Cenneti Tasiyan Adam
 

20 Yýlý aþkýn süredir oturmakta olduðum mahallemizde, evliya olduðu söylenen asýrlýk bir ihtiyar vardý.Ýsmi pek bilinmediði için kýsaca "Nur Dede" diye çaðýrýlan bu ihtiyar, insanýn karþýsýna hiç umulmadýk zamanlarda çýkar ve kerametli sözleriyle onlarýn dertlerine derman olurdu.
Bir gün karþýlaþtýðýmýzda, kýsa bir sohbetten sonra:
Bana da dua et dede, dedim. Dünyanýn yükü, benim omuzlarýmda sanki.
Titrek elleriyle kulaðýmý çeker gibi yaparak:
Cenneti taþýyanlarýn yanýnda dünyayý taþýyanlarýn lâfý olmaz evlât, dedi. Ve hemen sonra, Cenneti yüklenen o adamý nerede görebileceðimi tarif etmeye çalýþtý.
Nur Dedenin bahsettiði kiþi, yakýn köylerin birinde oturan ve her cuma günü þehre gelen bir gençti. Bu bahtiyar insan, dedenin anlattýðýna göre son zamanlarda hep ayný binaya uðruyor ve sýrtýndaki o mübarek yükü, bir an bile olsun býrakmýyordu.
Nur Dede ile karþýlaþmamýzdan sonraki ilk cuma günü, tarif ettiði yere giderek beklemeye koyuldum. Burasý, merkezî bir binanýn en üst katýydý. Bürolarýn açýldýðý koridorda uzun süre gezindikten sonra, merdivenlerde ayak sesleri duydum. Atýlan adýmlarýn yorgunluðu sebebiyle onlarýn bir gence ait olduðunda tereddüt etmeme raðmen, Cennet'i taþýyan adamýn geldiðini hissediyordum. Merakýmý yenemeyip merdivene doðru ilerlediðimde, bir anda onunla karþý karþýya geldim. 25-30 yaþlarý arasýnda çelimsiz bir insandý ve yaþlý annesini sýrtýna almýþ vaziyette, asansörü her zaman bozuk olan iþyerinin beþinci katýndaki doktor muayenehanesine týrmanmaya çalýþýyordu. Delikanlýnýn annesi, güçsüz kollarýný evlâdýna dolamýþ ve iþlemeli yemenisi ile çevrelediði nurlu yüzünü, hafifçe yana çevirmiþ vaziyette oðlunun omuzlarýna dayamýþtý.
Sýrtýndaki mukaddes yükü rahatsýz etmekten korktuðum için o gence yardým edemedim. Ama yanýna yaklaþarak:
Allah senden razý olsun kardeþim, dedim. Cennet'i taþýdýðýnýn farkýnda mýsýn? Delikanlýnýn terli ve solgun yüzü, sýcak bir tebessümle aydýnlandý. Fakat nedense tek kelime bile konuþmadý. Ama Rabbim biliyor ki, o tebessümde, ömrüm boyunca hiç kimsede görmediðim bir sýcaklýk ve güzellik vardý. Belki de haþir ve sýrattan sonra, ebedî saadet diyarýna doðru uçan Cennet insanlarýnýn mutluluðu ...

Bir Saat

Adam yorgun argin eve döndügünde 5 yasindaki çocugunu kapinin önünde beklerken buldu.Çocuk babasina, "Baba bir saatte ne kadar para kazaniyorsun" diye sordu...
Zaten yorgun gelen adam, "Bu senin isin degil" diye cevap verdi. Bunun üzerine çocuk "Babacim lütfen, bilmek istiyorum" diye üsteledi. Adam "Illâ da bilmek istiyorsan 20 milyon" diye cevap verdi..
Bunun üzerine çocuk "Peki bana 10 milyon borç verir misin" diye sordu. Adam iyice sinirlenip, "Benim senin saçma oyuncaklarina veya benzeri seylerine ayiracak param yok. Hadi, derhal odana git ve kapini kapat" dedi.
Çocuk sessizce odasina çikip kapiyi kapatti.Adam sinirli sinirli;"Bu çocuk nasil böyle seylere cesaret eder." diye düsündü.
Aradan bir saat geçtikten sonra adam biraz daha sakinlesti ve çocuga parayi neden istedigini bile sormadigini düsündü, "Belki de gerçekten lazimdi"...Yukari çocugunun odasina çikti ve kapiyi açti... Yataginda olan çocuga,"Uyuyor musun" diye sordu. Çocuk "Hayir" diye cevap verdi...
"Al bakalim, istedigin 10 milyon. Sana az önce sert davrandigim için üzgünüm. Ama uzun ve yorucu bir gün geçirdim" dedi... Çocuk sevinçle haykirdi, "Tesekkürler babacigim"...
Hemen yastiginin altindan diger burusuk paralari çikardi.
Adamin suratina bakti ve yavasça paralari saydi.Bunu gören adam iyice sinirlenerek, "Paran oldugu halde neden benden para istiyorsun?... Benim, senin saçma çocuk oyunlarina ayiracak vaktim yok" diye kizdi...
Çocuk "Param vardi ama yeterince yoktu " dedi ve yüzünde mahcup bir gülücükle paralari babasina uzatti;
"Iste 20 milyon... Simdi bir saatini alabilir miyim babacim?..."

Devlet Hazinesi

Hazreti Ömer (r.a.). Halife. Bir gece. Makamýnda. Ashabtan biri ziyaretine gelir. Selam verir. Selamý alýnmamýþtýr. Oturur. Ömer iþiyle meþgul. Sahabe bekler. Ömer çalýþýr. Selam alýnmamýþ, yüzüne bile bakýlmamýþtýr.
Ýþ biter. Ömer mumu söndürür. Bir baþka mumu yakar. O anda selamýný alýr. Konuþmaya baþlar.
Sahabe sorar:
- Ya Ömer, niçin hemen selamýmý almadýn ve niçin bir mumu söndürüp diðer mumu yaktýn ve ondan sonra benle konuþmaya baþladýn?
Hazreti Ömer (r.a.):
- Evvelki mum devletin hazinesinden alýnmýþdý.O yanarken özel iþlerimle meþgul olsaydým Allah indinde mes'ul olurdum. Seninle devlet iþi konuþmayacaðýmýz için kendi cebimden almýþ olduðum mumu yaktým, ondan sonra seninle meþgul olmaya baþladým. Sahabenin gözleri yaþarýr, ellerini kaldýrarak þöyle dua eder:
-Ya Rabbi! Hattab oðlu Ömer'i bizim baþýmýzdan eksik etme!

Hakikat Damlalarý-44
 

ANNENÝN HÝZMETE ÝHTÝYACI VAR

Ebû'l-Haseni'l-Harkânî (k.s)hazretleri þöyle anlatýr:
'Ýki kardeþ vardý. Bu iki kardeþin hizmete muhtaç bir anneleri vardý. Her gece kardeþlerden biri annenin hizmeti ile meþgul olur, diðeri Allah Teâlâ'ya ibâdet ederdi. Bir akþam, Allah Teâlâ'ya ibâdet kardeþ, yaptýðý ibâdetten, duyduðu hazdan dolayý kardeþine:
'Bu gece de anneme sen hizmet et, ben ibâdet edeyim, dedi.
'Kardeþi kabul etti. Ýbâdet ederken secdede uyuya kaldý ve o anda bir rüya gördü. Rüyasýnda bir ses ona:
'Kardeþini affettik, seni de onun hatýrý için baðýþladýk, deyince genç:
'Ben Allah Teâlâ'ya ibâdet ediyorum. Kardeþim ise anneme hizmet ediyor. Fakat beni onun yaptýðý amel yüzünden baðýþlýyorsunuz, dedi. Ses ona:
''Evet, senin yaptýðýn ibâdetlere bizim hiç ihtiyacýmýz yok. Fakat, kardeþinin annene yaptýðý hizmetlere annenin ihtiyacý vardý, karþýlýðýný verdi.

ZEKERÝYYA ALEYHÝSSELÂM NEDEN YEMEÐE DÂVET ETMEDÝ?

Zekeriyya (a.s.) son derece cömerti ve kendi el emeði ile maiþetini temin ederdi. Bir keresinde bir inþaat iþinde çalýþýyordu. Çalýþma arasýnda, ancak kendisine yetecek kadar ekmek getirdiler.
Zekeriyya (a.s.) kendisine verilen ekmeði yerken, yanýna baþkalarý da geldi. Zekeriyya (a.s.) onlarý yemeðe dâvet etmedi. Onun cömertliðini bildikleri için, gelenler, bu tutuma þaþtýlar. Zekeriyya (a.s.) ekmeðini bitirdikten sonra, þu açýklamayý yaptý:
'Ben burada gündelikle çalýþýyorum. Bana düþen iþi gereði gibi yapabilmem için, bu ekmeði verdiler. Aldýðým ekmeði hep beraber yesek, size de bana da yetmeyecek. Ve ben, verimli þekilde çalýþamayacaðým. Ýþ sahiplerinin hakký üzerimde kalacak. Ýþte bunun için sizi yemeðime dâvet etmedim.'
Hakperest bir insan, Allah Teâlâ'nýn bahþettiði nûr ile, böyle ince düþünür. Yemeðe dâvet bir fazilet ise, iþinde gereði gibi çalýþmak da bir farzdýr. Ýþinde zayýflýk, farzda noksanlýk iken, dâveti terk etmek fazilette noksanlýktýr.
Farzýn yanýnda faziletin hükmü kalmaz. Zira, 'Def'-i mazârrat, celb-i nef'a râcihtir.'

Hakikat Damlalarý-45
 

Keramet Talebi

Bayezid-i Bestami (k.s.) Hazretlerinden, bir talebesi keramet talebinde bulunur. Hz.Þeyh:

- Biz onu çoban Abdullah'a verdik. Git sana göstersin, diye gönderir.
Bu talebe çobanýn yanýna geldiðinde, elindeki çomaðý kýrýp, saðýna soluna diken çoban, çubuklardan meyve veren üzümleri göstererek:
- Þu saðýmdaki beyaz üzüm benim amelim, þu siyah üzümde senin amelinin sonucudur.
Talebe o anda, sürü etrafýnda gezen ve koyunlara ziyan vermeyen kurtlara bakarak:
- Kurtla koyun ne zaman barýþtý ? diye sorar,
Çoban:
- Allah ile çobanýn barýþtýðý zaman, diye cevap verir.

Kötü Huylu Sofu

Derviþler bir sofiden þikâyetçi olarak þeyhe geldiler: "Ey yüce þeyh himmet et bizi bu kötü huylu sofinin elinden kurtar," dediler. Þeyh:

"Þikâyetiniz nedir?" diye sordu.

Derviþler:
"Bu sofinin üç kötü huyu var," diye baþlayarak saydýlar:

"Söze baþladý mý, can gibi susmak bilmez, yemeye baþladý mý yirmi kiþiden fazla yer, uyudu mu ashab-ý kehf gibi uyur."

Þeyh bunun üzerine sofiye dönerek:
"Her ne yaparsan haddi aþmadan yap, çünkü iþlerin hayýrlýsý orta hallisidir.

Arkadaþýna pek yüklenme, çok söz söyleme, çokça övme çünkü bu ayrýlýða sebep olur, dedi.

Derviþ sükûnetle þeyhe cevap verdi: "Orta yol hikmetse, orta hâllilik de nasiptir. Su deveye göre azdýr, fakat fareye göre deniz gibidir.

Birinin dört ekmeðe iþtahý olur da iki veya üç tane yerse bu orta hâldir. Fakat dört ekmek yerse bu orta hâl deðildir. O adam kaz gibi hýrsýna esir olmuþtur.

Birinin de on ekmeðe iþtahý olsa da altýsýný yese bu orta bir yiyiþ sayýlýr.

Benim elli ekmeðe ihtiyacým var, senin altý yufkaya. Biz eþit sayýlmayýz. Sen on rekât namaz kýlýnca usanýrsýn, ben beþ yüz rekat kýlsam usanmam.

Birisi Kabe'ye kadar yayan yürür, öbürü mescide varýncaya kadar yürüyünce kendinden geçer.

Orta hâili oluþ sana göredir. Bu önü, sonu olan þeye nispetledir.

Bir þeyde evvel ahir olmalý ki ortasý tasavvur edilebilsin.

Benim halim uyuyormuþ gibi yapan adamýn haline benzer. Gören beni uyuyor, sanýr, hâlbuki gözüm uyur gönlüm uyanýktýr," dedi.

• Bütün halk endiþelere vesveselere mahkûmdur. O yüzden hepsinin gönlü hasta, hepsi gamlý kederlidir.

• Eðer lokma, kimde ululuk nuru hâline geliyorsa, ne dilerse onu yesin, ona helaldir.

Hakikat Damlalarý-46
 

Emevi halifelerinin büyüðü Ömer b. Abdülaziz Hazretleri, devlet baþkanlýðý sýrasýnda kul hakký ve sosyal adalet hususunda çok titiz davranýrdý. Gece çalýþmalarýnda ayrý iþlere tahsis ettiði iki kandili vardý. Bunlardan birini kendi özel iþleriyle ilgili notlarý yazarken kullanýr, öbürünü ise devlet ve millet iþleriyle ilgili yazýþmalarda kullanýrdý. Halife, birden fazla gömleði olmayan, varlýksýz biriydi.
Yakýnlarýndan birisi Ömer b. Abdülaziz'e bir elma hediye göndermiþti. O da elmayý biraz kokladýktan sonra sahibine geri gönderdi. Elmayý geri götüren görevliye þöyle dedi:
- Ona de ki, elma yerini bulmuþtur.
Fakat görevli itiraz edecek oldu:
- Ey müminlerin baþkaný! Rasulullah Aleyhisselâm hediye kabul ederdi. Bu elmayý gönderen de senin yakýnlarýndandýr.
Halife cevap verdi:
- Evet ama, Rasulullah s.a.v.'e verilen hediye idi. Bize gelince, bize verilen hediyeler rüþvet olur.
Valilerin maaþlarýný çok bol verirdi. Sebebini þöyle açýklardý:
- Valiler para sýkýntýsý çekmezler, bütün ihtiyaçlarý karþýlanýrsa, kendilerini halkýn iþlerine vakfederler.
Bir gece halifenin yanýnda bir misafiri vardý. Kandilin yakýtý tükenmiþti. Misafir dedi ki:
- Hizmetçiyi uyandýralým da kandilin yaðýný koyuversin.
- Hayýr, býrak onu uyusun. Ben ona iki ayrý iþi yaptýrmak istemem.
- Öyleyse ben kalkýp kandile yað koyayým.
- Olmaz, misafire iþ gördürmek yiðitlikten sayýlmaz.
Kendisi kalktý, kandilin yaðýný koyup yerine döndü ve þöyle dedi:
- Ben kalkýp iþ yaparken de Ömer'dim; gelip oturdum, yine ayný Ömer'im.
Ýki buçuk yýllýk halifelik döneminde Ýslâm aleminde adaleti hakim kýlmýþtý. Büyük dedesi Hz. Ömer r.a. gibi adalet ve basiret sahibiydi. Henüz kýrk yaþlarýnda iken onu çekemeyenler tarafýndan bin dinar altýn para karþýlýðýnda hizmetçisi eliyle zehirlenmiþti. Hizmetçisi suçunu itiraf ettiðinde, Ömer b. Abdülaziz, paralarý adamdan alarak devlet hazinesine koymuþ, kendisini serbest býrakmýþ, öldürülmekten kurtulmasý için de kaçmasýný söylemiþti.

