Çaresizler

Güneþ tüllerin arasýndan sýzarak, sessizce içeri süzüldü. Sonra da odanýn karþý duvarýndaki vitrinin camlarýna, oradan da somyada yatan adamýn yüzüne doðru yayýldý. Parlak ýþýnlardan rahatsýz olan adam sýrtýný Güneþe doðru döndü. Bu kez sýcaklýðý, saçsýz baþýnda daha çok hissetti. Gözlerini ovuþturarak, yataðýn içinde doðruldu.

Diðer somyada yatan karýsýna baktý. Uyuyor muydu, yoksa uyanýk mýydý, pek seçilemiyordu. Kalkýp karýsýnýn yanýna gitti. Nimet Haným'ýn, çukura kaçmýþ gözleri, sabit bir noktaya takýlmýþ, öylece duruyordu. Sol gözü büzülmüþ, alnýndaki kýrýþýklýklar iyice belirginleþmiþ ve yüzünün sol tarafý gerilerek, dudaklarý eðilmiþti. Yaþlý adam, bir süre karýsýný seyretti. Eski güzelliðinden eser kalmamýþ, herkesin hayran kaldýðý o parlak devir çoktan son bulmuþtu.

Oðlunun hasreti, kýzýnýn vefasýzlýðý onu bu hale getirmiþ, önce yüzüne, sonra da bacaklarýna felç gelmiþti. Þimdi ne yürüyebiliyor, ne de doðru dürüst konuþabiliyordu. Yarým aðýz, zor anlaþýlabilen kelimelerle ancak derdini anlatabiliyordu. Tuvalet ihtiyacýný dahi altýna lazýmlýk vermek suretiyle kendisi yaptýrýyordu. Hoþ kendinin de ondan kalýr bir yaný yoktu. Aðrýyan romatizmalý bacaklarý, bükülen beliyle, artýk adým adým sona doðru yaklaþtýklarýnýn farkýndaydý. Ama hiç olmazsa, bastonla da olsa gezebiliyor, ihtiyaçlarýný görebiliyordu.

Eliyle hanýmýnýn sað yanaðýný okþadý.
- Bu gün erken uyanmýþsýn Nimet. Çay yapayým mý?
Kadýn olur anlamýnda baþýný salladý. Sonra güç anlaþýlýr bir sesle:
- Karným da acýktý dedi.
- Öyleyse bir kahvaltý hazýrlayayým, birlikte yiyelim. Ha ne dersin?

Nimet haným hiç ses çýkarmadý. Gözleri bir yere dikili, boþlukta bir þeyler arara gibiydi. Kocasýna yük olmanýn ezikliði vardý içinde. Kýrk yýllýk evlilikleri süresince bir kere olsun incitmemiþti Samim bey onu. Kýzlarý Hülya'nýn hayýrsýz bir evlat oluþu kocasýný vaktinden önce çökertmiþti.
Samim Bey, somyasýnýn yanýnda duran bastonunu alarak, sessizce mutfaða doðru yürüdü. Çaydanlýða su doldurup ocaðýn üzerine koydu. Tepsiyi mermer tezgahýn üzerine býraktý. Buzdolabýný açtý. Çayýn yanýna kahvaltýlýk birkaç þey hazýrladý. Alýþmýþtý artýk aylardýr bu çileyi çekmeye. Oðlu Sadýk, Amerika'ya doktora yapmaya giderken ikisini de kardeþi Hülya'ya emanet etmiþ, sýk sýk aramasý için de tembihte bulunmuþtu.

O gün, hep birlikte Beykoz'a gezmeye gitmiþlerdi. Sadýk Amerika'ya gitmeden önce Boðaz'ýn güzelliðini doya doya yaþamak istiyordu. Denize yakýn bir çay bahçesine oturmuþlardý. Aðaçlarýn yaðmurla karýþýk, rüzgarla hýþýrdadýðý, gri bulutlarýn Ýstanbul'a kasvetli bir karartý gibi çöktüðü gündü. Sadýk Hülya'ya ''Sakýn ben gidince babamlarý yalnýz býrakma'' diye tekrar tekrar hatýrlatmada bulunmuþtu. Hülya ise Boðaz'ýn kendi halinde sessizce akýþýný seyrederken, ''Sen hiç merak etme abi, gözün arkanda kalmasýn. Haftada bir babamlardayým.'' demiþti. Daha o günlerde Samim Bey'in içinde bir tuhaflýk vardý. Oturduklarý çay bahçesinde serin serin esen rüzgarlar, o gün ailenin üzerine bir soðukluk serperken, Samim bey'in yavaþ yavaþ artan huzursuzluðuna ve Hülya'nýn hiç gülmeyen yüzündeki çizgilerin, gayrý memnun bükülüþlerine þahit olmuþlardý.

Sadýk gidince, Hülya bir iki kez uðramýþ, sonra da kocasýnýn zenginliðinden kaynaklanan þýmarýklýkla Ýstanbul sosyetesine karýþmýþ, bunlarý hiç arayýp sormaz olmuþtu. Ona kalsa bir sürü sudan sebepler bulur, Erenköy'le Fatih arasýnýn çok uzak olduðundan, gidip gelmelerin zorluðundan yakýnýr, sanki kocasýný pek takarmýþ gibi, onun iþlerini bahane ederdi. Ayda bir telefon eder, riya dolu sözler, sahte gülücüklerle onlarý avuturdu. Kýzlarýnýn bu denli vefasýzlýðý ve kendilerinden kopuþu, iki ihtiyarý da üzüyor, yüreklerini bir kor gibi yakýyordu. Hiç olmazsa torunlarýný arada bir görüp, hasret giderebilselerdi içleri yanmayacaktý.

Samim bey, önce kahvaltý tepsisini, ardýndan da çaydanlýðý içeri taþýdý. Karýsýnýn sýrtýna yastýk koyarak oturmasýný saðladý. Önce çaylarý doldurdu. Sonra da bir çocuða bakar gibi, karýsýnýn önüne tepsiyi koydu. Nimet Haným, titreyen elleriyle ekmek ve peynirden bölüp aldý. Çayýný içerken dökmemesi için kocasý yardýmcý oldu.

Kahvaltý bittikten sonra tepsiyi ve çaydanlýðý mutfaða götürdü. Antreden geçerken, dýþ kapýnýn altýndan gazetesinin atýldýðýný fark etti. Gazeteci çocuk, günlük gazetelerini kapýnýn altýndan býrakýr gider, aybaþýnda da gelir parasýný alýrdý. Dönüþte gazetesini alýp odaya geçti. Karýsýna yakýn bir koltuða oturup, bastonunu bir kenara býraktý. Gözlerini odanýn içinde amaçsýz gezdirdi. Biriken kirli çamaþýrlar, yapýlacak ütüler ve kabaran tozlar, onbeþ günde bir gelen temizlikçi kadýný bekliyordu. Aslýnda haftada bir gelse iyi olacaktý; ama emekli maaþýyla ancak karþýlayabiliyordu. Gazetesini açýp göz gezdirmeye baþladý. Ýri bir baþlýk dikkatini çekti. "Harç Parasýný protesto eden öðrenciler, bazý iþyerlerinin camlarýný kýrdýlar." Ýçinden güldü. "Harç parasý ile, iþyerlerinin ne ilgisi var." diye söylendi. Gruplar halinde öðrencilerin ellerindeki flâmalarla birlikte, iþyerlerini taþlarken çekilen resimlerine baktý. "Ben bu filmi birkaç kez gördüm." diye geçirdi içinden. Sýkýntýyla iç sayfalardan birini açtý. Gözleri gazetenin sayfasýnda bir süre anlamsýz gezindi. Bir an gazetenin yazýlarý iyice silikleþti, yerine oðlu Sadýk'ýn silüeti geldi. Kaç zamandýr belleðinde yer eden soru yeniden belirginleþti. Oðluna, annesine felç geldiðini, kardeþi Hülyanýn onlarý hiç arayýp sormadýðýný, kendisinin de hasta olduðunu nasýl anlatacaktý? Kafasýný günlerdir meþgul eden bu düþünceye bir çýkýþ yolu bulamýyor, aklýnda bin bir çeþit fikir düðümleniyor ve her biri bir ur gibi büyüyerek beynini kaplýyor, zihninde bir tek ak nokta býrakmýyordu. Bütün bu olanlarý ona anlatmak, oðlunun tahsilini yarým býrakýp gelmesi demekti. Halbuki Sadýk, oraya bin bir umutla gitmiþti. Onun her þeyi öðrenmesi, bütün umutlarýnýn yýkýlmasý olurdu ki, iþte bunu yapamazdý. Sað eliyle sol kolunu ovaladý. Kalktýðýndan beri anlamsýz sinsi bir aðrý vardý kolunda. Günlerdir komþularýndan dahi ne bir arayan, nede bir soran oluyordu. Genelde gittikçe kaybolmaya yüz tutan komþuluk iliþkileri Ýstanbul'da daha çok hissedilir olmuþtu. Anadolu'da bu sýcak iliþki halen yaþanýyor olmalýydý. En azýndan akþamlarý bir kap yemek veren birisi mutlaka çýkardý. Terk edilmiþliðin acýsý bir kor gibi oturdu yüreðine. Sadýk burada olsaydý, bu hale düþmezlerdi. Kederli gözleri bir noktaya dikilip öylece kaldý. Yanaklarýna doðru ýlýk bir sývýnýn aktýðýný hissetti. Akan, hasretin getirdiði bir sevgi pýnarý mý, yoksa içindeki ýzdýrap selinden sýzan damlalar mýydý? Pek anlayamadý. Elinin tersiyle hanýmýna göstermeden gözlerindeki yaþý sildi. Bu arada göz ucuyla Nimet Hanýma bakmaktan da kendini alamadý. Karýsýnýn onu süzdüðünü fark ettiði zaman utandý.
- Gazeteye bakmaktan gözlerim sulanmýþ, diye geçiþtirmek istedi.

Nimet haným, yýllarýn getirdiði tecrübeyle acý acý güldü. Güldüðü zamanlar, yüzünde gençlik yýllarýndan kalma, bildik bir gamze hemen yerini alýr ve doðma büyüme bir Ýstanbul hanýmefendisi olduðunun ipuçlarýný verirdi.
Yarý anlaþýlýr bir sesle:

- Üzme kendini Samim, dedi. Ben iyiyim. Ýkimiz nasýl olsa idare ediyoruz. Çocuklarý ne yapalým ki?
Kocasýný teselli etmeye çalýþýyordu. Oysaki asýl teselliye kendisi muhtaçtý. Ruhunu alevler kaplýyordu. Kaygýlý bekleyiþlerin, ýzdýraplarýn, ümitsizliklerin, külsüz dumansýz alevleri. Samim Bey olmasa ne yapardý? Kimlere derdini anlatýr, sesini duyurabilirdi. Bazen ev ihtiyaçlarý için dýþarý çýktýðý zamanlar, bir daha dönmeyecekmiþ gibi içini bir korku kaplar, kör kuyularýn içine düþmüþ gibi hissederdi kendini.
Samim Bey gülümsedi. Zoraki bir gülüþtü bu.

- Eee haným, söyle bakalým, bu gün sana ne piþireyim?
- Kendini yormaný istemiyorum. Kolay bir þeylerle geçiþtiririz.
Samim Bey iþi þakaya vurdu;
- Eh ne yapalým, günah benden gitti.

Aslýnda iþine geliyordu bu gün yemek yapmamak. Zira kendini yorgun ve bitkin hissediyordu. Elindeki gazeteye tekrar göz gezdirmeye baþladý. Magazin ve sosyete haberleriyle dolu renkli bir sayfa açtý. Geliþi güzel göz gezdirdi. Kýzýnýn resmini gördüðü an, sanki baþýndan aþaðý bir kova soðuk su dökülmüþ gibi ürperdi. Gözleri fal taþý gibi açýldý. Resmin altýndaki yazýyý alel acele okudu. "Tanýnmýþ iþ adamlarýndan, Aydýn Ardýç'ýn karýsý Hülya Ardýç, aþýðý ile birlikte yakalandý." Geri kalan kýsmý okuyamadý. Gazete elinden kayýp düþtü. Sol göðsüne ani bir aðrýnýn saplandýðýný hissetti. Aðrý ile birlikte kalbi de küt küt atmaya baþladý. Soðuk soðuk terlediðini hissetti. Nimet hanýma göstermeden derin derin nefes aldý. Pijamasýnýn düðmelerini çözdü. Pencereyi açýp biraz hava alsa düzeleceðini sanýyordu. Koltuðundan kalkmaya çalýþtý ama baþaramadý. Olduðu yere yýkýlýp kaldý. Cansýz vücudu koltuðun önüne bir çuval gibi düþtüðünde, gözleri hâlâ açýktý.

Karýsýnýn cansýz feryadý odanýn içinde sahipsiz kaldý. Nimet Haným, önce korkuyla kocasýna baktý, sonra da hýçkýra hýçkýra aðlamaya baþladý. Bir süre sonra artýk gözyaþlarý kurumuþ olmalý ki, aðlayacak takati kalmamýþtý. Kýsa bir süre düþündü. Komþulara nasýl haber verecekti. Sesi çýkmýyor ki duyulsun, yürüyemiyor ki koþup insanlarý toplasýn. Çaresizlik içinde etrafa bakýnýrken, bir metre ötedeki kocasýnýn bastonunu gördü. Somyadan sürünerek inebilse, bastonu alýr biraz ilerde masanýn üzerinde duran telefonu çekip düþürerek, Hülya'yý arayabilirdi. Kollarýný uzatýp aþaðý doðru sarktý. Bir külçe gibi olan vücudu buna izin vermedi. Her þeye raðmen baþarmak zorundaydý. Bir kere daha denedi. Bu sefer somyadan aþaðý yuvarlandý. Cansýz kollarý bedenini taþýyamadý. Aðýz üstü yere çakýldý. Dudaklarýndan çenesine doðru ince bir kan þeridi sýzdý. Kocasý bu halini görse, bir baba þefkatiyle koþar, kanayan yerleri temizler, yanaklarýný okþardý. Yeniden aðlamaya baþladý. "Allah'ým önce ben ölmeliydim" diye küçük bir serzeniþte bulundu. Sonra da "Yarabbi bana kuvvet ver" diye yakardý. Yeni bir hamleyle bastona doðru uzandý. Cevizden yapýlma bastonun ucundan sýmsýký kavradý. Þimdi iþ masaya kadar sürünmeye kalmýþtý. Bütün kuvvetini toplayarak, tekrar emeklemeye baþladý. Vücudunun her tarafýnýn sýzladýðýný hissediyordu. Artýk kollarý onu taþýyamaz olmuþ, halsiz ve mecalsiz kalmýþtý. Bir santim daha ilerleyecek kudreti kendinde bulamýyordu. Bastonu tutan elleri gevþedi, gözleri telefonda öylece yýðýlýp kaldý.

Aþk Biliyor musun benden bir þeyleri anlatmamý istediler ve ben de seni anlatmaya karar verdim. Bakalým beðenecek misin. Ne olur bana kýzsan bile çýkýp gitme hayatýmdan. Biliyorsun beni, sensiz olmuyor. Þimdi ise sadece dinle...
Herkes bu güne kadar onu anlatmaya çalýþtý ama nedense kelimeleri yarý yolda kaza yaptý. Çünkü hep yolun yanlý tarafýndan baþladýlar yolculuða bu düþsel dünyada.
Aslýnda ben de nerden baþlayacaðýmý bilemiyorum ama sanýrým en doðrusu þu kelimelerle olur...
O hiç beklenmedik bir anda çýkar karþýnýza. O kadar ani yakalar ki sizi neye uðradýðýnýzý þaþýrýsýnýz. Ne kadar kaçsanýz da o sizi kovalar durur. Sonbaharda dökülen bir yapraðýn parça parça olmasýdýr bazen, elinizden sadece aðlamak gelir onun rüzgarda sürükleniþini izlerken.
Bir mucizenin baþlangýcý oluverir. Damarlarýnýzda dolaþan kan gibi hayat verir size en umutsuz anýnýzda ama belki de sonradan, verdiði caný fazlasý ile alýr gider uzaklara, karýþýr karanlýða, bul bulablirsen...
Ama hayatýnýza girdi mi bir kere, onsuz olmaz bir daha. Ne kadar acýtsa da batmamaya baþlar bir süre sonra. Alýþýrsýnýz varlýðýna,kopamazsýnýz. Bir bakmýþsýnýz vazgeçilmeziniz olmuþ...
Ve yanlýzlýðýn ta kendisidir o ayný zamanda da yanlýzlýðýnýzý paylaþandýr. Nedense onun adý aþktýr.

Ölüme sevinir mi insan?
Peki ya ayrýlýða?

Odaya giren kadýnlardan biri kapýnýn yanýnda durdu. Baþýndaki yazmasýný düzeltirken oturan kadýnlarý süzdü bir bir. Farkettirmeden. Kime doðru gitmesi gerektiðini kestirmeye çalýþýyordu. Sonra nedendir bilmem, aniden bana doðru geldi ve
- Baþýn sað olsun yavrum. Pek de gençmiþsin, dedi.
- Yo yooo benim deðil, arkadaþýn! diye yanýmdaki genç kadýný gösterdim. Oysa onun yerinde olabilmeyi ne çok istemiþtim. Uyumuþ uyanmamýþtý kocasý.

Zahmetsiz, bedelsiz, temiz bir ayrýlýktýr ölüm.

Ona yýllarca yalvardýðýmý anýmsýyorum.

- Gitmek istiyorum!
- Gidemezsin…!
- Sen git o zaman!
- Ben gitmem!
- Ama ben gidicem!
- Gidebilirsin tabii, Kezzap ve jiletle parçalanmýþ bir yüzle ancak!

Yýllarca beklediðim ölüm çalmadý kapýmýzý. her gün içtiði üç paket sigara, onca içki ya da yoldan geçen herhangi bir otomobil de ayrýlýk getirmedi bize.

Þimdi vapurdayým. yelken açtým ayrýlýða. Yýllar önce onun için kaçtýðým þehre, bu sefer, ondan kaçarak dönüyorum. Böyle gitmekten üzgünüm ama aðlamýyorum. Caným yanmýyor. Ödediðim bedel aðýr. Çocuðumu, iþimi, evimi, komþularýmý, hatta kendimi býrakarak gidiyorum…

Yeni bir hayatýn kapýsýndayým. Yeni bedeller ödemeyi de göze alarak...

Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!


Þimdiye kadar kazanmýþ olduklarýný, bundan sonra kazanabileceklerini, vazgeçemeyeceklerini, yýllarca koruduklarýný, daha yýllarca muhafaza etmek istediklerini...
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Herkesin yaþamak istediði bir kiþisel hayatý vardýr ve onu yaþayabilmesi için arkada býraktýðý þeyleri düþünmemesi gerekir. Bilmelidir ki o birçok þeyi istediði zaman bütün evren ona yardýmcý olur. Herkes yüreðinin sesini dinlemeyi ve yüreðinin diliyle konuþmasýný öðrenmek zorundadýr.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Bulduðun ve arkada býraktýðýn için seni tedirgin eden aþk önünü kesmesin. Kiþisel hayatýný gerçekleþtirmeni engellemesin. Yeter ki bulduðun ve arkada býraktýðýn aþk ''saf madde''den yapýlmýþ olsun. Üzerinden bin yýl geçmiþ bile olsa, orada, o biçimde, senin býraktýðýn haliyle duruyor olacaktýr. Çürümeden, bozulmadan... Ve sen, nasýlsa günün birinde oraya döneceksin.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Korkularýný, tedirginliklerini, kafa karýþýklýklarýný, beni seviyorumlarýný, ben onu seviyorumlarýný, onunla yaþayabilir miyimlerini...
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Ýhanet senin beklemediðin bir darbedir. Ama sen, yüreðini tanýyacak olursan, sana baskýn yapmayý hiçbir zaman baþaramayacaktýr. Çünkü onun düþlerini ve arzularýný tanýyacaksýn ve onlarý hesaba katacaksýn. Hiç kimse kendi yüreðinden kaçamaz. Bu nedenle, en iyisi onun söylediklerini dinlemek. Böylece kendisinden beklemediðin bir darbe indiremeyecektir kesinlikle, sana.
Arkada býraktýðýn þeyleri düþünme!
Kendi yolunda yürü. Baþýný dik tut. Kendini yenilmiþ hissetme. Kiþisel hayatýný yaþa. Kahramaný, baþ rol oyuncusu sensin. Bu senin öykün. sen sadece yaþa. Yüreðinin sesini dinleyerek, yüreðinin diliyle konuþarak yaþa!

