veriyordu. Þuurunu kaybetmiþ, kalbi de bir cihaz yardýmýyla çalýþýyordu. Sýðýndýðým Allah`a dua etmekten baþka elimden hiçbir þey gelmiyordu. ''Ya annem ölürse'' düþüncesi, beynimi kemiren kocaman bir kurt oluyor ve her geçen dakika daha fazla kemirgenleþiyordu. Gözlerimde týkalý olan yaþlar, bir yol bulup akmaya baþladý. Aðladým çokça...

Saatler 10.30`u gösterdiðinde, yoðun-bakým odasýnýn sorumlu doktoru, bir sonraki günün getireceklerine kendimizi hazýrlamamýz gerektiðini söylüyordu. Annemin beyninde oluþan ödem, yaþama þansýný neredeyse sýfýra indirmiþti.

Günlerdir hastanede uykusuz, saða-sola koþturan bedenim, doktorun söyledikleri karþýsýnda direncini iyice yitirdi. Göz kapaklarým kendiliðinden kapandý. Eve kiminle geldiðimi, üzerimdekileri çýkartýp, yataða nasýl uzandýðýmý hatýrlamýyorum. Derin bir uykudan sýçrayarak uyandýðýmda, kardeþimin -''Hastaneye gitmemiz gerek!'' feryadýnýn yankýsý, hastaneye gitmek üzere bindiðimiz taksinin içerisinde bile sürüyordu.

Hastaneye geldiðimde, annemin parmak uçlarýndan kayan yaþam yýldýzý, veda için bekliyordu. Henüz ýsýsýný kaybetmemiþ yanaðýna bir öpücük kondurduktan sonra, hýçkýra hýçkýra aðlayarak, morg odasýndan dýþarýya çýktým. Adýmlarým beni, günlerdir annemi bize baðýþlamasý için dua ettiðim caminin avlusuna götürdü. Kulaðýma fýsýldanan, nereden ve kimden geldiðini bilmediðim ''Takdir Ýlahi'' sözcüðü, beni ne kadar teselli edebilirdi ki?

Ayný gün, ikindi namazýna müteakip kýlýnan cenaze namazýndan sonra, annemi son yolculuðuna uðurladým.

Ertesi günü, Ýstanbul yine bir sonbahar sabahýna uyanýrken, annesiz geçireceðim ilk gün baþlýyordu. Canýmýn yarýsýnýn olmadýðý...

Güzellik Kavramý Üzerine



Güzellik kimine göre bir karakter, kimine göre huy, kimine göre uyum, kimine göre iyilikle özdeþleþen bir kavram. Kimine göre de bir deðer.
Üzerinde çok farklý görüþler, fikirler ileri sürülse yorumlar yapýlsa da. Güzellik de mutluluk gibi göreceli bir kavramdýr. Sanýrým en geçerli olaný da insanýn iç güzelliðidir.

Ýnsanýn kendine olan güveni ve kendisiyle barýþýklýðý, haliyle iç güzelliðini dýþýna da yansýtýr. Tabi bunu fiziksel anlamda söylemiyorum.

Güzellik ve mutluluk her þeyden önce insanýn kendisiyle barýþýklýðýdýr. Çünkü insanýn kendini var saymasý, kendini beðenmesi, kendini olduðu gibi kabul etmesi gerekir ki, dýþýndaki güzelliklere yönelebilsin.

Kiþilik kazanmýþ içten güçlü kiþinin, baþkalarýnýn yargýlarýndan pek rahatsýz olmamasý gerekir, baþkalarý tarafýndan fiziðinin beðenilip beðenilmemesi çok önemli deðildir o kiþi için.
Demek oluyor ki, mutluluk ve güzelliði baþkalarýnýn gözünde aramamak lazým.