Yahya baba , II. Bâyezîd Hân zamanýnda , Edirne Bâyezid Külliyesi'nin aþçýlarýndan biridir.. Arkadaþlarý hoþaf, kebap sebze, bakliyat piþirir. Ama onun ihtisasý pilavdýr. Mübârek iþe giriþtimi, ibadet ettiðini sanýrsýnýz. Pirinçleri salavat getire getire ayýklar, yaðýný tekbirlerle eritir. Tuzunu Besmele ile , suyunu Fatihalarla salar. Zaman zaman gözünü yumar, enbiyayý, evliyayý aracý yapar, Allah'tan bereket arzular. Onun pilavý herkese yeter, hatta artar. Ancak o tek pirinç tanesine bile kýyamaz; artaný Tuna nehrine atar. Balýklar onun geleceði saati bilir, köprü baþýnda toplanýrlar. Kilerci, bakar pilav artýyor; pirinci aþçýya az vermeye baþlar. Ama Yahya Baba bir kere bile "Bu prinç yetermi?" demez. Kilerci þaþkýndýr. Her gün pirinç miktarýný biraz daha kýsar ama pilav azalmaz, aksine çoðalýr. Yine herkes doyar, Tuna'nýn balýklarý bile nasibini alýrlar. Kilerci, bunu izah edecek tek kelime bilir: "Bu bir keramet!" Çok dener ve emin olunca Pâdiþaha çýkar. "Bu Yahya Baba boþ deðil sultaným der, halbuki biz ona amele muamelesi yapýyoruz." Bâyeziîd-i Velî gönül ehlidir ve aþçý ile tanýþmak ister. Kilerci ile bir plan yaparlar. O gün Yahya Baba'ya çok az, hatta gülünç denilecek kadar az pirinç verilir. O her zamanki gibi okur, âlemlerin Rabbi'nden Halil Ýbrahim bereketi diler. Pilavý çok lezzetli olur, üstelik kazanlara sýðmaz. Yahya Baba artanlarý yine yüklenir, Tuna'nýn yolunu tutar. Tam kepçeyi daldýrýp balýklara atarken Padiþah ortaya çýkar. "Ne oluyor bre der. Yoksa devlet malýný israfmý edersin?" Yahya Baba tutulur kalýr. Ancak balýklar kafalarýný sudan çýkarýp; "Ayýp olmuyormu sultaným derler. Koca devletin artýðýný bize çok mu görüyorsun?" Yahya Baba öylesine mahçup olur ki, anlatýlamaz. Utancýndan secdeye kapanýr, Allah'a sýðýnýr. Bâyezîd-i Velî onun kalkmasýný bekler, ama geçmiþ ola.... Mübarek çoktan rûhunu teslim edip kavuþmuþtur rahmet-i Rahmana

Hakikat Damlalarý-47
 

Ey Azrail!.. Ey Azrail! Bilirim, bu sözlerim çok yersiz, Neden böyle ansýzýn, geliverdin habersiz ?... Ne olurdu üç beþ yýl, önce haber verseydin. Hiç deðilse rüyama, bir kerecik girseydin... Aþk, meþk, derken, dünyadan bir türlü kopamadým. Senden özür dilerim, hazýrlýk yapamadým.,. Görüyorsun yanýmda, ne valiz var, ne bavul

Ey Azrail!.. Ey Azrail! Bilirim, bu sözlerim çok yersiz, Neden böyle ansýzýn, geliverdin habersiz ?... Ne olurdu üç beþ yýl, önce haber verseydin. Hiç deðilse rüyama, bir kerecik girseydin... Aþk, meþk, derken, dünyadan bir türlü kopamadým. Senden özür dilerim, hazýrlýk yapamadým.,. Görüyorsun yanýmda, ne valiz var, ne bavul. Uykum öyle aðýr ki; ne zil duydum, ne davul.. Yaþým yetmiþ olsa da, gör ki; fýkýr fýkýrým. Bu cümbüþlü âlemi, ben nasýl býrakýrým?.. Hani bir söz vardýr ya: "Yaþ yetmiþ, iþi bitmiþ." Ýnan ki, bu bir yalan, bunu diyen halt etmiþ... Ey Azrail! Dur biraz, Sana yalvarýyorum. Yasal haklarým için; avukat arýyorum... Hayallerim, düþlerim, yarým kalan iþlerim. Estetik yapýlacak, daha burnum, diþlerim... Elli yaþýmda ancak, voleyi vurabildim. Hortumlar sayesinde, holdingi kurabildim... Gerçi ucuza verdim, þerefin kilosunu. Ama böyle kazandým, þu uçak filosunu... Ey Azrail! Ne olur, bozulmasýn pazarým. Sana þöyle yüklüce, bir çek bile yazarým... Þu masmavi havuzlu, sarayýma baksana. O daracýk mezarda, yazýk olmaz mý bana?.. Bazen çoluk çocuða, içimden kýzýyorum. Ölmemi bekliyorlar, inan ki; seziyorum... Arkamdan göstermelik, iki damla gözyaþý. Bir de þöyle büyükçe, yaldýzlý mezar taþý. Tahmin ediyorum ki: mevlid de okuturlar. Ortalýðý birazcýk, gülsuyu kokuturlar. Araya reklam konur; bir ilahi aryasý. Mevlid bitince baþlar, dedi-kodu furyasý. Etlerim, kemiklerim; didik-didik edilir. Ben az gelirsem eðer, köklerime gidilir... Ey Azrail! Ýnan ki, hazýrlýðým yok daha, Hele þu din konusu, çok karýþýk bir saha. Bazý büyük abiler, köþeleri tuttular. Ýrtica diye diye, beni de korkuttular. Ýlâhiyat adýna; ekranda iki kaçýk Kimlerin kuklalarý olduklarý apaçýk... Alim zalim karýþtý, renkleri seçilmiyor. Velisiz kaldý sokak; deliden geçilmiyor. Bu cinnet kervanýna, kocabaþlar dahiller. Tuz bozulmuþ, ne yapsýn bizim gibi cahiller?.. Henüz daha gündemde, ne oruç var, ne zekât. Ne Kur'ân'la tanýþtým, ne de kýldým bir rekat. Gönül desen, henüz genç, daha haccým duruyor. Aklým nefsin elinde, yollarda savruluyor. Edemedim bir türlü, þu nefsimi terbiye. Ortalýkta ne görse; tutturuyor ver diye. Ey Azrail! Bilirim, gelince beklemezsin. Tükenen vadelere, saniye eklemezsin. Bu satýrlar boþ geçen, bir ömrün hikayesi. Ýbret alanlar için, son piþmanlýðýn sesi... Bilmem ki, bir duvarda, bu mütevazi çaba; Bir küçücük pencere, açacak mý acaba?..

Bilge
 

Bir bilge, bir göletin baþýnda oturmaktadýr. Susuzluktan kýrýlan bir köpeðin devamlý olarak gölete kadar gelip, tam su içecekken kaçmasý dikkatini çeker.
Dikkatle izler olayý. Köpek susamýþtýr ama gölete geldiðinde sudaki yansýmasýný görüp korkmaktadýr. Bu yüzden de suyu içmeden kaçmaktadýr.
Sonunda köpek susuzluða dayanamayýp kendini gölete atar ve kendi yansýmasýný görmediði için suyu içer.
O anda bilge düþünür:
-Benim bundan öðrendiðim þu oldu,der.
-Bir insanýn istekleri ile arasýndaki engel, çoðu zaman kendi içinde büyüttüðü korkulardýr. Kendi içinde büyüttüðü engellerdir. Ýnsan bunu aþarsa istediklerini elde edebilir.

Ama biraz daha düþününce aslýnda gerçek öðrendiði þeyin bundan farklý olduðunu görür. Asýl öðrendiði þey, insanýn bir bilge bile olsa bir köpekten öðrenebileceði bilginin var olduðudur.
Bu yüzden daðarcýðýnýzda ne varsa paylaþýn lütfen, Býrak iyi vaya kötü olduðuna baþkalarý karar versin.sen bunu hiç dert etme senden de öðrenilecek bir þeyler vardýr diðer insanlar için...

Her insanýn bir hikâyesi ve söyleyecek bir sözü mutlaka vardýr...

Sakiki Belh, talebesi Hatemi Asam'a:
–"Kaç senedir benden ilim tahsil ediyorsun?" diye sordu. Hatem:
–"Otuz üç senedir," dedi.
–"Hangi ilimleri tahsil ettin, tahsil ettiðin ilimlerden ne kadar faydalandýn?"
–"Sekiz fayda temin ettim." Sakik hayýflandý... biz yine Allah–u Teâlâ'ya döneceðiz âyetini okuyarak:
–"Ben ömrümü senin yolunda, senin talim ve terbiyende harcadým. Sen sekiz
faydadan baþka bir þey istifade edemedin mi?"
–"Evet üstadým, doðrusu söylediðimden baþka bir þey istifade etmedim. Baþka bir þey de tahsil etmek istemem. Zira dünya ve âhiret saadeti ancak bu sekiz fâide ile elde edilir."
–"Peki söyle nedir bu sekiz faide?"

–BÝRÝNCÝSÝ, halka baktým, herkes bir sevgili seçmiþ, herkesin sevgilisi kabre kadar arkadaþ oluyor, kabre girmiyorlar, definden sonra çekip geliyorlar. Düþündüm, ben öyle bir sevgili bulmalýyým ki devamlý refikim, kabirde enîsim olsun. Böyle bir sevgili ancak amâl–i sâliha olurdu, ben de onu seçtim. Nasýl yapmýþým?
– Güzel yaptýn...
–ÝKÝNCÝSÝ, halký nefsi havasinin esiri gördüm. Nâziat sûresinin "Amma kim Rabbisinin makamýndan korkup da nefsini heva ve hevesten alýkoyduysa iste onun varacaðý yer muhakkak Cennettir." mealindeki âyet–i kerîmeleri düþündüm. Kur'ân–ý Kerîm'in hak olduðunu yekînen bildiðim için nefsi emmareye muhalefet ederek onunla mücadeleyi þiddetlendirdim. Ýhtiyaç ve isteklerini vermedim. Boyun eðmek mecburiyetinde kalarak Hakkin tâati altýna girdi. Nasýl etmiþim?
–Allah seni mübarek etsin...
– ÜÇÜNCÜSÜ, halka baktým, her biri dünya meþgalesi içinde boðulmuþ didinip duruyor, kazandýðýný biriktiriyor ve bir þey kazandýðýný zannederek onunla seviniyor. Nahl sûresinin "Sizin nezdinizdeki tükenir, Allah'ýn indindeki ise bakîdir." âyet–i kerîmesindeki hakikati düþünerek senelerdir kazanýp topladýklarýmý hazýr âhiret azýðý olmasý için hep bakî kalmak üzere Allah'ýn indinde emanet ettim. Yani tasadduk niyetiyle fakirlere daðýttým. Nasýl yapmýþým?
– Güzel yaptýn...
– DÖRDÜNCÜSÜ, halka baktým bir kýsmi þeref ve izzeti, akraba kavim ve kabilenin çokluðunda zannederek bununla iftihar ediyorlar, bir kýsmý da izzet ve þerefi kibirlenip böbürlenmekte, kabadayýlýk satýp sövüp saymakta, dövüp kan akýtmakta görüyorlar. Bir kýsmý da ýrkýnýn, soy ve sopunun üstün olduðunu zannederek onunla iftihar ediyorlar. Bir de Hücurât suresinde geçen "Muhakkak ki sizin Allah nezdinde en þerefliniz takvaca en ileride olanýnýzdýr." kavli kerimini düþündüm ki, þüphesiz Kur'ân haktýr ve insanlar yanýlýyor. Ben de Allah indinde mükerremlerden olmak için takvayý seçtim. Nasýl etmiþim?
– Güzel ettin...
–BESÝNCÝSÝ, þu halka baktým, mal ve þöhret sevgisi yüzünden birbirlerine haset ve buðz ediyorlar. Bir de Zuhruf süresindeki "Dünya hayatýnda onlarýn maiþetlerini aralarýnda biz taksim ettik." âyet–i kerîmesini düþündüm ki bu taksimat ezelde sabit olduðundan bunu deðiþtirmeye kimsenin gücü yetmez. Bu hakikati öðrendiðimden beri hiç kimseye haset etmedim. Hak Teâlâ'nýn taksimatýna razý oldum, dünya ehli ile sulh akteddim. Nasýl etmiþim?
– Güzel ettin...
– ALTINCISI, gördüm ki nefsanî garez ve þeytanî vesveseler yüzünden herkes birbirine düþmanlýk ediyor. Bir de Allahu Teâlâ'nýn "Þeytan sizin düþmanýnýzdýr." Kavli kerimini düþündüm. Kur'ân haktýr, þeytan ve þeytana tâbi olanlardan baþkasý düþman olamaz. Böylece þeytaný düþman bilerek hiç bir hususta ona itaat etmedim. Allah'ýn emrine sarýldým. Hiç kimseye düþmanlýk etmedim ve bildim ki doðru yol, Allahu Teâlâ'nýn Yasin süresindeki "Ey Âdem oðullarý, þeytana tapmayýn, çünkü o sizi Rabbinizden ayýran bir düþmandýr. Bana ibâdet edin, iste sýratý müstakim budur diye size emretmedim mi?" kavli kerîmindedir. Ben de bu yolda devam ettim. Nasýl etmiþim?
– Güzel yapmýþsýn ey Hâtem...
– YEDÝNCÝSÝ, halka baktým, gördüm ki, nefsini zillete düþürerek dünyevî ihtiyaçlarýný kazanmak için bütün gayretlerini sarf ediyorlar, bu sebeple haram ve þüpheli þeylerden kaçamýyorlar. Bir de Allahu Teâlâ'nýn Hûd süresindeki "Hiç bir canlý yoktur ki rýzýklarý Allah'ýn üzerine olmasýn." kavli kerîmi ile Necm süresindeki "Ýnsan için kendi çalýþtýðýndan baþkasý yoktur." âyet–i celîlesini düþündüm ki, ben de yer yüzündeki canlýlardan biriyim. Allah rýzkýmý tekeffül etmiþtir, ben âhireti talep etmekle mükellefim. Yaratýlýþ gayemi düþünerek bütün gayretimle Allah için kulluk vazifemi yapmaya çalýþtým. Nasýl etmiþim?
– Güzel etmiþsin...
– SEKÝZÝNCÝSÝ, halka bakýp gördüm ki, kimi malýna mülküne güveniyor, kimi yüksek diplomasýna, kimi bileðine kimi sanatýna, kimi oðluna kýzýna, kimi babasýnýn býraktýðý mirasa, kimi aklýna, kimi de bu iþten ayrýlsam daha çok kazanýrým. Ekmeðimi taþtan çýkarýrým diyerek âciz nefsine güveniyor. Ben ise Allahu Teâlâ'nýn Talak süresindeki "Kim tam bir tevekkül ile Allah'a güvenip dayanýrsa O, kendisine yetiþir." Kavli celîlini düþünerek tam bir tevekkül ile Allah'a itimat edip güvendim. O bana yeter ve O ne güzel bir vekildir. Nasýl beðendin mi?
– En güzelini yapmýþsýn ey Hatem, Allah seni muvaffak etsin, hakikaten ben Tevrat'a, Ýncil'e, Zebur'a ve Furkan-ý Hakime baktým, bu dört kitapta mevcut olan ilim ve maarifi ilâhiyenin bu sekiz faidenin dýþýna çýkmadýðýný gördüm. Bu sekiz usûl ile amel eden kimse dört kitapla amel etmiþ gibi olur. Allah seni mübarek kýlsýn ey Hatem!

DUA ÝÇÝN RÝCA

Bir þahýs, heyecan ve ýstýrapla, Ýmam Sadýk (a.s)ýn huzuruna gelerek:
- Ne olursunuz efendim, Allah'a bana daha fazla rýzýk vermesi için dua da bulunun, çünkü çok yoksulum, dedi.
Ýmam:
-Hayýr, asla dua edemem buyurdu.
-Niçin edemezsiniz efendim?
-Zira Allah bu iþ için bir yol tayin etmiþtir; rýzk peþinden koþun ve onu elde edin diye de emir buyurmuþtur. Halbuki sen evinde oturup, dua etmek suretiyle, rýzkýn senin peþinden gelmesini istiyorsun.

Hamidettin-i Aksarayi hazretleri Yýldýrým Beyazýt zamanýnda Bursa'da ekmek yapar satardý. Onun ekmeklerini þehir halký âdeta yaðmalarcasýna alýrlardý. Nasýl bir hamur yoðuruyordu da, bu derece lezzetli ekmek yapýyordu, bu kimsenin malumu deðil onun
"Somunlar ... Mümünler ..." diye sokak aralarýna, tatlý tatlý dökülen sesini duyunca , bütün Bursalý'lar birbirine girerdi.
Böylece Ulu Camii yapýlýrken orada çalýþan iþçilere kendi fýrnýnda yaptýðý somunlarýný getirir ve daðýtýrdý. O küçücük fýrýnýnda yapýlan somunlar iþçilere yeter ve herkes o somunlardan rýzýklanýrdý. Camide çalýþan iþçiler yemek saatinin gelmesini ve somuncubabalarýnýn onlara taptaze sýcacýk ve leziz somunlarýndan getirmesini dört gözle bekler, öðle saatini kollardý.
Nihayet Ulu Camii inþaatý bittiðinde; Yýldýrým Beyazýt Emir Sultan Hz. lerine ilk hutbeyi okumasýný söyler. Emir Sultan Hz. Padiþah'a burada Hamidettin-i Aksarayi hazretlerinin ikamet ettiðini ve o varken hutbeyi okumanýn kendisine düþmeyeceðini anlatýr. Padiþah'ta Somuncu baba'nýn okumasýný kendisinden rica etmesini söyler. Ve nihayet Israrlara dayanamayan Somuncu baba hutbeye çýkar.
Hutbe'de Fatiha süresinin yedi farklý tefsirini yapar. Tefsir bittikten sonra;
"Fatiha süresinin ilk tefsirini bütün cemaat anlar,
ikinci tefsiri cemaatin büyük bir kýsmý anlar,
üçüncü tefsiri cemaatin yarýsý anlar,
dördüncü tefsirini cemmatin küçük bir kýsmý anlar,
beþinci tefsiri cemaatin çok azý anlar,
altýncý tefsiri birkaç kiþi anlar,
ve yedinci tefsiri sadece kendisi anlar"
Cemaat Somuncu babalarýnýn ne kadar büyük bir Allah dostu Evliya olduðunu görünce cami çýkýþýnda onun elini öpmek isterler. O mübarek Zat cemaat'in isteðini kýramaz ve Ulu Camiin üç kapýsýndan çýkan cemaat'e elini öptürür. Böylece bütün cemaat Hazret'in elini öpme þerefine nail olur.
Artýk daðýlmaya baþlayan cemaat kendi aralarýnda konuþurken kendilerinin somuncu babanýn elini öptüðünü anlatýrken birden farklý kapýlardan çýktýklarý halde elini öptüklerini anlarlar. Kendilerinin Somuncu babalarýnýn kerametini görünce Somuncu babalarýna koþarlar. Oradaki görevi biten Hazret artýk gitmiþtir. O günden sonra bir daha Bursa yakýnlarýnda görülmez. Hamidettin-i Aksarayi Hazretleri Soluðu Kayseri'de alýr.