Hata



“Ne kadar mesafedeyiz diye sordu, komutan Fau.
Bir yandan elinde tuttuðu kartlara tekrar tekrar göz gezdiriyor, bir yandan da saðýna soluna emirler yaðdýrýyordu. Her talimatýnýn sonuna da, zaten sert olan sesine daha otoriter bir vurgu katýp “En ufak bir hata bile istemem ona göre!..” diye ekledi.
“1.8 pion, efendim” diye yanýtladý, seyir mühendisi.
“Evet. D-25193 gezegenine kalan mesafe bu!” diyerek de ilave yaptý, hesabýndan þüphe duymadýðýný göstermek istercesine.
Komutan Fau, belli belirsiz baþýný sallayýp, dev ekraný tam karþýdan gören makam koltuðuna oturdu. Her iki dirseðini koltuðunun iki koluna dikkatlice yerleþtirip ellerini çenesinin altýnda kavuþturduktan sonra “Vakum menziline girmiþiz. Artýk, zamaný gelmiþ olmalý” diye söylendi. Hemen önündeki ana klavyenin ihtiþamlý tuþlarý üzerinde kýsa bir süre için parmaklarýný gezdirdi, nazikçe. Kafasýný kaldýrýp aslýnda isteksiz olmalarýna raðmen görevleri gereði takdire deðer bir incelik ve özenle çalýþmakta olan personeli üzerinde dolaþtýrdý, yorgun gözlerini.
Ve kararýný verdi:
“ Herkes beni dinlesin...
....Artýk, Treton ile yüzyüze gelmek durumundayýz. Zaten, bundan sonra bizim yapacaðýmýz bir iþ de kalmadý. Nasýl bir görevle yükümlü olduðumuzu hatýrlatmama gerek yok. Zira, bu bizim ilk vakumumuz deðil... Ve açýkçasý, bir Sarton olarak bu tip görevlerden hoþlandýðýmý ya da haz duyduðumu da söyleyemem. Bilakis, hem atalarýmýzýn acý geçmiþleri, hem evrensel yaþam anlayýþýmýza ters düþtüðünü ve hem de inançlarýmýza Tanrýsal öðretilerimize bütünüyle aykýrý olduðunu bildiðimiz halde, muhtemelen uygulamak durumunda kalacaðýmýz bir emir daha iþiteceðiz.
Her ne kadar bunu, yüreðimizin derinliklerine gömmek, az-çok vicdan azabýyla yaþamak zorunda kalsak da asla unutmayýn ki amaç , intikam, çekemezlik ya da doðruyu inkar deðildir. Kendi türümüzün, kolonilerimizin ve medeniyetimizin varlýðýný ve kaderini, sadece kendi ellerimizde tutabilmek için. Sonsuza kadar tutabilmek için alýnmýþ mecburi bir karardýr. Duygusal olmakla, bu amacý, yalnýzca zedelemiþ oluruz. Bu nedenle de D-25193 gezegeninin muhtemel kaderine razý olacaðýz”
Komutan Fau’nun gözleri dolu doluydu. Ancak personelinin de en az kendisi kadar yürekli birer Sarton olduðuna duyduðu yüksek inanç, bir an için bile olsa, duygusal bir görüntü yarattýðý düþüncesinin zihnini bulandýrmasýna izin vermedi.
Ne de olsa bir Sarton, nihayetinde bir Sarton’du. Zekice düþünebilen bir beyinleri ama onunla dizdize yaþamak zorunda olan bir de yürekleri vardý.
....Yanlýþlarý, doðrular arasýndan kolayca ayýklayabilen bir beyin!.
....Ve zaman zaman da o yanlýþý yeniden biçimlendirip sorumsuzca doðruya katan, ya da tersini yapan, aciz ama bir o kadar da güçlü bir yürek!..
Komutan Fau, ses tonunu iyice sertleþtirip “Söyleyeceklerim bu kadar. Þimdi, hepiniz yerlerinize!” diyerek, bitirdi söylevini.
Personelin aðzýndan çýt çýkmýyordu.
Ýdare odasý, neredeyse, gece yarýsýnda bir mezarlýðýn sükunetini ve yarattýðý tedirginliði bile özletecek bir havaya bürünmüþtü.
Komutan, birkaç tuþa bastýktan sonra, kemerinde taþýdýðý metal anahtarý, koruma kýlýfýndan çýkartýp serinkanlýlýkla, kýrmýzý çizgilerle çevrelenmiþ deliðe soktu. Derin bir nefes aldýktan sonra da ani bir hareketle çeviriverdi.
Oda, tamamen kararmýþtý. Hala çalýþmakta olan birkaç cihazýn arada bir yanýp sönen küçük lambalarý ve birkaç monitörün hoþ görüntüsü, zifiri karanlýk içinde gözlenebilen son þeylerdi.
Çok geçmeden dev ekranýn önündeki dar boþlukta, ince laser demetlerinin ayýrdýðý küçük bir alan ve hemen ardýndan da Treton’un bir Sarton taklidi olan kýrmýzý hologramý belirdi.
Treton, kozmolojiden sanata, felsefeden, tarihe kadar hemen her bilgiyle donatýlmýþ olaðanüstü bir bilgisayardý. Kütlesi, Asen sisteminde çok gizli tutulan bir yerdeydi. Ve heyet üyeleri ile Treton mühendisleri dýþýnda onun gerçek varlýðýný görebilen bir tek kiþi bile yoktu. Evrendeki tüm kýsa yollarý kullanabildiði için, evrenin her yerinden onunla derhal baðlantý kurabilmek olanaklýydý.
Ona Sarton görüntüsü verilmesinin nedeni, belki de, bir makine ile konuþuyor olmanýn yarattýðý soðukluðu, birazcýk olsun yumuþatmak, daha samimi bir diyalog ortamý saðlamaktý.
“Seni dinliyorum komutan” dedi Treton.
“Sanýrým, meseleyi biliyorsun. Konuyu deðerlendirip talimatlarý almak için baðlantý kurdum seninle”
“Kaç kiþi var orada? Ve Herkes meseleyi biliyor mu?”
“14. Elbette biliyorlar”
“Emin olmak istediðim için sordum. Heyetin bu konuda ne kadar hassas olduðunu biliyorsun. Cevabýný bildiðim sorularý bile, gerekirse tekrar tekrar sormak zorundayým, ben.”
“Bak, Treton.. Klasik sohbetlerle zaman harcamayalým. Þu lanet iþin bir an evvel bitmesini istiyorum. Tamam mý?” dedi, komutan Fau.
“Bunun farkýndayým, ama benim de yapmam gereken onca iþ olduðunu hatýrlatmak isterim. Zamana olan ihtiyacým seninkinden daha fazla. Ben sadece görevimi yapýyorum. Sen de öyle yap!” dedi, bilgisayar. Kýzgýnlýk taþýyan bir cümleyi, ses dalgalarýný uygun forma sokarak yansýtabiliyordu.
“Bu iþi yapmak hoþuma gitmiyor, hepsi bu!”
“O halde, göreve hazýr olup olmadýðýnýzý sormak zorundayým”
Komutan Fau “Evet. Buradaki herkes adýna hazýr olduðumuzu söyleyebilirim” dedi, soðukkanlý görünmeye çalýþarak. Oysa, Treton’un onu göremeyeceðini biliyordu.
‘Güzel... öncelikle, bu gezegen hakkýndaki tüm bilimsel verileri deðerlendirip puanlamak istiyorum, komutan”
“Bugüne kadar kritik deðerin altýnda kalýp da kurtulan olmadý. Yani, nasýlsa sonuç belli. Gezegenin fiziksel ve kimyasal özelliklerine göz gezdirmek bile yeterli. Üstelik yapay uydularý da var. Bütün bunlara raðmen yine de tartýþacak mýyýz?” diye sordu komutan Fau. En kýsa zamanda bitsin þu vakum! diye düþünüyordu.
Treton, “Bu deðerlendirmenin amacý, kararý nasýl etkileyeceði deðil! Tutacaðým raporda, keyfi bir uygulama olmadýðýný göstermek zorundayým. Herþey çok açýk ve net olmalý, komutan!..” dedi. Biraz bekledikten sonra da devam etti.
“F-13142 skandalýný sanýrým biliyorsunuzdur. Çok yýllar önceydi. Atmosferini, kolonizasyona uygun hale getirmek için bir dizi kimyasal çalýþma yapýlmýþtý. Gerçi bu, gizli bir araþtýrmaydý ama nasýl olduysa, Evrensel Yaþam Derneði ve onun benzeri bir kaç duygusal kurum, casuslarý , aracýlýðýyla durumu öðrenmiþler ve henüz evrimlerinin mikroorganizma aþamasýnda olan bir gezegende yaþamý sabote ettikleri gerekçesiyle, heyeti zor durumda býrakmýþlardý. Onlar gibiler, bu tip projelerin önemini kavrayamazlar. Hele ki, D-25193 gibi teknik bir uygarlýk söz konusu ise herþey çok net olmalý. Kayýtlar ve gerekçeler bizi haklý çýkarmalý.”
“Ben olayýn sadece politik bir skandal olduðunu sanýyordum”
“Ayný zamanda öyleydi de... Ancak, artýk tarih konuþmayý býrakýp iþimize dönsek iyi olur. Komutan!.. Þimdi ne yapmanýz gerektiðini umarým biliyorsunuzdur” dedi, Treton ukalaca.
Komutan Fau, kýsa bir süre içinde bildiði bütün küfürleri geçiriverdi aklýndan. Aslýnda, Treton’dan eskiden beri hoþlanmazdý. Normalde bir makineye duyulmasý beklenmeyen bu tuhaf duygu, birkaç yýl önceki bir vakum iþinden miras kalmýþtý Fau’ya. Gerçi, bunun garipliðinin farkýndaydý ama onu karþýsýnda gördüðü an akýlcý davranmakta zorlanýyordu.
Bu sýrada Treton’un istediði bilgi iþlenmiþ kartlar, baðlantý cihazýnýn veri giriþine takýlmýþtý bile. Komutan Fau, yeþil bir düðmeye kuvvetlice basýp kuruldu koltuðuna.
Treton’un gözleri kapalýydý. Düþünürken hep böyle yapardý. Týpký gerçek bir Sarton’muþ gibi.
Gemi personeli hala kýlýný kýpýrdatmaksýzýn oturuyordu yerinde ve makineler kralýnýn nasýl bir açýklama yapacaðýný bekliyordu. Sonuç çok büyük ihtimalle vakum olacaktý ama nasýl bir medeniyete son vereceklerini bilmek, onlardan daha fazla hiç kimsenin hakký olamazdý.
Treton’un deðerlendirmesi pek uzun sürmedi. Ani bir hareketli kaldýrdý göz kapaklarýný. Þimdi, komutan Fau’nun sert bakýþlarý ile Treton’un simsiyah gözleri karþý karþýya gelmiþti. Bir an da olsa içinin ürperdiðini hissetti, komutan.
“Pekala” dedi, Treton. Yüzüne biraz daha ciddi bir görüntü verebilmek için bir-iki holografik düzeltme yaparak devam etti:
“D-Sýnýfý bir gezegen!.. Yani, yörüngesinde pek çok yapay uydu dolaþan ama henüz kendi yýldýz sistemlerinde bile kolonize olamamýþ basit bir teknik uygarlýk. Ancak, H-gezegeninde (Mars’tan bahsediyordu) iki araç kalýntýsý var. Muhtemelen C-sýnýfý olmak için çaba harcýyorlar. Bundan baþka atmosferleri dýþýnda maddesel bir varlýk gözlenmemiþ.
Gezegenin kimyasal ve fiziksel özellikleri ise sýradan bir bilgisayarýn bile farkedebileceði kadar açýk. Kütlesi düþük ve atmosferi az yoðun sayýlýr. Çekimi de az olduðu için yatay hareketler, enerji ve zaman açýsýndan avantaj saðlýyor. Evrimsel süreçlerinde önemli bir hýz faktörü bu!..
Vesaire, vesaire
Komutan!..Deðerlendirmemi bu þekilde özetleyebilirim. Ayrýntýlý bilgileri dosyadan bulabilirsiniz. Tabi, Asen’e döndükten sonra.
Sonuç olarak, yaptýðým hesaplar 218,6 puan diyor. Yani, zeka hýzlarý bizimkinden 13,7 puan daha fazla.”
Fau, “Kesin kararýn ne?” diye sordu.
“Atmosferini vakumlayýp, yaþamý sona erdirin. Zaten dördüncü bölgedeki kolonilerimizde azot açýðý vardý. Diðer gazlarý her zamanki gibi boþluða püskürtün. Yapacaðýnýz iþ, bu kadar basit, komutan!”
Komutan Fau, Treton’un ardý sýra gelen ukalaca emirlerine öfkelenmiþti.
“Hayýr, bu kadar basit deðil! Son bir deneme yapacaðým. Senin vardýðýn sonuçlara itimadým olmadýðýndan deðil, fakat yaklaþýmlarýný fazla mekanik buluyorum” dedi, Fau.
Treton þaþýrmýþtý “Mekanik mi? Evrensel yasalar, evrenin her noktasý ve her aný için ayný geçerliliktedir. Ancak, anladýðým kadarýyla, senin amacýn, imtiyaz hakkýný kullanýp beni oyalamak. Böylelikle, personelin karþýsýnda itibar kazanacaðýný umuyorsun. Unutma ki, ben senden daha çok þey bilirim ve senden çok daha hýzlý düþünürüm ama gurur kelimesinin tek harfi bile çok yabancýdýr bana”
“199 ile 220 puan arasý için örnek incelemesi yapma yetkim var, Treton. Buna heyet bile itiraz edemez” dedi, Fau.
Ünlü bilgisayar, kaþý andýran holografik deri kývrýmlarýný çatýp “Örnek incelemesi yaptýðýnda ne deðiþecek sanýyorsun?. Ýnþa edildiðim günden bu yana en büyük hesap hatam 10-18 . Yani milyar kere milyarda bir. Þimdi söyle bana 218,6 puan ne kadar deðiþir ?” dedi.
Komutan Fau, kendinden emin bir þekilde cevapladý “Eðer öyleyse, bunu bana deðil, kurallarý koyanlara anlatmalýsýn.”
“Pekala komutan. Kurallar iþlemeli. Ama seni uyardým. Ýncelemen sonucunda da hiç bir þeyin deðiþmeyeceðini göreceksin. Ve yetkilerini, ahmakça problemlerin doðrultusunda kullandýðýný rapor edeceðim. Bundan hiç þüphe duyma!..”
“Tekrar görüþeceðiz, ukala makine! Kendine iyi bak” dedi Fau, en alaycý gülümsemesiyle.
Aslýnda, komutan Fau, boþa kürek çektiðinin farkýndaydý ama bunu biliyor olmasýna raðmen neden böyle davrandýðýný da açýklayamýyordu. “Artýk yaþlandým herhalde, bu iþi kaldýramýyorum” diyordu kendi kendine. Neyse ki, yasalarýn ona tanýdýðý bir hakký kullanmasýný kimse yadýrgayamazdý. Bir makineye ders vermek ha! Ne saçma” diye geçirdi içinden. Kim olursa olsun, her Sarton’un yaþadýðý gibi, gençlik dönemlerinin idealizmi ve akýlcýlýðý, yerini duygusallýða býrakýyordu zamanla.
Treton’un görüntüsü kaybolup da oda tekrar aydýnlanýnca, mühendis Kaor, yüzünde þaþkýn bir ifadeyle komutan Fau’nun yanýna geldi.
“Bunu yapmanýz þart deðildi, komutan” dedi. Kaor’un amacý komutanýný eleþtirmek ya da kararýný kötülemek deðildi. Fau’nun mantýklý bir açýklamasý olabileceðine ihtimal vermiþti. Komutan ise derhal bir mazeret uydurup aptalca davrandýðý gerçeðini perdelemek istiyordu. “Sence bir gün erken ya da bir gün geç, bu önemli mi? Onlarýn, bir gün içinde sýnýf atlayýp baþýmýza bela olabileceklerini düþünebilir misin? “dedi zaman kazanmayý hedefleyerek. “Elbette, düþünmem bunu” diye cevapladý, Kaor.
Komutan Fau, ne yaptýðýný iyi bilen adam rolünü oynamaya çalýþýyordu. Çok geçmeden, düzmece bir sebep uydurmayý da baþardý. “Þey... Örnek incelenmesi yapmak istememin nedeni, tarihe ýþýk tutmak. Evet aynen öyle, tarihe ýþýk tutmak!.. Düþünsene, Kaor, bizler de ayný yollarý izleyerek sýnýf atladýk. Binlerce sene önce, yani henüz D-sýnýfý bir uygarlýkken neler düþündüðümüzü, evreni ve Tanrý’yý nasýl algýladýðýmýzý öðrenmenin iyi bir yolu deðil mi, bu. Atmosferini vakumladýðýmýz bir çok gezegenden önemli bilgiler elde etmedik mi daha önce?”
“Haklý olabilirsiniz” dedi, mühendis. Ancak, içinden bir ses bu sözlerin pek samimi olmadýðýný söylüyordu. O esnada, gözleri, önündeki ekrana takýlmýþ olan komutana “Örnek inceleme iþlemine baþlayalým mý komutan?” diye sordu.
Fau, koltuðuna iyice yerleþip derin bir soluk aldýktan sonra mühendis Kaor’a dönerek “Sen, gerekeni yap. Her cinsten birer örnek alýp inceleyin. Hata istemiyorum ona göre!” diye emrini verdi.
Örnek incelemesi, yapýlacaðýný bilen diðer mühendisler de soru sormaya gerek duymadan, odadan ayrýlýp laboratuara gittiler. Kaor, idare odasýnda bulunan ýþýnlama idare ünitesine, önceden hazýrlanmýþ nakil kartlarýný takýp çarçabuk bitirdi programlama iþini.
Komutan Fau, hipnotize olmuþ gibi kýmýldamaksýzýn oturuyor ve tedirginliðinin her geçen saniye biraz daha arttýðýný hissediyordu. “Duygusal budala.. Yaþlý budala!” diye için için kýzýyordu kendine.
Neyse, boþ ver! dercesine salladý elini, sonra da, sýk sýk yaptýðý gibi gözlerini kapayýp kendi felsefi dünyasýnda dolaþmaya baþladý.
“Tanrý , kullarýný yaratýr. Nasýl isterse öyle yaratýr, nasýl isterse... Kullar da O’nun isteklerine boyun eðerler. Onun için çalýþýrlar. Eðer bir konuda, son kararý Tanrý deðil de kullarý veriyorsa, nerede kalýr onun Tanrý’lýðý? Tanrý sorumsuz ya da umursamaz deðildir..
Lanet olasý metal yýðýný!..Eskiden ne kadar duyarlýymýþ, Asen. Treton gibiler yokken!. Yanlýþ, doðrunun neresine saklanabilir ki?
A- sýnýfý bir medeniyet olabildiysek sebebi Treton mu? Hayýr! Treton’un sebebi biziz. Gerçi, örnek incelemesini de Tretonun az geliþmiþ atalarý yapacak. Yine onlar hesap yapacak yine onlar karar verecek. Kimi kimden soruyoruz? Ýþe bak!.. Saçmalýk bu.”
Komutan Fau, uzunca bir süre, C-sýnýfý dönemimin filozoflarýna taþ çýkartýrcasýna boðuþtu kendisiyle. Fakat ne yazýk ki, A sýnýfý olmanýn getirdiði teknik sorunlarýn ve zaman felsefesinin, Treton ve benzerlerinin varlýðýný haklý çýkardýðýný biliyor ve mantýken benimsemek durumunda olduðunu en az Treton mühendisleri kadar da açýkça farkedebiliyordu. Zaten, “Mantýksal problemleri, katýksýz mantýkla çözmek öðretisinin sonuçlarý deðil miydi, bunlar?.
Hoparlörden gelen ses, komutan Fau’yu içinde bulunduðu duygu-mantýk savaþýndan koparýp uyandýrýverdi.
“Siz haklýymýþsýnýz!. Haklýymýþsýnýz!” diye baðýrdý,Kaor.
Komutan koltuðundan fýrlayýp “Ne oldu, Kaor? Söyle, ne oldu?” diye sordu sesi titreyerek.
Kaor, heyecanlýydý. “Buradaki hesap, 195,7 çýkýyor!.. Yani 199’un altýnda. Kritik deðerin altýnda! Ýnanamýyorum, Treton yanýldý. Hem de %10’dan fazla saptý. Makineler kralý yanýldý!”
“Hemen gelin buraya, hemen” dedi, Komutan Fau. Bir anda gelen bu þok dalgasýyla bir saða bir sola yürüyor, yumruk þekline soktuðu elini havaya kaldýrýp “Yendim seni, budala teneke! Nihayet yendim” diye zafer naralarý atýyordu.
Kaor ve diðer mühendisler koþarak geldiler. Hepsinin yüzünden tuhaf bir heyecan okunuyordu. Kaor, zafer sarhoþluðu içinde anlamsýzca dolaþan komutanýn karþýsýna çýkýp “Gurur duyuyoruz sizinle, Treton’un yanýlabileceðini kanýtladýnýz! Ne büyük þeref ” dedi, heyecanla.
Sonra da devam etti “Bunu farketmiþtiniz ama bize söylemediniz. Tarihe ýþýk tutmak gibi bir mazeretle örttünüz asýl düþüncenizi. Sizinle herkes gurur duyacak komutan. Herkes!”
Fau, baþýný sallayýp “Bu iþ bitti artýk” diye söylendi. Mühendislerinin övgü dolu sözlerinden ve doruða eriþmiþ heyecanýndan silkinmeye çalýþtý. Ýfadesini, tekrar ciddileþtirip “Tamam!... Hepiniz yerlerinize. Bakalým þimdi Treton ne yapacak?” dedi.
Komutan Fau, tüm personelini gözünün ucuyla süzdükten sonra, efsanevi bir imparator’un asil tavýrlarýyla gömüldü, makam koltuðuna.
“Eðlence, baþlýyor çocuklar. Perdelenme fýrsatý hiç olmamýþ bir oyun seyredeceksiniz þimdi” deyip anahtarý yerine soktu ve sertçe çevirdi. Oda ayný þekilde karardýktan kýsa süre sonra da Treton’un görüntüsü belirdi.
“Tekrar, merhaba komutan” dedi, Treton.
“Merhaba” dedi Fau ukalaca sýrýtarak.
“Hesaplarýmýzýn benimki ile ayný çýkmasý umarým sizi üzmemiþtir.”
“Çok emin konuþuyorsun, Treton”
“Hesap en emin yoldur. Bunu, size öðretmiþ olmalýlar, komutan.”
“Elbette... Hazýrsan örnek inceleme kartlarýný iletiyorum”
“Ben her zaman hazýrým, komutan”
Komutan Fau, kartlarý bilgisayarýn sürücüsüne sokup birkaç tuþa bastý. “Ýþte oldu!” dedi, tebessümle.
Treton, tekrar gözlerini kapatýp verileri incelemeye koyuldu. Odadakiler, sabýrsýzlýkla Treton’un o siyah gözlerini açmasýný bekliyorlardý bir de ardýndan gelecek olan bunalýmý.
“Olamaz !” dedi, Treton.
“Olamaz !” diye yineledi.
“Ne olamaz?’” diye sordu komutan, bilmiyormuþ gibi.
“Saçmalýk bu!.. Benim hesaplarým yanýlmýþ olamaz!”
“Yanýldýn Treton. Bu kez yanýldýn.”
“195,7. Bu mümkün deðil. Zekalarý nasýl bu kadar geri olabilir? Bilim ve teknolojide iyi sayýlabilecek bir düzeydeler. Binlerce yapay uydularý var. Yýldýz sistemi içinde gezegenler arasý seyirleri bile var. H-25194’e iki araç yollamýþlar. Astrobiyolojik koþullarý mükemmel. Kesinlikle çeliþkili bu! Bir hata var!”
“Hata falan yok, Treton. Sen artýk eskisi gibi iyi hesap yapamýyorsun, hepsi bu.”
“Ben makineyim ve hata yapmam komutan. Hala, þansýmýz varken vakumlayýn bu gezegeni. Zeka geliþme hýzlarýnýn bizim açýmýzdan risk olduðundan eminim.”
“Hayýr, Treton. Bizden çok daha yavaþlar. Ne kadar geliþirlerse geliþsinler, bize ulaþamazlar. Hem kurallarý biliyorsun. Öncelik hakký örnek incelemesinindir.”
“Aptalca davranýyorsun! Bir þeyler de hata yapmýþ olmalýsýnýz. Ýnan bana, bir kaç bin yýla kalmaz bizi yakalayýp geçebilir bu yaratýklar. Yokasar medeniyeti hata yapmasaydý, Sartonlar hala köleydi! Bu gezegen, Asen sistemi için risk potansiyeli taþýyor.” dedi, Treton yalvarýrcasýna.
“Gurur kelimesine yabancýyým demiþtin, Treton. ”
“Elbette yabancýyým. Ben salt mantýðým!”
Fau “195,7 puanla bizi yakalamalarý olanaksýz. Bu sayý kritik deðerin epey altýnda kalýyor. Yani vakumlanmayacak. Býrakalým, evrensel seleksiyon onlarý nereye götürürse, oraya varsýnlar. Bizimle bir ilgisi yok bu gezegenin” dedi.
“Dur biraz komutan. Aklýný kullanmalýsýn. Bu yaratýklarýn iki cinsi var ve eþeyli ürüyorlar. Ama kalýtsal materyalleri olan kromozom sayýlarý, asal sayý!”
“Sen, sadece yenilgine mazeret arýyorsun. Hesap en emin yoldur, diyen sendin. Hem varsayýmýnda hiç bir gariplik yok Belki benim gibi düþünebilirsin ama Tanrý gibi deðil!... Sen, Tanrý’yý anlayamazsýn. Tartýþmamýz bitti, Treton. Hata yaptýðýna dair elimde ciddi bir kanýt var. Asen’e döndüðümde ne halde olacaðýný þimdiden merak ediyorum. Çünkü, heyet hiç hoþlanmayacak bundan!”
“Nedenini henüz bilmiyorum ama yanlýþ yapýyorsun, komutan. Yazýk ki artýk sana karýþamam”
“Belki, daha sonra tekrar görüþürüz, yaþlý makine!” dedi komutan Fau ve daha fazla beklemeden çevirip çýkardý anahtarý.
Gemi personeli tekrar tekrar tebrik ettiler komutanlarýný.
Ne da olsa tüm Samanyolu’nun dillere destan Treton’u, Fau’ya yenik düþmüþtü. Ne büyük skandal!
Kimbilir, belki Fau’ya onur madalyasý verirlerdi, belki de akademi komutanlýðýna atanýrdý. Ama kesin olan þey, en az Treton kadar ünlü olacaktý.
Komutan Fau, yavaþça ayaða kalkýp kibirli bakýþlarla dolaþtý odada. Geleceði ile ilgili hoþ hayaller kurmak için bir an önce kendi odasýna gitmek istiyordu. Treton’u yenmek ve bir medeniyete yaþam þansý sunmak! Tanrý, onu anlamýþ ve yardým etmiþ olmalýydý.
Sakin ve yumuþak bir ses tonunda karar kýlýp “Vakum ünitesinin programýný iptal edin. Asen’e dönüþ için de gerekli hazýrlýklarý yapýn. Ben odamda olacaðým. Önemli bir þey olmadýkça rahatsýz edilmek istemiyorum” dedi, hemen sonra da Kaor’a iþaret edip “Eksiksiz bir rapor hazýrlamaný istiyorum” diye ekledi.
“Örnekleri geri ýþýnlayalým mý efendim?”
Komutan Fau, “Evet” anlamýnda baþýný salladý..

(1 saat kadar sonra. Dünya.)
“.... Söyleyen dýþiþleri bakaný, Japonya ile olan iliþkilerin her alanda geliþtirilmesi, özellikle de bilgisayar ithalatý ile ilgili zorluklarýn ele alýnmýþ olmasýndan büyük memnuniyet duyduðunu söyledi.....
Sayýn dinleyiciler, þimdi aldýðýmýz bir haberi aktarýyorum. Ýki saat kadar önce Üsküdar özel yatýlý bakýmevinden kaybolduðunu bildirdiðimiz, halk arasýnda mongolizm olarak da bilinen Down sendromlu biri kýz biri erkek iki çocuðun, bakýmevinin bahçesinde çýplak olarak uyurken bulunduðu bildirildi. El ve ayak bileklerinde yanýklar olduðunu söyleyen bakýmevi yöneticileri, konuyla ilgili araþtýrmalara baþlandýðýný açýkladýlar.. Þimdi, kaldýðýmýz yerden haberlere...’
“Sesini kýs þu radyonun Refik!.. Çocuk uyuyor”
“Spor haberlerini dinleyip ben de yatacaðým, zaten!..”

SON

“Evrendeki en uzun yol kalp ile beyin arasýnda olandýr

Hoþçakal "Görüþmek Üzere"