Ýçimizde sahip olduðumuz güzellik ve sevgi duygusu bütün zenginliklerin, deðerlerin, güzelliklerin üstündedir. Ýnsanýn iç deðerleriyle insan oluþunun doðal bir tezahürüdür bu. Ne yazýk ki, bir çok insan bu asal deðerlerin bilincinde deðil.
Güzellik fiziki yada yüzeysel bir takým ucuz deðerler kavramýyla sýnýrlanamaz.
Güzellik duygusu bütün güzelliklerin derinliðini içinde barýndýran, insanýn iç deðerlerinin derinliðiyle ilintilidir.

Kuþkusuz tüm sorunlarýn çözümü yine kendini bilmeye ve sevmeye gelip dayanýr. Kendini ölçemeyen, özvarlýðýnýn ne olduðunu bilmeyen, doðayý, insaný, toplumu, kendini ve hayatý da bilemez.

Sorun, insanýn kendini düþün ve deðer terazisinde tartabilmesi, sevgi ve mantýk metresiyle ölçebilmesidir. Unutmayalým ki, aynanýn tek bir görevi vardýr, o insana kendisini göstermek. Öyleyse o insan bir ömür boyu o aynanýn karþýsýnda, kendisiyle barýþýk durmak zorundadýr. Neden çünkü kendini görmesi, kendini tanýmasý, kendini sevmesi ve kendisiyle barýþmasý için.
Kendini görmek, tanýmak, sevmek ve kendiyle barýþmak, her þeyden önce bir motivasyon, bilinç ve güven gerektirir.
Ýnsanýn baþkalarýnýn karþýsýnda vereceði sýnavlardan çok kendine vereceði sýnav önemli. Aynaya bakýnca baþkalarýnýn gördüðü yüzün yada biçimin ötesinde asýl güzelliðin ne olduðunu bilmenin adýna, kendine özsaygý ve güven deniliyor.
Ýçini güzelleþtiren ve içinin güzelliðini derinleþtirebilen insan akýllý ve güzel insandýr.

Öyle veya böyle hayatý yaþamak gerek, yaþamý da güzelleþtirmek.
Güzelleþmek bir çabadýr, kendine güvendir, bir iç derinliði, iç zenginliði ve iç güzelliðidir.
Herkesin güzel bir tarafý vardýr elbet, yeterki farkýna varýp bunu dýþarý yansýtmasýný bilmesidir. Güzellik bir çabaya harcanan emektir. Öncelikle insaný, doðayý, hayatý sevmekle baþlar güzellik. Kiþiliðini iyilikle besleyen, yaþatan, onurlu ve vicdanlý olmak da bir güzelliktir. Güzelliðe sadece estetik ve fiziki açýdan bakmamak lazým.

Ýnsan önce özgüvenini geliþtirmeyi, iradesiyle pekiþtirmeyi öðrenmeli. Öðrenmezse yýkýlýr, mutsuz olur. Ýnsan yalnýzca toplumun ucuz deðer yargýlarýyla kendini yargýlayýp bilincini geliþtirmezse, dünyasý dar, mutsuz ve sefil bir çerçevede kalýr. kendini beðenmez, kendisiyle barýþýk olmaz, kendini sevmez.

Güzellik, kendini geliþtirmeyen ve iç dünyasýný zenginleþtirmeyen insanlar, kendisiyle barýþmayý, kendini sevmeyi hak edemez. Çünkü kendini sevmek, kendini beðenmek milimetrik uðraþlarla kurulmuþ, berk bir yapýdan sonra hakedilir ancak.
Her þeyden önce insan önce yüreðiyle buluþmalý, duygularýyla, vicdanýyla yani içsel insani deðerleriyle buluþmalý. Aksine yalnýzlýktan, sevgisizlikten, mutsuzluktan kurtulamaz.

Düþküne el uzatan, yardýma ihtiyacý olana yardým eden kiþi de güzeldir. Ýnsan sevgisi, saygýsý ile yaþamýný da güzelleþtirmelidir ki, çevresine güzellik saçsýn. Güzel olduðunu inandýrabilsin, kabul ettirebilsin deðil mi?...
Mutluluklarýnýz, umutlarýnýz ve güzelliklerinizle kalýn.