DELÝNÝN VELÝYE TAVSÝYESÝ

Bayezid-i Bestamî hazretleri. Büyük velilerden. Bir gün týmarhanenin önünden geçiyor. Týmarhane hizmetçisinin tokmakla birþeyler dövdüðünü görüyor:
-Ne yapýyorsun?
Hizmetçi:
-Burasý týmarhanedir. Delilere ilâç yapýyorum.
-Benim hastalýðýma da bir ilâç tavsiye eder misin?
-Hastalýðýný söyle.
-Benim hastalýðým günah hastalýðý... Çok günah iþliyorum..
-Ben günah hastalýðýndan anlamam... Ben delilere ilâç hazýrlýyorum..
Parmaklýðýnýn arasýndan konuþulanlarý duyan bir deli,(!) Bayezid-i Bestamî hazretlerine:
-Gel dede, gel! Senin hastalýðýnýn çaresini ben söyleyeyim, diye seslendi.
Bayezid-i Bestamî hazretleri, delinin yanýna sokularak:
-Söyle bakalým, benim derdime çare nedir? dedi.
Deli(!) þu ilâcý tavsiye etti:
-Tevbe kökü ile istiðfar yapraðýný karýþtýr... Kalb havanýnda tevhîd tokmaðý ile döv, insaf eleðinden geçir, göz yaþýyla yoður, aþk fýrýnýnda piþir... Akþam-sabah bol miktarda ye... O zaman göreceksin senin hastalýðýndan eser kalmaz, dedi.
Bu güzel ilâcý öðrenen Bayezid hazretleri:
-Hey gidi dünya hey! Demek, seni de deli diye buraya getirmiþler, deyip oradan ayrýldý.
Bu ilâç, halen günah hastasý olanlara tavsiye olunmaya deðer bir ilâçtýr. Yani bu formülün hükmü hâlâ devam etmektedir.

Hasat zamanýydý. Çiftçi bir ailenin tüm fertleri büyük bir tarladaki buðday demetlerini arabalara yüklüyorlardý. Aile fertleri, aralarýnda güzel bir iþ bölümü yapmýþlardý. Herkesin iþi baþka baþkaydý.

Evin annesi, orakçýlarýn hendek kýyýsýnda biçemedikleri baþaklarý toplarken, küçük bir aðacýn dallarý arasýnda bir salkým üzüm gördü.
“Oh, bu kavurucu sýcakta bu bir salkým üzüm ne iyi gider” diyerek, salkýmý kopardý. Tam yemek üzereydi ki, gözü az ilerisinde, demetleri arabaya yükleyen kocasýna takýldý.

“Onun bu üzümlere benden daha fazla ihtiyacý var. Sabahtan beri en çok o çalýþýyor” diyerek üzüm salkýmýný kocasýna götürüp verdi.
Adam, bu beklenmedik ikrama çok sevindi. Tam üzümleri iþtahla yemek üzereydi ki, buðdaylarý týrmýklayan küçük kýzýný gördü ve:
“Küçük kýzým ne kadar da zayýfmýþ” dedi. “Bu üzümleri götürüp ona vereyim.”
Küçük kýz, babasýnýn ikram ettiði üzümleri sevinçle aldý ama tam yemek üzereydi ki, o da, baþaklarýn deste deste yüklendiði arabanýn üzerindeki aðabeyini gördü.

“Zavallý aðabeyim, güneþin altýnda saatlerdir çalýþýyor. Dili damaðý kurumuþ, birbirine yapýþmýþtýr. En iyisi, bu üzümleri götürüp ona vereyim” dedi.
Delikanlý, küçük kardeþinin kendisine uzattýðý üzüm salkýmýný neþe ile aldý. Tam yiyecekti ki, o da, hendek kenarýnda iki büklüm çalýþan annesini gördü.

“Anneciðim ne kadar da yorulmuþ. Ben iyisi mi bu salkým üzümü ona vereyim o yesin” dedi ve üzümü annesine götürdü.
Evin annesi, üzüm salkýmýnýn dönüp dolaþýp kendisine geri geldiðini görünce, olanlarý hissetti ve kendisine böyle sevgi dolu yüreðe sahip þefkatli aile bahþettiði için Allah’a þükretti. Ve bütün ailelerin kendileri gibi mutlu olmalarý temennisinde bulundu

Hz. Ömer arkadaslarýyla sohbet ederken, huzura üç genç
girerler. Derler ki :
-"Ey halife, bu aramýzdaki arkadas bizim babamýzý öldürdü.
Ne gerekiyorsa lütfen yerine getirin." Bu söz üzerine Hz. Ömer suçlanan gence dönerek :
- Söyledikleri doðru mu diye sorar ,
Suçlanan genç der ki :
-evet dogru.
Bu söz üzerine Hz Ömer anlat bakalým nasýl oldu diye sorar:
Bunun üzerine genç anlatmaya baþlar, der ki :
-"Ben bulunduðum kasabada hali vakti yerinde olan bir insaným ailemle beraber gezmeye çýktýk, kader bizi arkadaslarýn bulundugu yere getirdi.
Afedersiniz hayvanlarýmýn arasýnda bir güzel atým var ki dönen bir defa daha bakýyor, hayvana ne yaptýysam bu arkadaslarýn bahçesinden meyva koparmasýna engel olamadým, arkadaþlarýn babasý içerden hýþýmla çýktý atýma bir taþ attý atým oracýkta öldü.
Nefsime bu durum aðýr geldi, ben de bir taþ attým, babasý
öldü. Kaçmak istedim fakat arkadaslar beni yakaladý, durum bundan ibaret" dedi.
Bu söz üzerine Hz Ömer
- "Söyleyecek bir sey yok, bu suçun cezasý idam.Madem suçunu da kabul ettin" dedi.
Bu sözden sonra delikanlý söz alarak
-"Efendim bir özrüm var" diyerek konuþmaya baþladý
- "Ben memleketinde zengin bir insaným, babam rahmetli olmadan bana epey bir altýn býraktý.Gelirken kardesim küçük olduðu için saklamak zorunda kaldým. Þimdi siz bu cezayý infaz ederseniz yetimin hakkini zayi ettiginiz için Allah(cc) indinde sorumlu olursunuz, bana üç gün izin verirseniz ben emaneti kardesime teslim eder gelirim, bu üç gün içinde yerime birini bulurum" der.
Hz. Ömer dayanamaz der ki :
-"Bu topluluga yabancý birisin, senin yerine kim kalýr ki?!"
Sözün burasýnda genç adam ortama bir göz atar, der ki:
- "Bu zat benim yerime kalýr." O zat Hz. Peygamber Efendimizin (sav) en iyi arkadaþlarýndan daha yaþarken cennetle müjdelenen Amr Ibni As' dan baþkasý deðildir.
Hz.Ömer Amr'a dönerek,
- "Ey Amr, delikanlýyý duydun" der.
O yüce sahabi
-"Evet, ben kefilim" der ve genç adam serbest býrakýlýr.
Üçüncü günün sonunda vakit dolmak üzere ama gençten bir
haber yoktur. Medine'nin ileri gelenleri Hz. Ömer'e çýkarak genc'in gelmeyecegi, dolayýsýyla Amr Ibni As'a verilecek idam yerine maktülün diyetini vermeyi teklif ederler, fakat gençler razý olmaz ve babamýzýn kaný yerde kalsýn istemiyoruz derler.
Hz. Ömer kendinden beklenen cevabi verir der ki :
"Bu kefil babam olsa farketmez cezayý infaz ederim."
Hz Amr Ibni As ise tam bir teslimiyet içerisinde der ki :
-"Biz de sözümün arkasindayiz."
Bu arada kalabalýkta bir dalgalanma olur ve insanlarýn arasýndan genç görünür. Hz. Ömer gence dönerek derki evladým gelmeme gibi önemli bir nedenin vardý neden geldin?" Genç vakurla baþýný
kaldýrýr ve (günümüz insani için pek de önemli olmayan)
"AHDE VEFASIZLIK ETTÝ" demeyesiniz diye geldim der.
Hz.Ömer baþýný bu defa çevirir ve Amr Ibni As'a der ki :
-"Ey Amr, sen bu delikanliyi tanimiyorsun nasil oldu onun yerine kefil oldun".
Amr Ibni As Allah kendisinden ebediyyen razi olsun, vakurla kanýmýzý donduracak bir cevap verir,
-"Bu kadar insanin içerisinden beni seçti.
"INSANLIK ÖLDÜ "dedirtmemek için kabul ettim" der.
Sira gençlere gelir, derler ki :
-"Biz bu davadan vazgeçiyoruz."
Bu sözün üzerine Hz Ömer :
-"Ne oldu, biraz evvel babamýzýn kaný yerde kalmasýn diyordunuz ne oldu da vazgeçiyorsunuz?"der.
Gençlerin cevabýda dehþetlidir :
-"MERHAMETLÝ ÝNSAN KALMADI" DEMEYESÝNÝZ DÝYE ...

DÖRT DÝRHEMLÝK GÖMLEK

Ashab-ý Kiram'dam Ebu'd-Derda r.a. Hazretleri anlatýyor:
Günün birinde bir gömlek almak için çarþýya çýkmýþtý. Yolda Ebu Zerr r.a. Hazretleri onunla karþýlaþtý, nereye gittiðini sordu. Ebu'd Derda r.a. dedi ki:
- On dirheme bir gömlek satýn almak istiyorum. Ebu Zerr r.a. ise:
- Dikkat edin! Ebu'd-Derda müsriflerdendir! diye seslenmeye baþladý. Ebu'd-Derda r.a. gizlemek istediyse de bunu yapamadý ve dedi ki:
- Ebu Zerr, böyle yapma! Benimle gel de beni sen giyindir.
Birlikte çarþýya gittiler. Ebu Zerr, Ebu'd-Derda'ya onun parasýndan dört dirheme bir gömlek alýverdi.
Ebu'd-Derda r.a. diyor ki:
Dönüp gelirken, avret yerlerini bile kapatmaktan uzak, çýplak bir adama rastladým. Onu örtüsüne dikkat etmesi için uyardým. O ise örtünecek elbisesi olmadýðýn söyledi. Ben de aldýðým giysiyi ona verdim. Çarþýya dönüp dört dirheme bir gömlek daha aldým.
Evime dönerken, bu kez de yolda aðlayan bir hizmetçi kadýn gördüm. Ona niçin aðladýðýný sordum. Þunu söyledi:
- Yað konan kabým kýrýldý. Aileme dönmek için de geç kaldým.
O kadýnla birlikte çarþýya gittim. Bir dirheme ona bir kap yað alýverdim. Bu defa kadýncaðýz dedi ki:
- Ey efendi, bana yapacaðýn iyiliði yaptýn. Aileme kadar da benimle geliver. Çünkü ben eve geç kaldým. Beni dövmelerinden korkuyorum. Benimle gelirsen, belki bana dokunmazlar.
Onunla beraber efendisine gittim ve ona dedim ki:
- Hizmetçiniz geç kalmýþ da onu dövmenizden endiþe etmiþ. Bunun için benimle birlikte size gelmemi istedi, onun için buradayým.
- Madem seninle gelmiþtir, dedi adam; artýk o Allah için hür ve serbesttir!
Bunu görünce kendi kendime dedim ki:
- Ebu Zerr benden doðrusunu yaptý. Toplam on dirheme bana bir gömlek alýverdi, bir fakire de bir gömlek giydirdi, bir köleyi de hürriyetine kavuþturdu.

Aðýzdaki Taþýn Hikmeti

Birgün hazret-i Ebû Bekr 'r.a.', hazret-i Fahr-i âlem seyyid-i veled-i âdem Nebiyyi muhterem ve habîb-i mükerremin 's.a.v.' huzûr-ý þerîflerinde, se'âdetle otururlarken;
Bir bedbaht kötü huylu kimse; bir edebsizlik edip, Ebû Bekre dil uzatýp, yakýþýksýz sözler söyledi. Hazret-i Server-i kâinât; o edebsiz, Ebû Bekre edebsizlik etdikce; birþey söylemez, ba'zan da tebessüm eder idi. Hazret-i Ebû Bekr; o bedbaht ve edebsizin edebsizliði haddi aþýnca; zarûrî olarak gadaba gelip, birkaç söz söyleyince; hazret-i Fahr-i kâinât, se'âdetle ve devletle yerinden kalkýp, gitdi. Hazret-i Ebû Bekr 'radýyallahü teâlâ anh' Sultân-ý Enbiyânýn ardýna düþüp, yetiþdi ve dedi ki:
- Yâ Resûlallah! Niçin, bir hayâsýz, edebsizlik edip, gönül incitirken, susu, birþey söylemediniz. Þimdi, ben ona söyleyince, kalkýp, gitdiniz; sebebi nedir.
Hazret-i Fahr-i kevneyn ve Resûl-i sakaleyn 's.a.v.' buyurdu ki:
- Yâ Sýddîk! O hayâsýz ve bedbaht sana dil uzatmaða baþladýðý zemân, Allahü teâlâ bir melek gönderdi ki, o kimseyi karþýlayýp, kovacak idi. Sen, hemen gadaba geldin; söylemeðe baþladýn. O melek gidip, yerine iblîs geldi. Ýblîs-i la'înin olduðu yerde, ben durmam.
Hazret-i Ebû Bekr-i Sýddîk 'r.a.' ondan sonra, vaktli vaktsiz söz söylememek için, mubârek aðzýna bir taþ koyar idi. Ne zemân söz söylemek lâzým gelse, evvelâ fikr ederdi. Bir söz söyliyeceði zemân, o sözü kendi kendine nice zemân düþünür, tefekkürden sonra, mubârek aðzýndan o taþ parçasýný çýkarýp, ne söz söyliyecek ise söyler idi. Sonra o taþ parçasýný mubârek aðzýna alýp, tesbîh ve tehlîl ile meþgûl olurdu. Kimseye, hayrdan ve þerden dünyâ kelâmý söylemez, eðer kat'î lâzým ise ve çok efdal ise, söylerdi. Yoksa, gecede ve gündüzde tesbîh ve tehlîl ile meþgûl idi.