Neden bütün þehirlerarasý tren ve otobüslerin koltuk baþlarýndaki reklâmlar porselen reklâmý olurdu hep? Yolcularýn genel geçer özellikleriyle ilgili bir sorun muydu bu, yoksa tamamen tüketim alýþkanlýðýnýn getirdiði nihai bir nokta mýydý; ya da bu bir sorun muydu son tahlilde? Baþýný yasladýðý diðer bir koltuk baþýnda, karþýsýndaki porselen reklâmýnýn içine girmiþ gibiydi bakýþlarý. Sabit ve donuk bakýþlarýndaki düþünceleri bu þekilde sýralanabilirdi. Gözlerini açýp kapama sýklýðý da azalmýþtý. Belli ki aklýnda yalnýzca porselenler yoktu. Hem bu porselen meselesi bu kadar büyütülecek bir konu da deðildi. Aklýna herhangi bir þey gelmiþ gibi ani bir hareketle cama doðru çevirdi baþýný, akan yolu izlemeye baþladý. Saatlerdir dinlediði müziði bir kenara býrakmýþtý. Otobüsün içindeki bu huzursuz sessizliði dinliyordu þimdi, dýþarýyý seyrederken. Yanýndaki yolcu, onun yalnýz kalma isteðini onaylamýþ gibi bir vücut yapýsýnda yatýyordu. Ona dokunmuyor oluþu, Mehmet’in de en çok takdir ettiði konulardan biriydi. Nereden çýkmýþtý yola ve nereye gidiyordu? Birçok kez bunun muhasebesini yapmýþtý. Gideceði yol ona bu izni verecek kadar uzundu. Gideceði yer de, çýktýðý yerden oldukça uzaktaydý. Son zamanlarda hissettiði ve hattâ hissetmek istediði yalnýzlýk ve içe kapanýklýk, ona istemediði bir duyguyu da tattýrýyordu: insanlardan uzaklaþýyordu. Gittiði her þehir, insanlarýyla birlikte onun dýþýnda hareket ediyor gibiydi sanki. Hiçbir sohbet, hiçbir hareket onun ilgi alanýnda deðildi. Herkes ve her þey tümüyle yabancýydý onun için. Türkçe konuþuyor oluþlarýna bile þaþýrabiliyordu sanki bu kendi tekelindeymiþ gibi. Herkese yardým etmek istemesine raðmen, kimseyle konuþmak bile istemeyiþini açýklayamýyordu. “Herhalde son zamanlarda denediðim içe dönüþün bir sonucu olsa gerek,” diyip geçiþtiriyordu. Derinlikli denebilecek iliþkisi hemen hemen kalmamýþtý. Herkes insan kazanmaya çalýþýrken, o kaybetmek için uðraþýyordu. “Ne kadar çok insan tanýrsan, incinme ihtimalin de o kadar artar,”dý çünkü. Bu yüzden baþý hep cama dönüktü, bu yüzden hep müzik dinliyordu. Gideceði yere yaklaþtýkça ayný endiþeleri duyacaðý geldi aklýna. Pek de aldýrmadý. Þehirde onu bekleyen bu yabancýlýðýn yanýnda, bambaþka bir sýcaklýk vardý, onu daha çok meþgul eden.
Otobüs, ovalarýn ve kayalýklarýn arasýndan geçerken, kimbilir kaçýncý molasýndan yeni çýkmýþtý. Mercimek çorbasý ve sütlaç yiyip koltuðuna oturmuþtu Mehmet. Hiçbir zaman muavinin hörmetine ve minnetine sýðýnmak istemediðinden, yanýna aldýðý þiþeyi çýkarýp suyunu içti. Yolculuk bitene kadar -ki çok az yolu kalmýþtý artýk- ona yetecekti. Sakýzýný kontrol etti ve bir tane aðzýna attý. Sadece bir iki dakikalýk bir zevk verecek olan sakýzýný çiðnerken bir yandan müziðini dinliyor bir yandan da dýþarýyý seyrediyordu. Biraz sonra þehre girecekti otobüs. Belki ilk kez gelmiyordu bu kadar uzaða ama bu þehre ilk kez yolculuk yapýyordu ve anlatýlmaz derecede uzun sürmüþtü. Dümdüz ovalarýn ve tarlalarýn üzerindeki açýk ve güneþli gökyüzüne bakýp korku duydu içinde. Binbir nedene atfedeceði bu korkunun asýl nedenini bulma oyununu oynamak, onun için çok eðlenceli olabilirdi yolculuðun kalan kýsmýnda. Acý içinde geçen yýllar, ölümün günlük bir telaþ haline geldiði, kanýksandýðý zamanlar olabilirdi ona bu korkuyu veren; kimilerinden daha þanslý olduðu duygusu veya ondan daha þanslý olanlarýn varlýðý da olabilirdi; ölümün her zaman yakýn olduðu düþüncesi de onu korkutmuþ olabilirdi. Bunlara inanabilirdi. Bütün bunlar olabilirdi. Biraz daha zorlamaya baþladý kendini. Elif olabilir miydi? Bütün korkusu, yalnýz ve yalnýz Elif olabilir miydi? Belki de insanlar umrunda bile deðildi, belki ölümlerin gündelik bir heyecana dönüþtüðü bu topraklardaki kan kokusunu umursadýðý yoktu, belki bir aydýn telaþýndan kaynaklanan bir refleksti yalnýzca tedirginliði, belki þanslý olduðunun farkýnda bile deðildi de farkýndaymýþ gibi görünmek istiyordu, belki bunlarýn, duyduðu korkuyla ilgisi bile yoktu ve bunu kabul edecek kadar güçlü bile deðildi belki, belki her þeyin baþladýðý an, yalnýzca ve yalnýzca bir kadýnla ilgiliydi. Adý Elif olabilir miydi?
Otobüsten indikten sonra þehrin içine doðru ilerlemeye baþladý. Gündelik olmayan insan sesleri ve görüntüleri arasýnda yürüyordu. Ona gelmesi söylenen saate henüz vardý. Merkeze inip bir yerlerde oturmak istedi. Oraya ait olmayan sesiyle þehir merkezine nasýl gidebileceðini sordu bir esnafa. Zaten orada olduðunu öðrendiðinde fark etti ki burasý, çok küçük bir þehirdi. “Gündüzü seyranlýk, gecesi gerdanlýk,” demiþti ona duymayý sevdiði bir ses. Gülümseyerek hatýrladý, yürümeye devam etti. Bir yerde oturma fikrini daha sonraya erteledi. Binalarý, kahverengi tabelalara yazýlmýþ tarihi yerleri, insanlarý, yiyecekleri, araçlarý, çocuklarý izledi uzun süre. Kaðýt mendil satmaya çalýþtý bir kaç tanesi, ayakkabýsýný boyamak istedi diðeri oysa ayaðýnda sandaletleri vardý. Tarihi yerleri gezdirebileceðini söyledi bir diðeri. Hepsini reddedip neden ilgi çektiðini düþündü. Omzunda asýlý fotoðraf makinesi, sýrtýndaki çanta, ayaklarýndaki sandalet ve giydiði þort, tam da aradýðý cevaptý.
Bir çay bahçesi ve bir Atatürk heykelinin olduðu meydan benzeri bir alana gelmiþti. Minibüsler ve otobüsler buradan kalkýyor gibiydi. Buranýn merkez olduðuna yemin edebilirdi. Kýzýlay gibi, Taksim gibiydi ama onlar “kadar” deðildi. Çay bahçesine oturup bir meyve suyu söyledi. Yüklerini masanýn yanýndaki sandalyeye býraktý. Çantanýn içinde durmaktan uçlarý kývrýlmýþ defterini çýkardý ve büyük bir özenle “6 Aðustos 2005” yazdý. Garsonun meyve suyunu masaya býrakmasý anýnda verdiði bir iki saniyelik molanýn haricinde baþýný defterden kaldýrmadan yazdý. Hep büyük harf kullandý ve mürekkepten en iyi þekilde faydalanmak için kalemi olabildiðince dik tuttu. Sayfalarý her çevirdiðinde duruyor, yazdýklarýna bakýyor, sonra tekrar yazmaya devam ediyordu. Çay bahçesinin dibinde bir yerde, ama tam olarak nerede olduðunu bilemediði bir yerde, bir radyo canlý olarak oranýn sakinlerine yayýn yapýyordu. Yüksek ihtimal belediyenin desteklediði bir uygulamaydý. Ýstanbul þarkýlarý, türkü, pop ve rock çalýyordu. Arada bir de, anlamýný bilmediði bir dilde türküler dinliyordu. Sürekli olarak reklâm çýkan bu radyodan yararlandýðý tek þey, arada bir söylenen saatti zira Mehmet’in kolunda saat yoktu. Oradan kalkmasý gerektiðini anladýðý anda, otobüste içini kaplayan korkuyla karýþýk endiþe tekrar hücum etti vücuduna. Parayý ödeyip garsona “Saðlýk Bakanlýðý’nýn Misafirhanesi’ne nasýl gidebilirim,” diye sordu. Küçük bir þehirde adres tarifinin kolay olduðunu anlayacaktý gün geçtikçe. Þimdi sadece þaþýrmakla yetinmiþti. Minibüse binerken midesi titriyordu. Titreyecek daha mantýklý bir yer bulamadýðý için kýzdý kendine. Ýçindeki organlarý yer deðiþtiriyor gibiydi. Düþüncesini, ne kadar istese de daðýtamýyordu. Baktýðý yerlerin hiçbirini göremiyordu. Nasýl bir karþýlaþma olacaktý bunca zaman sonra, ne yapmalýydý, o ne yapacaktý? Gözlerini kapatýp yüzünü aklýna getirmeye çalýþtý, baþaramadý. Böylesi daha heyecanlýydý. Peki neden porselendi? Peki neden þehirlere bombalar yaðardý? Peki neden yüzünü aklýna getiremiyordu?
“Misafirhane’de kim inecekti?”
Silkindi. Aceleyle indi minibüsten. Bir süre yerinden kýpýrdayamadý. Karþý kaldýrýma geçip binaya girmesi gerekiyordu. Ona söylenen saate yaklaþmýþ olmalýydý. Elif yukarýda, arkadaþlarýyla birlikte onu bekliyor olmalýydý. Benim dýþýmda gelecekler de vardýr, diye düþündü. Nedense bu fikir onu rahatlatmaya yetti. Bir tek kendisinin beklenmesi düþüncesi ona yavan ve yabani geldi oysa gerçekte istediði buydu. Þimdi karþýya bile geçemiyordu. Kafasýný kaldýrýp en üst kata baktý. Öyle demiþti Elif, “en üst katta, gelince hemen üst kata çýk, biz oradayýz.” Eli ayaðýna dolaþmýþtý artýk. Binaya daha geç girmek için iþ icat etmeye baþladý. Kulaklýklarýný kaldýrdý, fotoðraf makinesini çantaya koydu, gitti marketten bir su aldý ve içmeden çantasýna koydu, bir tane sakýz attý aðzýna ve karþýya geçmeye karar verdiðine kendini inandýrmak için önce sola baktý. Minibüs geliyordu fersah uzaktan ama o beklemeyi tercih etti. Kendini güvene(!) aldýktan sonra saða baktý. Geçebileceðine kanâat getirdikten sonra karþýya geçti. Binaya yaklaþtý. Kapýya doðru yürürken, týpký onun gibi iki kiþinin daha kapýya yöneldiklerini fark etti. Biri uzun biri zayýftý. Sakýz, aðzýnýn içindeki terden topaklaþmýþtý, tadý kaçmýþ acýmýþtý; attý. Kapýya yaklaþanlarda, oralara yabancý bir ifade yoktu ama bulunduklarý duruma yabancý gibiydiler. Kapýyý çaldýlar, o da yanlarýnda, onlardan medet umar gibi bekledi. Kapýyý açan adamla diðerleri arasýnda geliþen konuþmada, dinleyici olarak yer almayý seçti:
“Ýstanbul’dan arkadaþlar gelecekti…”
“Geldiler, en üst kattalar.”
“Hah, biz onlarýn yanýna çýkacaðýz.”
“Geçin.”
Onlar kapýdan geçtikten sonra Mehmet de adýmýný attý içeriye. Bekçinin, “sen de mi onlarla geldin,” sorusuyla merdiven baþýnda çýrýl çýplak kalmýþ gibi hissetti. O iki kiþi merdiveni çýkmaya baþlamýþlardý ki durup arkalarýna baktýlar bunun üzerine. Göz göze geldiler. “Elif’in arkadaþý mýsýn?” dedi uzun olaný. Elif’in arkadaþý mýyým, diye içinden geçirdi soruyu. Buna bir cevap vermesi veya bulmasý gerekiyordu. Arkasýnda bir bekçi, tepesinde biri uzun biri çok zayýf iki kiþi, dýþýnda hiç bilmediði bir þehir; merdivenin baþýnda sessiz kalmanýn zamaný deðildi ama “ne yani,” idi “ben Elif’in arkadaþý mýyým þimdi?”
“Evet, 6′da buluþacaktýk, burayý tarif etmiþti bana.”
“Hoþgeldin, ben Ahmet,” dedi uzun olaný.
“Ben de Ferhat,” dedi zayýf olaný; tanýþýp merdivenleri çýkmaya baþladýlar. Arkada edilgen durumda kalan bekçi, ikinci katta hafýzalarýndan silindi. Mehmet þimdi, duyduðu huzursuzluðu ertelemeye ve içindeki heyecaný yatýþtýrmaya çalýþýyordu. Ayný anda, hiç katýlmak istemediði bir sohbetin ana konusuydu. Geldiði yer ve yaptýðý iþ soruluyor, Mehmet de içindeki cevaplardan en kibar olanlarýný seçiyordu. Oysa, bir yerlerde kalbi ve beyni Elif’e gittikçe daha çok yaklaþýyordu. Paramparça bir halde merdivenleri çýkýyordu. Son kata geldiklerinde, Elif’in uzun ve zayýf olan arkadaþlarý, Mehmet’le ilgilenmeyi býrakýp açýk kapýdan içeri girdiler. Ýrili ufaklý sesler arasýna kaynaþtýlar. Mehmet, kapýnýn eþiðinde durmayý ve beklemeyi tercih etti. “Ýnanmýyorum nereden çýktýnýz siz,” nidasý, onu gülümsetmeye yetti. Elif, konuþmaya baþlamýþtý iþte. Mehmet, kulaklarýný olabildiðince açýp bütün konuþmalarý yakalamak istedi. Sarýlýyorlardý ona, yani o öyle olduðunu tahmin ediyordu çünkü Elif’teki bu karþýlama tonu, herhangi basit bir el sýkýþmayla geçiþtirilebilecek türden deðildi. Emindi, sarýlýrken saða sola sallanýyorlardý özlemin þiddetinden. Sesler de boðuk çýkýyordu, demek ki Elif’e uzun olaný sarýlýyordu; demek ki Elif’in aðzý, uzun olanýn omzuna dayanmýþ, öylece kalakalmýþtý. Elif, duruma inanamamýþtý. Bu, büyük bir sürprizdi. Þimdi de zayýf olaný sarýlýyor olmalýydý çünkü konuþma tarzý deðiþmiþti. Biraz daha þakalaþma tonuna kaymýþtý Elif’in sesi. Bir karþýlaþtýrma yapma ihtiyacý duydu Mehmet durduðu kapý eþiðinde. Ayýn anda gördüðü iki arkadaþýndan, birine daha mesafeli -haydi resmî diyelim- diðerine ise çok daha samimi bir sesle karþýlýk vermiþti. Elif’in çekindiði ya da sakýndýðý neydi ki uzun olandan -ki adýný uzun bir süre hatýrlayamayacaðýna yemin bile edebilirdi Mehmet. Ferhat, dedi bir an ama hayýr; zayýf olanýn adýydý o ve Mehmet kararýný vermiþti: Uzun olanýný, sanýrým sevmeyecekti.
Sarýlmalarýn bitmesini ve sýranýn kendisine gelmesini bekledi. Hâlâ kapýnýn önünde duruyordu. Sýrtýndaki çantasýný da indirmemiþti. Elif’i görmeyeli ne kadar zaman geçtiðini düþündü. Günler mi geçmiþti, hayýr aylar mýydý yoksa, yýllar yýllar mý geçmiþti Mehmet’in hayatýndan ona bu özlemi yaþatacak? Sarýlmanýn, böyle bir durumda, ihtiyaç haline geldiðine inandýrdý kendini. Eritmek istiyordu göðsünün üstünde Elif’in göðsünü. Bunu açýk açýk istiyordu. Kanatmadan geçmeyecek kaþýntýlar gibiydi. Elif’i ellerinin arasýnda unufak etmeliydi ki bu özlem dinebilsindi, bu þehir ayakalanabilsindi, tutuklanýp cezaevine konulabilsindi; sarýlarak cinayet iþleyebilsindi. Gözlerini kapattý. Cevaplayamadýðý soru geldi aklýna, geçiþtirmek için uðraþtýðý: “Sen Elif’in arkadaþý mýsýn?”
“Pardon!”
Ýrkildi. Kapýdaki kýz da onun bu irkilmesinden korktu. Durumun Mehmet tarafýndan algýlanmasý için birkaç saniye yeterdi ancak bu süre, karþý tarafýn Mehmet’e olmadýk bakýþlar atmasý için de yeterliydi. Eðreti durdu kapý aðzýndaki bu sohbet:
“Proje için mi geldiniz?”
“Evet, ben Elif’in arkadaþýyým.” (Bunu ben mi söylüyordum?)
“Hoþgeldin ben Eda,”
“Ben de Mehmet,” diyip eþikten adýmýný attý. Ardýna kadar açýk kapý, o girince kapatýlmýþtý Eda tarafýndan. Kýza hissettirmeden kapýnýn kapanýþýný izledi. Eþiðe baktý. Kapý kapanýnca eþik daha görünmedi. Kafasýný çevirdi Mehmet. Göz göze geldiler; Elif Mehmet’i, Mehmet de binbir baþka bir þey gördü, Elif diye.
“Hoþgeldin Mehmet,” diyip yaklaþtý. Yanaklarýnda, biraz önceki heyecan kalýntýsý kýrmýzýlýklar vardý; Elif’in. Elif’in heyecaný Mehmet’e özgü deðildi, artýklarla geliyordu Elif. Adýmlarý kendine güvenin mi yoksa sevilmenin mi yoksa özlenmenin mi iþaretiydi, kavrayamadý. Saçlarý darmadaðýn olmuþtu; ona birileri sarýlmýþtý ama öldürmemiþti neyse ki! Durdu karþýsýnda Mehmet’in. Ondan ayrýlýp kaçan ve Elif’e koþan kalbi ve beyni de yerlerine geçtiler, ayaða kalktýlar. Mehmet’in bütün organlarý hazýr olda bekliyordu. Elif’in kollarý havalandý, Mehmet’in yanak hizasýna yaklaþtý, yanaklarýna dokundu ve her birinden birer tane makas aldý çocuðu gibi. Sonra Elif’in resmî yanaðýndan, iki dolaysýz öpücük Mehmet’in yanaðýna dokundu. Çocuðu gibi. Dudaklarý karýþmadý karþýlamaya. Ýþte bitmiþti, Mehmet hoþgelmiþti.
Geldiði ilk günden son güne kadar Mehmet’in yaþadýklarýný teker teker anlatmak bizim iþimiz deðil; onu Mehmet bilhare anlatacaktýr ancak son gün yaþananlarý iletmek bizim için görevin ötesinde bir ayrýcalýktýr. Seve seve o günlere dönebiliriz.
Mehmet, Elif’in onu karþýladýðý o meþum günün gecesinde çok az uyudu. Yataðýnda boðuþtuðu sýcaðýn ötesinde, bir baþka yerde uyumayan ve uyumamaktan bu kadar zevk aldýðý belli olan konuþmalar da onu uyutmamýþtý. Uzun olanýn sesini daha çok duymuþtu. Adý hâlâ aklýnda deðildi ama iþte, Elif’le konuþuyordu. Elif susmuyordu/susmamýþtý. Korkuyor ve uyuyamýyordu Mehmet. Korkusu nedendi sahi? Yerinden kalkýyor, balkonun pervazýna yaklaþýyor ancak ona her þey, o anda da -yine- uzak ve hissiz geliyordu. 5 gün böyle geçmiþti. Gün doðmadan kalkýyor, misafirhanenin terasýna çýkýyor, günün doðuþunu izliyor, defterine hepsi büyük harflerle þiirler yazýyor, hýçkýra hýçkýra aðlýyor ve birileri duymasýn diye saklanýyordu. Mutfaða inip kahvaltýyý hazýrlýyor ve Elif’in uyuduðu uyku olmak istiyordu, her gün. Biliyordu, uzun olanýna hep mesafeli ve o kadar da yakýn olmuþtu Elif. Bunun mutlaka bir açýklamasý vardý ve Mehmet, hiçbirine sahip deðildi. Kapý eþiðinde rastlaþtýðý ve gerçekliðe dönmek için verdiði es nedeniyle üzerinde bir aykýrýlýk yarattýðý kýz ve diðerleri için Mehmet, sabah erken kalkan ve kahvaltý hazýrlayan bir nesneydi. Konuþtuklarý çok nadirdi ki bu tam da Mehmet’in istediði þeydi.
Son gün, iþte o gün, Mehmet bütün kiþisel olanaklarýný zorlayarak Elif’in yanýna gitti. Yemek yiyip akþam eðlencesi için, Mehmet’in o ilk gün gittiði çay bahçesine gideceklerdi. Sýla Gecesi’ne katýlacaklardý. Mehmet, Elif’in yanýnda; restorandan çýkmýþlardý. Bir þey konuþmuyorlardý. Elif’i hep düþünürken yakalamýþtý Mehmet o âna kadar, Elif’i hep yorgunken ve yalnýzken izlemiþti. Yanýna gitmekten hep korkmuþ, içinden sessizce sarýlmýþtý her sabah, uyandýrmamak için. Sonra sonra iþte o andý: Mehmet ve Elif, yürüyorlardý yan yana; onlar “yan yana yürü(ye)mesin diye dar yapýlan” Mardin sokaklarýnda.
“Böyle deðildi Elif. Sen konuþurdun benimle, mektuplarýnda böyle deðildi, anlatýrdýn ama þimdi konuþamýyoruz, konuþmuyoruz. Neden Elif?”
Beklenmedik miydi ne?
“Bilmem Mehmet. Biraz farklý olduðunu biliyorum, ben de hissedebiliyorum ama konuþamýyor deðiliz ki.”
“Tamam, yazdýklarýný konuþamaz insan her zaman, biliyorum ama ne bileyim, bekliyor yine de.”
“Ben seninle her zaman konuþabilirim Mehmet, her zaman. Sen bana saatlerce anlat, dinlerim ben. Yine de ‘Mehmet acaba bana hâlâ yazýyor mudur,’ diye düþünmüyor deðilim.”
“Bilmiyorum Elif, ben seni seviyorum, gerçekten.”
“Ben de seni seviyorum.”
“Dur öyle deðil, kesme sözümü,” diyip saatlerce anlattý Mehmet. Hiçbir kelimesine haksýzlýk etmek istemediðimiz için bu konuþulanlarýn anlatýlmasýný da Mehmet’in kiþisel tercihine býrakýyoruz.
Onlar konuþurlarken arkadaþlarý da Sýla Gecesi’ne gitmiþlerdi. Çay Bahçesi’nin hemen yanýndaki Atatürk Heykeli’nin önündeydiler onlar da. Aradan saatler geçmiþti. Mehmet’in baþý, Elif’in omzunun üzerindeydi. Elif de baþýný, Mehmet’in baþýnýn üzerine koymuþtu. “Baþka bir yolu yok mu,” diyordu Elif; “lütfen, bu raddeye getirmeyelim Elif, kendimi zor tutuyorum zaten,” diyordu Mehmet son konuþmalarý olarak. Kalkýp sonra, arkadaþlarýnýn yanýna geçtiler. Bir süre türkü dinlediler. Kimsenin anlamadýðý ve bilmediði bir gizliliðe ortak olmanýn verdiði mutluluk ama neyin verdiðini bilmedikleri bir acýyý paylaþýyorlardý. Elif midesini tuttu. Gözlerini Mehmet’e dikti ki Mehmet de ona bakýyordu zaten. Elif, acýsýný yüzüne katmýþtý; Mehmet görüyordu. Yanýna gitti.
“Ne oldu?”
“Yok bir þey, öyle bir saplandý iþte. Ben misafirhaneye gideyim.”
“Misafirhaneye mi? Ben de geleyim,” der demez Mehmet, oturduklarý çardaktan indi. Elif de ardýndan indi. Birlikte, huzursuz mu deseler bilemeyecekleri bir gecede minibüse binip misafirhanenin yolunu tuttular.
Elif’in verdiði bir sözü vardý Mehmet’e. Mardin’in bir yerinde, Suriye ýþýklarýna karþý, tarçýnlý þarap içeceklerdi, ayaklarýný uzata uzata. Mehmet, birçok gün bununla beslenmiþti hiçbir þey yemeden. Bu, gerçek ve doðruydu. Mehmet’in geceleri terasta aðlamasýnýn bir nedeni de buydu; Suriye ýþýklarýný göre göre. Ýþte o son gün, Mehmet Elif için bir raký sofrasý hazýrladý. Misafirhaneye giderken raký almýþlardý. Yanýna beyaz peynir, þeftali ve acur koydu Mehmet. Terasa sandalye ve masa çýkardý. Raký yeterince soðuk olmadýðý için, buzun bulunmadýðý buzluktaki kar parçalarýný bir torbaya doldurdu. Rakýyý içine koydu ve onu da terasa çýkardý. Her þey hazýr olduðunda, Elif de hazýrdý. Terasa çýktýlar. Yan yana, ayaklarýný pervaza uzatýp raký içtiler. Elif, þarký söyledi Mehmet’e. Gözlerini kapatarak, yumarak, aðlayarak, binbir türlü þekil þemale girerek dinledi Elif’i. “Ben seni unutmak için sevmedim,” dedi Elif; Mehmet sonra “Buruk Acý”yý istedi. Çoðu þey Mehmet’i anlatabiliyor ve anlayabiliyordu o gece. Elif de aðlýyordu ve Mehmet bunu görebiliyordu. Bizleri sadece buraya kadar ilgilendiren gece, misafirhanenin o soðuk mizaçlý yataklarýnda bitti. Elif’Ýn yataðý, Mehmet’in yataðýnýn hemen yanýndaydý. Uyumaya çalýþýyorlardý, sarhoþtular. Mehmet sýrtüstü yatmýþ, cesaretini toplamaya çalýþýyordu; Elif’in ne yaptýðý/hissettiði hakkýnda hiçbir fikrimiz yoktu. Üzerindeki çarþafý sýyýrdý Mehmet. Yataðýndan kalkýp Elif’in yataðýnýn önünde çöktü. Ona baktý Elif sorar gözlerle.
“Yanýnda biraz yatabilir miyim?” dedi Mehmet. Cevap vermedi Elif. Yorganýný sýyýrýp biraz sola gitti. Kývrýldý Mehmet yanýna. Elif’in elini elinin arasýna alýp sýktý, öldürmek ister gibi; sevmekten öldürmek ister gibi, kenti ayaklandýrýr gibi. Vücudunun baþka hiçbir yerine deðme/dokunma hakkýný duymadý kendinde. Aldýðý iznin bittiðine kanâat getirip yataðýna gitti. Uyuduðunu hatýrlamayacak kadar çabuk uykuya daldý. Uyandýðýnda saat 5 buçuðu biraz geçmiþti. Geç kaldýðýný düþünüp fýrladý yataktan. Çarþafý toplayýp yataðý düzeltti. Kahvaltýyý hazýrladý. Tabaklarýn üzerini pislenmesin diye örttü. Defterinin olduðu odaya gidip defterini aldý. Bir siyah torba (bunu da açýklamak istediðimizi sanmýyoruz), bir kolonya ile birlikte sarý bir zarfýn içine koydu. Defterinden kopardýðý bir kâðýdýn üzerine “Olmayýnca olmuyor,” yazdý; onu da zarfýn içine koydu ve zarfý kapattý. Üzerine “Elif Irmak” yazdý. Kahvaltý tabaklarýnýn yanýna koydu zarfý. Valizini kapatýp aþaðýya indirdi yavaþ yavaþ. Tekrar yukarý çýktýðýnda saat 6 buçuða geliyordu. Hazýrdý. Elif’in yataðýnýn önüne çöktü. Yanaðýndan öptü uyandýrmak için ama uyanmadý Elif. “Elif,” dedi yine uyanmadý. “Elif,” dedi bir kez daha. “Mehmet,” diyerek gözlerini açtý Elif; Mehmet’i buldu. Gülümsediler bir küçük an, ama mutlu bir an, ama sevimli. “Uyuyacak mýsýn,” diye sordu Mehmet cevabýný bildiði halde. Kafasýný salladý Elif. “Ben biraz dolaþmaya çýkýyorum,” dedi sonra Mehmet alnýndan öperek. Soluna dönüp uyumaya devam etti Elif. Mehmet, eþikten adýmýný atmadan önce Elif’e bir kez daha bakmadý; merdivenlerden indi, valizini aldý ve yolun karþýsýna geçip ilk gelen otobüse bindi.
Hayat, her ne kadar devamlardan ibaretse de, bu anlattýðýmýzý bir öykü yapan, bir yerde baþlayýp, bir yerde -yani burada- bitmesiydi. Her zaman yazarýn bitirmek zorunda olmadýðý durumlardan biriydi bu da. Bu öyküyü bitirmek için de kahramanýmýzýn kendi sözlerini kullanmayý daha uygun gördük…
“[…] Misafirhaneden çýktým. Yoldan geçen ilk Diyarbakýr otobüsüne bindim milyonlarca yýldýr aðlayan bir halde. Mardin’den ayrýlýyordum ve ayrýlýrken bitiyordum. Ýçimden denize dökülüyordum ve bence çoktan ölmüþtüm […]”
…ve bizce, þehirlere (hâlâ) bombalar yaðýyordu.

Hatýra


10. sýnýf

Ýngilizce dersinde yanýmda bir kýz oturuyordu onun için 'benim en iyi arkadaþým' diyordum... ama ben onun ipek gibi saçlarýna bakýp onun benim olmasýný istiyordum... Ama o bana benim ona baktýðým gözle bakmýyordu bunu biliyordum, dersten sonra kalktý ve geçen gün sýnýfta olmadýðý için o günün notlarýný istedi ona notlarý verirken bana teþekkür etti ve yanaðýmdan öptü. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum...

11. sýnýf

Telefonum çaldý, arayan oydu ve aðlýyordu bana aþkýn nasýl kalbini kýrdýðýný anlattý, beni evine çaðýrdý, yalnýz kalmak istemediðini söyledi, bende tabi ki gittim, koltuða, onun yanýna oturdum, güzel gözlerine bakmaya baþladým ve onun benim olmasýný diledim, 2 saat sonra Drew Barrymore'un bir filmi baþladý ve onu izledik filmi izledikten sonra uyumaya karar verdi, bana her þey için teþekkür etti ve yanaðýmdan öptü. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum...

Son sýnýf

Mezuniyet balosundan bir gün önce yanýma geldi ve "çýktýðým çocuk hasta ve partiye gelemeyecek" dedi, benimde çýktýðým biri yoktu ve 7. sýnýfta birbirimize söz vermiþtik eðer çýktýðýmýz biri olmazsa partilere birlikte gidecektik, "en iyi arkadaþ" olarak. Ve partiye birlikte gittik, o akþam çok güzeldi, her þey yolunda gitti, partiden sonra onu evine kapýsýnýn önüne kadar býraktým, kapýnýn önünde ona baktým o da bana o güzel gözleriyle gülümseyerek baktý. Onun benim olmasýný istiyordum... Ama o bana benim ona baktýðým gözle bakmýyordu bunu biliyordum, bana "hayatýmýn en güzel zamanýný geçirdiðini" söyledi ve yanaðýmdan öptü. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum...

Günler, haftalar, aylar geçti ve mezuniyet günü geldi çattý...