Üç Çocuk
Üç kadýn çeþme baþýnda toplanmýþ konuþuyorlardý.Az ötede ihtiyarýn biri oturmuþ, kadýnlarýn çocuklarýný methetmelerini dinliyordu.

Kadýnlardan biri:
-Benim oðlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüþemez...Tam bir cambazdýr o! Ýp üzerinde bir yürüse de görseniz.

Diðer kadýn heyecanla atýlarak:
-Benim oðlumun sesini bilseniz, dedi. Týpký bir bülbül gibi þakýr. Yeryüzünde hiç kimsenin böyle bir sesi yoktur.Allah vergisi bu...

Üçüncü kadýn susup duruyordu. Diðerleri sordular:
-Sen çocuðunu niye övmüyorsun? Nesi var ki?
-Çocuðumun çok üstün bir tarafý yok ki... Ne diye durup dururken öveyim onu.

Kadýnlar kovalarýný doldurup yola koyuldular. Ýhtiyar adam da peþleri sýra yürümeye baþladý. Kadýnlar aðýr kovalarý taþýmakta güçlük çektikleri için ara sýra duruyor ve dinleniyorlardý. Sýrtlarý aðrý içindeydi. Bu sýrada çocuklarý onlarý karþýlamaya çýktý.

Birinci çocuk hemen elleri üzerinde havaya kalkmýþ, çeþitli marifetler gösteriyordu. Kadýnlar gözleri hayretten büyümüþ haykýrdýlar:

-Aman ne kabiliyetli çocuk!..

Ýkinci çocuk altýn gibi bir sesle öyle güzel þarkýlar söyledi ki, kadýnlar gözleri yaþlarla dolu hayranlýkla dinlediler onu... Üçüncü çocuk koþarak geldi, annesinin elinden kovayý aldý ve eve kadar taþýdý.

Kadýnlar ihtiyara dönüp:
-Bizim çocuklarýmýz hakkýnda ne diyorsun, dediler.

Ýhtiyar þaþkýnlýkla:
-Çocuklarýnýz mý? Dedi. Onlarý bilmem. Yalnýz biri vardý, annesinin elinden kovayý alýp eve taþýdý. Onu çok beðendim...

Demek Yalanmýþ



Sen hiç hayal bahçesi duydun mu? Ýþte benim ruhum bitmeyen hayallerle dolu. Çoðu birbirine benzer ama hepsi farklýdýr. Kahramanlar aynýdýr her zaman. Ama sonu ayný deðildir. Beni terk dene tek aynýydý terk ettikten. Sonra Deðiþti benimle beraber. Karanlýk yollar baþka insanlar karýþtý araya. Biz yoktuk artýk bu oyunda kukla gibi oynuyorduk sadece.... Yeþil çamdan kaçan kötü adamlar sardý dört bir etrafýmýzý durmaksýzýn. Sonra yollarda seni arýyorum sisli karanlýk yollarda belki tanýdýk suratlara rastlarým diye adýný bilmediðim adamlar bana kucak açtýlar rüyamdaki sevgilim de beni terk etti depresyondayým diyorum bir çare olmasý lazým aþk þarkýlarý dinliyorum belki o güzel sesini duyarým diye günlüðüme durmadan yazýyorum belki etkilenir gelirsin diye yaðmurun düþtüðü her damlaya bakýyorum sana gidecek bir ipucu bulurum diye kardan ismini yazýyorum duvarlara ben uyurken geldiðinde beni göresin diye moda olmuþ televizyon dizilerinde seni arýyorum bulurum diye gazetelere bakýyorum aþk romanlarýna bakýyorum bizim askýmýz yazýlmýþ mý diye ayrýlmadan önce son kez gittiðimiz parka ve kafe ye bakýyorum yoksun okula bakýyorum yoksun sonradan öðrendim ki niþanlanmýþsýn aþkýmýzýn gücüne inanmýþtým demek ki kocaman yalanmýþ týpký senin gibi... <A href="http://www.siirkolik.com/hikaye/yazarlar.asp?id=122">