Hakikat Damlalarý-48
 

Bacaðý Kesik Çocuk ve Gerçek Engelliler
 

Ýki hafta önce, bugün de hâlâ etkisinden kurtulamadýðým bir rüyayla sýçrayýverdim uykumdan. Gerçi gördüðüm bir rüya mýydý, kabus mu, yoksa elimdeki nimetleri hatýrlatan bir ders miydi bilemiyorum. Zaten o gecenin akabindeki günlerde yaþadýðým olaylar, tanýþtýðým kimseler sanki bana birer mesaj veriyordu. Ayný türden þeylerle bu kadar kýsa süre zarfýnda karþýlaþmak bir tesadüf olamazdý. Bunca tevafuktan sonra da beni bir düþüncedir aldý...
Seyrettiðim bir çizgi filmden mi etkilenmiþtim bilmiyorum: Aynaya baktým, her þey normal gözükürken birden bire ayaðýmýn teki ortadan kayboldu ve tam yürüyecekken yere düþtüm. Ayrýntýlarýný çok hatýrlayamadýðým rüyamda bu kýsým o kadar netti ki, anlatýrken bile tüylerim diken diken oluyor.
Metin'in Kesilen Bacaðý
Ertesi gün ikindi namazý ve sohbeti için Ayyüzlü'nün bulunduðu binaya gitmiþtik. Namazýn sünnetini kýlýp farz için Ayyüzlü'yü beklerken babasýyla birlikte içeriye benim yaþlarýmda koltuk deðnekli bir erkek çocuðu girdi. Tam da benim arkamdaki yere oturdu babasýnýn yardýmýyla. Baþýnda takkesi vardý, belli ki o da namaz kýlacaktý. Gece gördüðüm rüyanýn üstüne de o çocuðu görünce çok etkilendim. Bazý abiler dönüp dönüp ona bakýyorlardý. Ben bile herkesin onu incelemesinden öyle rahatsýz olmuþtum ki, “Ne hissediyor acaba?” diye düþünmeden edemedim.
Namazýmýzý tamamladýk, namaz sonrasý tesbihatýmýzý yaptýk, hepimiz sohbet dinleme duruþuna geçip Ayyüzlü'nün geliþini bekliyorduk ki onun gelmesiyle herkeste bir hareketlilik oldu. Ben her zamanki gibi kapýya yakýn oturduðum için karþýdan amcalarýn bütün hareketlerini takip edebiliyordum. Daha sonradan adýnýn Metin olduðunu öðrendiðim tek ayaklý arkadaþ, Ayyüzlü içeri girince ancak koltuk deðneðine tutunarak doðrulabildi. Ayyüzlü kendisi için ayrýlan yere oturur oturmaz, bazý afacanlar hemen onun yanýna koþup elini öpmek istediler; yaþý çok küçük çocuklar hariç hiç kimseye elini öptürmeyen Güzel Ýnsan, bu adetini bozmayýp onlarýn baþlarýný okþadý ve ellerine birer ikiþer çikolata verdi. Gözüm, istemeden de olsa Metin'e takýlmýþ, adeta onun üzerine çivilenip kalmýþtý. Kývranýp durmasýndan ve etrafýna bakýnmasýndan belliydi ki, o da bir-iki hamleyle ayaða kalkmak, koþmak, o mübarek ellere dokunmak ve dünyanýn en tatlý çikolatalarýndan birkaç tane almak istiyordu ama buna bir türlü cesaret edemiyordu. Belki kimse görmemiþti onun heyecanlý hareketlerini ama o kývranýþlarý benim içimi delmiþti adeta.
Sohbet biter bitmez Metin'in yanýna gidip onunla daha yakýndan tanýþtým. Bir trafik kazasýnda küçük kardeþi vefat etmiþ; ayný kazada kendi bacaðý da büyük darbe almýþ; doktorlar ayaktan kalçaya kadar o bacaðý kesmek zorunda kalmýþlar; bu arada, daha sonraki uzun tedavilere raðmen belindeki müthiþ aðrýyý bir türlü giderememiþler. Metin, Ayyüzlü'nün duasýný alma ümidiyle gelmiþ uzak bir beldeden.
Tanýþýp konuþtukça daha çok sevdim Metin'i; çektiði sýkýntýlarýn onu ne kadar da çok olgunlaþtýrdýðýna þahit oldum. Çok güzel bir arkadaþ; hal ve tavýrlarý baþka çocuklar gibi deðil. Benden iki yaþ küçük olmasýna raðmen sanki daha büyük birinin dilinden dökülüyormuþ gibiydi her cümlesi, hayranlýkla dinledim onun sözlerini. Meðerse hastanede kaldýðý süre içinde bol bol kitap okumuþ, en zor zamanlarýný bile çok okuyup daha çok þey öðrenerek deðerlendirmiþ; kitaplarla sohbet ederken dertlerini bir an da olsa unutmuþ. Okuduðu hemen her sayfadan sonra ise Allah'a dualar etmiþ vefat eden kardeþi için.
Ona üzülüp üzülmediðini sorduðumda, “Biliyorum ki kardeþim þimdi Cennet'te ve bizi görebiliyor. Onun caný hiç acýmýyor. Sadece onu çok özledim. Bazen fotoðraflarla avunuyorum, bazen de Rabbim rüyamda onu gösterip hasretimi dindiriyor.” diye cevap verdi.
Metin ayaðý kesildiðinde çok aðlamýþ, fakat onun ziyaretine gelen öðretmenleri yaþadýðý sýkýntýlarýn, acýlarýn arkasýnda nasýl birer rahmet gizli olduðunu anlattýkça olaylarý deðerlendirmesi deðiþmiþ ve aðlamalarý tebessümlere dönüþüvermiþ. Dýþarýdaki insanlarýn ona dönüp dönüp bakmalarýndan ve bazý çocuklarýn “sakat” diyerek onunla dalga geçmelerinden dolayý çok aðladýðý zamanlar da olmuþ ama anne-babasýnýn da desteðiyle o acý günleri hatýralara hapsetmiþ. Þimdi baþýna gelenleri Allah'ýn takdiri olarak görüyor ve Cennet'te sapasaðlam bir ayaða sahip olacaðýna çok inanýyor. Sahabe Efendilerimizden bir bacaðý sakat olan Amr b. Cemuh vefat edince, Peygamber Efendimiz'in “Þu anda Amr'ý ayaðý sapasaðlam olmuþ, Cennet'te koþarken görüyorum” deyiþini bir an olsun unutmayan Metin, kendi hakkýnda da ayný hayali kuruyor ve o hayalle her zaman bir kevser serinliði yudumluyor...
Belalardaki Rahmet Sýrrý
Metin'in buradan ayrýlmasýnýn akabinde bedeniyle, saðlýðýyla imtihan olan insanlar aklýma takýldý durdu. Hep kendilerine yardýmcý olacak birilerine muhtaç, yataða baðlý, felçli kimseleri; gömleðinin düðmesini bile ilikleyemeyen güçsüzleri; arkadaþlarý sokakta koþup oynarken pencereden seyretmek zorunda kalan yürüme engelli kardeþlerimizi; konuþamadýðý için hareketlerle kendini ifade etmeye çalýþan dilsizleri; bununla birlikte hareket dilinden anlamadýðý için karþýsýndakiyle dalga geçen kendini bilmez, kalbsizleri düþünüp durdum. Gözlerim yaþardý, dilim duaya durdu. Onlar için ne yapacaðýmý bilememenin þaþkýnlýðýyla öylece kalakaldým. Ýçimin sýkýntýsý öyle kavuruyordu ki beni balkonda oturup gökyüzüne bakarken gecenin soðuðunu bile hissetmemiþim. Ben dalýp gitmiþken aniden balkonun kapýsý açýldý ve annemin sýcak sesiyle dýþarýda ne kadar da çok üþüdüðümü farkettim.
“Ne düþünüyorsun böyle gökyüzüne bakarak? Hem üstündekiler de ince, üþütüp hasta olmayasýn Talip'im!..” diyerek yanýma oturup kolunu omuzuma atýverdi annem. Anacýðýmýn sýcaklýðýyla birden içim ýsýnýverdi.
“Metin'i düþünüyordum anneciðim.”
O ana kadar zihnime kýymýk gibi batan soruyu anneciðime açmadan edemedim:
“Allahu Teâlâ'nýn yarattýðý hiçbir þeyde nizamsýzlýk, hikmetsizlik, abes yoktur, öyle deðil mi anne?”
“Evet, yavrum...”
“Peki bedeninde bazý rahatsýzlýklar bulunan, engelli kimselerin durumunu nasýl açýklayabiliriz? Allah'ýn her þeye gücü yeter, murad etseydi herkesi saðlýklý yaratýrdý, hiç kimseye sakatlýk vermezdi?”
“Allah her þeyi kullarý için yaratmýþtýr, kullarýný da imtihanlardan geçirip olgunlaþtýrmak ve rýzasýna hazýrlamak için. Hiç düþündün mü neden göletler kirlidir de akarsular berraktýr, temizdir?”
“Bilmem, hiç düþünmemiþtim. Biri akýyor biri sabit duruyor diye mi?”
“Bir nebze doðru, fakat akaný temiz yapan engelleri aþmaya çalýþýp kendini oradan oraya çarpmasý ve bu sayede içindeki kirleri atýp arýnmasýdýr. Allahu Teâlâ da kullarýný kirlerinden, günahlarýndan arýndýrmak için, kimi zaman onlarý ibadetlerle ulaþamayacaklarý makamlara çýkartmak için, kimi zaman da yapýp ettikleri güzellikleri, sahip olduklarý nimetleri kendilerinden bilerek kibirlenip Þeytan'a yoldaþ olmamalarý ve acizliklerini hissedip Allah'a yönelmeleri için imtihanlardan geçirir, sýkýntýlara çarptýrýr, kirlerinden arýndýrýp yüksek makamlara ulaþtýrýr.”
“Peki kimisi saðlýklý, kimisi sakat; bazýsý fakir, bazýsý da zengin.. hani daha önce fakirlik-zenginlikten bahsederken, “Allah kimisine biraz fazla mal verir ve o malý diðer kardeþleriyle paylaþýp paylaþmayacaðýna bakar. Eðer o kimse þükreden ve ihtiyaç sahipleriyle malýný paylaþan, cömert birisiyse imtihaný kazanýr. Cenab-ý Hak kimilerine de az mal verir ve sabredip etmeyeceðine bakar. Eðer o kiþi sabreder, þikayet etmezse, o da imtihaný kazanýr ve pek çok mükafatý haketmiþ olur.” demiþtin ya, acaba Allahu Teâlâ sakat kimseleri sabredip sabretmemeleriyle imtihan ederken saðlýklýlarý da onlara karþý vazifelerini yapýp yapmamalarýyla sýnavdan geçiriyor olabilir mi?”
“Ah Talip, bu o kadar önemli bir mesele ki, üzerinde ne kadar konuþulsa yeri var. Her engelli, öncelikle anne-babasýný sonra da toplumu eðitmek gibi özel bir vazifeyle dünyaya geliyor.”
“Nasýl yani?”
Engellilerin Nasihati
“Biz insanoðlu olarak önünde örnek görmeden bazý þeyleri kavramakta çok zorlanýyoruz. Ýþte onlar da, çevresindeki saðlýklý kimselere ellerindeki saðlýk nimetini hatýrlatýyorlar. Ýkinci olarak da bu nimetin bizim elimizde olmadýðýný, Allah'ýn bunu dilediðine verdiðini ve istediði vakit de emanetini geri alabileceðini göstermiþ oluyorlar. Dahasý, engelli insanlar her halleriyle “Ahiret var, bir mükâfat diyarý var, hazýr olun yolculuk var!” diyerek adeta herkesi ikaz ediyorlar.”
“Nasýl bir ikaz?”
“Oðlum Allah asla haksýzlýk yapmaz, O âdildir. Kime ne kadar nimet verirse ve kim o nimetlere ne ölçüde þükürle mukabelede bulunursa mutlaka o ölçüde ötede karþýlýk verir. Engelli bir insanýn çektikleri kat'iyen boþa gitmez. O sabýrla yaþadýðý müddetçe “Ben mükafatýmý almaya hazýrlanýyorum, ebedi saðlam olacaðým bir yere gidiyorum” diye ahiretin yani asýl mükâfat alma yerinin habercisi gibidir, hep onu ilan eder. Bir ayet-i kerimede Cenab-ý Allah “Þüphesiz ilahî adalet gereði, herkes gücünün yettiðinden ve sadece kendisine verilenden sorulacaktýr.” buyuruyor. Ne kadar az güç, o kadar az sorumluluk demektir. Âmâ olan birini gördüðümüzde bu dünyayý göremediði için üzülürüz belki, fakat asýl yapmamýz gereken þey, bu sayede gözüyle hiç günaha girmediðini düþünüp onun masumiyetine sevinmek ve bir nimet olarak verilen gözlerimizle iþlediðimiz günahlar varsa onlarý hatýrlayýp kendi günahlarýmýz için Allah'a tevbe etmektir. Anlayacaðýn, Talip'im, saðlýklý insanlarýn imtihaný diðerlerininkinden daha zor, çünkü bütün nimetlerden, saðlýktan vs. tek tek hesaba tabi tutulacaðýz. Rahman u Rahim Allah bize merhametiyle muamele etsin...”
“Ama anne engelli olmak her þeye raðmen çok zor!..”
“Tabii ki zordur oðlum; neticedeki mükâfatý almak için sakat olmak istenmez. Allah dilerse o ödülü aðýr bir imtihana uðratmadan da verebilir. Allah'tan her zaman saðlýk ve afiyet istenmelidir. Fakat, insan baþýna bir musibet geldiðinde ona sabretmeli, dünyanýn geçiciliðini düþünmeli ve ahiretin ebedi mutluluðunu kazanmaya çalýþmalýdýr. Bir de, her zaman Cenab-ý Hakk'ýn sabýr karþýlýðýnda va'dettiði nimetleri düþünmelidir.”
“Nasýl nimetler?”
Peygamberimiz ve Engelliler
“Peygamber Efendimiz'in haber verdiðine göre, Allah Teâlâ þöyle buyurmuþ: “Ben kulumun -iki gözünü kast ederek- iki sevgilisini almakla imtihan ettiðimde o buna sabrederse, iki göze bedel olarak ona Cennet'i veririm.” Ýþte, buna benzer müjdeler çoktur. Cenâb-ý Allah, bazen insanýn ayaðýný alýr; onun karþýlýðýnda âhirette pek çok þey verir. Ayaðýný almakla o kimseye aczini, zaafýný, fakrýný hissettirir. Kalbini Kendisine çevirtip, o insanýn duygularýna inkiþaf verirse, çok az bir þey almakla, pek çok þeyler vermiþ olur. Demek ki zâhiren olmasa bile, hakikatte bu ona, Allah'ýn lûtfunun ifadesidir. Týpký, bir insanýn þehit olup Cenneti kazanmasý gibi... Evet, Allah, birkaç sene dünyanýn geçici güzelliklerini seyredecek fâni bir gözü alýyor ama ona bedel, Cennette, Cennet manzaralarýný ebedî gözlerle, ebedî bir sûrette seyredecek kýrk göz kuvvetinde gözler vereceðini vadediyor.”
“Anne, bazen sakatlara falan acýyarak dönüp dönüp bakýyorlar ya bu günah mý?”
“Günah diyemeyiz ama sürekli acýnarak bakýlmak kiþiyi rahatsýz ve rencide eder. Fakat, onlara acýyarak bakmak yerine onlarýn da bizim gibi insanlar olup ihtiyaçlarýnýn bulunduðunu düþünmemiz ve hadis-i þerifte Peygamber Efendimiz'in de buyurduðu gibi sadaka sevabý kazanma adýna onlarýn sýkýntýlarýný gidermeyi büyük bir fýrsat olarak deðerlendirmemiz gerekir.”
“Onlara yardým etmek sadaka vermek gibi midir?”
“Evet oðlum. Bir keresinde Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), doðan her gün için sadaka verilmesi gerektiðini söylemiþtir. Sahabe Efendilerimiz, kendilerinin bu kadar mal varlýklarýnýn bulunmadýðýný ifade edince, Ýnsanlýðýn Ýftihar Tablosu, sadakanýn birçok çeþidinin bulunduðunu belirtip bunlara örnekler vermiþtir: “Âmâya rehberlik etmen, saðýr ve dilsize anlayacaklarý bir þekilde anlatman, muhtaç bir kimseyi hâcetini tedarik etmesi için gerekli yere götürmen, derman arayan dertlinin imdadýna koþman, koluna girip güçsüze yardým etmen, konuþmakta güçlük çekenin meramýný ifade edivermen, bütün bunlar sadaka çeþitlerindendir...” buyurmuþtur.”
Sevgili arkadaþlar,
Annem ve ben engelliler hakkýnda konuþurken babam giriverdi odaya. Sohbet mevzumuzu öðrenince öyle þeyler söyledi ki adeta aðzým açýk dinledim. Meðer bu konuda ne de az þey biliyormuþum ve engellilerin problemlerini ne kadar az düþünmüþüm.
Babam “Kuran'ýn Engelliye Yaklaþýmý” isimli bir doktora çalýþmasý okumuþ. E. Gül'e ait olan ve sonra kitap olarak da basýlan o çalýþmada “Kur'an'ý Kerim'e göre, toplumun engellilere ihtiyacý var.” deniliyormuþ. Yazar diyormuþ ki:
“Ýslam dini engelli tüm insanlara dinî ve sosyal yaþamlarýnda her tür kolaylýðý sunmuþ ve onlarý evlerine kapanmaya mahkum etmeyerek güçleri nispetinde aktif sosyal hayata dahil etmiþtir. Peygamber Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelen bir kiþi ‘Ben görme engelliyim acaba namaz için mescide gelmesem olur mu?' diyor. Peygamber Efendimiz ona ‘Ezaný duyuyor musun?' diye soruyor. ‘Duyuyorum.' cevabýný alýnca, ‘O zaman senin için bir mazeret görmüyorum.' diyor. Buradan da anlaþýldýðý gibi Ýslam, engellileri sosyal hayatýn içine davet ediyor.”
Babam bu hadiseyi anlatýr anlatmaz aklýmdaki soruyu sordum:
“Babacýðým, Peygamber Efendimiz'in yanýnda engelli sahabiler var mýydý?”
“Tabii ki vardý Talip; vardý ve Sevgili Peygamberimiz onlara çok þefkatli davranýr, ezilmelerine, kendilerini eksik hissetmelerine mani olur ve onlarý toplum içinde de aziz tutardý. Mesela, bir ayaðý sakat olan Muâz b. Cebel'i Yemen'e vali olarak göndermiþti. Seferlere/savaþlara giderken, Medine'de yerine vekalet etmek üzere âmâ olan Ýbn Ümmü Mektum'u tam 13 defa görevlendirmiþti; Medine'de namazlarý Ýbn Ümmü Mektum'un kýldýrmasýný emretmiþti. Rasûl-ü Ekrem'in uzun yýllar müezzinliðini de yapan Ýbn Ümmü Mektûm, Kâdisiyye Savaþý'nda da sancaktarlýk yapmýþ ve orada þehit olmuþtu. Yine, âmâ olan Itbân b. Mâlik, kendi halkýna imamlýk yapmak üzere tayin edilmiþti.”
Acýmak Çare mi?
“Babacýðým, sence engelliler konusunda yapýlan en büyük yanlýþlýk nedir?
“Oðlum bence hem engellilerin hem ailelerinin hem de çevrenin yaptýðý birer büyük yanlýþ var. Bazý engelliler, kendilerinin cezalandýrýldýðýný düþünüp Allah'a, dine ve tabii hayata küsüyor ve iþte o zaman gerçekten engelli haline geliyorlar. Aileler de “Neden bizim baþýmýza geldi?” deyip kadere taþ atýyor, isyankar oluyorlar. Hatta bazen anne-baba birbirlerini suçluyor, karþýlýklý “Senin yüzünden!..” diyebiliyorlar. Aslýnda, herkese düþen “Ýmtihan oluyoruz!.” deyip bu düþünceye göre hareket etmektir ama bazýlarý bunu baþaramýyorlar.
“Peki çevredekilerin yanlýþý?”
“Talibim, bazý insanlar da sadece “vah vah, yazýk” demekle yetinip zahiren acýma ifadeleri sergiliyorlar ama yardým etme yolunu hiç seçmiyorlar. Oysa, herkes engellilere ya da onlarýn ailelerine bir þekilde yardým edebilir. En büyük yardým onlarý acýnacak, eksik kimseler olarak görmemektir. Sonra da, hal hatýr sormaktan moral vermeye, bazen onlarla sohbet etmekten alýp bir yerlere götürmeye ve bir þekilde onlarla ilgilenmeye kadar pek çok yolla onlarýn elinden tutmaktýr. Az önce bahsini ettiðim kitapta okumuþtum zannediyorum; katýldýðý bir panelde otistik çocuðu olan bir ilahiyat hocasýnýn verdiði misal insanlarýn genel duyarsýzlýðýna canlý bir örnek gibi: ‘21 yýl boyunca otistik çocuðumuzu anbean, adým adým takip ettik, onu bir an yalnýz býrakamadýk; ama bu süre zarfýnda hiçbir akraba ya da ahbabýmýz “Bugün de çocuðunuza biz bakalým, siz de eþinizle baþ baþa bir yere gidin, bugünlük dinlenin.” demedi.' diyor.”
“Babacýðým son bir sorum olacak. Az önce “gerçekten engelli” dedin. Bu ne demek?
“Kur'ân-ý Kerim'de engelliler üç þekilde ele alýnýr. Önce engelliliðin eksiklik kabul edilmemesi gereken insanî bir durum olduðu nazara verilir. Sonra, engellilere cihad, hicret, ibâdet gibi dini tekliflerde kolaylýklar getirildiði anlatýlýr. Engellilerle alakalý ayetler daha çok üçüncü gruba dahildir. Bu grupta, gerçek engellilerin imandan mahrum kimseler olduðu vurgulanýr; Allah'ýn kainat kitabýndaki ayetlerini göremeyen kimselerin asýl “körler”, Peygamberin mesajýna kulak vermeyenlerin gerçek “saðýrlar” ve iman nurundan nasipsizlerin tam “kalbsizler” olduklarý anlatýlýr.”
Evet arkadaþlar,
Anlýyoruz ki, dünya hayatýnda elsiz-ayaksýz, dilsiz-gözsüz olanlarýn engelliliði geçici; onlar sabreder ve ahirete yatýrým yaparlarsa, buradaki muvakkat mahrumiyetlerinin karþýlýðýný ötede ebedî saadet olarak alacaklar. Fakat, bütün vücut organlarý saðlam olsa da, Allah'ýn ayetlerini görmeyenler, Efendimiz'in çaðrýsýný duymayanlar ve günahlar yüzünden kalblerini karartanlar hatta öldürenler, dünyadaki geçici ve zahiri bir rahatýn akabinde sonsuz bir azaba uðrayacaklar; haþir meydanýna saðýr, dilsiz, kör ve sakat birer mahkum olarak çýkarýlacaklar.
Bu arada, sizin hiç “geçici engelli” arkadaþýnýz var mý?
Onu en son ne zaman arayýp sordunuz; ne zaman ona dertlerini unutturup Cennet bahçelerini hatýrlatarak yüzünü güldürdünüz?
Sahi, her gün böyle bir sadaka veriyor musunuz?