Sürekli onu izledim onun mükemmel vücudunu seyrettim. Diplomasýný almak için sahneye çýkarken sanki havada süzülen bir melek gibiydi. Onun benim olmasýný istiyordum... Ama o bana benim ona baktýðým gözle bakmýyordu bunu biliyordum. Herkes evine gitmeden önce yanýma geldi ve aðlayarak bana sarýldý sonra baþýný omzuma koydu ve "sen benim en iyi arkadaþýmsýn, teþekkürler" deyip yanaðýmdan öptü. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum...

Aradan yýllar geçti...

Bir kilisedeyim ve o kýzýn nikahýný izliyorum... evet artýk evleniyordu, onun "evet, kabul ediyorum" demesini, yeni hayatýna girmesini izledim, baþka bir adamla evli olarak. Onun benim olmasýný istiyordum... Ama o bana benim ona baktýðým gözle bakmýyordu bunu biliyordum. Yeni hayatýna girmeden önce yanýma geldi ve "nikahýma geldin teþekkürler" deyip yanaðýmdan öptü. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum...

Yýllar çok çabuk geçti...

Þu an benim bir zamanlar en iyi arkadaþým olan kýzýn tabutuna bakýyorum, eþyalarý toplanýrken lise yýllarýnda yazdýðý günlüðü ortaya çýktý... Hemen günlüðünü aldým ve günlükte okuduðum satýrlar þöyleydi...

"Onun gözlerine bakarak onun benim olmasýný diledim... Ama o bana benim ona baktýðým gözle bakmýyordu bunu biliyordum. Onu sadece arkadaþ olarak istemediðimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanýyordum... Keþke bana beni bir kez sevdiðini söyleseydi..."

Asýl Fakirlik
Günlerden bir gün bir baba ve zengin ailesi oðlunu köye götürdü. Bu yolculuðun tek amacý vardý, insanlarýn ne kadar fakir olabileceklerini oðluna göstermek. Çok fakir bir ailenin çiftliðinde bir gece ve gün geçirdiler.

Yolculuktan döndüklerinde baba oðluna sordu,

"insanlarýn ne kadar fakir olabildiklerini gördün mü?"

"Evet!"

"Ne öðrendin peki?"

Oðlu cevap verdi, "Þunu gördüm: bizim evde bir köpeðimiz var, onlarýnsa dört. Bizim bahçenin ortasýna kadar uzanan bir havuzumuz var, onlarýnsa sonu olmayan bir dereleri. Bizim bahçemizde ithal lambalar var, onlarýnsa yýldýzlarý. Bizim görüþ alanýmýz ön avluya kadar, onlarsa bütün bir ufku görüyorlar."

Oðlu sözünü bitirdiðinde babasý söyleyecek bir þey bulamadý.

Oðlu ekledi, "Teþekkürler, baba, ne kadar fakir olduðumuzu gösterdiðin için!"

Aylar Sonra Bugün


Aylar sonra bugün yine týpký beni býraktýðýn günkü gibi ayný þarkýyý koyup teybe bir sigara yaktým.Bu kez yaðmur yaðýyordu dýþarýda ve ben yine camýn kenarýnda aylar sonra bugün beni býrakýp gittiðin günkü acýyý duyumsadým içimde.Yaðmur vardý dýþarýda bu kez açýk býraktým pencereyi,býraktým damlalar dilediðince ýslatsýn beni ve kalemimden aylar sonra bugün yine senin için dökülen sözcükleri...Sigaramdan derin bir nefes çektim içime sen burada olsaydýn kýzardýn bana 'içme þu zýkkýmý' derdin.Dýþarýnýn soðuðu buðulandýrýrdý arabanýn camlarýný.Ben kucaðýna uzanýrdým,sen saçlarýmý okþardýn.Bak aylar geçti bebeðim hani o hiç ayrýlmayacaðýmýz günler vardý ya iþte onlar hiç gelmedi!Günlerce,gecelerce bekledim,ne yaðmurlar ne baharlar eskitip bekledim ama gelmedi!Aylar sonra bugün yine senin için bu satýrlarý yazarken güneþ açýverdi kapkaranlýk gökyüzüne.O bizim aþkýmýzýn üzerine hiç doðmayan güneþ aylar sonra bugün yaðmurlarýn ortasýna doðuverdi iþte.Birazdan gökkuþaðý da çýkar belki o benim sensizliðimin karanlýðýný aylardýr aydýnlatamayan gökkuþaðý bu yaðmurlu kýþ gününün karanlýðýný aydýnlatabilir belki.Neden beni býrakýp gitmiþtin sanki?Oysa daha söyleyecek öyle çok þeyim vardý ki sana içimdeki sonsuz aþkýma dair...

Hiç görmedin senin için akan göz yaþlarýmý,hiç bilmedin seni düþünürken nasýl dalýp gittiðimi!Hiç hissetmedin çöl ortasýnda vadiyi özler gibi seni özlediðimi.Unutmaya çalýþtým unutmadým SEN,UNUTAMADIÐIMSIN...

Marangoz
Yaþlý bir marangozun emeklilik çaðý gelmiþti. Ýþveren müteahhidine, çalýþtýðý konut yapým iþimden ayrýlmak ve eþi, büyüyen ailesi ile birlikte daha özgür bir yaþam sürmek tasarýsýndan söz etti. Çekle aldýðý ücretini elbette özleyecekti. Emekli olmak ihtiyacýndaydý, ne var ki.

Müteahhit iyi iþçisinin ayrýlmasýna üzüldü. Ve ondan, kendine bir iyilik olarak, son bir ev daha yapmasýný rica etti. Marangoz kabul etti ve iþe giriþti, ne var ki gönlünün yaptýðý iþte olmadýðýný görmek pek kolaydý. Baþtan savma bir iþçilik yaptý ve kalitesiz malzeme kullandý. Kendini adamýþ olduðu mesleðine böyle son vermek ne talihsizlikti!.. Ýþini bitirdiðinde, iþveren, evi gözden geçirmek için geldi. Dýþ kapýnýn anahtarýný marangoza uzattý.

“Bu ev senin” dedi, “sana benden hediye”.

Marangoz þoka girdi. Ne kadar utanmýþtý! Keþke yaptýðý evin kendi evi olduðunu bilseydi! O zaman onu böyle yapar mýydý!


Bizim için de bu böyledir. Gün be gün kendi hayatýmýzý kurarýz. Çoðu zamanda, yaptýðýmýz iþe elimizden gelenden daha azýný koyarýz. Sonra da , þoka girerek, kendi kurduðumuz evde yaþayacaðýmýzý anlarýz. Eðer tekrar yapabilsek, çok daha farklý yaparýz. Ne var ki, geriye dönemeyiz.

Marangoz sizsiniz.

Her gün bir çivi çakar, bir tahta koyar ya da bir duvar dikersiniz. “hayat bir kendin yap tasarýmýdýr” demiþtir biri. Bugün yaptýðýnýz davranýþ ve seçimler,yarýn yaþayacaðýnýz evi kurar. Öyle ise onu akýllýca kurun. Unutmayýn.


Paraya ihtiyacýnýz yokmuþ gibi çalýþýn.

Hiç incinmemiþsiniz gibi sevin.

Genç bi kýz ailesinin evde olmadýðý bi akþam arkadaþlarýný davet etmiþ. Kýz kýza yemiþler, içmiþler, derken içlerinden biri “Hadi cin çaðýralým” demiþ. Ev sahibi kýz da hiç inanmazmýþ böyle þeylere ama arkadaþlarýna ayýp olmasýn diye kabul etmiþ. Harfler kesilmiþ, fincan ortaya konmuþ ve elele bir masanýn etrafýnda daire olunup cin çaðýrma olayýna girilmiþ. Cin gelmiþ gelmesine ama bizim kýz hala fincaný arkadaþlarýnýn ittiðini düþünüyomuþ. Bi ara fincan hýzlý hýzlý harflere giderek þöyle demiþ: “Ýçinizde bana inanmayan biri var. Yarýn saat 4’te o kiþiyle tavla oynamaya geleceðim!”
Kýzlar feci týrsmýslar ama ev sahibi kýz hala dalgasýndaymýþ iþin. Saat çok geç olmadýðý halde seans hemen bitirilmiþ ve kýzlar evlerine daðýlmýþ. Bizimki zaten o tür þeylere hiç inanmadýðýndan cin olayýný ertesi sabah unutmuþmuþ bile.
Öðlene doðru telefon çalmýþ. Arayan, kýzýn çok sevdiði, çok iyi anlaþtýðý teyzesiymiþ, “Bugün içimde bi sýkýntý var, evdeysen bi ara sana uðruycam. Dertleþelim biraz” demiþ. Kýz da sevinmiþ teyzesini görecek diye, “Hemen gel, ben de seni çok özledim” demiþ. Kýz, teyzesini hakikaten dertli ve solgun görmüþ. Hoþbeþ etmiþler ama teyze hala dalgýnmýþ. Kýz, “Teyzecim sen konuþtukça daha kötü oldun, istersen baþka biþey yapalým” demiþ. Teyzesi de “O zaman tavla oynayalým. Ne zamandýr seninle oynamadýk. Kafam daðýlýr biraz” demiþ.
Kýz tavlayý almaya giderken bi gece önceki olay aklýna gelmiþ, “Meðer benim teyzem cinmiþ” deyip gülümsemiþ. Kýzla teyzesi güle oynaya tavla oynarken bi ara teyze tuvalete gitmek için kalkmýþ. O içerdeyken telefon çalmýþ. Arayan kýzýn babasýymýþ. Adamcaðýz çok üzgün bi sesle konuþuyomuþ: “Kýzým teyzen öðlen bi trafik kazasý geçirdi. Durumu çok iyi deðildi ama Allahtan ümit kesilmez deyip sana haber vermedik ama az önce teyzeni kaybettik, baþýmýz saðolsun…”

Ah Bu Ýstanbul Anýlarý
Geçenlerde 15 yýllýk muhitim Ortaköy'de, Mecidiye Camii’nin kýyýsýnda Emirgân’ýn þöhretiyle yarýþan çay bahçelerinin önünden geçtim. Gezinirken Sözde entelleküel birikimlilerle dolu kiþilerin oturduðu, Topkapý Sarayý Kýz Kulesi manzaralý, bir masaya çaðrýldým. Açýklanamayan uçan cisimlerden konuþuyorlardý yine. Sohbet beni hiç sarmadý. Tam kalkýyordum ki bir sesle irkildim.
Ahmet Hikmet’in üzümcüsünün sesi gibiydi ses. Allah'ým o ne güzel Türkçe! Ne bir siyaside yarýsýný gördüm bu titizliðin, ne camilerde bir hatipte, ne de tiyatrovari þiir okuyan yeni yetmelerde... Baktým 60 yaþlarýnda yoksulluðun yýpratmak için uðraþtýðý, fakat pek de bir þey koparamadýðý çehresiyle bir adam, yoksul fakat erdemli yüzüyle kartpostal satýyor. Asker kantinlerinde bile tek tük kalmýþ kartlar bunlar. Hani vardýr ya bir asker bir de çok hoþ bir kýz, bir bankýn üzerine oturmuþlar; altýnda da “sevgili niþanlým vatan hizmetim biter bitmez yanýndayým" tarzýnda yazýlar olan... Bayraklý, Atatürk heykelli... Ýþte öyle kartlar.
Tam adama para yerine alaylý bir nasihat vermeye hazýrlandým “Amca bir yanlýþlýk olmalý buralarda Harry Potter, Örümcek adam, Jurassic Park filan satýlýr. diyecektim.
Sesi tekrar yükselince niyet ettiðim giriþimden dolayý utandým. Sattýðý maldan o kadar emin bir büyük tüccarýn edasý, kendine güvenin granitten heykeli gizliydi seste. Sahibine mýknatýs gibi çekti beni. Masadaki sohbet tam da orta yaþlý bir bayanýn okyanusu transatlantikle geçerken lombozdan gördüðü ufoyu anlatmasýna gelmiþti. Bunu hep anlatýrdý. Ben duyduðum o büyülü sese kapýldým:
-Türk bayraðý resimleri getirdim almak istemez miydiniz?
-Türk askerinin resimleri var bir bakmaz mýsýnýz?
-Sevgili Türk çocuklarý! Bakýn arkadaþlarýnýza gönderirsiniz. Uludað manzarasý. Hem de Bursa Kültür parkýn resmi var! Bakýn dört tane resim var üzerinde, dördü de güzel!
Hemen gittim en albenisiz gelenlerinden bir on tane aldým, daha gösteriþlilerini baþkalarýna satsýn diye. Maksadým bey amcayla konuþmak. Ben konuþup lafa tutarken yevmiyesinden olmasýn diye. Sonra masaya getirdim biraz da sürükleyerek.
-Bey amca sen bu Türkçe eðitimini nerde aldýn? Diye sordum.
-Ben Türkçe öðretmeniyim.
Nerelisin amca?
-Türk aleminin, Bulgaristan eyaletinin Razgrad þehrinden. Bana Razgradlý Þükrü derler .
Kýrçýl kaþlarý, seyrelmiþ saçlarýyla iyice yaklaþtý yanýmýza. ýsrar edip Bir çay ýsmarlayabildim. Masadaki ufo sohbeti de katloldu tabii. Herkes bana ve Razgradlý Þükrü'ye kötü kötü baktý masada. Bana bir iþportacýyla muhatap olduðum için, Razgradlý Þükrü’ye de (türkilizce tabirle) masanýn karizmasýný çizdirdiði için.
Razgradlý Þükrü yüksek sesle konuþuyor fakat sesi bütün iyi öðretmenlerimizin en arka sýralara ulaþtýrmaya çalýþtýðý mübarek seslerinden daha mübarek, daha vokalli daha canlý. Çay bahçesinin bütün masalarý dinliyor, dinlemek zorunda kalýyor o mübarek sesi. Razgradlý Þükrü tam da kendi çok sevdiði mallarýný bol bol alan kendisi gibi bir müþteri bulduðuna seviniyor. Ben de bir on tane daha satýn alýyorum kartpostallardan. Türkçe'yi bu kadar güzel konuþan bu coþkun kiþiyi tanýmaya çalýþýyorum.
-Razgradlý Þükrü bu kartpostallarý alanlar var mý?
-Kýymetini bilenler alýyorlar be yav!
-Sen öðretmenim demiþtin burada mý orda mý?
-Yok be! Hapse týktýlar Türkçe öðrediyom diye... 15 yýl Bulgaristan'da öðretmenlik yaptým. Sonra da bir o kadar da burda. Ýki tarafta da yarým yani!
-Yaþ haddinden emekli olsaydýn Türkiye'de...
-Bir yýlýn daha var dediler. Milli eðitimden sordum.
-Gel senin yaþýný büyültelim tek celsede. Emekli ol!
Razgradlý Þükrü bana selam verdiðine piþman olmuþ gibi baktý. Kaþlarýný çattý. Kartpostallarý kafama atmasýna ramak kaldý. Ben de hakikaten korktum. Masum bir insana hakaret etmiþ kadar piþman oldum.
-Sen ne diyosun be yav! Devletim bana bekle diyorsa beklerim bir sene!
-Fakat sen zaten toplam otuz yýl yapmýþsýn vazife.
-Olsun o baþka bu baþka!
-Peki çoluk çocuk nerde? Bulgaristan'da mý burda mý?
-A be zindanda yattým, çileler çektim. Kim evlenir benimle? Nasýl evleneyim. Evlenmeye fýrsatým olmadý benim.
-Peki nerde kalýyorsun?
-Gültepe'de bir otelde...
-Kazancýný ne yapýyorsun?
-Para biriktirebilirsem Rodoplar’a giderim. Pomaklar çok iyi Müslüman insanlar. Onlara Türkçe öðredirim. Hepsi meraklý Türkçe öðrenmeye... Yolumu gözlerler benim. Çat pat da öðrenmiþler Türk radyolarýný dinleye dinleye. Yazmayý da öðretiyorum. Bu kartpostallar da çok kýymetli orda.
-Bundan sonra evlenirsin, pomak kýzlarý güzel olur.
Yüzünde o çok evlenmek isteyip de bir türlü evlenememiþ insanlarýn hasreti yandý söndü. Bizans tarihlerinde fiziki özellikleri hayranlýkla anlatýlan ýþýk düþmüþ saman sarýsý gibi ak pak saçlý, ince ve uzun vücutlu Kuman Türkleri’ni andýran Pomak kýzlarý, canlandý gözümde.
-Bizden geçti artýk.
- Kýsmet diyeceksin.
- Doðru kýsmet! Balkanlarda aþk kutsaldýr. Bir aþk baþladýðýnda cümle alem onlarýn mutluluðuna katkýda bulunmak için yarýþýr.
- Peki sana þimdilik bir iþyerinin misafirhanesinde yatacak bir yer bulalým. Sahibi de memnun olur. Ben sana böyle bir yer ayarlarým. Ýstediðin kadar kalýrsýn! Sen yine kartpostal sat, ama yattýðýn yere para verme.
- Olmaz be! Ne tadý kalýr ki o zaman? Çalýþýyorum ben! Hem de geziyorum yurdumu! Ne tadý kalýr o zaman!
Ben de kýzýyorum bu sýrada...
-Be Razgradlý Þükrü, emekli yapalým derim olmazsýn. Yatacak yer bulurum. Ne tadý var bedelini ödemeden barýnmanýn dersin. Bütün bunlar olsa da sen Rodoplar'da daha çok öðretsen Türkçe'yi...
-Olmaz be yav! Ben zaten öðretiyorum. Kimin var böyle mesleði? Nerde var böyle iþ? Bak hem geziyorum, hem para kazanýyorum. Hürriyetim var elimde ya! Sen de git Rodoplara! Yazýk o insanlara sen de Türkçe öðret!
O mýrýldanýr gibi bana eðilip konuþurken göçmen þivesiyle be yav diyor fakat yüksek sesle konuþtuðu zaman Muharrem Ergin’den diksiyon, Osman Sertkaya’dan dil, Mehmet Çavuþoðlu’ndan þiir dersi almýþ bahtiyar talebeler kadar pürüzsüz Ýstanbul aksanýyla, Ankara radyosu titizliðiyle konuþuyor..
Razgratlý Þükrü kalkacak oluyor. Biraz daha kartpostal almak istiyorum fakat cebimde para az. Mehmet Akif'in “Seyfi Baba” ‘sý aklýma geliyor.
"Ya hamiyetim olmasaydý, ya param olsaydý!
“Dur” diyorum “otur, bana adresini telefonunu ver” Adres Gültepe'de bir otel. Telefonunu vermiyor. “Odada telefon yok mu” diyorum. “Var ama ben elimi sürmem.” “Niye” diyorum. Türkçe ile ilgili konuþmalar yapmýþ Bulgaristan'da, dinlenmiþ telefonu, yýllarca zindanda yatmýþ. “Burasý Türkiye burda öyle þeyler olmaz” diyorum ama o bir daha elini telefona sürmemeye yeminli olduðunu söylüyor. O konuda takýntý oluþmuþ, anlýyorum. Sonra cebinden kurþun kalemle kendi yaptýðý Türk Dünyasý haritasýný çýkarýyor. Rodoplar, Üsküp, Kafkasya, hepsi var.
- Bak burada söylüyorum ben Razgradlý Þükrü... Bir gün Türk Dünyasý büyük kurultayý Bulgaristan'da yapýlacak. Bulgarlar öðrenecek Türkleri ve onlar da Türk olduklarýný hatýrlayacaklar!
1989’dan sonra Bulgar bilginlerinin bu konudaki çalýþmalarýndan örnekler veriyor. Þiirler söylüyoruz karþýlýklý... Hiç kimse dinlemiyormuþ gibi özgür, bütün memleket dinliyormuþ gibi özenli. Bir ara coþkunlukla boþ bulunuyorum:
- Ben Türkçe'nin aþýðý Yunus Emre'dir sanýyordum, yalnýzca... Sen çaðýmýzýn Yunus Emre'sisin!
- A be zaten ben Razgrad'ýn Yunus Abdal köyündenim. diyor.
Ne söylesek uyuyor. Neredeye akraba çýkacaðýz.
Razgratlý Þükrü kalkýyor masadan, ben de birlikte kalkýyorum. Cebimdeki bütün parayý usülünce veriyorum fakat biliyorum ki bu para onun birkaç günlük masrafýný karþýlamaz. Koluna giriyorum ufocularýn þaþkýn ve aþaðýlayan bakýþlarý altýnda diðer çay bahçelerine doðru yürüyorum. Bir yandan da tanýdýk bir göz arýyorum. Hemen alýp da cebine sokuþturayým diye. Razgradlý Þükrü Miþon kalfa’nýn iskelenin karþýsýnda 150 yýl önce Mecideye camii yapýlýrken çaldýðý malzemeyle diktiði rivayet edilen, yýkýlmaya yüz tutmuþ heybetli binanýn kara gölgesine karýþýp gidiyor.
Miþon Kalfa’nýn Amerika’daki torunlarýnýn gözden çýkardýðý sahipsiz kalmýþ bu mülk, hakkýndaki söylentileri bilip de bakýnca bana on beþ yýldýr bembeyaz güzelim caminin kara lekeli ikinci gölgesi gibi gelirdi.
Kondakçý Metin de ortalarda yok. Onunla bir keresinde benzer durumdaki birine birlikte yardým etmiþtik. Mehmet Aslantuð da evlendikten sonra seyrek gelir oldu.
***
Razgratlý Þükrü týpký Balkan güneþi altýnda yalým yalým yanarak Varna açýklarýndan geçip, Ýstanbul’a doðru kuðu gibi süzülen, dokunsa Nazým Hikmet’in elini yakacak bir vapur gibi endiþesiz ve asude gidiyor. Ortaköy; Forsa Koca Memiþ’in tutsaklýk adasý gibi yabancý seslerle örülmüþ geliyor bana. Refik Halit’in eskicisinin minicik Hasan’ý, Filistin çöllerinde ardýnda býrakýp gittiði gibi gür sesini ve erdemlerini toplamýþ, kendisine ve Türkçe’sine hayran býraktýrarak, boðazýma ýpýl ýpýl kaynaðý belirsiz sýzýlarý, diken gibi çakýp gidiyor.
***
Gurbette insana para ile saðlýk gerek. Ýkisi de zayýf Þükrü de. Keþke çok parasý olsa... Rodoplarýn demir gibi gürbüz havasýnda bol bol gezse, daha çok Türkçe öðretse mübarek Pomaklar’a, Türkçe’ye hasret insanlara, daha çok þiir okusa böyle gezerken... Bunun için parasý olsa ne güzel olurdu! Hem de Türkiye'de para ile sattýðý kartpostallarý Pomaklara bedava götürüp daðýtýrmýþ. Birkaç balya fazla götürse... Hastalanýrsa ilaç alsa... Uzun yaþasa... Allah benim ömrümden alýp onun ömrüne katsa! Þu bir yýlý ölmeden geçirse! Türkiye'den emekli olsa! Belki evlenir uygun bir hanýmla...
Her gün yüz kiþiyle selamlaþtýðýmýz Ortaköy'de þöyle birkaç kuruþ borç alacak, böyle anlarda bankamatik kesilen yüce gönüllü dostlar yok! Ömer Çalýþkan, Apaçi Çetin, Son yýllarda kasket çiðnemeye baþlayan kebapçý Aliihsan yok!
***
Bendeki bu telaþ niye? Ömrümde ne gezginciler gördüm ben! Þebinkarahisar'a, Çemiþkesek'e camii yaptýrmak isteyen, makbuzlarla gezen ak sakallý adamlara ne paralar verdim! Mostar köprüsünde bir taþ misali benim de olsun isterdim uzak diyarlarda bir tuðla, bir taþ, bir sütunluk hatýram. Ortaköy iskelesinde sýzýp kalmýþ Can Yücel'i, kayýkcýyý evinden uyandýrýp karþýya Kuzguncuð’a gönderdim kaç sefer. Gurbete gelip de iþ bulamamýþ vahþi kapitalizm kurbanlarýnýn elinden tuttum. Ne deliler gördüm ben her türden. Ýslamcý deliler, Sosyalist deliler, sarhoþlar. Türkçe'nin delisini hiç görmemiþtim.
Ýþte Türkçe'nin delisi böyle oluyormuþ meðer! Öyle olunmaz böyle olunurmuþ!
1997’lere ait bu hatýra, gündelik olaylardan herhangi biri gibi kimseye anlatýlmadan yüreðimde saklanmýþ. Durdum durdum da bir yerde rastladýðým Kýrþehir Belediye Baþkaný Metin'e anlattým yýllar sonra bu anýyý. dað gibi Metin, bu minicik hatýranýn bir yerinde sarsýldý “benim aslým Razgrad'ýn Yunus Abdal köyünden” diye... Ben de þimdi aðlýyorum. Ýnternet kahvesinde çevremdekilere aldýrmadan ve hiç utanmadan, bir ilkokul çocuðu gibi iplik iplik aðlýyorum. Neye gelmiþtim ve bu satýrlarý niye yazdým. Kimim ben neyin ve ne yaptým Türkçe için. Kendi kendime diyorum ki Türkçe'nin delisi öyle olmaz iþte böyle olunur.
***
Eðer sizler güzel, pürüzsüz, eðitimli sesiyle sokaklarda kimilerimiz için çoktan modasý geçmiþ bayraklý, askerli, niþanlýlý resimlerle dolu kartpostallar satan birini görürseniz, ondan hiç olmazsa cebinizdeki bozukluklara acýmayýp bir kartpostal mutlaka alýn. Çünkü o olsa olsa bizim Razgradlý Þükrü'dür. Rodoplardaki fütühatý için ona kumanya lazýmdýr. Bana göründüðü gibi, size de mutlaka uðrayacaktýr. Cebindeki kurþun kalemle kendi çizdiði haritalarýyla birlikte Türkçe'nin delisi nasýl olunur gösterecektir. Size!
Ya da yalancý gündelik iþler beni baðlamasa, Razgrad'da, Rodoplar'da Gültepe'de Þükrü'yü þýp diye bulurdum. Onun o kartpostallarda bulduðu yüce anlamlarý ben de bakýp bakýp bulmaya çalýþýp, mübarek yükünü taþýyarak, gezdiði mavi zirveli Rodop daðlarýnýn gelin duvaðý gibi bulutlarý altýnda, kudurmuþ yeþillikler arasýnda unutulmuþ köylerin un serpilmiþ gibi tozlu yollarýna karýþýrdým.