Hadi Bembeyaz Sýcacýk Karlar Çizelim



Ey kalbim!..Hatýrlayacaksýn,sessiz sessiz aðlarken baþýmý dizlerine koyduðumda,kimse
yoktu yanýmda.Yalnýzdýk seninle can dostum,yalnýzdýk...Atýþlarýn hýzlanýrdý hezeyanlarýmdan,kanýn çekilirdi damarlarýndan.Gözlerim susmazdý hani,senide esir edip yaþlarýna.Sabahlarý yalnýz inerdik,bir sen,birde ben.Anlamazdý hiçbir arkadaþ,dinlemezdi hiçbir yoldaþ.Biz iki divaneydik seninle...

Ben dýþtan,sen içten selalerin bendini yýkardýk aðýtlarýmýzdan.Kimse duymazdý ama,kimse düþünmezdi bizim düþündüklerimizi...

Ýki divaneydik seninle kalbim! Kimse anlamaz,ama herkese anlatýrdýk derdimizi.Yaramaz bir çocuðun çýðlýklarýný çoktan geçmiþti dilimizin söylediði sahipsiz türküler.Hani düþünürdük derin derin.Ayný sorularla bulanýrdý toz pembe rüyalarýmýz.Bizden baþka yokmu derdik buradan bakan bir iki divane...Sorardýk hani kimsenin düþünmeye bile cesaret edemediði sorularý.Çekiliverirlerdi simalar çevremizden.Hatýrlýyorsun mutlaka,mýzraklara saplanmýþ kuþlara deniz suyundan yuva yapýþýmýz,baþý dimdik duran beyaz güvercinleri kafeslerinden salýþýmýz ve aðýtlarýmýz yalnýzlýðýmýzýn tarifi oldu...Aldatýlmýþlýk deðil,aldanmýþlýktý bizi yýkan o zamanlar...

Deðil mi dostum.deðil mi sýrdaþým nasýl terk ettiler bizi?Nasýl koydular önümüze tek düze tabularý?..Ahkam kesmek marifet oldu,zincirleri günün modasý diye taktýlar boynumuza.Aðýtlarýmýza yalancý nenniler diyip,anlamadýlar onuru gurura karþý yarýþtýrdýðýmýzý.Kavgalardan nefret ettiðimizi ve güneþin doðuþuna mevzilendiðimizi anlamadýlar.Neden biliyor musun kalbim?Çünkü biz yalnýzdýk karanlýk gecelerin gri yýldýzlarýnda...Baþabaþa aðladýkta hýþkýra hýçkýra dönüp bakan olmazdý.Gülüp geçerlerdi bize.Biz kurtaramayacaktýk çünkü dünya yý.Sende atan sevgi,bende yeþeren sabýr yetmeyecekti onlarýn prangalarýný çözmeye....

Çiftliklerde meleyen koyunlarý gösterdiler bize.Nereye çeksen oraya giden,hani boynundan urganý eksik olmayan,hani yumuþacýk tüyleri olan koyunlarý iþaret ettiler.Halbuki biz çoktan çizmiþtik,insan figürünün dahi karýþmadýðý tabiat manzarasýný.Masmavi göklerden sevgiyi indirip,dallarada hoþgörü meyvalarý koymuþtuk.Ama resimdi iþte,alt tarafý bir tabloydu.Hatýrlayacaksýn kalbim,rengarenk boyalarla süslediðimiz o tabloyu nasýl silerdi sadece o kara lekeler.Kimse görmezdi kendi çiziktirdiði iþaretlerden baþkasýný...Herkes bir"ben"di kendinde,hatýrlýyormusun vefakarým?..Sana da,banada,"biz" olmak düþtü yinede bir beyaz nokta gibi hayatýmýza...Az aðlamadýk,az vurmadýk umutlarýmýzý duvarlara,az baðýrmadýk saðýrlýðýmýzý unuttuklarýmýza...Ama yinede çýktýk düze "biz"...Sen ve ben kalbim...sen ve ben....