seyret sus ve dinle

Bir gün bir dað güneþle birlikte güne uyandý. Rüzgarýn esintisiyle
aðaçlarýnýn dallarýný sallaya sallaya esneyerek gerindi. Güneþ pýrýl pýrýl
ufukta tam karþýsýndan doðuyor, onunla arasýnda masmavi bir deniz çarþaf
gibi günü karþýlýyordu.

Dedi ki, "Ben ne güzel bir yerdeyim, önüm masmavi bir deniz ve her gün güneþ
bana gülümseyerek gün baþlýyor."

Gökyüzünde küme küme bulutlar pamuk yýðýnlarýný andýrýyordu.

Martýlar çoktan uyanmýþ gökyüzünde dans ediyorlardý. O sýrada dað bir de
baktý ki, eteklerinde bir minicik fare denize doðru yürüyor.
Bir gün bir dað güneþle birlikte güne uyandý. Rüzgarýn esintisiyle
aðaçlarýnýn dallarýný sallaya sallaya esneyerek gerindi. Güneþ pýrýl pýrýl
ufukta tam karþýsýndan doðuyor, onunla arasýnda masmavi bir deniz çarþaf
gibi günü karþýlýyordu.

Dedi ki, "Ben ne güzel bir yerdeyim, önüm masmavi bir deniz ve her gün güneþ
bana gülümseyerek gün baþlýyor."

Gökyüzünde küme küme bulutlar pamuk yýðýnlarýný andýrýyordu.

Martýlar çoktan uyanmýþ gökyüzünde dans ediyorlardý. O sýrada dað bir de
baktý ki, eteklerinde bir minicik fare denize doðru yürüyor.

"Ýiiiiiiiihhhhhh , bu da ne? Bu küçük fare benim manzaramý þimdi neden
bozuyor?"

Onun oradan bir an önce gitmesini istedi ve þöyle bir titredi.

Tepeden aþaðýya doðru bir kaç taþ hýzla yuvarlanmaya baþladý. Fare sesi
duyunca hemen bir yüksek kayanýn üstüne sýçradý ve oraya yerleþti. Düþen
taþlarda ona hiç bir zarar vermedi. Farecik de baþladý denizin güzelliðini
seyre...

Ara ara atlayan zýplayan balýklar denizin duruluðunda küçük halkalar
oluþturuyordu.

Deniz daðýn sýkýntýsýný anladý ve daða seslendi:

"Neden böyle bir günde bir küçük fare için mutsuzluk oyununa baþlýyorsun ki?
Bak ben dümdüzken balýklar da benim duruluðumu bozuyorlar. Ben onlara
kýzýyor muyum? Biliyorum ki onlar bensiz ben onlarsýz olamayýz. Sen de
seninle birlikte yaþamak zorunda olanlara kollarýný açmalýsýn. Güneþ hiç
bulutlara bozuluyor mu? Benim ýþýnlarýmý engelliyorlar diye kýzýyor mu?

Kabul et gerçeði, herþey bir þeylerle bütün aslýnda. Fark ve güzellik de
burada. Bu sayede hergün ayrý bir þey öðretiyor bize; her gün ayrý bir ders
veriyor. Sen iyisi mi sadece SEYRET, SUS ve DÝNLE."

Dað denize sordu:

"SEYRET, SUS ve DÝNLE? O da ne demek?"

Deniz, "Bak... Seyrettiðinde güzellikleri göreceksin... Sustuðunda kendinden
baþkalarýnýn söylediklerini duyabileceksin...

Dinlediðindeyse onlardan öðrendiklerini uygulama fýrsatý bulabileceksin..."

Yavuz Sultan Selim, birçok Osmanlý padiþahý gibi sefere çýkacaðý yerleri gizli tutarmýþ. Bir sefer hazýrlýðýnda, vezirlerinden biri ýsrarla seferin yapýlacaðý ülkeyi sorunca, Yavuz ona:
- Sen sýr saklamayý bilir misin? diye sormuþ.
Vezir:
- Evet hünkarým, bilirim dediðinde, Yavuz cevabý yapýþtýrmýþ:
- Bende bilirim.

Hz.Abbas (ra)çok zengin ve çok cömertti.cömertliði dillere destan olmuþtu. Bir gün sordular.
.Ya Abbas..cömertlikte seni geçen oldu mu ?
Abbas (ra) evet dedi.bir köle ..
Nasýl olur ya Abbas..bir köle nasýl senden daha cömert olur ?
Abbas (ra)gülümseyerek baktý ve anlatayým dedi..

bir gün medine’de hurma bahçeleri arasýnda dolaþýyordum.Bir köle yol kenarýndaki hurma bahçesinde çalýþýyordu.bir süre onun çalýþmasýný izledim..öðle vaktiydi.köle çalýþmasýný býrakýp ekmek çýkýnýný açtý.yemek yiyecekti..bu bir somun ekmekten ibaretti.tam ekmeði ýsýracakken açlýktan periþan hale gelmiþ bir köpek belirdi..çaresiz bir þekilde kölenin elindeki ekmeðe bakýp kuyruk sallýyorve acýklý sesler çýkararak ekmeði istiyordu..belli ki çok açtý..köle bir ekmeðe baktý ,bir köpeðe..ve tuttu ekmeðin yarýsýný köpeðe attý..köpek havada kaptýðý ekmeði adeta çiðnemeden yuttu..ve gene dikildi kölenin karþýsýna..köle hiç tereddüt etmeden kalan ekmeði de köpeðe verdi.sönra halinden memnun yüzünde tatlý bir tebessümle çalýþmaya koyuldu.bu hal bana çok tesir etmiþti.o zamana kadar benim farkýmda olmayan kölenin yanýna gittim ve selam verdim.selamýmý aldý ve gülümseyerek buyurun dedi.bir þey mi vardý?
Biraz evvel yaþananlarý hatýrlattým kendisine..gülümseyerek biraz mahçup ne yapayým baktým hayvan benden aç bende ekmeðimi ona verdim dedi

Peki dedim,senin yiyecek baþka bir þeyin var mý?
Yok dedi.
Bu bahçenin sahibi kim dedim,bir isim söyledi..tanýyordum,gittim bahçe sahibini buldum.selam verip yanýna oturdum.hoþbeþten sonra konuyu bahçesine getirdim..
Bahçeyi satar mýsýn dedim satarým dedi,
Köleyi de isterim dedim ona da peki dedi.

Kölenin ve bahçenin fiyatýnda anlaþtýk.parayý verip bahçenin yolunu tuttum.kölenin yanýna gittim.durumu anlattým ve seni azad ediyorum ve bu bahçeyi de sana hediye ediyorum dedim..köle çok sevindi ve bana hayýr dualar etti.ve cömertliðimi övdü..ona hayýr dedim,sen benden daha cömertsin..çünkü ben sana malýmýn çok küçük bir kýsmýný verdim.sen ise sana ait olan malýnýn hepsini o köpeðe verdin.sen benden daha cömertsin.ve Allah sana bu cömertliðine mükafat olarak hem özgürlüðünü hem bu bahçeyi verdi..beni aracý olarak kullandý dedim..iþte dostlar o köle benden daha cömertti.diye sözlerini bitirdi Hz abbas (ra)..

Bu kýssa’dan alýnacak hisse çok elbette..
Biri þu ki..yapýlan iyilikler mutlaka bize katlanarak geri döner..tabi kötülükler de..

Bir de cömertlik Bizzat, Rahmanürrahim olan Rabbimiz tarafýndan ödüllendirilir.hem de bire bin..evet,yanlýþ duymadýnýz(veya okumadýnýz)kesinlikle bire bin..Bana mallarýnýzý ödünç verin diyor Rabbimiz..Tevazu gösterip zaten kendisinin olan mallarý,yine kendisinin olan kullarýndan ‘’ödünç’’istiyor..karþýlýðýnda cennet var diyor.hem bu dünyada verdiklerinin karþýlýðýný bire bin alacaksýn ,hem ebedi alemde cennet gibi bir ücret veriliyor.

Ey,verecek bir þeyleri olanlar..verilmez mi ?
Yok demeyin..

Bir köle’nin verecek bir þeyleri varsa sizin mutlaka vardýr..