Hayalimdeki Ýhanet


Þaþýrmayasýn sakýn bu çoook acý bir gerçek. Nihayet seni aldattým... Kimdi senin yerine koyduðum, kimdi nefesimi tenimi paylaþtýðým yabancý ten? Kimdi kulaðýma aþk sözcükleri fýsýldayýp, kokumu içine çeken nefes? Ýnan hiç ama hiç anýmsamýyorum, hatýrlasam da deðiþen ne olacak ki.. Bildiðim ve hatýrladýðým yalnýzca seni aldattýðýmdýr.
En az yokluðun kadar acý bir gerçekti. Belki de kendi kendimle olan bir hesaplaþmaydý kim bilir?Seni sensiz yaþarken ýlýk bir nefesin dokunuþu iyi gelir diye düþündüm. Hani hastasýndýr ve seni iyi edecek diye bulduðun ilk ilacý içersin ya bu da öyle bir þeydi iþte.. Yüreðimdeki acý geçer sanmýþtým. Hasretim bitecek,tekrar yaþama dönecektim. Sýrf bu yüzden dokundum o yabancýya oysa...Belki de gözleri gözlerine benzediði yada ismi ismini çaðrýþtýrdýðýndan. Sesini sen sanmýþtým kim bilir?
Ya da içki kadehini dudaklarýna götürüþünü sana benzetmiþtim. Onunla oturup saatlerce neydi konuþtuðum ?Acaba ona seni mi anlattým ?Yoksa içimde kapanmasýndan ümidi kestiðim yaranýn yokluðunda hýzla nasýl büyüdüðünü mü? Tek kelime ile ALDATTIM hatýrlayabildiðim tek þey bu...
Yooo hayýr sarhoþ deðildim. Ýçki bir süredir etki etmiyor bana sensizken pek ayýk gibi olduðumda söylenemez. Saatlerce içsem bile devrilen zavallý bedenim deðil kadehler oluyor ve ben 0 kadar istememe raðmen sarhoþ olamýyorum. Oysa kendimden geçene dek , boðulana kadar içip naralar atýp sana olan sevdamý daða,taþa,topraða haykýrmak istiyorum. Ama olmuyor iþte. Bu yüzden her þeyin farkýndayým. Bütün bunlarý bu kadar kolayca söyleyebildiðime þaþýrýyorum aslýnda. Yüreðime senden baþka hiç kimsenin girmesine izin vermeyen ben bedenimi yabancý birine üstelik neresi olduðunu bilmediðim,bilemeyeceðim bir yerde bir daha asla göremeyeceðim bir yatak odasýnda, adýný bilmediðim ya da bilmek istemediðim biriyle uyanýyorum. Yanýmda gecenin yorgunluðu ile uyuyan sen deðilsin ve bu bile yeterince acý veriyor. Þimdi yattýðým yerden usulca kalkýp yine sensizliðe doðru yürüyeceðim çýðlýklarým duyulmayacak ama ben sessiz çýðlýklar atacaðým belki duyup da hissedersin diye.
Artýk bende aldatan kadýnlardaným. Dýþarýdaki herkes kadar kirliyim ben de...Ne gariptir ki içimde bir yerlerde olmasý gereken suçluluk duygusunu hala hissedemiyorum. kim bilir, belki de beni sensizliðe mahkum ettiðin için bilinç altým seni suçlamakla ve ya suçlu aramaya kararlý kalbim seni suçlamak için bahaneler aramakta. Belki de kendi suçluluðumu kapatýp örtmek için bulduðum bir kaçýþ noktasý. Dýþarýya çýkýnca geceye iliþkin hiç bir þeyin önemi kalmayacak. Hiç bir þey olamamýþ yaþanmamýþ gibi davranacaðým biliyorum. Biraz içimde azalýp,unutsaydým seni kendimi suçlu hissedebilirdim. Ayný yerdesin biliyorum ama ben seni sensiz yaþamaya devam edeceðim. Yine de bilmeni istedim HAYALÝMDE ALDATTIM SENÝ..

Hepsi bu...

Hayat Böyle Bir ÞeyÜç arkadaþlardý;
Üç can yoldaþý,üçüde ayný köyde doðmuþ,ayný okullarda
okumuþlardý,ayný takýmý tutuyorlardý.
Yazýk! ayný kaderi paylaþtýlar...
Saat üç tü üçüde uyuyordu...
kimine göre üç saniye sürdü kimine göre üç dakika...
onlar üç yýl yooo üçyüzyýl hissettiler...
her yer karanlýktý toz göklere çýkmýþtý
çýðlýklar duyuluyordu ya
kimin çýðlýðýydý,nereden geliyordu bilemiyorlardý...bilseler ne olurdu
kendileride yardýma muhtaçlardý
üçü yalnýzca benim bahsettiðim üçü..... ya gerisi....
Üç hükümet yetkilisi vardý
Üç kurtarma timi
Üç arama köpeði
Üç pamuk ipliði vardý hayatla aralarýnda
Üçü üç yerden baðýrýyordu bir de ses leri çýksaydý
Üç gün sürdü karanlýk bize göre,
Üç yýldýr gömülü bekliyorlardý oysa onlara kalsa
Üç kurtarma görevlisi üçünü birden aldý yýkýntýlarýn arasýndan.
Üçü üç yerden haykýrdý herkes alkýþlýyordu
Üçünü daha kurtardýk üç gün sonra diye!!!ya gerisi...
Her þey iyi olacaktý öyle umuyorlardý öyle olmasýný istiyorlardý.
Ama olmadý üçüde ailelerinin akibetini düþünüyorlardý...
Her geçen gün ýzdýraplarý artýyordu ama hayat böyle bir þeydi.
Hayat Böyle Bir Þey-2Üçü de üç yerden kurtarma çalýþmalarýna katýlmýþlardý
Üç aydýr yýkýntýlarla boðuþuyorlardý
Üç aydýr açlýkla sefaletle...
Üç büyük ilden yardýmlar yaðýyordu
Onlarca insan açken yüzlerce ekmek çöpe atýlýyordu
yetkililer organize olamamýþlardý
ne yapsýnlardý böyle bir felaketle daha önce karþýlaþýlmamýþtý...
Erzincan ,Bingöl,Tunceli...daha ders olmamýþtý...
hala olmuyor ya...

Üç ay geçmiþti aradan
Üç eski arkadaþ, üç can yoldaþý olmuþlardý,üç kader kurbaný
Üçünün de aileleri yok olmuþtu ya gerisi... ya kalan otuz bin kiþi
Üçü de kalamazdý artýk orada bir araya geldiler karar zamanýydý...
Artýk yalnýzlardý hata yaptýklarýnda kýzacak analarý kulaklarýný çekecek babalarý
yoktu üçü üç yerden aðlaþtýlar gözleri pýnar oldu,çaðlayan oldu.
üç ay sonra ancak aðlayabiliyorlardý.
Ama karar zamanýydý.kýþ geliyordu.devlet çadýr veriyordu ya
kýþ çadýrda geçmezdi zaten artýk onlarý burada tutan ne kalmýþtý ki
üçü bir aðýz ettiler gitmeliydiler ya nasýl gideceklerdi dayanamýyorlardý o yýkýntýlardan
ayrýlmaya ev desen yýkýlmýþtý mahalle desem tanýnmaz haldeydi
ama yine de kopulmuyordu, hatýralar býrakmýyordu yakalarýný
Çok deðil üç ay önce bahçede otururken elini tuttuðu
kimseler görmeden dudaklarýna kaçamak öpücükler kondurduðu ondan
ayrýlýrsa yaþayamayacaðýný söylediði canýndan çok sevdiði sevgilisi
oradaydý yýkýntýlar arasýnda günlerce beklemiþ ama son kez bile görememiþti.
þimdi nasýl býrakýp gidecekti...üçü de susuyor düþüncelere dalýyor ama her
konuþan gitmeliyiz buradan diyordu...******* düþünüyordu pamuk gibi elleri
saçlarýný okþarken hep oðlum okuyup büyük adam olacak derken canlanýyordu sanki
düþünde, okumuþtu büyük adam olmuþtu ya keþke hep küçük kalsaydý...
sevgilisi geri gelmezdi ki üç aydýr her yeri aramýþ bulamamýþtý üçü beraber
aradýlar gene bulamadýlar belki bulsalar daha kolay gideceklerdi ama
toz olmuþtu sanki evlerinin yýkýntýlarýný avuç avuç boþaltmýþ izine rastlayamamýþtý
ondan arýyorlardý ya...
Üçü de üç gün üç gece aðlaþtýlar
Üçüncü günün sonunda göz pýnarlarý kurudu...
Yapýlacak en doðru þey di bu gitmelilerdi ...
Üçü de birinin söylemesini bekliyordu...
üçü de söyleyemiyordu.

Ah! Çocuk Mutluluklar pazarlarda alýnýp satýlýr oldu. Betonlaþtý gözyaþlarý, yürekler katýlaþtý. Kimse kimseyi sevmiyor, kimse kimseye acýmýyor, yanmýyor. Güzellikler bile parayla alýnýp satýlýyor artýk. Namussuzlar çoðaldýkça namuslular azaldý. Makamlar büyüdükçe beyinler küçüldü. Herkes firsattan istifade edip cebini þiþirmeye çalýþýyor, yetimin, yoksulun kakkýna tecavüz ediyor. Gözlerde güneþin sýcaklýðý, vicdanlarda doðruluðun aklýðý kalmadý çocuk. Yürekler gibi gözlerde kirlendi. Sevinçlerimizi, þiirlerimizi, kitaplarimizi yok ettiler, alýp götürdüler bizden uzaklara insani duygularýmýzý. Topraðýmýz küs þimdi bize, ðögümüz de küs. Bilmem ki nasýl anlatýlýr sahtekarlýðýn, cüzdanýn ve vicdanýn kirlenmiþliði bir ülkede . Erdemin, fazilletin, sevginin ve dostluðun çürümüþlüðü.

Gökyüzü hepimizin deðil mi? ya yeryüzü. Neden vicdanlarý gibi gökyüzünüde, yeryüzünüde kirletirler çocuk. Doðaya, insana, kuþa, çiçeðe, emeðe bu düþmanlýk niye... Bilmezlermi ki, bunlarý sevmekle baþlar yaþam. Bu kin, nefret ve düþmanlýkla nereye varacak dünyamýz. Bunlar sevmeyi bilir mi çocuk? zerre kadar bir vicdan taþýmýþlar mý yüreklerinde?
Hayatta hiç sevmiþler mi bir ýrmaðýn türküsünü? Gümbürtüsünü bir ormanýn durup dinlemiþler mi? bir pýnarýn akýþýný, yaðmurun yaðýþýný?. Bir türkünün, bir þiirin güzelliðini, bir dostluðun ve sevdanýn sýcaklýðýný yaþamýþlar mý hiç? Gülümsemiþler mi çocuklara bahar gülleri gibi, okþamýþlarmý saçýný bir öksüzün. Vurmuþlar mý sesini daðlara, çaðlayanlara? Oturup aðlamýþlar mý yavrusu vurulmuþ bir cerenin acýsýna. Duymuþlar mý oðlu mahpus bir ananýn feryadýný yüreklerinde...

Yalvarma güzel çocuk, dillerini utandýrma. Utandýrma dillerini, dillerin ki dað yelidir senin; Pýnarlarýn sesi, kuþlarýn ötüþüdür. Bükme boynunu gözlerini utandýrma, gözlerin gökyüzüdür senin, mavi gülüþlü bir çiçek. Yalvarma çocuk; sesini utandýrma. Gülün kokusudur sesin; rüzgarýn nefesi, ýrmaðýn türküsüdür. Yalvarma çocuk; ellerini utandýrma. Yokluk, yoksulluk kötü bilirim. Umudu, sevinci, onuru utandýrma. En güzel senin ellerindir çocuk ekmeði tutan, suya uzanan.

Ey çocuk yoksulluðunu öfkeli bir býçak gibi taþý yüzünde ama yalvarma, utandýrma yüzünü. Utancýný ve hýncýný güneþin sarýsý gibi yüreðinde sakla. Unutma seni aðlatanlarý. Unutma utanmasý gerekenleri ama sen aðlama, utandýrma gözyaþlarýný. Aþk için aðla, dostluk ve sevgi için. Ama yoksulluðun için aðlama, yalvarma, utandýrma gözyaþlarýný çocuk. Býrak dereler aðlasýn senin yerine, rüzgarlar, pýnarlar aðlasýn ama sen aðlama. Deli taylar gibi sev yaþamý, aþký sevgiyi ve umudu. Yüzün her koþulda onuru, öfkeyi, sevinci, direnci taþýsýn; Yýlgýnlýk, bezginlik olmasýn. Yeri geldiðinde sormalýsýn yoksulluðun hesabýný..

Elimden tut ey çocuk; utandýrma ellerini. Tut elimden güneþe yürüyelim, sevince, umuda, neþeye yürüyelim. Tutki güneþ doðsun, serçeler sevinsin. Zulümler, karanlýklar çekilsin üstümüzden. Tut ki tomurcuklar açsýn, büyüsün çocuklar, serceler ucsun, tohumlar ekilsin, yeþersin umutlar. Bir demet ýþýk saçýlsýn dünyaya, kapýlar açýlsýn, kalmasýn esaret, ezilmiþlik, açlýk. Kimse kimseye avuç açmasýn, çocuklar aðlamasýn, utanmasýn analar, babalar yoksulluktan yokluktan.

Ah… çocuk!
vakitsiz açan ,bir çicçek tarlasý gibi yüreðin
beyaz kardelenler, sarý papatyalar
bükmüþ boyunlarýný ip - ince boynundan
güneþe bakýyorlar...

her iç çekiþte
dünyanýn bütün çiçekleri kanamada
bütün kuþlarý havalanmada
umudun evi yok, sevincin adresi
neylersin çocuk...

ah…. çocuk!
vereceksen, rüzgarlara ver sesini, tomurcuklara
baharý muþtulasýn yarýnlara

mümkünü yok artýk, gittiðim her yere
soluk yüzünü taþýyacaðým
ve seni her düþündüðümde
çaðýmýn utancýný yaþayacaðým ah! çocuk

Bir Mektup...

http://www.kucukhikayeler.com/hikayeler/images/hayatin_cakil_taslari1.jpg


















O zamanlar sanýyorum 12-13 yaþlarýndaydýk ve ilk defa anneannemlerde karþýlaþtýðýmýzda ben sana bundan sonra sürekli mektup yazalým demiþtim ve sende kabul etmiþtin hatýrlýyor musun...Ve sonra bir gün siz çok uzaklara gittiðinizde bile yine de býrakmamýþtýk birbirimizi, hep yazmýþ ve hep özlemle beklemiþtik mektuplarýmýzý; o mektuplarda hayattan, derslerden, aþklarýmýzdan, yazdan, soðuktan kýsacasý hayatýmýzdan bahsettik,
sonra bir gün geldi ve uçak biletimi alýpta senin yanýna geldiðimde havaalanýnda bana nasýl sarýldýðýný hiç ama hiç unutmuyorum, sonra telefon kulubesi bulabilmek için arabayla þehirde attýðýmýz turlarý, o güzel pembe peruklarý denediðimiz günü, sagda araba kullanýlmasýna alýþamadýðýmý, kýsacasý 3 hafta seninle Melbourne'un altýný üstüne getirmiþtik ve durmadan gezmiþtik, gülmüþtük ve danslar etmiþtik.
Geri dönme zamaný geldiðinde beni yolcu ettiðinde bu sefer de gözyaþlarýmýz vardý ve sen son dakika elime uçakta okumam için bir mektup vermiþtin ve havalanana kadar açmak yok demiþtin, uçak havalandýðýnda mektubu açtýðýmda bizim resmimizi görmüþtüm...
Ve 3 sene önce Türkiye'ye geldiðinizde ne kadar mutlu olmuþtuk hatýrladýn mý, umarým herþey çok güzel olur demiþtik ve oldu da; bizden 1 hafta sonra evlendin ve ne sen ne de ben, birbirimizin düðünlerinde olabilmiþtik:) ve sonra geçenlerde anne olacaðýný öðrendiðimizde nasýlda sevinmiþtik...ve þimdi 17 Temmuz sabahý sen yine o güzel uzak kýtaya gidiyorsun, bu sefer temelli olarak, bir daha türkiyeye dönmemek üzere, içim çok buruk ama senin, Çaðrý'nýn ve minik bebiþinizin mutlu olacaðýnýzý bilmek rahatlatýyor beni...
Sana gittiðin yere özel, Aborjinlerin bir duasýný gönderiyorum...
Seni ayakta tutmaya yetecek denli güzelliklerle dolu bir yaþam sürmeni dilerim. Aydýnlýk bir bakýþ açýsýna sahip olmana yetecek denli güneþ diliyorum. Güneþi daha çok sevmene yetecek denli yaðmur diliyorum.
Ruhunu canlý tutmaya yetecek denli mutluluk diliyorum.
Yaþamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüþ gibi algýlanmasýna yetecek denli acý diliyorum. Ýsteklerini tatmin etmeye yetecek denli kazanç diliyorum. sahip olduðun her þeyi takdir etmene yetecek denli kayýp diliyorum. Son "ELVEDA"yý atlatmana yetecek denli "MERHABA" diliyorum.
iyi yolculuklar sevgili kuzenim, caným kardeþim Selin...
mektuplara devam.....
kendine ve sevdiklerine dikkat et tamam mý...

keyifli hafta sonlarý hepinize...

kucak dolusu sevgiler...

Papatyam
Yine aðaçlar çiçek açýp kuþlar yuvalarýna döndüler parklar bahçeler çocuklarla dolup tastý acýk mekanlarda sarkýcýlar sahneye çýkmaya baþladý geceleri odamýn camý açýlmaya baþladý evet yaz mevsimi yine misafir olmuþtu güzel yurdumuza
Tatile gidiyorum yeni bir macera yeni bir aþk için tüm yýlýn yorgunluðunu sýkýntýsýný atmak için en önemlisi uzun sure etkisinden kurtulamadýðým yaz askýmý bulmak için bahçede iskambil kaðýtlarýndan yaz askýma fal baktým yeþil gözlü kumral biriymiþ heyecanla bekliyorum gelmesini ah diyorum simdi yanýmda köpeðim olsa da beraber gitsek tatile eðer þans öldüysen çok üzülürüm ama eðer baþka bir sahip bulduysan onun sözünü dinle sahibinin sözünden dýþarý çýkma bana ait olduðunu göster.sahilde baktýðým her köpek bana seni anýmsatýyor kalbimin yarýsý beni býrakan kýz arkadaþýmda yarýsý ise sende beni andýðýn her an hissedebiliyorum.seni yaz aským bile unutturamaz kumsallarýn üzerinde güneþlenip aþk yaralarýmý kapatmaya çalýþýyorum plajda oynayanlara bakýp hayal kuruyorum hakemi olmayan basket macý yapýyorum kýrýk potalara basket atmaya çalýþýyorum maç bitiminde soðuk sulara atýyorum ayaðý merdivene sýkýþmýþ kýza yadým ediyorum gözlerine bakýyorum yeþil aradýðýmý buldum galiba diyorum baktýðým falda yeþil gözlüydü kurtardýktan sonra kendimizi suya býrakýyoruz ikimiz de durmaksýzýn yüzüyor ve konuþuyoruz adý papatya kumraldý uzun bir boyu vardý tesadüf ki evi bizimkine çok yakýndý o günün aksamý ona adý kadar güzel papatyalar aldým ve karþýlýðýnda öpücükle ödüllendirildim onlarýn tatili bitiyordu onlar evine gidecekti bende tam aradýðýmý bulmuþken kaybetmiþtim benim sansým yok zaten giderken yetiþememiþtim telefonu da alamamýþtým büyük sessizlik içinde yürürken ne yapacaðýma bilmiyordum ondan baþka kimse yoktu tanýdýðým öylece kalmýþtým yerimde kumsala doðru iniyordum tam denize girecektim ki buluþtuðumuz kayanýn üzerine baktým üzerinde yaz mevsimi gelip papatyalar yeniden açana kadar beni bekle seni seviyorum yazýyordu moralim düzelmiþti demek oda beni unutmamýþ þimdi gelecek yaz onu bekli cem burada bir daha ayrýlmamak ve býrakmamak üzere o zamana kadar fotoðrafýnýn arasýna sýkýþtýrdýðým papatyalara bakacaðým.

Taksi
Taksisi ile cadde ýþýklarý altýnda yol alýyordu. "Ýki-üç müþteri daha bulursam eve dönüp uyuyacaðým. "diye düþündü, yorgundu. Taksisine bir an sevgiyle baktý, mýrýldandý; "Ekmek teknem" Gözü önce yolda sýzmýþ bir sarhoþa sonra da çöpleri karýþtýran birine takýldý. Kendisini kýyasladý sevindi; "Ýyisin, iyisin!. . "
Saatine baktý, bir Of çekti, "Bir müþteri çýksa artýk, boþa
dolanýp duruyorum. " Ertesi gün abisine gidecekti, erken kalkacaðý
için, evine erken dönmek istiyordu. Fakat herþey insanýn istediði gibi gitmiyordu ki. Ýçinde hafif bir öfke ile abisini düþündü; "Ah!. . abi, býrakmadýn þu kumarý, borçlanýrsan tabi yakana yapýþýr tefeciler. "
Bir daha derinden of çekti, "Gerçi parayý bu gün bul diyordun ama olmadý, sabah borç-harç parayý bulup seni tefecilerden kurtaracaðým ama böyle devam edersen beni de yakacaksýn, aileni de !. . "
Tam böyle düþüncelere dalmýþken tali yoldan çýkan bir adamýn el salladýðýný gördü, sevindi. Taksisiyle hemen adamýn önünde durdu. Adam taksiye bindi ve telaþla anlatmaya baþladý; "Lütfen acele edin, þu ara sokakta" Taksici rahatsýzlanan birini alacaklarýný zannetti ama adam konuþmaya devam ettikçe caný sýkýldý; "Aman Allahým, korkunç birþey adamý dört yerinden býçaklamýþlar. Adam nerdeyse kan kaybýndan ölecek. Kimse yardým etmiyor, herkes toplanmýþ seyrediyor. Ne kadar duygusuz, umursamaz bir toplum olduk, seyrediyorlar!. . " taksicinin caný sýkýldý; "Arabam kan içinde kalacak. " diye düþündü. Diðer adam devam ediyordu; "Hele iki araba yaralýyý almayýnca þok oldum, hâlâ inanamýyorum. Düþünebiliyor musunuz? Bir adam kan kaybýndan ölmek üzere ve iki araba gaza basýp gidiyor. Düþündükçe deli oluyorum. Hah geldik, yaralý olan þu kalabalýðýn içinde" Taksici yumuþak bir sesle "Hadi siz yaralýyý getirin, ben de arabanýn yönünü çevireyim de vakit kaybý olmasýn" "Tamam" !
diyerek adam indi, kalaba- lýðýn arasýna koþtu, baðýrdý; "Açýlýn, açýlýn taksi geldi" Ama daha yaralýnýn yanýna varmadan uzaklaþan araba sesiyle irkildi, hýzla döndü; plakasý görünmesin diye ýþýklarýný söndürmüþ halde taksinin hýzla uzaklaþtýðýný gördü. Ýçinde birþeylerin koptuðunu hissetti, aðlar gibi bir sesle inledi; "Yarabbim!. . Yarabbim!. . Ne oldu bize, ne oldu? " olduðu yere ümitsizce çömeldi.
Taksici dikiz aynasýndan geriye son bir kez baktý, baðrýþmalara küfürlere aldýrmadan tekrar gaza bastý. "Bana ne yav, iþin yoksa yaralýyý al, arabayý kirlet. . . baþka taksi mi yok? Nasýl olsa þimdi bir
tane bulurlar. " Vicdanýný da susturduktan sonra cebinden çýkardýðý yabancý sigaradan bir tane yaktý. Sonra kendince bir espiri yaptý; "Hem iþin ne ta buralarda? Rica etseydin katillerden, seni hastane önünde filan býçaklasalardý. " Gözü elindeki sigaraya takýldý; "Ulan biz hakkaten geri kalmýþ ülkeyiz be, adamlar kendi ülkelerinde çoðu mekanda yasaklýyorlar bu mereti, bizim yasaklamamýza müsade etmiyor-lar. Eee onlarda haklý, kendi insanlarý gözünü açmýþ, biz de akýllanýr- sak nereye satacaklar. Ulan, sigaralar bu kadar pahalýyken tarlada domatesini bin liraya satamayanlar varmýþ. " Sonra keyifle bir nefes daha çekti, "Ýç aslaným, iç Amerika'ya senin de katkýn olsun. "
El sallayan bir müþteri görünce düþüncelerinden sýyrýldý. "-Hah müþteri dediðin böyle kýlýðý düzðün olacak, bahþiþ bile býrakýr. "
Taksici o gece bir süre daha çalýþtýktan sonra evinin yolunu tuttu. Ýçi huzur dolu evine yaklaþmýþtý ki evinin önünde bekleþenler olduðunu gördü. Meraklandý. Arabasýný garaja çekip daha sonra ne olduðunu öðrenmek istedi ama bir komþusu onu durdurdu; "-Ýstersen arabayý yerleþtirme, lazým olabilir. " Þaþkýn indi, kapýnýn önünde aðlaþan hanýmý ve çocuklarýna yaklaþtý; "-Ne oluyor? " Hanýmý aðlayarak boynuna sarýldý; "-Abin öldü. " Baþtan aþaðý titredi, "-Abim mi? . . . nasýl? " "-Býçaklamýþlar, kan kaybýndan ölmüþ. " Taksicinin içi korkuyla sarsýldý; "-Nerede, ne zaman? " Karýsýnýn cevabýyla yýkýldý. Gözünde farlarýný kapatarak kaçtýðý sokak ve kalabalýk canlandý; kalabalýðýn içinden kanlar içinde tanýdýk bir yüzün kendisine baktýðýný görür gibi oldu. Baygýn yere yýðýldý. . .

1 saat, zaman öyle deðerli ki....
 

Baba,aksam vakti evine gitmiþ,5 yasýndaki cocugunu kapýda kendisini beklerken görmüþ.Çocuk babasýna sormuþ "baba 1 saatte kaç para kazanýorsun."
Baba "20 milyon."demiþ.Cocuk,"bana 10 milyon verir misin?"demiþ.Baba sinirli bir sesle "aksam aksam senin oyuncaklarýný düþünemem,zaten bütün gün iþte kafam patlamýþ,birde senin oyuncaklarýný mý düþüneyim."demiþ.Cocuk korkup odasýna gitmiþ.babanýn sinirleri geçince cocuðun odasýna gitmiþ "oðlum uyuyor musun?"demiþ."Sana kýzdýðým için özür dilerim.Al sana istediðin 10 milton."demiþ.Cocuk hemen yastýðýn altýndaki diðer bozuk paralarýda cýkarmýþ,sayarken baba yine kýzmýþ,"Hem paran var,neden benden istedin?".Cocuk ,"baba bu paralar senin,"demiþ,"elimde toplam 20 milyon var bana 1 saatini verir misin?"

Aþkýn Dili Hep "aþkýn dili olsa da konuþsa" deriz. Ýþte birgün aþk konuþmaya baþlamýþ ve demiþ ki :

- "Ey insanlýk hep peþimden koþtunuz, bana ulaþmaya çalýþtýnýz. Aslýnda bana ulaþtýnýz ama hiç farketmediniz. Beným için aðladýnýz zaman bile size hep yalan belki de þaka gibi geldim. Bana hep yakýþtýrmalar yaptýnýz. Size bir hikaye anlatayým.

Birgün küçük bir kedi kuyruðunu yakalamak için hep kendi etrafýnda dönüp duruyormuþ ve büyük kedi dayanamayýp ne yapmaya çalýþýyorsun diye sormuþ. Yavru kedi de bana ancak kuyruðumu yakaladýðým zaman mutluluða ulaþacaðýmý söylediler. Ben de onun için uðraþýyorum diye cevap vermiþ.