Hatýrlarým þimdi o karanlýk gecelerde yardýma koþmaya çalýþan bir kaç iyi insanýda...Dokunamadýðýmýz,yanýmýza çaðýramadýðýmýz,uzaklardan bakýþtýðýmýz birkaç iyi insan vardý ya kalbim...Evet dostum,isimleri bile hala bizde deðil mi?.."Gül dikenleriyle güzeldir" diyemeden tutp yapraklarýmýzla koparýrlarken çiçekliðimizi,sert ama vefalý bir sonbahar rüzgarýda vardý,en kavurucu yazlarda.Bilirim unutmazsýn kalbim....

Belki çilekeþ bir yaðmurun,yahut en yanlýz kalabalýklarda ardýmýza düþen küçücük ama bembeyaz bir bulutun hatrýna bu tebessümlerimiz:)...Arkamýzdan uzanýp boynumuzu sýkmaya çalýþan ayrýk otlarýna inat.Binin içinde birde olsa,tek gamzesiyel özgürlüðü getiren bir kelebek hatrýna belki hayata sýrt çevir meyiþimiz...

Ne dersin kalbim?..Acýlara gülmek senimi gerektirir,yoksa senimi getirirsin acýlarýn peþine düþen umutlarý?Bilmem ki çilelim,kalk hadi,tamamlýyalým yarým kalan tablomuzu,hatta orta yerine bakýþlarý düþmemiþ gök gözlü bir çocuk konduralým..Çarpma öyle hýzlý hýzlý bedenime...Yeni bir cesaret için bende ümitle korku arasýndayým...

Tuvalimiz beyaz deðil lakin,bilsen kapkara kömürden bile...Ama sevgiyse herþeye raðmen ve umutsa martýlarýn hatrýna...Hadi kýþ manzarasý çizelim bembeyaz.Kimse karýþmasýn gönlümüze.Sabahlardaki kömür bile siyah olmasýn tam tamýna..Hadi, hadi bembeyaz sýcacýk karlar çizelim,adý "umut" olsun...Ve orta yerde bütün gülücükleriyle baþý dimdik,gözleri sýcacýk bir çocuk kartopu tutsun.....

Hüzün

Bu yazdýklarýmý yüzüne karþý söylemek çok isterdim ama seni görünce sesin duyunca kýrýlýyor cesaretim.

Bilsen þimdi içim nasýl yanýyor, gönlüm çöl gibi, yakan güneþ sensin, yangýný söndürecek yaðmurda sensin, güzelliðine hayran olduðum Klopatra'da sensin... Sen her þeysin.

Varlýðýnda bir baþka seviyorum seni yokluðunda ise bambaþka.. vazgeçmem çok zor gibi geliyor senden. Unutma denemelerim hep baþarýsýz oluyor. Bir saniye çýksan aklýmdan unutacaðýma inanýrým, her þeyde sen varsýn ama .

Ben özlememiþtim hiç kimseyi bu kadar beklememiþtim, sen öðrettin bana sabretmeyi. Aþkýn bir nefes gibi bir soluk gibi her an can veriyor bana .Ben senden baþka kimseye ve hiçbir þeye bu kadar hasret kalmamýþtým..Sana hasret kaldým seni çok özledim hep bekledim haydi gel beni senden mahrum etme , canýmý fazla sýzlatma ne olur bu son olsun bir daha aðlatma

Ben sana hemen sev baðlan aþýk ol demiyorum., bir þans vermeni istiyorum sadece bir kere piþman olmazsýn emin ol, ben her þeyimle kapýnda köle olmaya hazýrým haydi sende benim ol.

Uykularý unutalým çok oldu, resmine bakmakla yetinemiyorum artýk. Bir tane göremiyorum senin gibi bulamýyorum þu dünyada, seni esir etmem kendime buralara ben esirin olurum dilediðin yerde korkma.

Sevdiðim sensiz bahar' ý yok bu güzün, haydi bir adým gel bir, parça sevde bitsin bu hüzün.