Bir Sahabe Prototipi
 

Hazreti Ebu Bekir es-Sýddîk; esas ismi Abdullah b. Osman. Kendisinin Bekir adýnda bir çocuðu olmamakla birlikte Ebu Bekir künyesini almasýnýn sebeblerinden birisi þu olabilir; Arapça'da “bekera” fiili, sabah güneþ doðmadan günün erken saatlerinde yola çýktý mânâsýna gelirken, ayný harflerden (b-k-r) oluþan “bekira” fiili de acele etti, hýzlý davrandý mânalarýna gelir. Ýþte Hazreti Ebu Bekir'in de ilk müslümanlardan olmasý hasebiyle bu künyeyi aldýðý söylenebilir. Ayrýca Hazreti Ebu Bekir, Sýddîk'tý yani Efendimiz'in peygamberliðini tasdik konusunda ilk adýmý O atmýþtý. Lakabý, cehennemden azâd edilmiþ mânâsýnda Atîk'ti ve bütün iþlerinde Allah'tan bir tevfîk vardý.
Hazreti Ebu Bekir'in çocuklarýndan Esma ve Abdullah bir hanýmýndan, Abdurrahman ve Hazreti Aiþe ise esas adý Zeynep olan ve Ümm-ü Rûman olarak bilinen diðer hanýmýndandýr. Hazreti Ebu Bekir, Allah Resûlü'nün en yakýn arkadaþýydý. Efendimiz de bir vesîleyle “Þayet birisini kendime halil seçseydim, bu Ebu Bekir olurdu” diye buyurmuþtu. Evet O, Efendiler Efendisi için “en yakýn dost, en fedâkâr arkadaþ, en güzel takdir edici yoldaþ, en civanmert kardeþdi” . Hazreti Ebu Bekir bu beraberliðin akrabalýk baðýyla daha da kuvvetlenmesini istemiþ olacak ki kýzý Hazreti Aiþe'yi Efendimiz'e eþ olarak seçmiþti. Diðer kýzý Esma'yý da, Efendimiz'in halasý Safiyye validemiz'in oðlu Zübeyr b. Avvam'a vermiþti. Amr b. As birgün Efendimiz'e þöyle bir soru sormuþtu: “Yâ Resûlallah! En çok kimi seviyorsun?” Efendimiz, “Aiþe'yi” diye cevaplamýþtý. “Peki, Erkeklerden kimi seviyorsun” diye sorunca; Efendimiz, “Babasýný” demiþti.
Ömründe hiçbir puta secde etmeyen Hazreti Ebu Bekir'in çocukken Hazreti Ýbrahim gibi putlarý kýrdýðý rivâyet edilir. Hazreti Ömer, kendisinden yaklaþýk 10 yaþ büyük olan Hazreti Ebu Bekir için þöyle demiþti: “O, bizim seyyidimiz, en hayýrlýmýz ve Allah Resûlü'nün en çok sevdiði þahýstý” . Efendiler Efendisi de Hazreti Ebu Bekir ile Hazreti Ömer'in elinden tutmuþ, “Gökte benim iki vezirim vardýr: Cebrail ve Mikail; yerdeki iki vezirim ise, Ebu Bekir ve Ömer'dir ve biz böyle haþrolunacaðýz” diye buyurmuþtu. Birgün Allah Resûlü, Hazreti Ebu Bekir'e: “Þu insanlar cennete þu kapýdan, bunlar þu kapýdan, oruç tutanlar reyyân kapýsýndan girer” diye cennetin 8 kapýsýný saymýþtý. Hazreti Ebu Bekir: “Hepsinden girecek olan yok mu?” diye sorunca; Efendimiz, “Evet var ve sen onlardansýn” diye ferman etmiþti.
Hazreti Ebu Bekir ibadet hayatý, sehâveti ve edebiyle de kimin arkadaþý olduðunu çok iyi gösteriyordu. Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi'nin þu tesbiti þâyan-ý hayrettir: “Ýddia normalde iyi birþey deðildir, o bir riyâdýr, kendini satmadýr ama ben burada iddia ediyorum; Hazreti Ebu Bekir'in, Efendimiz'in huzurunda konuþtuðu kelime sayýsý yüzü geçmez. Aksini iddia eden varsa göstersin” . Sahabe efendilerimizin Allah Resûlü'nü dinlerken, baþlarýnda kuþ varmýþ ve onu kaçýrmak istemiyorlarmýþ gibi durmalarý da yukarýdaki tesbiti doðruluyor olsa gerek.
Ulemâdan bazýlarý, varýný-yoðunu Allah yolunda sarfedip, ailesine, çoluðuna-çocuðuna birþey býrakmamayý uygun görmemekle birlikte “Hazreti Ebu Bekir'in durumu bundan müstesnâdýr ve herþeyini vermesi O'na hastýr” demiþler. Tebük seferi için hazýrlýklar baþlamýþtý. Mü'minler inançlarý uðrunda nefislerinden ve mallarýndan fedâkârlýkta bulunuyordu. Hazreti Osman 500 deveyi yüküyle beraber infak etmiþti, Hazreti Ömer malýnýn yarýsýný vermiþ, Hazreti Ebu Bekir de elinde ne var ne yoksa bütün malýný getirip ortaya koymuþtu. Efendimiz'in “Ailene ne býraktýn?” sorusuna karþýlýk; “Allah ve Resûlü'nü” diye cevap vermiþti Hazreti Ebu Bekir. Evet, elinde hiçbir þey kalmamýþtý, evine doðru gidiyordu, yolda birisine rastladý. Bu þahýs, Hazreti Ebu Bekir'den yardým talebinde bulundu. Verecek hiçbirþeyi yoktu Hazreti Ebu Bekir'in. Biraz düþündü, “Gel, bir eve gidelim bakalým, belki birþeyler buluruz” dedi. Tabîi ki evlerinde de birþey kalmamýþtý, içeri girdi ve adama; “Sen biraz kapýda bekleyiver” dedi. Saða sola baktý, verebileceði tek birþey vardý; o da kendi üzerindeki elbise. Yerden bir hasýr aldý, ihtimal çocuklarýnýn üzerinde oturduðu bu hasýr da evin son eþyasýydý, hasýrý beline doladý, bir de dikenli tel buldu ve hasýrý onunla tutturdu ve kapýnýn arasýndan elbisesini, o muhtaç adama verdi. Hazreti Ebu Bekir'in evinde bunlar olurken, Hazreti Cebrail önderliðinde melekler, Allah Resûlü'nün huzuruna gelmiþlerdi ve hepsinin üzerinde dikenli telle tutturulmuþ bir hasýr vardý. Ne olduðunu bilemiyordu Efendiler Efendisi ve hep beraber Hazreti Ebu Bekir'in evine gittiler. Kapýyý Hazreti Ebu Bekir açmýþtý. Evet, meleklerin üzerindeki hasýr, Hazreti Ebu Bekir'in üzerinde de vardý ve durum anlaþýlmýþtý. Allah Resûlü, Hazreti Ebu Bekir'e hitâben: “Yâ Ebâ Bekir! Allahu Teâlâ þöyle buyuruyor; “Ben Ebu Bekir'imden râzýyým, Ebu Bekir'im de benden râzý mý?” demiþti.
Hazreti Ebu Bekir için “maðara arkadaþý” anlamýna gelen “yâr-ý gâr” tâbiri de kullanýlýr. Efendimiz, Hazreti Ebu Bekir ile birlikte hicret esnâsýnda Sevr maðarasýnda üç gün üç gece kalmýþ ve dördüncü gün yola çýkmýþlardý. Mekke müþriklerinin Efendimiz'i bulup, O'na zarar vermelerinden korkmuþ, “maðaradaki iki kiþinin ikincisi” olarak “Sen hiç tasalanma, zira Allah bizimle beraberdir” âyetine muhatap olmuþtu. Halk arasýnda oldukça yaygýn olan, Hazreti Ebu Bekir'in yýlan gelmesin diye ayaðýný maðaradaki deliðe sokmasý olayý hadislerde yoktur. “Sakat bir asýldan, saðlam bir fasýl” düsturunca bu hâdisenin aslý yoktur, fakat faslýndan istifade edilir diyebiliriz. O fasýl da Hazreti Sýddîk'e yakýþýr bir sadakattir. Hazreti Ebu Bekir, zorlu hicret yolculuðunda kýzý Hazreti Aiþe validemizi yanýna almamýþtý. Hazreti Aiþe hicret esnasýnda 8 yaþýnda idi. Bu nedenle O'nun hadislerde yer alan hicretle ilgili ifadeleri, kendi gördüklerinin yanýnda hem Efendimiz'den hem de babasý Hazreti Ebu Bekir'den duyduklarýna dayanmaktadýr.
Efendiler Efendisi, refîk-ý a'lâya yürümeden önce, rahatsýzlýðýnýn son günlerinde Hazreti Ebu Bekir'e namaz kýldýrmasýný ferman buyurmuþ, Hazreti Ebu Bekir de bu vetîrede cemaate 17 vakit namaz kýldýrmýþtý. Allah Resûlü, Hazreti Ebu Bekir'i imâmete geçirmekle kendisinden sonra kimin müslümanlarýn imamý olacaðýna iþarette bulunmuþtu. Efendimiz'in sýhhati ashabýnýn arasýndan ayrýlacaðý gün o kadar düzelmiþti ki O'nun tamamiyle iyileþtiði kanaatine varýlmýþtý. Hatta Hazreti Ebu Bekir Efendimiz'in yanýndan ayrýlýp, evine dönmüþtü. Hüzünlü haberi aldýðýnda hemen gelmiþ, gözyaþlarý içinde Efendimiz'in yüzündeki örtüyü kaldýrmýþ, alnýndan öpmüþ ve “Ölümün de hayatýn gibi güzel” demiþti. Müslümanlar þok içindeydi, ne yapacaklarýný bilemiyorlardý öyle ki Hazreti Ömer elinde kýlýç “Kim Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem) öldü derse, kellesini alýrým” diyordu. Ýþte o zaman Hazreti Ebu Bekir halký sakinleþtirmek için minbere çýkýp bir hutbe îrad etti: “Kim Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem)'e tapýyor idiyse, bilsin ki Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem) ölmüþtür. Kim de Allah'a tapýyorsa, Allah diridir, asla ölmez” deyip peþinden “Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem), sadece resuldür, elçidir. Nitekim ondan önce de nice resuller gelip geçmiþtir. Þayet o ölür veya öldürülürse, Siz hemen gerisin geriye dinden mi döneceksiniz?” âyetini okudu. Ashab efendilerimiz daha önce indirilmiþ olan bu âyeti sanki ilk defa duyuyor gibiydiler.
Hazreti Ebu Bekir, “çihâr-ý yâr-ý güzîn” (dört halife)'in ilkiydi. Hilâfet süresi, 2 sene 3 ay 10 küsür gün sürmüþtü fakat bu süre zarfýnda çok büyük iþler baþarmýþtý. Hazreti Ali'nin dediði gibi “Ebu Bekir olmasaydý müslümanlýk olmazdý”. Ýslam tarihinde fetihler Hazreti Ömer döneminde had safhaya çýkmýþtý ama bunun için uygun zemin Hazreti Ebu Bekir döneminde hazýrlanmýþtý. Efendimiz hayatta iken 3, daha sonra da 8 olmak üzere toplam 11 tane peygamberlik iddia eden yalancý ortaya çýkmýþtý. Bunlar yetmiyormuþ gibi bir taraftan irtidat hareketleri baþ göstermiþ, diðer taraftandan da “Biz namaz kýlarýz ama zekât vermeyiz” diyen insanlar türemiþti. Hazreti Ebu Bekir iþte bütün bu gâilelerin hakkýndan gelmiþti.
Hazreti Ebu Bekir, Allah Resûlü ile ayný yaþta yani 63 yaþýnda vefât etmiþti. Kýzý Hazreti Aiþe'nin dediðine göre soðuk bir günde yýkanarak üþütmüþ ve hastalanmýþtý. Ýbn Ömer Hazretleri ise Efendimiz'in ayrýlýðýna dayanamadýðýný ve hüznünden dolayý vefât ettiðini söyler. Günümüz Ýslâm mütefekkirlerinden bazýlarýna göre vefât nedeni suikasttýr. Baþta diðer 3 halife olmak üzere Hazreti Hasan ve Hazreti Hüseyin farklý yollarla þehit edilmiþlerdir. Hazreti Ebu Bekir'in de zehirlenmiþ olmasý ihtimal dahilindedir.
Hazreti Ebu Bekir peygamberlerden sonra gelen ilk þahýstýr fakat husûsî faziletiyle çoðu enbiyâdan daha fazla iþ yapmýþtýr. O'nun hayatýna bakýp ashab efendilerimiz hakkýnda genel bir kanaate sahip olmak mümkündür. Evet, Hazreti Ebu Bekir “o ýsmarlama toplum”u çok güzel bir þekilde temsil etmiþti. Günümüzün Söz Sultaný'nýn ifadesiyle “O, sahabe-i kirâmýn prototipiydi”.

Hakikat Damlalarý-49
 

Vefa Ne Zaman Ölür?

Hayatýmýn bir döneminde ülkemizi ziyaret eden bir Japon beyefendisine bir arkadaþýmýn selâmýyla, refakat ettim. Japon beyefendiyi otogarda karþýlayýp eve getirdim. Bu beyefendi, yýllar önce tanýþtýðý ‘Hasan’ ismindeki arkadaþýnýn kabrini ziyaret için ülkemize gelmiþti.Aradýðý Türkiyeli arkadaþý hakkýnda sohbet ederken, karþýmdaki vefa timsali Japon uyruklu þahsiyetin, kýrýk-dökük Türkçesiyle; dudaklarýndan “O, bana Kur’ân öðretti, dünyaya bakýþýmý deðiþtirdi. Onunla tanýþtýktan sonra hayatýn gâyesini anladým. Yüzüm gülmezdi, sevmeyi öðrendim. Canlý, cansýz her þeyle dost oldum.” ifadeleri döküldü. Gözleri pýrýl pýrýl ýþýldayan Nohora Bey’in, sohbetin tam ortasýnda bu ifadeleri ne maksatla söylediðini tam anlayamadým. Ancak onun hayat hikâyesini dinledikçe, saðlam karakter yapýsýna hayranlýðým artýyordu. “Ne þanslý bir insan, ne mübarek bir þahsiyet, ne müstesna bir kâmet!” þeklinde iç konuþmalar yapmaktan kendimi alamýyordum.

Nohora Bey, elli yaþlarýnda gösteriyordu. Hasan’ý tam otuz yýl önce Þam’da tanýmýþtý. Üç ay kadar beraber çalýþmýþlar. Ýslâm’la tanýþmýþ ve Kur’ân’ýn talebesi olmuþtu. Hasan bir gün memleketine dönmek mecburiyetinde kaldýðýný söyleyip, adresini yazdýðý bir kâðýt parçasýný aceleyle Nohora Bey’in eline tutuþturmuþtu. Ayrýlýrken de; “Dostluðumuz ebedî, merak etme, zîrâ biz iman kardeþiyiz artýk.” demiþti.

Onu kýymetli bir deri muhafaza içinden itina ile çýkarýp bana gösterdi. Kâðýdýn defalarca açýlýp katlandýðý belli oluyordu. Ýlk üç sene, hiçbir cevap almamýþ olmasýna raðmen, bu adrese her ay mektup gönderdiðini söyledi. Sonraki yýllarda bayramlarý dostluðunun pekiþmesine vesile kýlýp aksatmadan bayram tebrikleri gönderdiðini ve tam otuz sene, hiçbir cevap alamadýðý hâlde býkýp usanmadan yazdýðýný ifade ediyordu.

Nohora Bey, Hasan’dan hiç cevap alamayýnca bir gün, “Son bir defa daha yazayým. Bu defa da cevap alamazsam, bir daha yazmanýn mânâsý yok.” der. Son mektubu yazarken, Hasan’ýn saðlýðýndan þüphe duyduðunu da dile getirir. Ne var ki bu son mektuba cevaben, Türkiye’den bir mektup gelir. Dünyalar onun olmuþtur. Bir solukta Türk Büyükelçiliði’ne gider, mektubu tercüme ettirir. Mektup, Hasan’ýn akrabasýndan gelmiþtir. Mektupta özetle, Hasan’ýn otuz yýl kadar önce trafik kazasýnda vefat ettiði belirtilmektedir.

Nohora Bey, karþýmda sessiz sessiz aðlýyordu. “Olsun!” diyordu. “Onun öðrettiði, tanýttýðý Rabb’ime þükürler olsun ki, dostum vefasýz deðilmiþ. Dostluðumuz da ebediymiþ gerçekten. Yoksa muhakkak arardý beni. Ve þâyet yaþamýþ olduðunu öðrenseydim bu kadar sevinmeyecektim. Asýl o zaman ölmüþ olacaktý benim için.”

Kur’an, nasýl þefaatçi olur?
 

http://ailem.zaman.com.tr/images/2006/06/24/kuran2.jpgEbû Hüreyre Hazretleri’nin, Kur’an okuyanlarýn kazanacaðý mânevî derecelerle ilgili olarak Peygamber Efendimiz’den rivayet ettiði þu hadîsi þerîf, mü’min gönüllerin heyecanla tutuþmasýna vesile olacak güzelliktedir: “Kýyamet gününde Kur’an-ý Kerîm gelecek ve Allah Teâlâ’ya: ‘Yâ Rabbî! Kur’an okuyan kimseyi þeref süsüyle süsle!’ diyecek; bunun üzerine Kur’an okuyan kimse þerefle süslenecek.

Yine Kur’an-ý Kerîm: ‘Allah’ým! Ona þeref elbisesi giydir!’ diyecek; hemen o zâta elbiselerin en deðerlisi giydirilecek. Sonra Kur’an: ‘Rabb’im! Ona þeref tacý giydir!’ diye niyâz edecek; o kimseye þeref tacý giydirilecek. Sonunda Kur’an-ý Kerîm: ‘Yâ Rabbî! O kulundan razý ve hoþnut ol! Senin hoþnutluðundan üstün bir þey yoktur.’ diyerek Kur’an okuyan kimseyi mânevî mertebelerin en yükseðine ulaþtýracak (Tirmizî, Fezâilü’l-Kur’an 18; Dârimî, Fezâilü’l-Kur’an 1). Yüce Kitab’ýmýzýn, kendisini okuyanlara kazandýrdýðý güzelliklerin haddi hesabý yoktur. Mahþerde, güneþin tepeye dikildiði, herkesin kan ter içinde çýrpýndýðý o dehþetli saatlerde, Kur’an’ýn, kendisini okuyan ve buyruklarýna göre yaþayan kimselere saðlayacaðý büyük imkândan söz eden Efendimiz (sas) þöyle buyuruyor: “Kýyamet gününde, Kur’an-ý Kerîm ile Onun buyruklarýný tutup yasaklarýndan kaçan mü’minler ortaya getirilecekler. Kur’an’ýn önünde en uzun iki sûresi, Bakara ile Âl-i Ýmrân bulunacak. O sýrada bu iki sûre, iki bulut gibi görünecek veya aralarýnda bir nur bulunan iki siyah gölgeliði andýracaklar, yahut bu iki sûre, kýyamet gününde sahiplerini savunmak üzere saf baðlayýp kanat germiþ iki kuþ sürüsü gibi gelecekler.” (Müslim, Müsâfirîn 253; Tirmizî, Fezâilü’l-Kur’an 5). Herkesin bir kurtarýcý beklediði mahþerin o dayanýlmaz vakitlerinde Kur’an-ý Kerîm’in bir þefaatçi olarak ortaya çýkmasý ve kendisini okuyup ona göre yaþayanlarýn elinden tutmasý, Allah’ým, ne güzel bir imkândýr.

Kur’an öðrenmeyi geciktirmeyin!
Soru: “Önce, hayatýmý düzelteyim, sonra Kur’an-ý Kerim’i öðrenirim diyorum. Bu doðru bir düþünce mi?”

Kur’an öðrenmeme yönündeki bu tarz mazeretleri nefis ve þeytan fýsýldýyor. Halbuki yaþantýmýz ayrý, Kur’an-ý Kerim öðrenmek ayrý bir þeydir. Belki çevremiz bunu yadýrgayacaktýr; ama önemli olan çevremiz deðil bizim Allah’la (cc) olan irtibatýmýzdýr. Yarýna çýkacak garantimiz var mý?