Büyük kedi gülmüþ ve "ben de küçükken senin gibiydim. Hep kendi etrafýmda döner, kuyruðumu yakalamaya çalýþýrdým ama birgün durdum ve düþündüm ve yürümeye karar verdim iþte o zaman anladým ki zaten o benim peþimden geliyordu."

Ýþte þimdi anladýnýz mý? Aþk bir kedinin kuyruðudur ki ona ulaþmak için peþinden koþmanýz gerekmez, o zaten her hareketinizde arkanýzdan gelir.

Hayata Dair



Çok gidiþler gördüm hayatýmda. Ne dostlar terketti, ne sevgililer ummadýðým anda... Aslýnda her gidiþin arkasýndan aðlanmaz, aðlarsak da ne olur halimiz bilinmez. Düþünüyorum da hayatýmda deðerleri olan bu insanlar nasýl da oynayabilmiþlerdi bana karþý hiç adil olmayacak þekilde.. Kendimi unutup bazen onlara acýyorum. Demek ki bu kadar deðersizlerdi kendilerince. Deðiþen toplum bize çok þey kazandýrýyor ve beraberinde de çok þey kaybettiriyor.
Hayatý tanýmlayabilir miyiz acaba? Mutluluk karþýsýnda üzüntü, tam seviliyorum derken ardýndan gelen ihaneti ve göz yaþýnýn hiç tükenmediði sözde sevgilileri... Yine de hayata inat seveceðim seni, sana inat olsun diye seveceðim seni. Sen bile þaþýracaksýn kaldýramayacaksýn bu sevgiyi. Hep ilk günün heyecaný ile seveceðim. Ýþl öpüþümdeki titremeyle öpeceðim seni ve elini sýmsýký tutacaðým.
Yani ben yaþlanacaðým, evim yaþlanacak, dünya yaþlanacak ama sana olan aþkým hiç yaþlanmayacak!!! Hep umutlarla baþlarsýn bazý þeylere ya da güvenle... Ben de seni güvenle düþündüm, gördükçe deðil, konuþtukça hiç deðil, içimde seni yaþayarak sevdim seni.. Mesela beni terkedeceðini hiç düþünmedim. Bana seni seviyorum dememene raðmen beni sevdiðini düþündüm.. Yanýmdayken bile özledim seni... Aþýðým saa, gitsen de unutamam asla!!

TÝSUNAMÝ

Annemin kardeþimi daha çok sevdiðini düþünürdüm.
çocukluk iþte ama öyle düþünürdüm.
Ýtiraf edeyim...
Küçük küskünlükler sýrasýnda sevgilimin benden önceki
sevgililerini benden daha çok sevdiðini düþündüðüm de
oldu.
Nedense insan hep en son ve en çok sevilen olmak istiyor.
Sahip olduðu sevgiden daha çoðunu istiyor hep.
Yersiz bir istek ama..
Oluyor iþte...
Sevdikleri hep bir tercihte bulunsun istiyor.
Tercih edilen olmak için yapýyor bunu...

Güneydoðu Asya'daki büyük deprem sonrasýnda sulara kapýlan bir anne, kucaðýndaki iki çocuðundan birini
gücü kesilince býrakmak zorunda kalýyor.
5 yaþýndaki oðlu sulara kapýlýyor.
Anne ve kucaðýndaki yirmi aylýk oðlu direniyor.
Mucize eseri, sulara kapýlan oðlu da, kocasý da sular çekildikten sonra ortaya çýkýyor.
Gazetede bu haberi okuduðumda en çok bir cümleye takýldý aklým; "Yaþadýklarý bu olayý ne anne ne de 5 yaþýndaki Lachie artýk unutabilecek..."

"Annem beni býrakmýþtý..."
Acaba yýllar sonra nasýl bir kiþiliði olacak 5 yaþýndaki çocuðun.
Gerçekten nasýl geliþecek ruhu?
"Aðladým, aðladým kimse beni duymayýnca sustum ve tahtalara tutundum" demiþ...
Annesinin tercihi beyninde nasýl bir kývrýma sýkýþacak acaba?
Hadi biraz daha ileri gidersek; "sevmeye engel bir yara" olacak mý acaba bu yaþadýðý?
"...Annem beni býrakmýþtý"
Çocuklarýný kurtarmaya çalýþan anne, gücü kesilen kollarýndan býraktýðý oðlunun ertesi gün bulunmasýndan
sonra aðlamýþ. Tanrý'ya þükretmiþ. "Kendimi hiçbir zaman affedemezdim" demiþ. Evlerine dönmüþler. Ama
belli ki kurtulmuþ hayatlarýnda artýk hep bu olay var...
Bir kere kollarý çözülmüþ annenin. Ne anne affedebilir kendini, ne de Lachie annesini...

Bazen yakýným dediðiniz insanlarýn ihaneti de sizi sulara býrakmasý gibi deðil midir?

Mesela arkadaþýmdýr dediðiniz birinin sizi kýrmýzý soðanlý lakerda ile pilaki arasýndaki tabaða sarhoþ
mezesi yapmasý?
Arkanýzdan konuþmasý...
Öyle ya, bu yiyeceklerin ve içkinin yanýna bir de konu lazým...
Uzatýlacak, iþtahlandýracak, rahatlatacak...
"...Annem beni býrakmýþtý" kadar sýzlatýr bence bu gerçek insanýn kalbini...
Sevgi tercih kabul etmiyor
Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insaný.
"Akýp giden günlerimiz" bazen tsunami dalgalarý kadar vahþice alýp götürüyor bir þeyleri...
Ýnsan, kollarýnýn direnme gücü tükendiðinde vazgeçiyor bir þeylerden...
Bir tercihte bulunuyor...
Ya annesini seçiyor ya da karýsýný.
Ya karýsýný seçiyor ya da sevdiðini.
Ya sevdiðini seçiyor ya çevresini...
vahþi sular alýp götürüyor bir þeyleri.
Kuþandýðýmýz, takýndýðýmýz, bir yerlere týkýþtýrdýðýmýz ne varsa çekip alýyor. Bir can, bir de
ten kalýyor çýplak...
Ýþte o zaman aðlayýp aðlayýp susuyoruz. Bulduðumuz bir
tahta parçasýna tutunuyoruz...
Uzanan elleri ya da sulara býrakanlarý unutmuyoruz hiç...
O "tercihler" bir yerlere çörekleniyor...
Ve bir gün bir baþka kiþisel tercihin sebebi oluyor...

Hayatýn Üç Dersi



Sonunda zamaný geldi; artýk bir evliliðin sonunu yazabilirim. Kýssadan bir deðil üç hissem de var üstelik. Arkaný hep kolla, düþersen tutun ve tutunamýyorsan dayan. Daha ne olsun?

Kaderinizin baðlandýðý kiþiler vardýr; ilk gördüðünüzde farkýna varmasanýz bile hissedersiniz. 'Daima' iþte böyle birisiydi; 21 yaþýnda masum ve samimi. Ankara'nýn en güzel kýzý. Su yeþili kocaman gözleri, sarý saçlarý ve inanýlmaz gülüþüyle bütün hayatýma ipotek koyacaðýný bilseydim yapardým bilmiyorum. Herhalde her þey olacaðýna varýrdý.

Geriye dönüp baktýðýmda iki insan arasýndaki duygusal iliþkinin bir menekþe ile ona bakan arasýndaki iliþkiden pek de farklý olmadýðýný anlýyorum. Ýþin sýrrý dikkat ve özende. Yalnýzca aþk yetmiyor kýsacasý.

Beni gözüne kestirmiþti. Ukala, parlak ve kendinden emindim. Ýyi bir baþlangýç yani. Gözyaþý döktü, yüreðini açtý ve beni sonsuza dek kendine baðladý. Nereden bilebilirdim. Hayat böyleydi.

Niþanlýydým. Uzun süredir beni bekleyen biri vardý. Ama sevda(!)aðýr bastý. Sattým.

Okulu bitti. Sonra biraz benim ýsrarým, biraz onun 'her þey düzelir' umuduyla evlendik. Evlendim. Delice çalýþýyordum, gece gündüz. Tek derdim kendimi ispatlamak, 'Ömer yapar mý yapar, arkadaþ' dedirtmekti. O evde bekliyordu. Arabayý kullanýyor ve benimle hayatý paylaþmaya çalýþýyordu. Mutluydu. Öyle sandým.

Dediðimi yaptým. Çok kýsa bir süre içinde geleceðimi fethettiðimi düþündüm. Zirvedeydim. Öyle olmadýðýný anlamam kýsa sürdü. Hayat, birkaç kez yenilmeden hiçbir þeyin fethedilemeyeceðini bana gösterdi. Anladým. Çok aðladým.

Hayat bana bu gerçeði birkaç derste öðretti. Ýlk ders ayaðýmýn altýndan zemini çekmekti; iþteydim. Akþam üzeri son verileri kolluyordum. Aradý ve 'konuþmalýyýz' dedi. Bekliyordum ama bu kadar kararlý olduðunu deðil. Düþmüþtüm.

Bir süredir iþe baþlamýþ ve hýrsla çalýþýyordu. O kadar güzel ve o kadar baðlayýcýydý ki iþyerinde herkes onu konuþuyordu. Nefret edeni çoktu; týpký göz koyaný çok olduðu gibi.

Ýþten geç çýkýyor, geç çýkýyordum. Umurumda deðildi. Benimdi öyle sanýyordum. Halbuki yalnýzca Tanrý nerede öleceðimizi biliyordu, ben bilmiyordum. Öðrendim.

Bir süre ayrýlmak istediðini söyledi. Kafama sýksa daha iyiydi. Anlamadým. Anlattý; hiçbir þeyi paylaþmadýðýmýzý, onu dikkate almadýðýmý, sevgisinin tükendiðini söyledi. Sevgisi nasýl tükenirdi? Sevgi tükenirdi. Menekþem susuzluktan kurumuþ, küçük saksýsýnda ölmüþtü. Ben kurumuþ köklere su dökeceðimi söylüyordum. Kimse dinlemedi.

Bir kýþ günü beni aradý. Eþyalarýný aldýðýný söyledi. Evden, evimizden. Aðzýma geleni söyledim. Sonra geç vakit, ayazda eve geldim. 17 Aðustos depreminin vurduðu Gölcükte, Donanma caddesi gibi umutsuz bir aþkýn yýkýntýlarý arasýnda buldum kendimi. Evliliðimden kurtaracak hiçbir þey kalmamýþtý. Hayat bana ikinci dersini verdi; terk edildim. Yataksýz ve aþksýz bir evde, mum ýþýðýnda uyudum. Kendi aldýðý ýþýklarý götürmüþtü. Bilmediði hayatýmý da karanlýkta býraktýðýydý. Alýþmaya çalýþtým.

Onu en son gördüðümde bilmem kaçýncý asliye hukuk mahkemesinin salonundaydýk. Benim yanýmda bir kez daha 'evet' dedi ama bu kez ebediyen ayrýlmak için. Boþandýk. Çanakkale savaþlarýnýn bilmem kaçýncý yýl dönümünün hemen sonrasýndaydý. Anzaklarý nedense hiç sevemedim.

Yýllar geçti. 'Daima' yaþýyor mu bilmiyorum. Önce sesi silindi hafýzamdan sonra yüzü. Adýný anmadým hiç. Birini sevmiþ miydi, bir kýzý oldu mu bilmem. Bildiðim bir þey var yalnýzca; Ne aþk yetiyordu tek baþýna ne maþuk yetiyordu aþkýna. Menekþeye dikkat etmeliydi. Güneþ görsün ama kavrulmasýn. Haftada bir su vermeli ama asla suya boðmamalý. Ve iþ dönüþü, açýlýr ya evin kapýsý öyle bir sarýlmalý ki insan sevdiðine menekþe bile kýskansýn saksýsýndan 'neden Tanrým çiçek oldum' diye. Ýþte hepsi bu. Üçüncü dersi hayatýn dayanmaktý.

Dayandým.

ÝSÝMSÝZ MELEK


Gözlerini açmak için büyük mücadele etmesine raðmen henüz gözlerini açamýyordu. Nerede olduðunu ve kendini görmek istiyordu. Vücudu yeni þekillenmiþ, artýk bir bebeðe benzemeye baþlamýþtý. O dünyaya gelmeye hazýrlanan, annesinin karnýnda mutlu mesut büyüyen bir cenindi. Kýzdý ve isminin ne olacaðýný çok merak ediyordu. Arada bir ellerini hareket ettiriyor, bacaklarýyla neler yapabileceðini hesap etmeye çalýþýyordu. En çok içinde bulunduðu yeri merak ediyordu. Kimi zaman sesler duyuyor, kulak kabartýp bu anlamadýðý seslerin ne olduðunu dinliyordu. Acaba nasýl bir yerdeydi, ah gözlerini bir açabilseydi görebilecekti.

Yavaþ yavaþ sýkýlmaya baþlýyordu bulunduðu yerden. Henüz ismi koyulmamýþ minik kýz bebeði bir an önce dýþarý çýkmak istiyordu. O seslerin sahibini, annesini görmek istiyordu. Bazý zamanlar bulunduðu yerin üzerinde gezen birþey farkediyordu. Herhalde annesinin eli olmalýydý. Onu farkettiði anda heyecanlanýyor, henüz yeni çalýþmaya baþlayan kalbi küt küt atýyordu. Farklý birþeyler hissediyordu, sanki bir tutku, sanki deðiþik duygularýn karýþýmý vardý annesinde.. Ah annesini bir görebilseydi..

Yavaþ yavaþ ilerlemeye baþladý. Anlaþýlan artýk zamaný gelmiþti. Sonunda son zamanlarda oldukça fazla sýkýcý olan bu mekandan kurtuluyordu. Sonunda annesine kavuþabilecek, gözlerini açabilecek ve onu görebilecekti. Feryatlar eþliðinde bulunduðu yerden biraz daha ilerledi. Sert iki el onu bacaklarýndan tutup hýzlýca çekti. Annesi öylesine baðýrýyordu ki, kulaklarý acýdý. Ne olduðunu bile anlayamadan soðuk bir alana çýkmýþtý. Sýkýcý yerde onu saran sýcak su bile yoktu. Sert eller hýzla poposuna vurup, onu salladýlar. Halen gözlerini açamamýþtý, sadece baðýran annesini ve sert elli bir kadýný hissedebiliyordu. Daha fazla dayanamayýp aðzýný açarak oda " Anne aðlama.. Lütfen aðlama.. " diye baðýrmaya baþladý.

Üþümüþ ve dinlenmiþ bir halde kendine geldi. Kollarýný ve ayaklarýný oynatamýyordu. Anlayamadýðý birþeye onu sýmsýký sarmýþlardý. Aniden iki el bulunduðu yerden isimsiz miniði aldý ve kucaðýna yerleþtirdi. Yüreði yine küt küt atmaya baþlamýþtý. Bir zamanlar sadece hissedebildiði o sevgi dolu, tutkulu eller onu alýp yumuþacýk bir yere yerleþtirmiþti. Kendini alan kiþinin annesi olduðunu çok iyi biliyordu. Annesini mutlaka görmeliydi.. Yavaþça gözkapaklarýný kaldýrmaya çalýþtý. Koyu lacivert gözleri ufacýk açýlmýþtý. Sislerin çekilmesinden sonra hayal meyal annesini gördü. Yaþlý gözlerle kendisine bakýyordu. "Acaba annem neden aðlýyor ?" diye düþündü. Herhalde kendisinin geldiðine çok sevinmiþ olmalýydý. Soðuk nedeniyle annesinin göðüslerine baþýný yasladý. Annesinin kalbide týpký onunki gibi hýzlý hýzlý atýyordu. " Caným annem, biricik annem " diyerek tekrar baðýrmaya baþladý. Annesi yavaþ ve þefkat dolu hareketlerle minik bebeðinin aðzýna göðsünü verdi. Sonra uyumasýný bekledi..

Sýrtýna giren buzdan býçaklarla uyandý isimsiz minik bebek. Üþüyor ve titriyordu. Fakat hala annesinin kollarýndaydý. Baþýný annesinin göðsüne iyice yasladý. Annesi bu soðukta nereye yürüyordu acaba ? Bir beþikte sallanýrcasýna, annesinin kucaðýnda ilerlemeye devam etti. Çok uykusu vardý, eðer soðuk canýný yakmasaydý bu þefkat dolu sýcak kollarda hemen uyuyabilirdi. Asla burdan ayrýlmayacaðým diye düþündü. O büyüyüp, abla oluncaya kadar hep annesinin kucaðýnda kalacaktý. Böylesine sevgi dolu sýcacýk yerden kim ayrýlýrdý ki.. Öylesine seviyordu ki annesini, konuþmayý öðrendiðinde ilk onun adýný söyleyecekti. Þimdiye kadar görmediðine göre, galiba zaten babasý yoktu, yada onu merak etmemiþti. Hiç önemli deðil diye düþündü, bu sýcak kucaða sahip, gözüyaþlý annesi onun için yeterdi..

Annesi durdu. Ýsimsiz bebek gözlerini açýp etrafa baktý. Ama heryer karanlýk olduðundan hiç bir yeri göremedi. Neden durdu acaba annem diye düþünürken, yüzüne garip duygularla dansetmiþ, ýlýk ve tuzlu bir damla düþtü. Annesi, gözlerinden minik bebeðin yanaðýna damlalar damlatýyordu. Neler olduðunu anlayamýyordu, annesi neden aðlýyordu? Gözlerini kapattý. Göðsüne bir kaðýt parçasý sýkýþtýrýldý. Yanaklarýnda annesinin dudaklarýný hissetti. Soðuktan çatlamýþ olmasýna raðmen, tutku ve sevgi kokan dudaklar, isimsiz minik kýzýn yanaklarýndan yumuþakca öptü. Bu öpücüðü asla unutmayacaktý. Yaþadýðý günlerde hissettiði en güzel duyguydu. Ýtinayla ve yavaþça yere býrakýldýðýný farkettti. " Hayýr , hayýr anne býrakma beni kucaðýndan " diye haykýrmaya baþladý. Sýcacýk ve sevgi dolu kucaktan, soðuk ve sert mermet bir zemine koyulmuþtu. Hala haykýrýyordu. Annesinin kucaðýndan inmek istemiyordu, üstelik çok üþüyordu. Annesi arkasýný döndü, bir kaç adým attý. " Anne, ne olur gitme, anneciðim lütfen beni býrakma! " diye son sesiyle tekrar haykýrmaya baþladý. Annesi durakladý. Geri döndü. Ýsimsiz bebek yavaþça sustu. Gelip tekrar kollarýna almasýný bekliyordu. Fakat annesi gelmedi, tekrar arkasýna dönüp, feryatlar arasýnda hýzlýca uzaklaþarak, gecenin, soðuðun ve merhametsizliðin karanlýðýnda kayboldu..

Ne kadar aðlayýp haykýrdýðýný bilmiyordu. Tek hissettiði soðuktu. Ýliklerine kadar üþüyor ve bir taraftanda belki gelir diye annesini çaðýrýyordu. Hareket etmeye çalýþtý, belki kalkýp annesinin arkasýndan koþmalýydý. Fakat kollarýný ve ayaklarýný sýkýca baðlayan beyaz bezden dolayý hareket edemiyordu. Hareket etse bile koþmayý bilmiyordu ki.. Ama annesi için hemen öðrenebilirdi belki ? Soðuðun etkisiyle ayaklarýný hissetmemeye baþladý. Çýrpýnmaya çalýþan kollarýda yavaþ yavaþ kayboluyordu. " Anneee.. " diye tekrar haykýrdý. " Anneciðim neden beni býrakýp gittin, anneciðim yok oluyorum.. anneciðim lütfen gel beni al.. " haykýrmalarý boþunaydý. Gecenin ilerleyen saatlerinde haykýrmalarýna sadece sokak köpekleri yanýt veriyordu. Artýk kollarýnýda kaybetmiþti. Ayaklarým, kollarým ve göðsüm neden kayboldu acaba diye düþündü. Annesizlikten olsa gerekti. Annesi onu býraktýðý için yavaþ yavaþ kayboluyordu. Yok olacaðýný, soðuk çenesine ilerleyince farketti. Artýk hiç birþeyin anlamý kalmamýþtý. Doðru düzgün düþünemiyordu bile. Neden buraya býrakýlmýþ, neden terkedilmiþti ? Henüz ismi bile koyulmadan, ne günah iþlemiþti ki ölüm cezasýna çarptýrýlmýþtý ?..

Ýsimsiz minik kýz bebeðinin býrakýldýðý cami avlusunda, sabah ezanlarý çýnlamaya baþladý. Bir bebeðin annesine " Geri dön anne " haykýrmalarýnýn, ýnga sesine dönüþtüðü yürek parçalayýcý serenat, Allahu Ekber seslerine karýþtý. Martýlar, sokak köpekleri, hiçbiri bu sahneye dayanamamýþ, son sesleriyle aðlýyorlardý. Minik bebek gözlerini kapattý. Ýki damla çýktý gözlerinden. Biri gözpýnarýnýn hemen yanýnda, diðeri ise yanaðýnda donmuþtu. Gözlerini son kez kapattý. Bir daha görmek istemiyordu. Ezanla beraber, miniðin seside kesildi. Bir mum alevi gibi yavaþça sönmüþtü. O artýk ruhlarý sýkan ve dünyanýn sonunu hazýrlayan siyah renkteki merhametsizliklere lanet eden, vicdansýzlýða tutsak edilmiþ bir melekti..

Tersten yaþamak

yaþamýn en tatsýz tarafý sona eriþ þeklidir. þüphesiz ki yaþamý
tersten yaþamak daha güzel, hatta mükemmel olurdu.

nasýl mý ?

camide, musalla taþýnda uyanýyorsunuz. bir tahta sandýk içersinde,
herkes karþýnýzda saf durmuþ, iyiliðinize dua ediyor ve tüm haklar
helal edilmiþ vaziyette. tabuttan doðruluyorsunuz, yaþlý, olgun ve
aðýrbaþlý olarak. herkes etrafýnýzda, büyük bir itibar, iltifatlar,
çocuklar torunlar hepsi hazýr.

arabanýza kurulup evinize gidiyorsunuz. doðar doðmaz devlet size
maaþ
baðlýyor, aylýk veya üç ayda bir maaþýnýzý alýyorsunuz. ne
güzel, hazýr maaþ, hazýr ev... altmýþlý yaþlara kadar her þey
garanti, huzur içinde yaþýyorsunuz. saðlýðýnýz gittikçe düzeliyor,
kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz. bir gün çalýþmak istiyorsunuz ve iþe ilk baþladýðýnýz gün size hoþ
geldin hediyesi olarak bir plaket ve altýn kol saati veriyor
patronunuz. genel müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan
tecrübeli bir insan olarak iþe baþlýyorsunuz. herkes karþýnýzda el
pençe divan...

vücudunuzda da bazý hoþa giden diriliþler de baþlýyor. gittikçe
zayýflýyor forma giriyorsunuz. diðer hormonsal aktiviteler artýyor,
fevkalade... aman ne güzel günler baþlýyor...

derken bir gün patron size artýk üniversiteye
gitsen daha iyi olur
diyor. bu arada babanýz ortaya çýkmýþ, "fazla çalýþtýn" diyor,
"artýk eve dön, iþi býrak, okumaya baþla, harçlýðýn benden
olsun..." keyfe
bakar mýsýnýz? okuduðunuz dersler gittikçe kolaylaþýyor. ekmek
elden, su gölden bir dönem baþlýyor. partiler, diskotekler,
kýzlarýn sayýsý artýyor.
derken, anne ve babanýz sizi götürüp getirmeye baþlýyor, araba
kullanma derdi de yok artýk... günün birinde sizi okuldan da
alýyorlar, "evde otur, keyfine bak, oyuncaklarýnla oyna" diyorlar.

mamanýz aðzýnýza veriliyor, zaman zaman altýnýzý bile
temizliyorlar, hatta bu durum alýþkanlýk yaratýyor ve hiç tuvalet
kullanmamaya baþlýyorsunuz. derken anneniz bir gün size süt verme
kararýný alýyor ve baþka bir keyifli
dönem baþlýyor. mama artýk her
yerde, her an ve en taze þeklinde hazýr. bir gün karanlýk fakat
güvenli ve ýlýk bir ortama giriyorsunuz. beslenmek için aðzýnýzý
açmaya dahi gerek yok; bir kordondan besleniyor, sýcacýk,
yumuþacýk, gürültü ve patýrtýsýz bir ortamda döne döne
yaþýyorsunuz.
sonra küçülüyor, küçülüyor, ufacýk bir hücre halini alýyorsunuz. ve
günün birinde hayatýnýz bitiyor...
"bir insaný herhangi biri kýrabilir, ama bir tek en çok sevdiði
acýtabilirmiþ,
çok acýttýðýnda anladým.."

can yücel.

Bir cimrinin günlüðü


15 Temmuz 2003

Ohh be en sonunda ben de günlük tutmaya karar verdim. Bugün benim doðum günüm ve annem bana doðum günü hediyesi olarak bu günlüðü yani seni verdi günlük. Neymiþ efendim cimrilik derdimi senin sayende aþacakmýþým. Yav bir kere benim cimrilik sorunum yok ki anlatamýyorum hiç kimseye . Sadece biraz tutumluyum hepsi bu. Ne yani paramý her þeye harcayýnca daha mý iyi olacakmýþým. Para harcanmadýkça güzeldir günlük bunu böyle bil. Bakýnca ona yeþil yeþil oooff offf. Efkarlandým be günlük. Bak günlük bundan böyle bütün her þeyi sana anlatacaðým böylece benim cimri olmadýðýma sende karar vereceksin. Kimse inanmýyor zaten cimri olmadýðýma , kimse dinlemiyor zati. Bulmuþum seni anlatayýmda derdimi kurtulayým kederlerimden. Bu arada sana kendimi de tanýtayým günlük. Biliyorum saçmalýyorum sen cansýzsýn biþey anlamazsýn dediklerimden ama ben günlüklerdeki moda konuþmalara uyacaðým ve seninle her þeyi varmýþsýn gibi konuþacaðým.

1975 yýlýnýn 15 temmuzunda doðmuþum be günlük. Tam 28 sene geçmiþ hayatýmdan. Ne zamanki parayý doðru harcamayý öðrenmiþim iþte o zaman milletin dilinde olmuþum cimri. Kusura bakma cimri cimri deyip baþýný þiþiriyorum ama gün boyu herkes bana böyle diyor ama baþým þiþmiyor çünkü zaten þiþmiþ durumda. Acým büyük be günlük ama bir gün gelecek cimri olmadýðýmý ispatlayacaðým onlara. Bugünkü doðum günüm Allah’tan iyi geçti. Bayaðý bir hediye aldým. Babam bana birkutu kibrit almýþ ne kadar sevindiðimi anlatamam. Kardeþim de bir adet silgi almýþ hemi de kokulu. Amcam da 5 adet dosya kaðýdý almýþ. Yaz yaz bitmez. Annem de seni almýþ günlük. Tamam tamam biliyorum hediyeler gerçekten kötü. Sanki bana nispet yapýyorlarmýþ gibi geldi. Neyse günlük bu konuyu daha fazla açýp moralimiz bozmayalým dimi. Günlük ; bu arada sana adýmý söylemedim be. Adým Saffet bir kuyumcu dükkaným var anladýðýn zengin bir adamým ama tutumluyum. Malýmý severim , paramý da.