GÖZ ÇUKURU

Halinden yoksul olduðu anlaþýlan bir adam, deniz kenarýnda oltayla balýk tutuyordu Tesadüfen oradan geçmekte olan ülkenin padiþahý bu
gariban adamla ilgilendi ve ona, "Oltana ben burada iken ilk takýlan þey ne olursa sana onun aðýrlýðýnca altýn vereceðim" dedi Biraz sonra oltaya takýla takýla ortasý delik bir kemik takýldý Hükümdar balýkçýya, "Ne yapalým, þansýn bu kadar, oltana aðýr bir þey takýlmadý" diyerek alýp sarayýna götürdü Saraya varýnca adamlarýna, balýkçýya elindeki kemiðin aðýrlýðýnca altýn vermelerini emretti Kemiði terazinin kefesine koydular, öbür kefesine de altýn koymaya baþladýlar Beþ, on, yirmi, elli diyerek altýnlarý koydular ama kemik yerinden oynamýyordu Görünüþte dört beþ altýný zor tartar göründüðü halde, tahminlerin on misli üzerinde altýn koydular kemik bana mýsýn demedi Altýný doldurmaya devam ettiler, terazinin kefesi doldu taþtý ama kemik tarafý yerinden kýmýldamýyordu Bunda bir sýr olduðunu anladýlar Bir bilgeyi çaðýrýp bu sýrrýn ne olduðunu sordular Bilge kemiði eline alýp þöyle bir baktýktan sonra þu açýklamada bulundu:"Bu kemik açgözlü bir insanýn göz çukurudur Siz bunu tartmak için bütün hazineyi koysanýz yine yerinden oynamaz Çünkü doymaz Ama bir avuç toprak bunu doyurur"
Nitekim bir avuç toprak alýp terazinin kefesine koydu ve kemik yukarý kal
(Gözünü toprak doyurdu )

Ýnceliðin Böylesi..

Bir adamcaðýz kötü yoldan para kazanýp kendisine bir
inek alýr.Neden sonra, yaptýklarýndan piþman olur ve
hiç olmazsa iyi birþey yapmýþ olmak için bunu
Hacý Bektaþ Veli'nin dergahýna kurban olarak baðýþlamak ister.
O zamanlar dergahlar ayný zamanda aþevi iþlevi
görüyordu. Durumu Hacý Bektaþ Veli'ye anlatýr ve Hacý
Bektaþ Veli helal deðildir diye bu kurbaný geri çevirir.
Bunun üzerine adam mevlevi dergahýna gider ve
ayný durumu Mevlana'ya anlatýr Mevlana ise bu hediyeyi kabul eder.
Adam ayný þeyi Hacý Bektaþ Veli'ye de anlattýðýný
ama onun bunu kabul etmemiþ olduðunu söyler ve Mevlana'ya bunun sebebini sorar.
Mevlana þöyle der: Biz bir karga isek Hacý Bektaþ Veli bir þahin gibidir.
Öyle her leþe konmaz. O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ama o kabul etmeyebilir.
Adam üþenmez kalkar Hacý Bektaþ dergahý'na gider ve
Hacý Bektaþ Veli'ye, Mevlana'nin kurbaný kabul ettiðini
söyleyip bunun sebebini bir de Hacý Bektaþ Veli'ye sorar.
Hacý Bektaþ da þöyle der: Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise
Mevlana'nin gönlü okyanus gibidir.
Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez.
Bu sebepten dolayý o senin hediyeni kabul etmistir.

Böylesi tevazu ve incelikle birbirlerini yermek yerine yüceltebilmek hepimize nasip olsun ...

TEVBE

Fakih anlatýyor:
-Rahmetlik babam (senedi saydýktan sonra) Hz. Ali b. Ebî Talib (r.a.) þöyle dediðini anlattý:
-Resûlüllah (s.a.v), müslümanlar arasýnda kardeþlik baðý kurdu. Bu çeþitten olmak üzere , Said b. Abdullah ile Sa'lebe Ensarî arasýnda bir kardeþlik baðý kurdu.
Bu sýrada , Resûlüllah(s.a.v.) , Tebük gazasýna çýkmýþtý.
Said b. Abdullah gaza niyeti ile yola çýktý. Yerine kardeþi Sa'lebe'yi çoluk çocuðunun iþi için vekîl býraktý. Sa'lebe odun taþýyor; su getiriyor. Bütün bunlarý yaparken , sevabýný Allahu Tealadan diliyordu. Bir gün dönüþünde eve girdi. Ýçeri girince ona iblis geldi:
- Þu perdenin arkasýna bak, deyince , Sa'lebe, perdeyi kaldýrdý ve kardeþinin güzel hanýmýný gördü. Dayanamadý; yanýna girdi onu okþadý.
Kadýn þöyle dedi:
- Ey Sa'lebe! Allah yolundaki kardeþinin bizim için sana býraktýðý hakký koruyamadýn.
Bunun üzerine Sa'lebe :
- Eyvah, mahvoldum! Diye baðýrýp yola düþtü. Bir daða çýktý.
Yüksek sesle þöyle yalvarýyordu:
- Ýlahi Sen Sen'sin: ben de benim. Sen maðfiretle karþýlayansýn. Ben ise, günahlarla, hatalarla huzuruna geldim...
Resûlüllah (s.a.v.) gazadan döndükleri zaman, herkes kardeþini karþýlamaya geldi. Ama, Said'in kardeþliði gelmedi.
Said evine gitti; hanýmýna sordu:
- Allah yolunda kardeþ olduðumuz Sa'lebe nerede?
Kadýn þöyle anlattý:
-O kendini hatalar denizine attý; daða doðru çýkýp gitti. Said kardeþini aramak üzere yola çýktý; gidip buldu.
Sa'lebe yüzüstü düþmüþtü. Baþýný iki eli arasýna almýþtý. Yüksek sesle þöyle diyordu:
- Zillet makamým ne kadar düþük! Rabbine âsi olan kimsenin makamý nasýlsa öyle...
Said ona þöyle dedi:
- Kalk ey kardeþim, bu gördüðüm hâl nedir?
Sa'lebe þöyle dedi:
- Seninle gelemem. Ancak, þu þekilde gelebilirim: Elimi boynuma baðlamalýsýn. Zelil bir kul, efendisinin kapýsýna nasýl götürülürse öyle götürmelisin.
Said onun dediðini yaptý. Sa'lebe'nin Hamsane adýnda bir kýzý vardý. Gelip babasýný aldý; Hz. Ömer (r.a)'in kapýsýna götürdü. Evden içeri girdiler. Sa'lebe , Hz. Ömer(r.a.)'e þöyle dedi:
- Allah yolunda gazaya çýkan kardeþimin hanýmýna dokundum. Benim için tevbe yolu varmý?
Hz. Ömer (r.a.) þöyle dedi:
- Git yanýmdan, saçlarýndan tutup seni ezmek istiyorum. Buradan çýk, git; benim yanýmda sana yer yok.
Buradan çýkýnca , Hz. Ebû Bekir (r.a.)'in yanýna gitti; þöyle dedi:
- Allah yolunda gazaya çýkan kardeþimin hanýmýna dokundum. Benim için tevbe yolu varmý?
Hz. Ebû Bekir (r.a.) þöyle dedi:
-Git buradan ; benide kendi ateþini yakma; Bana göre , senin için hiçbir tevbe yoktur.
Oradan çýktý; Hz. Ali (r.a.)'nin kapýsýna gitti.
Þöyle dedi:
- Allah yolunda gazaya çýkan kardeþimin hanýmýna dokundum. Benim için tevbe yolu varmý?
Hz. Ali (r.a.) þöyle dedi:
- Çýk git buradan. Bence, senin için bir tevbe yoktur.
Buradan çýkýnca, þöyle dedi:
- Ey kardeþim! Ey kýzým! bu üç kiþi beni ümitsiz býraktý. Ümidim o ki, Resûlüllah (s.a.v.) beni ümitsiz býrakmaz.
Bunun üzerine kýzý, onu Resûlüllah (s.a.v.)'ýn yanýna götürdü.
Resûlüllah (s.a.v.) onu görür görmez þöyle dedi:
- " Cehennemin zicirlerini ve bukaðýlarýný, bana hatýrlattýn."
Resûlüllah (s.a.v.)'a þöyle dedi:
- Yâ Nebiyyallah! Allah yolunda gazi kardeþimin karýsýna dokundum. Benim için tevbe yolu varmý?
Resûlüllah (s.a.v.) þöyle buyurdu:
- "Çýk buradan ; bana göre hiçbir þekilde senin tevben yoktur."
Oradan böyle çýktýktan sonra kýzý ona þöyle dedi:
- Ey baba, Muhammed (s.a.v.) ve ashabý senden razý oluncaya kadar; sen benim babam deðilsin; ben de senin kýzýn deðilim.
Bunun üzerine Sa'lebe yüksek sesle:
- Yâ Rabbi! Ömer'in kapýsýna gittim; beni dövmek istedi. Hz. Ebû Bekir'e gittim; beni azarladý, tahkir etti. Hz. Ali'nin yanýna gittim; beni kovdu. Peygambere gittim; beni ümitsiz býraktý.
Ey Mevlam! Benim için sen ne yapmayý istiyorsun. Bu duâma "evet" diyecekmisin? yoksa cevabýn "hayýr" þeklinde mi olacaktýr?
Bunun üzerine semadan bir melek geldi; Resûlüllah (s.a.v.)'a þöyle dedi:
-Allahu Teala soruyor: Halký sen mi yarattýn, yoksa ben mi?
Resûlüllah (s.a.v.), Allahu Teala'yý murad edip, þu cevabý verdi:
-"Sen, ey efendim!"
Bunun üzerine melek þöyle dedi:
-Allahu Tealâ þöyle buyuruyor:
-Kuluma müjdele; onu baðýþladým.
Bunun üzerine Resûlüllah (s.a.v.) ashabýna sordu:
- "Sa'lebe'yi kim bana getirecek?"
Hz. Ebû Bekir (r.a.) ve Ömer (r.a.) kalktýlar:
- Biz getiririz, Yâ Resûlallah! Dediler.
Hz. Ali (r.a.) ve Selman (r.a.) da kalktýlar:
- Ya Resûlallah! Biz getiririz, dediler.
Resûlullah (s.a.v.) Hz. Ali (r.a.) ve Selman (r.a.)'a izin verdi.
Sa'lebe'nin yolunu tutup gittiler. Yolda Medine çobanlarýndan birine rastladýlar.
Hz. Ali (r.a.) ona sordu:
- Resûlullah'ýn ashabýndan birini gördünmü?
Çoban þöyle dedi:
- Galiba siz cehennemden kaçan birini arýyorsunuz?
- Evet,i onu arýyoruz. Bizi onun yanýna götür, deyince çoban þöyle dedi:
- Gece basýnca, þu dereye gelir gider, þu aðacýn altýna oturur. Sonra Yüksek sesle þöyle der:
- Rabbine âsi olanýn makamý ne kadar düþüktür!
Orada beklediler. Gece olunca Sa'lebe geldi; o aðacýn altýna gidip oturdu. Sonra aðlayarak secdeye kapandý.
Selman onun aðlamasýný duyunca, ona doðru yürüdü ve þöyle dedi:
- Yâ Sa'lebe kalk. Âlemlerin Rabbi seni baðýþladý.
Bu sesi duyunca sordu:
-Habîbim Muhammed nasýldýr?
Allah'ý ve seni seviyor, dediler. Bilâl namaza kalktýðý zaman, Sa'lebe'yi mescide getirdiler. Safýn son kýsmýnda durdular.
Resûlüllah (s.a.v.) namazda :
- "Çoklukla övünmek sizi oyaladý" (Tekâsür sûresi, âyet:1) âyetini okuduðu zaman, bir baðýrýrþ baðýrdý.
- "O kadar ki; kabirleri ziyaret ettiniz" (Tekâsür sûresi, âyet:2) âyetini okuyunca bir daha baðýrdý;dünyadan ayrýldý.
Resûlüllah (s.a.v.) namazý bitirince Sa'lebe'nin yanýna geldi.
-" Ey Selman, onun üzerine su serp."
Selman:
- Yâ Resûllallah, o dünyadan ayrýldý.
Sonra kýzý geldi; Resûlüllah'a þöyle dedi:
- Yâ Resûlallah, babam nerede? Ona hasret kaldým.
Resûlüllah (s.a.v.) ona:
- " Mescide gir " dedi. Mescide girince, babasýný ölmüþ buldu. Elini baþýna götürdü.
- Ah periþan halim, ah babacýðým, senden sonra bana kim bakacak?
Demeye baþladý.
Onun bu haini gören Resûlullah (s.a.v.) þöyle buyurdu:
-" Ey Hamsane! Ýstermisin: Ben, senin baban olayým; Fatýmada kardeþin?"
Buna karþýlýk þöyle dedi:
- Olur Yâ Resûlallah!
Resûlullah (s.a.v.) Sa'lebe'nin cenazesine gitti. Kabrin kenarýna geldiði zaman, parmak uçlarýna basarak yürüdüðü görüldü.
Döndükleri zaman, Hz. Ömer (r.a.) þöyle sordu:
- Yâ Resûlallah! Kabrin baþýnda parmak uçlarýna basarak yürüyordun; nedendir?
Resûlullah (s.a.v.) þöyle buyurdu:
- "Yâ Ömer! Meleklerin çokluðundan, ayaðýmýn tabanýný basacak yer bulamadým ."
FAKÝH der ki:
- Yukarýdaki hikâye çeþitli lafýzlarla anlatýlmýþtýr.
Söylendiðine göre þu âyet-i kerime o sahabe hakkýnda nâzil olmuþtur.
- " O kimselerki: Bir kötülük iþledikleri, ya da nefislerine zulmettikleri zaman, Allah'ý anarlar; günahlarýnýn baðýþlanmasýný isterler. Günahlarý Allah'tan baþka kim baðýþlayabilir?
Bir de onlar, günaâh üzerinde bile bile ýsrar etmezler. Bunlara rablerinden maðfiret vardýr; altýndan ýrmaklar akan cennetler vardýr. Orada ebedî kalýrlar. Böyle yapanlarýn mükâfatý, ne kadar güzeldir. " (Âl-i Ýmrân sûresi, âyet: 135-136)

Ýbrahim bin Edhem hazretlerinin hayatýný okuduðumda çok etkilenmiþtim. Özellikle oðluna kavuþtuðu bölümde. Öncelikle kýsaca hayatýný yazayým ve sonrada oðluna kavuþtuðu anýn ne kadar hüzünlü olduðunu…

ÝBRÂHÝM BÝN EDHEM;
Tâbiînin meþhûr âlimlerinden ve evliyânýn büyüklerinden. 714 (H.96) te Belh þehrinde doðup, 779 (H.162)da Þam'da vefât etti. Ýsmi, Ýbrâhim bin Edhem bin Mansûr, künyesi Ebû Ýshâk'týr. Nesebi hazret-i Ömer'e dayanýr. Fudayl bin Ýyâd, Ýmrân bin Mûsâ bin Zeyd Râi ve Þeyh Mansûr Selâmi'nin sohbetinde bulunup, VeyselKarânî hazretlerinin rûhâniyetinden istifâde etmiþtir.

Babasý Edhem, Belh þehri pâdiþâhýydý. KendisiÞehzâde olup, tahtta oturur, avlanmayý severdi.Her türlü imkâna sâhip, her istediðini yer, her istediðini giyer, her emri hemen yapýlýrdý.Bir yola çýktýðý zaman, kýrk altýn kalkanlý asker önünden, kýrk altýn gürzlü asker arkasýndan yürürdü. O bütün bunlarý terk etmiþ ve Allahü teâlâya gönül vermiþtir.Mübârek sözleri ve kerâmetleri dilden dile dolaþmýþ, muhabbeti hep gönüllerde yaþamýþtýr. Dünyâ sultânlarý unutulmuþ, fakat O unutulmamýþtýr.
Tâcýný, tahtýný býrakýp evliyâdan olmasý þöyle olmuþtur:
Bir gece tahtý üzerinde uyuya kalmýþtý.Gece bir gürültü ile uyandý. Tavan sallanýyordu. seslendi: "Kim o?" Damdaki, "Tanýdýk biriyim, devemi kaybettim onu arýyorum" dedi. Ýbrâhim Edhem, "Hey þaþkýn, ne diye damda arýyorsun? Damda deve mi olur?" deyince, damdaki zât, "Ey gâfil, sen Allahü teâlâyý altýn taht ve süslü elbiseler içinde arýyorsun. Damda deve aramak bundan daha mý acâyib?" dedi. Bu sözlerden sonra kalbi Allahü teâlânýn aþký ile yandý ve þimdiye kadar yaptýðý bütün günahlara, hatâ ve kusurlara tövbe etti.
Baþka bir rivâyette: Bir gün sarayda umûmi bir ziyâfet verildi. Devlet adamlarý yerlerini almýþ, hizmetçiler beklerken, gayet heybetli bir zat çýkageldi. Ne askerlerden ne hizmetçilerden hiçbir kimse ona, sen kimsin, burada ne iþin var? deme cesaretini bulamadý. Bu heybetli zâta Ýbrâhim Edhem sordu: "Ne istiyorsun?" O zât, "Bu handa konaklamak istiyorum." dedi. Ýbrâhim Edhem; "Burasý han deðil, benim sarayýmdýr." diye cevap verdi. O zât, "O halde bu saray bundan evvel kimindi?" diye sorunca, Ýbrâhim Edhem; "Pederimindi!" dedi. Gelen zât; "Ondan evvel kimindi?" diye tekrar sordu. Ýbrâhim Ethem; "Filân zâtýn!" dedi. O zât; "Ondan evvel kimindi?" diye sorduðunda, Ýbrâhim Edhem; "Filân oðlu filânýn!" cevâbýna, o zâtýn; "Bunlara ne oldu?" suâline de Ýbrâhim Edhem; "Öldüler!" cevâbýný verdi. Gelen heybetli kimse; "Bu nasýl senin sarayýn ki, biri gelmeden biri gitmede?" diyerek geldiði gibi geri çýktý. Ýbâhim Edhem o zâtýn peþine düþtü ve sordu; "Sen kimsin?" O zât da, "Ben Hýzýrým." dedi.
Bundan sonra Ýbrâhim Edhem hazretlerinin derdi çoðaldý.Kalbindeki Allah aþký fazlalaþtý.