Hediye olarak seni alýnca oldukça þaþýrmýþtým “Bu ne” diye sorduðumda “Günlük” cevabýný almýþ ve daha da þaþýrmýþtým. Sanki bilmiyordum senin bir günlük olduðunu. Aman iþte ; annem senin benim için oldukça önemli olacaðýný içimi dökmemde çok faydan olacaðýný söyledi. Bilmiyorum ama günlük sanki annem beni en fazla anlýyormuþ , seviyormuþ gibi geliyor. Zaten baksana tek doðru düzgün hediyeyi o verdi.

Ýlk baþlarda seni yadýrgamýþtým ama sana daha þimdiden alýþmaya baþladým bile. Hatta sana günlük demek bile istemiyorum sana bir isim vereyim günlük. Bir karizman olur en azýndan. Hmm düþünmem lazým günlük acaba sana ne isim verebilirim. Aha buldum her baba çocuðuna kendi babasýnýn ismini ya da dedesinin ismini verirmiþ. Sana da öyle bir isim vereyim. Evet sana babamýn ismini vereyim her ne kadar beni sevmiyor olsa da onu çok severim be günlük. Artýk senin ismin Abdulrezzak olsun. Ne o beðenmedin mi ismini. Babam da kendi ismini beðenmemiþti zaten. Babama da ismini büyükbabam koymuþ evet o da kendi babasýnýn ismini koymuþ. Tamam küsme be günlük sana kýsaca Abdül derim nasýl bu daha iyi deðil mi. Tamam oldu bu iþ artýk sen benim için Abdülsün.

Amma da konuþtum be Adbül. Bugünlük bu kadar yeter zaten feci uykum geldi. Yarýn bizim çýraðý da kovacaðým maaþýndan kýsýntý yapýnca iþleri yavaþlattý salak. Altý üstü %30 kýsýntý yaptým çok mu? Ama dur bakalým yarýn gelsin bir hele , göstereceðim o hergeleye. Vay þiir gibi yazdým Abdül. Neyse sana iyi geceler Abdül yarýn akþam görüþmek üzere. Ýyi uykular eðer uyuyabiliyorsan :) Tamam þaka yaptým :)

16 Temmuz 2003
Günlük naber , pardon Abdül naber :) Gördüðün gibi neþeliyim hem de çok neþeliyim. Kovdum çýraðý en sonunda. Zaten bir halta da yaradýðý yoktu ama alýyordu paralarý o ayrý mesele. Kovarken bayaðý zorlandým ama tehdit etti beni iþçilik kurallarý mý ne varmýþ tazminat alýrým dedi senden (Milyarlarca hem de). Týrstým tabi hiç araþtýrmamýþtým gözümden kaçmýþ. Halbuki böyle þeyler hiç gözümden kaçmaz. Neyse aradým avukat arkadaþý var mý böyle bir þey dedim o da evet olmaz mý dedi. O zaman dedim ki kendi kendime “ Ýþte þimdi ayvayý yedim. Acaba çýkartmasam mý çýraðý aslýnda fena biri deðildi” O sýrada aklýma bundan kurtulmanýn bir yolu olabileceði geldi. Öyle ya her þeyin bir çözümü vardýr deðil mi Abdül. Sordum avukata var mýdýr bir çözümü diye. O da yoktur dedi. “Eyvah” dedim. “Ne yapabilirim” diyince o da bana “Ne kadardýr sende sigortalý” dedi. Ýþte o zaman içimde bir þeyler kýpraþtý Abdül ama nedenini bilmiyordum. Verdim cevabý “Ben onu fazla para gitmesin diye sigortalatmamýþtým ki”. “Ne?” dedi bana heyecanla. Ben cevabý tekrarlarken o da bana cimriliðimin en sonunda iþe yaradýðýný söyledi ben de ona cimri olmadýðýmý tutumlu olduðumu söyledim. Bunun üzerine biraz aðýz kavgasý yaptýk. Yanýmda olsaydý eðer komuþtum kafayý ona ama þükretsin ki yanýmda deðildi. Neyse sakinleþtiðimiz anda bana o çýrak olacak veletin zýrnýk bile alamayacaðýný söyleyince içimde kýpraþan þeylerin mutluluk kelebekleri olduðunu o an anladým. Kurtulmuþtum :) Aldým çýraðý karþýma anlattým her þeyi kovdum hergeleyi ( Bir gün þiir yazmayý da deneyeyim) .Giderken de velet “Yürü , yürü de ense traþýný göreyim yer elmasý” dedim. Hep birisini kovarken o sözleri sarf etmek isterdim . Sarf ettim oldukça zevkliydi.

Akþam eve geldiðimde bizimkilere de anlattým durumu. Tabi ki beni savunmadýlar üstüme geldiler. Neymiþ efendim çocuðun rýzkýyla oynuyormuþum. Evet oynuyorum kabul ama o da benim rýzkýmla oynuyordu. Annem girdi araya “oðlum” dedi “zaten bu cimriliðin yüzünden evde kaldýn bari insanlardan olma , iyice yalnýz kalacaksýn”. Boþverin be ben ve param bana yeter diyince az kala babam tarafýndan hastanelik ediliyordum. “ben ve param” lafýna alýnmýþ. Neden “Ben ve ailem” deðilde “Ben ve param” Pöh gülerim buna. Allah’tan son sürat odama kaçtým da kapýyý kitledim. Yoksa yemiþtim ananasý. Þu an bu satýrlarý yazarken bile babam hala baðýrýyor Abdül. Varsýn baðýrsýn be günlük hayatýmý kendim kontrol edebiliyorum ya o yeter bana zaten yakýnda yeni bir eve taþýnsam hiç fena olmayacak ama kira parasý düþündürüyor beni. Ýlginçtir benim gene uykum geldi Abdül :) Dur þöyle bir esneyeyim doya doya uaaah. Kusura bakma sen esneyemiyordun di mi :) Sen ne iyi bir arkadaþsýn be Abdül ne kýzýyorsun ne ediyorsun. Allah senden razý olsun. Neyse ben yatýyorum yarýn iþime geç kalmayayým. (gelsin paralar :) )

17 Temmuz 2003
Günlük dün çok sevinçliydim ama bugün çok sinirliyim. Neden diye sorma çünkü zaten anlatacaðým o yüzden yaklaþ ve dinle. Hani dün benim elemaný kovmuþtum ya “ yok o geri gelmedi Abdül” aman be o kadar sinirliyim ki kendi kendime konuþmaya da baþladým. O elaman gelmedi ama annem bir baþkasýný getirtti ve zorla iþe sokturdu bana. Çýldýracaðým ya kendi iþimde elamanlarý kendim iþe isteyerek alamýyorum. Kendimi light patron olarak hissetmeye baþladým. Hadi annemin o elamaný zorla iþe aldýrtmasýný bir yere kadar kabullenebilirim ama çýkarttýðým elemanýn kesintisiz maaþýnýn iki katý maaþla iþe baþlatmasý iþi çýðýrýndan çýkartan nokta oldu. Yeni gelen eleman az kala bir aile faciasýna þahit olacaktý. Evet gerçekten de öyle masamýn üstünde duran aile resmini yýrtmaya çalýþarak annemi tehdit ettim. Ya resim ya da elaman dedim. O da eleman diyerek beni hayal kýrýklýðýna uðrattý. Resmi de zorla aldý elimden. Eleman da pis pis sýrýtýyordu. Çakacaktým suratýna kýz olmasaydý. Ne o günlük sana yeni elamanýn bir genç kýz olduðunu söylememiþ miydim?. Öðrenmiþ oldun iþte. Bir kýzýn ne iþi vardý kuyumcu dükkanýnda? Anneme bunu anlatana kadar akla karayý seçtim. O da ani bir hareketle forvetle kaleciyi seçtirdi. Bu yüzden baya bir takýþtýk yani. Eðer Perihan’ý iþe almazsam evde kaldýðým her gün kira alacaðýný söyleyerek beni tehdit etti. Gördün mü hem de öz annem dedi bunu. Kabul etmemem lazýmdý ama bir aylýk kira parasý Perihan’a ödeyeceðim aylýk maaþtan fazla çýkýnca mecbur kabul ettim. Komploya kurban gittim resmen. Belli ki her þeyi önceden planlamýþlar. Unutmadan söyleyeyim öðlen yemeðini ben verecekmiþim , bitmedi bir de yol parasý. Ýflas ettirecekler adamý yahu. Kardýn milleti deðil mi adamý ya batýrýr ya da þýmartýr baþka da bir þey yapmaz zaten. Bunlarý da kabul ettim mecbur. Allah’tan yeni eleman iyi çalýþýyor. Günlük iþlem hacminde tüm zamanlar rekoru kýrdýk bugün. O zaman sevindim aslýnda iþe aldým diye ama belli etmedim ona. Devamlý asýk yüzle bakýyorum ona , o da bana baygýn baygýn bakýyor neden öyle bakýyor çözemedim gitti. Bugünlükte bu kadar günlük bakalým yarýn neler olacak doðum günümden beri deðiþik deðiþik olaylar oluyor zaten. Yarýn görüþmek üzere.

18 Temmuz 2003
Selam Abdül nasýlsýn. Beni sorarsan nasýl olduðumu anlayamadým. Bir garip hissediyorum kendimi. Mutlu desen deðilim , kýzgýn desen hiç deðilim bir garibim. Bu Perihan’dan yavaþtan týrsmaya baþladým. Tamam iyi çalýþýyor bugün de rekoru yeniledik ama bana olan bakýþlarý falan çok garip , anlaþýlmaz bakýþlar. Kýsa kýsa da bakmýyor çoðu zaman gözlerini hiç ayýrmadan uzunca bakýyor. Rahatsýz oluyorum bundan be Abdül. Özellikle öðlen yemeðimizi yerken (ki kuru üstü pilav yiyorduk , merak etme evden getirmiþtim yemeði fazla para gitmesin diye) ki bakýþlarýndan dolayý yemeði doðru düzgün yiyemedim. Bir insana bu kadar uzun bakýlýr mý? Hayret bir þey yahu. Bakýþlarýný tarif et desen edemem Abdül. Çok garip bakýþlar bunlar anlatýlamayacak kadar garip. Cidden bu kýzýn yanýnda rahatsýz hissediyorum kendimi. Acaba annem neden Perihan’ý zorla iþe aldýrttý? Bana bir komplo mu kuruyorlar yoksa? Zaten eve gelir gelmez direk odama geldim. Herkese bir selam yetti. Bir keresinde müþteriden aldýðý parayý bana verirken parayý bana vermeyecekmiþ gibi yapýp bir iki dakika oyaladý beni. Þaþkýnlýðýmdan bir þey de diyemedim. Resmen kukla oldum Abdül. Perihan’da o sýrada gülümseyerek yüzüme bakýyordu. Sanýrým ben de aptal aptal bakýyordum. Ulan var ya rezil kepaze oldum. En son parayý verdiði zaman parayý verdiði elini uzun süre elimden çekmedi. Resmen neden olduðunu bilmemekle beraber tir tir titredim. Donup kalmýþtým resmen. Neler oluyor anlayamýyorum Abdül. Yardým et bana. Ahh keþke canlý olsaydýn da bana yardým edeydin. Eni en iyi sen anlýyorsun çünkü. Bazen bu kýzýn uzaylý olduðundan þüphe ediyorum. Acaba uzaylý araþtýrma merkezine müracaat mý etsem. Þaka yapmýyorum günlük ciddiyim bu konuda. Ne olduðunu anlayamadýðým bir durumla karþý karþýyayým korkuyorum. Sýrf Perihan’a olan korkumdan öðlen yemeðinde istemiþ olduðu colayý aldým. Ýnanamýyorsun di mi günlük cola aldým. Hatýrladýðým kadarýyla hiç kimseye cola almamýþtým. Ne hallere düþtüm be. Bu soruna bir çözüm bulmam gerek. Yarýn Perihan’ý dýþarý öðlen yemeði için bir þeyler almaya yollarým (Para gidecek ama ne yapalým katlanacaðým günlük) o sýrada da arkadaþlardan birini ararým. Bana yardým ederler umarým (Beni sevmeseler de) Bakalým yaptýðý davranýþlar ne anlama geliyormuþ. Ýyi uykular Abdül , uyuyamasan da :) Neþelenmem lazým di mi :) ?

19 Temmuz 2003
Merhaba günlük I Am Back :) Neþeliyim bugün. Bütün her þeyi öðrendim. Arkadaþýn biriyle yaptýðým görüþmede bana eðer ona bir akþam yemeði ýsmarlarsa yardým edeceðini söyledi. Kabul ettiðimde gerçekten de yardýma muhtaç zavallý bir olduðumu kabul etti. Ne durumlara düþtüm di mi günlük. Ýlk defa birisine bir yemek ýsmarlayacaðým. Bu kýz yüzünden iflas edeceðim ama saðlýðým iflas etmeyecek. Neyse Perihan dýþarýdayken arkadaþla telefonda konuþtuk. Ben kýzýn yaptýklarýný anlattým. Uzaylý araþtýrma merkezine gitme fikrimi de en sonunda ekledim. O da bana “Hödükleþme Saffet þimdi beni dinle dedi” Ve 15 kýsa dakika boyunca ki bana 15 uzun dakika geldi (Telefon faturasýný düþününce) anlattý da anlattý. Ben anlattýklarýna ilk baþta inanamadým. Hatta bir ara “Sen akþam yemeði istemiyorsun galiba” diyince “Olur mu Saffet tarihi bir fýrsatý teper miyim sanýyorsun” diyerek hafiften yumuþattý beni. Konuþmasý bittiðinde ben de inanmýþtým. Hatta bana “Ýnanmýyorsan bir aþk filmi izle , iþte o zaman inanýrsýn dediklerime (Aslýnda bu adam da þair ruhludur ama bir kýrodur) diyince akþamleyin evdekilerle bir film izlemeye karar verdim. Bu arada evet günlük kýz bana aþýkmýþ. Ben nasýl anlayamadým anlamadým. Aþýkmýþ dedim doðru okudun (ya da duydun her neyse) eve gelirken gene paraya kýyýp (Harbi iflas edeceðim) bir film aldým. Geldim eve ve bizimkilerle merhabalaþtýktan sonra beraber film izleme teklifi ettim. Önce babam kýzdý neden dalga geçiyorum diye. Ýnandýrana kadar bayaðý zorlandým. Hatta izleyeceðimiz filmi aldýðýmý söyleyince annem sanýrým heyecandan bayýldý. Beþ dakika kadar onu ayýltmakla geçti. Neden film izleyeceðimi falan anlatmadým tabi ki anlatsam rezil kepaze olurdum vallahi. Sonunda filmi de izledim. (Bu arada odamda tv yok fazla masraf yapmayayým diye almamýþtým sadece bizimkilerde var) Filmi izledikten sonra (Aþk filmi aldým merak etme) gerçekten de kýzýn bana aþýk olduðuna karar verdim. Bu kadar olur filmdeki bayan oyuncuyla ayný tarz bakýþlar hareketler cilveler (Garip hareketlerin cilve olarak adlandýrýldýðýný bu film sayesinde öðrenmiþ oldum) resmen ayný ; ayný olmasa da yakýn, yakýn olmasa da çaðrýþtýrýyor. Peki bu kýz bir gün de beni nasýl bu kadar sevebildi. Üstelik o kadar cimri olduðumu( düzeltme : tutumlu )bile bile nede bana aþýk olsun ki. Bu iþin içinde bir iþ var ama ne. Neyse günlük yarýn görüþmek üzere . I Will Back. 

20 Temmuz 2003
Vay günlük naber. Þu an ne dinliyorum biliyor musun. Sting’den Shape of My Heart. Vay be amma güzel bir þarkýymýþ. Arkadaþýn teki tavsiye etti bu þarkýyý bana gene bir akþam yemeði sözü üzerine. Gittim hemen aldým albümünü (Biraz zor oldu yalnýz bulmasý Eski bir albümmüþ de) Nedense para harcamak artýk o kadar zor gelmiyor bana insan birkaç günde deðiþir mi be Abdül. Ýnanmayacaksýn ama Bir de müzik seti aldým kendime , müzikleri odam da dinlemek için. Nedir bu sendeki deðiþiklik diye soracaksýn. Bilmiyorum ama Perihandan ben de hoþlanmaya baþladým. Daha doðrusu evvelden de seviyormuþum aslýnda ilk gördüðüm andan beri yani. Hani dedim ya ellerim falan titredi diye heyecandan hani. Hatýrladýn mý? Dün filmi izlerken bu hareketlerin donup kalmalarýn aslýnda sevgiden kaynaklanan þeyler olduðunu öðrendim. Rahatým þimdi çünkü her þeyi biliyorum. Birincisi Perihan bir uzaylý deðil. (Uzaylý araþtýrma merkezine yaptýðým baþvuruyu geri çekeceðim) ikincisi beni seviyor , üçüncüsü ben de onu seviyorum (Sanýrým :) ) Cimrilikten kurtuldum sanýrým Abdül. Bak kendim bile kabul ediyorum artýk cimri olduðumu. Ama artýk deðilim bu sevgi her þeyi deðiþtirdi beni kendime getirdi. (Tam þairim :) ) Peki bugün neler oldu günlük orasýný anlatamam sana özel þeyler oldu. Maazallah bir gün gelir de biri seni okursa mahvolurum. ( :) ) Yalnýz bir þey oldu ki onu anlatayým sana her þeyi birbirimize açýlmýþtýk , ellerlimiz ellerimizde gözlerimiz gözlerimizdeydi iþte o sýrada içimdeki þair çýktý ortaya ve Perihan’a þöyle dedim

Tutmuþtum ellerinden
Bakmýþtým gözlerine
Hissetmiþtim aþkýný kalbimde
Görmüþtüm o aþkýný gözlerinde
Ve anlamýþtým ki
Sende beni seviyorsun
Ayný;
Delicesine...

Sanýrým içimdeki þair patladý en sonunda ha ne dersin Abdül :) Perihan’da çok sevmiþ olmalý ki… (öhhöm burayý kesmek zorundayým günlük sorry :) ) Bir günlük insaný ne kadar a deðiþtiriyormuþ. Hem de birkaç günde. Demek ki bir arkadaþ bir insaný nasýl deðiþtirir , bir aþk ne kadar deðiþtirir , akrabalar arkadaþlar ne kadar deðiþtirir. Ailemle de aramý düzelttim. Eve bir kilo telli kadayýf alýnca (ki annem gene bayýldý) biraz da laflayýnca falan düzelttim arayý iþte. Sen günlük beni deðiþtirdin ve Perihan o daha da deðiþtirdi. Aþk beni deðiþtirdi. Sevmek ne kadar güzel bir duyguymuþ. Özellikle de sevilmek. Keþke devamlý sevebilsem keþke herkes beni devamlý sevebilse. Varsýn para gitsin. Para her þey demek deðil , çünkü sevgiyi satýn alamazsýn. Sen de sevebilseydin keþke günlük. Hissedebilseydin her þeyi özelikle de aþký. Sen de sev Abdül , sen de sev günlük Sen de sev.

Haykýrýyorum Sevdama


Aþktan kalbi aðrýyanlara bir yenisi daha eklendi.otobüs yolculuðunda baþlayan tanýþma hayatýmýn aþkýný bulmama yardýmcý oldu.ama neye yarar günlerim haftalarým senle dolmaya baþladý.yani ruhum aþkýnla doldu.ayaklarým yerden kesilmiþ kalbimin aþktan aðrýmasýna sebep olmuþtu.ama sen bana evet bile demedin.sadece buluþmamamýza izin verdin.Çýkmazlarýn içine girmiþ kalakalmýþtým
Beynim kilitlenmiþ þifreyi unutmuþtum ne yaptýðýmý bilmiyordum aslýnda bildiðim þeyleride unutturdun.gece güzel günlerimizi hayal edip durdum sonuç yine sensiz günler þimdi boðaz köprüsünden atlamýþ beton gibi duran denize çakýlmýþ gibiyim yine aðlýyorum sevdama kör sokaklarda dolaþýp haykýrýyorum aþkýmý
Seni Seviyorum diye..

Affýn Erdemi


Bir gün trenle seyahat eden birisi tesadüfen son derece huzursuz olan genç bir adamýn yanýna oturmuþ. Bir sure sonra , genç adam , uzak bir hapishaneden henüz çýkmýþ bir mahkum olduðunu açýklamýþ. Mahkumiyeti ailesine o kadar utanç vermiþ ki , ne ziyaretine gelmiþler , ne de bir mektup yollamýþlar. Ama fakir olduklarý için seyahat edemediklerini , cahil olduklarý için mektup yazamadýklarýný umuyor ; her þeye raðmen kendisini affetmiþ olmalarýný hayal ediyormuþ.

Ailesinin iþini kolaylaþtýrmak için , kendilerine mektup yazýp tren kasabanýn eteklerindeki çiftliklerinden geçerken bir iþaret koymalarýný söylemiþ. Ailesi kendisini affetmiþse , raylara yakýn bir elma aðacýna beyaz bir kurdele baðlayacaklarmýþ. Eðer kendisinin geri dönmesini istemiyorlarsa , hiç bir þey yapmayacaklar , o da trende kalýp Batýya gidecek , belki de bir serseri olacakmýþ.

Tren , kasabasýna yaklaþýrken heyecaný o kadar artmýþ ki , pencereden dýþarý bakmaya cesaret edemiyormuþ. Kompartýman arkadaþý kendisiyle yer deðiþtirip onun yerine elma aðacýna bakacaðýný söylemiþ.
Bir dakika sonra elini genç mahkumun koluna koymuþ ,
“ Þuraya bak ” demiþ. Göz pýnarlarýnda biriken yaþlarla gözleri parlýyormuþ. “ Her þey yolunda , bütün aðaç bembeyaz kurdelalarla bezenmiþ ”.

O anda bir ömrü zehirleyen tüm acýlar , adeta , birden daðýlmýþ , kaybolmuþ.

"Affetmezseniz sevemezsiniz.
Sevgisiz hayat ise anlamsýzdýr"

Öbürüm.

Akþam oturayým televizyon karþýsýna... bir kanalý izlerken, öbüründekini merak ederim; orada da aþaðý yukarý ayný þeyi göreceðimi adým gibi bilmeme raðmen...

Bir þehirde yaþarken, diðerindedir aklým; o þehirler ki, çok da farký yok birbirinden...

Doymak bilmez bir çocuk gibiyim; yetinemiyorum.

Islýðým, bütün þarkýlarý ayný anda çalmak istiyor; uçurtmam, kainatýn tüm semalarýnda kanat çýrpmak...

Gemlenmez bir merak duygusu, "Her yemeði tat", "Her çiçeði kokla" diye ha babam kamçýlýyor beni... telaþtan ne tadýný ayýrt edebiliyorum yemeklerin, ne de kokusunu çiçeklerin...

Her akarsuya karýþýp gitmek geliyor içimden; hangisine karýþsam, gözüm ters akýntýda...

…halbuki her akarsu, ayný denize karýþýyor sonunda...

Sinemadaysam, gelecek filmi, izleyeceðimden daha çok merak ediyorum; ki onun sonu da ayný, biliyorum.

Hangi mektubu açsam, açýlmayan için meraklanýrým...

Kulaðým, çalacak telefonda; en sýkýldýðým anda dahi telefon edenlerden...

Kýþ boyu yazý iple çekmiþken...

...þimdi sonbaharý özlemek neden...?

* * *

Çünkü yüreðimin iki yanýna taht kurmuþ ikizler, o ilk Haziran’dan beri durmaz, tepiþir.

"Kalk gidelim" derken biri, "Halt etme otur" diye eteðinden çeker diðeri...

Biri karýnca, öbürü aðustos böceði...

Hergele sokak çocuðuyla, evinin uysal erkeði…

Oysa yaþ kemale erdi; "nihai tercih"in vakti geldi.

Tepeleyeceðim birini; ama bilmem hangisini…

* * *

Gördünüz deðil mi:

Kafalarý birbirine yapýþýk Ýranlý siyam ikizleri Ladin’le Lale, yeni bir hayat umuduyla girdikleri ameliyathanede, eski hayatlarýný da yitirdi.

Önce Ladin’in ölüm haberi geldi; “Lale yaþayacak” dendi.

Sonra Ladin’in ölümüyle, Lale’nin de hayat baðlarý kesildi.

Kimbilir belki de ikiz olmanýn ilahi yasasýdýr bu…

Biri beslenir diðerinden…

Ýþte o yüzden ya ikizinizle varsýnýzdýr, ya ikiniz de yok.

* * *

Ah, Ýkizler için tercih böyledir iþte…

Bir yanýný seçmek, otomatikman öbüründen de vazgeçmektir.

Çünkü birini feda ettiniz mi, "ikiz" deðilsinizdir artýk...

Oysa sizi siz yapan, içinizdeki tepiþmedir.

Deðeriniz, "diðer"inizdedir.

Bütün Haziran doðumlular bilir bunu...

O yüzden kýyamaz içinde tepiþen ikizlerden birine...

…ne kahkaha saçan neþeye, ne ansýzýn bastýran hüzne...

ne iyimser güne, ne karamsar geceye...

ne ciddiye, ne muzibe...

ne çocuða, ne büyüðe...

ne sadeliðe, ne debdebeye...

Kýyamaz bunlardan birini elleriyle öldürmeye...

Bilir ki, yazýlmýþ nice yazýda, dizilmiþ onca notada, boyanmýþ bunca tuvalde ve kimbilir söylenmiþ kaç sözde, yakýlmýþ kaç türküde o tepiþmenin sancýlanmasý vardýr.

Sancý durdu mu, ne ters akýntý kalýr, ne de akarsu.

Bir ölü denizde tek kürekle döner durursunuz.



Dedim ya; oburum.

..ve bazen kýzdýrýyor sevdiklerimi bu huyum.

Varsa bir kusurum; Haziran doðumluyum.

Ne garip, þimdi bile, bir yaným bunlarý yazýp hicvederken bendenizi...

..."Sil de ciddi bir þeyler yaz" diye yýrtýnýyor ikizi...





Can Dündar

Dostluk Mu?

Ýnsan herþeyi yalnýz yapmaya,yaþamaya baþladýðý zaman dost falan aramýyor kendine.Kendi kendine yetiyor her zaman.Sohbet edeceði zaman buluyor nasýl olsa birini.Dertlerini kendi çözüyor nasýl olsa.Dinletmesinede gerek yok.Karþýndaki dertlerini dinlese ne olacak.Gece yataðýna girdiðin zaman baþbaþasýn onlarla.Baþkasý öðrenmiþ ne fayda.

Kimsenin kimseye faydasý yok.Senin faydan kendine.Bakýn etrafýnýza en zor anýnýzda kaç kiþi var.Bir elin parmaklarýný geçmez.Hem olsa ne fayda.Kendinizi kandýrmayýn acýnýz dinmiyor iþte.Bencilleþiyor insanoðlu.Kendini düþünüyor artýk.Bana dokunmayan yýlan meselesi.En güzel gününüzde mesela doðum gününüzde yanýnýzda olan insanlara þöyle bir bakýn.Hangisi zor anýnýzda yardým edecek.Ailenizi bir kenara býrakýn.Bir bakýn etrafýnýza.

Ne kadar çok paranýz varsa o kadar çok dostunuz oluyor.Aþklarýmýz bile maddiyat üzerine kuruluyor.Para olmuþ insanýn tek gerçeði.Ýnsanlar ölüyor onun uðruna.Paran varsa dostun var yoksa yalnýzsýn.Ben yalnýzlýðý seçtim kafamý dinliyorum züðürtçe...

Hazin Bir Aþk Hikâyesi

Bir gece yarýsý hikayesi
Teypten gelen müziðin sesi
Bana söylediðin þarký çalýyor
Gözlerimden katre katre yaþlar boþalýyor.

Hatýrlar mýsýn Gülüm ilk nerede görmüþtüm seni.Dans eden aþýklar vardý pistte
ve bizim þarkýmýz çalýyordu.Göz göze geldik seninle bir an.Usulca kalktým
yerimden.Yaklaþýyordum sana.Sana benimle dans eder misin diye
sordum.Kalktýk.Dans ediyorduk.
Daha birbirimizin isimlerini bile bilmiyorduk. Belkide böylesi daha da
güzeldi.Birbirimizi tanýmadan dans etmek.Söze ilk baþlayan sen oldun.Bana
ismimi sordun.Hece hece ,kekeleyerek söyleyebildim sana ismimi.Sonra ben
sana ismini sordum.Aþýk olduðum kiþi Zeynep yani sendin.Sana seni yeniden
görmek istediðimi söyledim ve senden telefonunu istedim.Bilemiyorum bir anda
telefon istemek,bildiðimiz sadece birbirimizin isimleriydi
Ertesi gün ilk isim sana telefon açmak olacaktý.Nerden telefon
bulacaktým.Ben bu þehri bilmiyordum,ben bu þehrin yabancýsýydým.ve sonunda
telefon...Aradým seni.Bir park ismi söyledin saat ikide.Daha bir bucuk
saatim vardý.Boþ boþ dolaþtým sokaklarda.Ve buluþtuk seninle.
O bir bucuk ayým.Gündüzlerim senle,gecelerim hayallerinle geçti.
Ve o veda aný. Aradým seni.Evde yalnýz olduðunu ve gelebileceðimi
söyledin.Kapýda bekliyordun beni.Çayý hazýrlamýþtýn bile.Hem çaylarýmýzý
yudumluyor,hem sigaralarýmýzý içiyor,hem de dudaklarýndan buseler
alýyordum.Söze baþladým.Gidiyorum Gülüm.Ama gitmek istemiyorum.Biliyorsun
elde olmayan nedenler.Sen hep aðlýyordun.Kapý çaldý bir ara.Korktuk.Kim
gelmiþ olabilirdi.Annendi gelen.Ne diyecektik.Ben hemen kaybolduðumu;bu
þehri bilmiyordum ya,bu þehrin yabancýsýydým ya.Yolda sana
rastladýðýmý.Seninde beni eve çaðýrdýðýný söyledim.O an gülmemek için
kendini zor tutuyordun.Bunun farkýndaydým.Çünkü o an ikimizde gülmekten
patlayabilirdik.
Sonra senden beni kaldýðým eve götürmeni istedim.Bu þehrin yabancýsýydým
ya,bu þehri bilmiyordum ya.Daha iki saatim vardý gitmeme.Seninle o ilk
gittiðimiz cay bahçesine gittik.
Ve o veda ani.Etrafa aldýrýþ etmeden dudaklarýndan aldýðým o
buse.Gidiyorum.Elveda.

Aylarca suren telefonlar mektuplar,mektuplar telefonlar.
Sanýrým seninle bir hafta görüþememiþtik.Aradým seni.Kardeþin çýktý
telefona.Seni sordum.Çalýþýyor dedi.Okul okul diyecektim.Neden býraktý
okulu.Durum o kadar kötüymüþ.Kardeþin söyledi.Ve bir ay sonrasý.Senden gelen
o mektup.Son mektubun olduðunu nerden bilebilirdim.Beni istiyorlar
diyordun.Avrupa’n.Aradým seni.Aðlýyordun.Sana ne düþündüðünü sordum.Sen
susuyordun.Beni yýkan senin suskunluðun oldu.Seni seviyorum.
Elveda.

Ve aylar sonra baþýna gelen o kotu olay.Duyunca telefona
sarýldým.Telefonunuz deðiþmiþti.Ne yapacaktým.Hülya geldi aklýma.Dayýnýn
kýzý.O bizim sýrdaþýmýzdý,ikimizin.Onu aradým.Ondan senin telefonunu
istedim.Bana ne yapacaðýmý sordu.Ona bilemediðimi içimdeki o duyguyu
anlattým.

Aradým seni.Sana seni sevdiðimi,seni üzecek her þey den uzak durmaný
istediðimi söyledim.Seni seviyorum.Elveda.
Senin söylediðin son sözde benimkinin aynisiydi.Sesin kulaklarýmda.
Seni seviyorum. Elveda

Bir gece yarýsý hikayesi.
Teypten gelen müziðin sesi
Bana söylediðin þarký çalýyor
Gözlerimden katre katre yaþlar boþalýyor.

Çalýnan Gözyaþlarý
Ýçerden yine onu çaðýrýyordu babasý. Çekinerek oturma odasýna doðru ilerlerken içini o ayný korku bürümüþtü. Yine dövecekti onu babasý, ama o kötü bir þey yapmamýþtý. Bütün gün odasýnda babasýndan saklanýyordu.

Kafasýný oturma odasýnýn kapýsýndan içeri uzatýp, önce bir etrafý gözetledi. Babasý koltuða kurulmuþ, elinde o Allah’ýn belasý tas vardý."Gelsene ulan buraya!" diye haykýrdý babasý onu kapýda görünce. Biliyordu, babasý onu yine dövecek ve onu aðlatmaya çalýþacaktý. Bir türlü anlamýyordu babasýnýn gözyaþlarý ile ne yapacaðýný. Yanýna gelmediðini gören babasý biran yeninde fýrlayýp, kulaðýndan kapýp onu koltuðun oraya doðru sürüklemeye baþladý.

"Eþþek sýpasý, ben gel dediðimde geleceksin!"

Çocuðun gözleri dolu dolu olmuþtu.

"Hergele, bir ***a yaramýyorsun, bu evde ancak yük oluyorsun" diye baðýrmaya baþladý babasý ve ardýndan suratýnýn ortasýna bir þamar indiriverdi. Çocuk artýk gözyaþlarýný tutamadý ve hüngür hüngür aðlamaya baþladý. Babasý hemen tasý kapýp çenesinin altýna tutmaya baþladý.

"Tasýn içine aðla ulan, boþa gitmesin gözyaþlarýn" diye seslendi. Baktý çocuðun aðlamasý kesildi, bir iki tekme ve birde kafasýna bir yumruk geçirdi.

"Aðlasana len!" Çocuðun gözlerinden gözyaþlarý hemen boþalmaya baþladý. Yanaklarýndan aþaðýya akan gözyaþlarý tasý doldurmaya baþlamýþtý.

"Tamam tamam, bu kadarý yeter. Hadi þimdi çek git de beni yalnýz býrak."

Çocuk odasýna koþarak kaçtý ve kendisini yataðýn üstüne fýrlatýp aðlamaya devam etti.

"Bak haným! Ýnþallah senin arkadaþ haklýdýr. Birisinin gözyaþlarýný içersen zengin olacaksýn dedi, ama bir aydýr hergün bu hergelenin gözyaþlarýný içiyorum, elime para filan geçmedi," diye sýzlandý adam, elindeki tasý bir güzel içtikten sonra.

"Aaahh! Olur mu Bey? Kadýn iki vakte kadar demiþti, daha bol bol içmen gerek. Zaten bizim çocuðun bir iþe yaradýðý yok, bari zýrlamasý iþe yarasýn."

Bir ay daha hergün dövülerek ve aðlayarak geçirdi günlerini bizim çocuk, ama ne para geliyordu eve ne de huzur. Hergün babasý onu dövüyor, söyleniyor sonra da toplamýþ olduðu gözyaþlarýný içiyordu. Artýk yavaþ yavaþ alýþmaya ve aldýrmamaya bu günlük olaydan. Gün geçtikçe daha az aðlýyordu ve odasýna dönünce kendisini yataða atacaðýna yarýda kalmýþ oyunlarýna dönüyordu. "Ulan hergele! Gel bakalým buraya" diye yine çaðýrdý onu babasý. Bu sefer içinde ne bir korku ne de bir düþünce vardý. Sallanarak gitti babasýnýn yanýna ve boþ gözlerle gözlerinin içine bakarak durdu. Babasý baþladý bir sürü laf söylemeye. Çocuk hiç kýpýrdamadan, aðlamadan durdu babasýnýn karþýsýnda. Aðlamadýðýný gören babasý baþladý tekme tokat girmeye çocuða, ama nafile, çocuk aðlamýyordu. Daha da sinirlenen babasý baþladý onu bir güzel dövmeye, yüzünden kanlar akýyor ama bir damla gözyaþý yoktu. Artýk aðlamasýndan ümidi kesen babasý bütün sinirini onu döverek almaya koyuldu. Her zaman oturup onlarý seyreden annesi bile kalkýp ona vuruyordu.

"Ulan ***! Senin yüzünden zengin olamayacaðýz. Aðlasana be aðla!" diye haykýrýyordu. En sonunda çocuk yediði dayaktan hareketsiz bir þekilde,her yaný kan içinde yere yýðýlýp kaldý. Kendisine geldiði zaman halasýnýn evinde buldu kendisini. Halasý gözleri yaþlý bir þekilde yaþlý bir þekilde ona bakýyor ve yaralarýný tedavi etmeye çalýþýyordu. Çocuk kýpýrdayacak bir halde deðildi ama hiç umursamýyordu.

Babasý onun eve gelmesini istemiyordu artýk. O da halasýnda kalmaktan çok memnundu. Günleri çok rahat geçiyor ve keyfi yerindeydi. Bir gün, halasý eve geldiðinde onu çok telaþlý gördü. Sanki kötü bir þeyler olacakmýþ gibi gelmiþti ona. Az sonra telefon çaldý, ama o konuþulanlarý duyamýyordu.

Bir baktý ki halasý telefonu kapatýnca aðlamaya baþladý. Birden içini müthiþ bir korku sardý, hemen koþup ön kapýyý iyice kilitledi. Bunu gören halasý gözlerinde yaþlarla yanýna koþtu,

"Ne oldu yavrum? Neden kapýyý kilitledin?" diye korkuyla sordu.

"Aðlama Halacýðým, yoksa babam gelir senin de gözyaþlarýný çalar."

KORKU
Korkutucu bir sessizlik evi sarmýþtý. Kadýn ürkek adýmlarla odadan odaya dolaþýyordu. Bir þey arýyordu ama peþinde dolaþan gölgeden habersizdi. Kadýn aradýðýný bulmaktan ümidini kesmiþ ve
yorgun bir halde, pencere kenarýndaki sandalyeye oturdu, dýþarý bakmaya baþladý. Peþinde dolaþan adam, kadýnýn oturduðunu görünce saklandýðý yerden çýktý. Ses yapmamaya çalýþarak sýrtý kendisine
dönük kadýna yaklaþmaya baþladý. Kadýna iyice yaklaþýnca yakalamak ister gibi ellerini kadýnýn boynuna doðru uzatýr. . . o anda kadýn ani bir hisle geri döner, adam hiç vakit geçirmeden atýlýr, kadýnýn sýrtýna vurur ve baðýrýr; " -Ebe ebe. " ve kaçmaya baþlar.
* * * *
Adam yorgun argýn koltuða oturur; "-Tamam pes, sen kazandýn, öldüm yorgunluktan. Saat kaç ?"
Kadýn sakin sakin cevap verir; "-Saat 10. "
Adam "-10' mu iyi. "dedikten sonra birden bir þey hatýrlayýp telaþlanýr ; "-Ne !. . Olamaz. Paketleri bu gece yarýsýndaki uçaða yetiþtiremezsem mahfoldum demektir, kesin kovulurum. "
-Ama sen karanlýktan korkarsýn, fobin var.
-Bunu düþünmeye þimdi vaktim yok, kovulduðum zaman bol bol düþünürüm. Çabuk çabuk içeri odaya koyduðum paketleri getir.
Adam paketleri alýp, koþarak dýþarý çýktý. Dýþarý çýkar çýkmaz bir an tereddüt etti, karanlýk fobisi onu geriye dönmesi için zorladý ama çaresizdi, devam etti yoluna.
* * * *
Adam elinde bir kaç paketle sakin sakin yürüyordu. Birden bulutlar çoðalýp ayý kapatmaya, karanlýðý artýrmaya baþladý. Adam karanlýktan korktuðunu belli eder þekilde adýmlarýný sýklaþtýrdý, yürürken sürekli çevresine bakýnmaya baþladý.
Adam ürpertiyle, kararan göðe bakarken bir merdivenin altýndan geçti. bunu uðursuzluk sayardý, korktu uzaklaþýrken tekrar tekrar altýndan geçtiði merdivene baktý.
Korkusunu yenmek için ýslýk çalmaya baþladý ama ölüm marþýný çaldýðýný farkedince sustu. Neþeli bir melodi hatýrlamaya çalýþýrken önünden bir karakedi geçti. Hemen durdu, endiþeyle
çevreye baktý, sonra tekrar yürümeye baþladýBu kez ürkek adýmlarla yürüyor ve sürekli saða sola bakýp bir tehlike olup olmadýðýný kontrol ediyordu.
Bir köþeden iki adam çýkýp onun peþi sýra yürümeye baþladý. Gece serindi ama adam yanaklarýna doðru soðuk terlerin boþaldýðýný hissetti. Bir sonraki köþede peþindeki iki adama bir
adamýn daha katýldý. Diðer iki adama boðuk bir sesle sordu ; "-saat kaç ?. "En iri yarý olaný ; "-10. 30. " dedi. Yeni gelen "-Vakit kaybetmeyelim, çabuk olalým. " dedi.
Adam arkadan gelen üç kiþinin konuþtuklarýný duyunca hýzlandý. Ayak seslerinden arkadakilerin de hýzlandýðýný anladý, korkuyla titredi. Yeni gelen adamýn sesini tekrar duydu ; "-haydi biraz hýzlanýn. "
Adam yorgundu ama peþindekiler hýzlanýnca o da hýzlandý, korkusuiyice arttý, peþindeydiler, yetiþmek üzereydiler telaþlandý elindeki paketlerden biri düþtü. Can derdine düþmüþtü, paketi almak için duraklamadý bile.
Arkadan tekrar bir ses duydu ; "-Yetiþemeyeceðiz koþalým. "
Adam da koþtu koþtu, paketlerden biri daha düþtü, kan ter içinde kalmýþtý. Mesafeyi biraz açmýþtý ama yorgunluktan bitmiþti. Paketlerden biri eksik olunca diðerlerinin önemi olmadýðýný düþündü, artýk iþten kovulmak filan önemsizdi, daha hýzlý koþmak için elinde kalan paketleri de fýrlatýp attý ve koþmaya devam etti. Fakat birden ayaðý bir taþa takýlýp düþtü, dehþete kapýldý. Üç adam koþarak geliyordu. Kalkmaya çalýþtý ama telaþtan tekrar düþtü. Üç adam yetiþmiþti, kaçamayacaðýný anlamýþtý. Korkuyla gelenlerin yüzlerine baktý, yüzlerinde insaftan eser göremeyince, ümitsizce acý bir çýðlýk attý.
Adamlar garipseyerek ona baktýlar sonra ayný boðuk sesi duydu ; -"Sarhoþ galiba. " diðeri devam etti; "-Boþ ver onunla oyalanacak vaktimiz yok, nerdeyse baþlayacak Galatasaray-Monako maçý. " "-Ne dersin deplasmanda yenebilir mi ? Rakip nede olsa Avrupa takýmý. "
Üç adam maçý tartýþarak koþup gittiler. Onlar gidince yerdeki adam yarý þaþkýn yarý sevinçli ayaða kalktý. Bir süre hýzlý nefes alýþlarla adamlarýn peþisýra baktý, heyacanýný yatýþtýrmaya
çalýþtý, alnýndaki terleri sildi.
Sendeleyerek ara sokaklardan birine daldý. Ana caddelerde yine birileriyle karþýlaþmaktan korkmuþtu.
* * * *
Ay hafifçe bulutlarýn arasýndan sýyrýldý. Adam loþ sokaklarda evlerin gölgesine sýðýnarak yürümeye baþladý. Bir evin duvarýna nerdeyse sürünerek giderken kararlý, sert bir sesle olduðu yerde kaldý ;
-Dur!. .
Sesin nereden geldiðini anlayamamýþtý, ayný ses bu kez öfkeli bir tonla haykýrdý ;
-Kaldýr ellerini
Titreyerek kaldýrdý ellerini
-Ya paraný ya canýný.
Telaþla ceplerini aramaya baþladý, bir türlü cüzdanýný bulamýyordu.
Demek paraný vermeyeceksin
Korkuyla araþtýrýrken iç cebinde buldu cüzdaný, çýkarmaya çalýþýrken ayný sesi duydu
-Öyleyse geber
Cüzdaný çýkardý ama geç kalmýþtý, iki el silah sesi duydu, ayaklarýnýn baðýnýn çözüldüðünü hissetti, yere yýðýldý.
Ayný ses bir kahkaha attý ama kahkahasý bir çýt sesiyle kesildi. Yere yýðýlan adamýn bulunduðu evin penceresinden bir ses geldi ;
-Haným yine gangster filmi varmýþ, kapattým televizyonu.
Adam yýðýldýðý yerden bir yarasý olup olmadýðýný kontrol ederek kalktý, sapasaðlamdý, bir"-ohh!. . "çekti, üstünü baþýný çýrpýp yeniden yürümeye baþladý.
* * * *

Henüz iki sokak geçmiþtiki birden yerde dev bir köpek gölgesi gördü, sallana sallana yaklaþýyordu. Her an köþeyi dönüp karþýsýna çýkabilirdi. Saðýna soluna baktý, kaçabileceði yer yoktu. Kaçmayý denese bile baþaramayacaðýný düþündü, korkusu arttý ama yine de kaçmaya baþladý. O anda da köpeðin köþeyi döndüðünü gördü. Birden þaþkýnlýkla durdu; gölgesi kocaman olan köpek küçük bir yavruydu.
Adam kendisine ecel terleri döktüren bu yavru köpeðe öfkeyle bir tekme savurdu, tekmesi isabet etmedi. Yavru köpek havlayarak kaçtý. Yavru köpeðin kaçtýðý taraftan onun annesi olduðu anlaþýlan iri yarý bir köpek çýkarak adamý kovalamaya baþladý. Bir süre kovaladýktan sonra adamýn peþini býrakýp yavrusunun yanýna döndü.
Köpeðin döndüðünü görmeyen adam kaçmaya devam ediyordu.
Adam yorulana kadar koþtu. Köpeðin, peþini býraktýðýný anlayýnca oturup nefeslendi.
* * * *
Adam bu kez de ara sokaklarýn karanlýðýndan korkmuþtu. Hemen ana caddeye yöneldi, yürümeye baþladý. Tam bir polisin yanýndan geçiyordu ki, ilerdeki sokak lambasýnýn altýnda dikilen bir kýza iri yarý bir adamýn saldýrdýðýný gördü. Polis o taraftan geliyordu. Fakat polisin hareketlerinde bir telaþ yoktu. Adam þaþkýnlýk içinde olaya bakarken, kýz adamýn elinden kurtulup çantasýndan bir silah çýkarmayý baþardý. Saldýrgan tekrar atýldý kýzýn silah tutan elini
bileðinden yakaladý. Kuvvetli bir iki silkeleyiþle kýzýn elindeki silahý fýrlattý. Silah polisle adamýn yanýna kadar savrulmuþtu.
Adam korkudan kýsýlmýþ bir sesle polise seslendi ;
-Yardým etsenize.
Polis alaylý bir þekilde güldü ;
-Yardýma gerek yok, o tek baþýna da kýzý öldürebilir.
Polis daha sonra adamýn þaþkýn bakýþlarý arasýnda yürüyüp gitti.
Adamýn þaþkýnlýðý sürerken, kýz saldýrganýn bir tokatýyla yere yuvarlandý. Saldýrgan yerdeki kýzýn üstüne giderken belinden bir býçak çýkardý. Onlarý seyreden adam kýzýn korku içinde attýðý
çýðlýkla kendine geldi, ayaklarýnýn dibine düþmüþ olan aldý ve kýzý öldürmek üzere olan saldýrgana çevirdi, tetiðe bastý. . .
Saldýrgan, hiç bir þey olmamýþ gibi ayakta duruyor, þaþkýn ona bakýyordu. Adam bir daha ateþ etti, bir daha bir daha. Kurþunu bitmiþti ama saldýrgana bir þey olmamýþtý. Üstelik elindeki
býçakla öfkeli bir þekilde üzerine geliyordu. Yerdeki kýz ise oturmuþ rahat bir vaziyette onlarý seyrediyordu. Eli býçaklý adam karþýsýna gelince kanlý diþlerini göstererek baðýrmaya baþladý.
Ne söylediði anlaþýlmýyordu ama öfkesi gözlerinden okunuyordu. Adam vampirlere inanmýyordu ama karþýsýndaki adamýn kanlý, koca koca diþlerini görünce dizleri tutmadý olduðu yere yýðýldý.
Saldýrgan uzandý elindeki silahý aldý, aðzýndan kanlý diþleri çýkardýktan sonra bu kez anlaþýlýr bir sesle baðýrdý ;
-Ne yaptýðýný sanýyorsun sen, þurda rahatça bir film çeviremeyecek miyiz ? Üstelik tabancadaki tüm kurusýkýlarý harcamýþsýn!. .
Filmi çeken diðer adamlarda köþeyi dönüp gelmiþ adama baðýrmaya baþlamýþlardý, adam ayaða kalktý, topuðunun üstünde geriye döndü, silah sesini duyup gelen az önceki polisin býyýk
altýndan gülerek kendisine baktýðýný görünce baþýyla selam verdi, yanýndan geçip sakince yürümeye baþladý, filmciler hala arkasýndan baðrýþýyordu.
Adam baþka bir caddeye dönünce, aðzýyla rüzgar uðultusunu andýran korkunç bir ses çýkarmaya baþladý, duvara dayalý bir merdivenin altýndan geçti, önünden geçen kara kediye tekme attý,
karþýsýna çýkan bir köpeði korkuttu. Yanýndan geçtiði çocuk parkýna girdi, kaydýraçtan kaydý, parktan çýkarken gördüðü sarhoþun yanýndan sallanarak geçerken seslendi ; "-Ýyi geceler hýk. . .
birader hýk. . . " diye, sarhoþ taklidi yaptýktan sonra caddeye çýktý, bir þarkýyý ýslýkla çalarak, neþeli adýmlarla, kah zýplayýp, kah oynayarak evine doðru yürümeye baþladý.

GÜL-KIZ

Genç adam, hergün iþe giderken, yolunun üzerindeki, güllerle dolu bahçeye bakmadan geçemezdi. Her sabah o rengarenk güller, içini neþeyle, sevinçle dolduruyordu.
Günler geçtikçe güllere bakan gözleri, bahçedeki eve takýlmaya baþladý. Çünkü, son günlerde o evde, tül perdenin gerisinde bir genç kýzýn silüetini görüyordu. Her geçiþinde güllere ve pencerede belli-belirsiz görünüp kaybolan genç kýza bakmadan edemiyordu.
Bir sabah her zamankinden daha erken yola çýktý. Bahçenin önüne geldiðinde yüreðinin titrediðini, içinin ürperdiðini hissetti; her gün tül perdenin arkasýnda gördüðü kýz, bahçede gülleri suluyordu.
Güzel kýz, genç adamý görünce yüzü kýzararak içeri kaçtý. Adam, genç kýzýn hayali gözlerinden kaybolmasýn diye gayret eder gibi, gözlerini bir güle dikerek öylece kalakaldý. Gördüðü güzelliðin etkisinde kalmýþ sevdalandýðýný düþünüyordu.
Genç adam, artýk hergün bir öncesine göre biraz daha erken geçiyordu, kýzý tekrar görürüm, umuduyla. Fakat tüllerin gerisinde görünüp kaçan bir silüetten baþka þey göremiyor, kahroluyordu.
Genç kýz da her sabah heyacanla tüller arkasýna geçiyor, genç adamýn gelmesini bekliyordu.
* * * *
Bir gün, genç adam bahçenin önünden geçmedi. Genç kýz gün boyunca boþuna bekledi. Ertesi gün, daha ertesi gün yine boþuna bekledi, genç adam gelmedi. Genç kýzýn yüreðine hüzün doluyordu.
* * * *
Baþka bir gün, yine umutsuz gözlerle yola bakarken, bir grup insanýn omuzlarýnda tabutla geçtiklerini gördü genç kýz. Aklýndan geçen korkunç düþünceden tüm vücudunun titrediðini hissetti, yüreði sýkýþtý; yoksa genç adam ölmüþ müydü !. .
Genç kýz yine hergün tüllerin arkasýna geçiyor, boþ gözlerle dýþarý bakýyordu. Yüzü de, artýk bakmadýðý, sulamadýðý gülleri gibi soluyordu.
* * * *
Genç adam bir gün yine geçti bahçenin önünden. Kaza geçirip, aylardýr yattýðý hastaneden sonunda çýkmýþ, ilk iþ olarak ta, güllü bahçenin önüne gelmiþti. Ama ümit içinde geldiði bahçenin önünde, gülen yüzü asýldý; bahçedeki güller solmuþ, pencere kara perdelerle sýmsýký kapatýlmýþtý.
Genç adam yolda oynayan çocuklara sordu; "-Bu evde kimse yaþamýyor mu? ". Bir çocuk; "-Ýhtiyar bir kadýn yaþýyor. " dedi. Genç adam cevabýný duymaktan korkarcasýna, baþka bir soru sordu; " -Burda yaþayan genç kýz ne oldu? " Çocuklardan biri atýldý; "-o öldü. " dedi, genç adamýn yana düþen kollarýný, yaþaran gözlerini görmeden baþka bir çocuk atýldý; "-Verem olmuþ, dün öldü. "
* * * *
Yýllar sonraydý, küçük bir çocuk heyacanla annesiyle babasýnýn yanýna koþtu, güller arasýnda, sallanan sandalyede oturan ihtiyar adamý göstererek baðýrdý; "-Dedem gülüyor, dedem gülüyor baba !. . " Koþarak ihtiyarýn yanýna gittiler, gülerken hiç görmedikleri yüzüne baktýlar. Elinde bir gül olan ihtiyar adamýn yüzüne, gerçekten bir gülümseme yayýlmýþtý; biten bir hasrete seviniyormuþ gibi, yýllardýr görmediði birine kavuþuyormuþ gibi mutlu bir gülümseyiþti bu. Fakat gözleri kapalýydý. . .

Sen Bir Melek'sin