ÝKÝ SEVGÝ BÝR ARADA OLUR MU?

Nakledildiðine göre, memleketinden (Belh'ten) ayrýldýðýnda geride süt emen bir oðlu kalmýþtý. Çocuk büyüdü. Zengin oldu. Vâlidesine, babasýný sordu. O da, "Baban kayboldu. Mekke'de bulunduðuna dâir bâzý haberler var." dedi. Oðlu; "Anneciðim, ben gidip, babamý bulmaya çalýþacaðým ve hizmetinde bulunacaðým." dedi. Her tarafa haber gönderip, bu sene hacca gitmek isteyenlerin kendisine gelmelerini, masraflarýný kendisinin karþýlayacaðýný bildirdi. Bunun üzerine kendisine dört bin kiþi geldi. Hepsinin masraflarýný karþýlayýp, hem haccetme, hem de babasýna kavuþmak arzusuyla yola çýktý. Kâbe-i muazzamaya varýnca, orada hýrka giymiþ, yamalý elbiseli kimseler gördü ve onlara babasýný sordu. Onlar; "O bizim hocamýzdýr, Mekke dýþýndan, sýrtýnda odun getirip, satar, parasý ile de ekmek alýp bize verir." dediler. Genç sahraya çýktý. Bir ihtiyarýn aðýr odun yüklenmiþ olarak geldiðini gördü. Kendisini tâkib etti. O, pazara gidip odunlarý sattý. Parasý ile ekmek alýp dostlarýna ikrâm etti. Onlar ekmek yerken, o da namaz kýlýyordu. Dostlarýyla birlikte tavaf yaparlarken, güzel yüzlü bir genç karþýsýna gelip durdu. Ýbrâhim bin Edhem ona bakýyordu. Tavafý bitirdikten sonra; "O gence bu kadar dikkatle bakmanýzýn hikmetini anlayamadýk." dediler. Buyurdu ki: "Ben, Belh'ten ayrýlýrken süt emme çaðýnda bir çocuðum kalmýþtý. Bu genç odur." O genç, "Babam benden kaçar." endiþesiyle, kendisini belli etmiyor, fakat her gün gelip babasýný seyrediyordu. Ýbrâhim bin Edhem bir gün, dostlarýndan birini alýp, Belh'ten gelen hacý kâfilesinin yanýna gitti. Atlastan bir çadýr ortasýnda bir kürsü olduðunu ve oðlunun o kürsüde oturup Kur'ân-ý kerîm okuduðunu gördü. Genç; "Her halde, mallarýnýz ve çocuklarýnýz (sizin için) bir belâ ve imtihândýr." (Tegâbün sûresi:15) meâlindeki âyet-i kerîmeyi okuyordu. Bunu duyunca geri dönüp gitti.Yanýndaki dostu, gencin yanýna gitti. Kur'ân-ý kerîm okumasý bittikten sonra gence; "Nerelisin?" dedi. O da "Belhliyim." deyince, "Kimin oðlusun?" dedi. O da; "Ýbrâhim bin Edhem'in oðluyum. Onu ilk defâ dün gördüm. Ama o muydu, deðil miydi, iyice bilemiyorum. Benden uzaklaþýr korkusuyla kendisine de soramadým." dedi. Gelen zât; "Gelin sizi onun yanýna götüreyim." dedi. Bundan sonra berâberce Ýbrâhim bin Edhem'in yanýna geldiler. Genç, babasýný görünce kendinden geçecek þekilde aðladý. Kendine geldiðinde babasýna selâm verdi. Babasý selâmýný alýp, baðrýna bastý ve; "Hangi dindensin?" diye sordu. Genç;"Ýslâm dînindenim." dedi. Ýbrâhim bin Edhem; "Elhamdülillah!Kur'ân-ý kerîmi de biliyorsun. Peki ilim de tahsil ettin mi?" buyurdu. Oðlu; "Evet!" deyince, o yine hamdetti. Oðlunu yanýna alýp ellerini semâya çevirdi. "Yâ Rabbî! Ýmdâdýma yetiþ!" diye yalvarmaya baþladý. Bunu gören yakýnlarý; "Yâ Ýbrâhim, ne oldu, niçin yalvarýyorsun?" diye sordular. Onlara; "Oðlumu baðrýma basýnca þefkati ve sevgisi kalbimde kaynadý. Bunun üzerine bir nidâ geldi: "Yâ Ýbrâhim! Beni sevdiðini iddiâ ediyorsun. Fakat benimle berâber baþkalarýný da seviyorsun. Dostluðumuza ortak katýyorsun. Bir kalpte iki sevgi olur mu? Bu dostluða sýðar mý?" Bunu iþitince duâ edip; "Ýzzet, ikrâm sâhibi olan Allah'ým! Ýmdâdýma yetiþ! Eðer oðlumun muhabbeti, beni, senin sevginden alýkoyacaksa, ya benim, yâhut da onun canýný al, diye duâ ettim. Duâm hemen kabûl oldu. Oðlum kucaðýmda can verdi." dedi.

Ýbret almak, onlar gibi Allaha sevgi ile baðlanmak ümidiyle...

Erken Ýhtiyarlayanlar!
 

Þüphesiz bununla fizikî ihtiyarla mayý kastetmiyorum. Bu tâbirle, bir zamanlar canlý, heyecanlý ve deli-dolu küheylanlar gibi(!) koþturan, ama bir dönem sonra bir þekilde soðuyup “ buz ” kesilen birtakým hissiz, duygusuz, sönük ve ne hâle geldiðinin farkýnda olmayan bahtsýzlarý dile getirmek istiyorum. Biliyorum bu satýrlarda çok küçük bir azýnlýktan bahsedeceðim. Ancak bu, tedbir ve teyakkuz alýnmazsa herkes için mukadder ve acý bir son olabilme ihtimalini de içermekte. Her ne kadar, sanki birileri îmâ ediliyor gibi gözükse de muhatap nefsimizdir; ve þefkatimiz îcâbý muhayyel bir kýsým þahsiyetleri sarsýp bu merhamet atmosferine tekrar celbetme ameliyesidir. Vefâ ve uhuvvet toplumuna da zaten bu yakýþýr. Rabbimiz þâhit, herkesin zangýr zangýr titremesini gerektirecek bir mesele bu. Nefse güven yok. Sadece Rahmeti Sonsuz'un lütfu ve Kâinâtýn Efendisi'nin þefâati sayesinde belki düþmeyiz, ümidindeyiz. “ Herkes yahþî men yaman ” türküleriyle büyütülmüþ bir nesil olarak, bütün sonsuzluk yolcularýnýn ellerinden öpmek bizler için þeref. Yoksa en büyük dert omuzlarýmýzdayken kimin âkýbetiyle uðraþalým ki! Belki de bu satýrlar, belli zaman dilimlerinde müþâhede edilen onlarca örneðin bileþkesinden yansýyan bir ruh hâletinin eseridir.
Onlar, þimdilerde rûhen ihtiyar ! Hizmet, kazanma kuþaðý, tohum atma mevsimi, ýzdýrap, omuzlardaki ihsan-ý ilâhi yükler… onlar için hiçbir anlam ifade etmiyor artýk. Eski samimiyet ve heyecandan eser yok. Bir zamanlardaki disiplin ve enerjileri, birtakým seçkin vasýflarý eriyip gitmiþ. Dünya nimetleri, makam, mevki, para veya eþ, onlarý deðiþtirmiþ; kýsacasý dünya aðýr basmýþ. Belki bir zamanlar bu, bütün insanlýðý alâkadar eden önemli hareket vesilesiyle ufuklarý geniþlemiþ, gözleri açýlmýþ. Ama þimdi gel gör ki, gözler, hiçbir zaman kapanmamasý gereken kapýya kapanmýþ, ölçünün kaçýrýlmamasý gereken “dünya”ya karþý da açýldýkça açýlmýþ! “ Söyle Allah aþkýna, bu yaptýklarýn bir yerlere gelebilmek için miydi! Þu hâlin onu göstermiyor mu! ” diyesi geliyor insanýn, ama ne çâre!
Yaþ seksene dayandýðý halde hiç ihtiyarlamayan, gayretiyle gençlere taþ çýkartan babayiðitler de yok deðil. Ama o birileri… yolda giderken “ bir yerlere ”, “ bir þeylere ” takýlýp tökezlemiþler. Ayrýlamýyorlar bir türlü. Kendilerine yük (halbuki bir zamanlar o yükler onlar için bir þeref ti) verecek birilerinden kaçýyorlar köþe bucak. Yaklaþmýyorlar bu tür aktivitelere. Sanki onlardan zarar göreceklermiþ gibi bir halleri var. Aklýn sýra *****lanmýþ gibi tavýrlar. “ Biz bu iþleri çok iyi biliriz! ” bencil mülâhazalarý! Bunlardan bazýlarý, sonradan bulduklarý þatafatlý dünyaya öylesine yapýþmýþlar ki, sanki bu iþin bir tarafýndan tutsalar dünya nimetlerini ellerinden kaçýracaklarmýþ gibi bir sevimsiz tavýrdalar. Kimisini ararsýn “ öyle meþgulüm ki… ” nefsî bahaneleriyle baþlar söze. Kimisi, “ ben de fakirlere yardým yapýyorum! ” zihniyetinde. Ama ne yazýk ki kendilerini kandýrýyor, “ kaçak ”larý oynuyorlar. Bilmiyorlar ki “ kaçkýn ” damgasý yiyiyorlar!
Kimbilir bir zamanlar en aðýr yüklerin (o yüklere can kurban) altýnda inim inimdiler. Ama bir taraftan hizmetin zevkiyle þevk ü târâb içinde mânen sefâ sürüyorlardý. Her akþam “ o çay senin , bu çay benim ” küheylanlar gibi koþmak onlar için zevkti. Birtakým yüce idealleri, gökkuþaðý gibi rengarenk hayalleri vardý. Zaman ilerledi, onlar, irade ve gayretiyle o hayalleri besleyemedi, oluþturduklarý kabuðun içini dolduramadýlar. Bir zamanlar, ellerinden tutup getirdikleri bir çay namzetleri ne, bu uçsuz bucaksýz masmavi dünyanýn tanýtýmýyla gözleri ýþýl ýþýldý. Ýlk küreði onlar sallýyor, ilk harcý duvara belki onlar vuruyorlardý. Birileri onlarýn “alo!” demeleriyle ayakta kalýyor, heyecan içinde bu hayýrlý iþe sýmsýký sarýlýyorlardý. Her þey böyle gidemezdi. Burasý imtihan dünyasýydý. Öncekilerin baþýna gelenler, onlarýn da baþýna gelmeden Cennet'e girmek ne mümkündü! Ýllâ ki imtihan içre imtihana tâbi tutulacaklardý. Hayatýn kanunu böyleydi. Çünkü Cennet ucuz deðildi. “ Bir þeyler yaptým, onu elde ettim, þimdi de köþeme çekileyim! ” denemezdi. Böyle bir mülâhaza þeytancaydý ve insanýn ayaðýný kaydýrabilirdi. Hayatýn sonuna kadar bu kulvarda ölesiye koþulmalý ve ötelere bu hâlet-i rûhiyeyle yelken açýlmalýydý. Maalesef böyle gitmedi. Bað-u bahçeyi hazan vurdu. Aþk u þevk ve büyük idealler bir bir kurudu…
Þeytan boþ durmayacaktý. Ya birisine “ gýcýk! ” kaptýracak, ya bir aksilik, ya da bir eksikliði müþâhede edecek, ya birisi onun hâlâ eritemediði “ gururuna, onuruna! ” dokunacak.. ne bileyim iþte bir þeyler olacak, ip bir yerden kopacaktý. Ýradesinin hakkýný verip böyle bir kötü tâlihe “evet” dememeliydi. Ama olan oldu. Sadece “ bir þeyler ” oldu ve bu zavallý o “ bir þey ” çengeline takýlýp kaldý. Ýmtihandý o. Ayrýlamadý oradan. Yenileyemedi kendisini; fikrini, zikrini, ahd ü peymanýný tazeleyemedi. Ýþte o melun yerde ve o meþum zamanda takýlýp yollarda kaldý. Halbuki deðer miydi? Deðer miydi bunca emekten, onca terden sonra! Deðer miydi bunca mesafeler aþýlmýþken! Allah yolunda hi zmeti kaybeden neyi kazanýr ki? Onu kazanan neyi kaybeder ki? Halbuki kazandýkça kazanacak ve hem dünya hem de ötesini imar edeceklerdi. Ve birileri… evet kendisine görev düþen birileri durumdan vazife çýkaramadý. Onu, elinden tutup kaldýramadý. Onlar için de bu ayrý bir imtihandý. Bunun farkýndaydýlar, ya da deðillerdi. Bilinmez. Ama iþin özü, takýlýp yollarda kaldý bir zamanlarýn yiðit namzetleri!
Henüz yollar yakýn. Her þey bitmiþ deðil. Son an ufukta belirmeden bu iþi, bu bereketli yolculuk içerisinde bitirmek en hayýrlýsý. Ölüm eninde sonunda gelecek, herkes alâ küll-i hâl ölecek. Kaçýþ yok. Büyüklerimizin deyiþiyle, bu iþi son ana kadar götürmeli ve sýrtýmýz bir þekilde “ bu uðurda terliyken ” ötelere göçmeliyiz. Ne kadar arzu ederdik, ya bir çay sohbetine giderken ötelere süzülüvermeyi; ya da bir namazýn secdesinde kývrým kývrým iki büklümken yere yýðýlývermeyi! Ne kadar arzu ederdik, birisine o Yüceler Yücesi'nden naðmeler dinletirken, ya da Efendiler Efendisi'ne doðru nazarlarý çevirirken, Hz. Azrâil'e selâm çakmayý! Böyle gidersek inþallah þefaate nâil olacaðýmýzý ümid ederdik. Ama bilmem ki böylelerinde bunu anlayabilme hissi kaldý mý! Yoksa tamamen baþkalaþtýlar mý? Bildiðim bir þey var: Hâlâ hizmet hisleri ölmeyenlere çok þey düþüyor. Baþkalaþmamak, kaynaktan ayrýlmamak. Hizmetin derdini her an sýrtta hissetmek ve bu çerçevede adýmlarý temkinle atmak. Yazmak, çizmek, kitaplar neþretmek çözüm deðil a dostum! Önemli olan hizmetin derdini-tasasýný-yükünü çekebilmek. Kitaplar içinde boðulanlar gördük. Ama on dakika konuþsanýz hizmet adýna zerre kadar tasasý olmadýðýna þâhit olur, her þeyi ticarete döktüðünü müþâhede ederdiniz. Ve kendinizi sorgulamaya baþlardýnýz, kim yanlýþ yapýyor diye!
Birileri yanlýþ yapýyor, kesin. Ýþte Sahabe Efendilerimiz, iþte Ebû Akîl, iþte Ebû Bekir, iþte Hâlid b. Velid ve daha niceleri… Ya onlar doðru yapýyor, ya o birileri. Onlarýn yanlýþ yapma þansý çok az. Öyleyse bizler onlara benzemeliyiz. Bu iþi gerçekten ihlâs ile sürdürenler, yani ihtiyarlamayanlar, lüks arabalar, son model dayalý döþeli katlarda yapmýyorlar bu iþi. Üç ayda bir araba deðiþtirerek hizmet edileceðini asla düþünmüyorlar. Akþama kadar telefon, ev, araba, elektronik eþya muhabbetiyle geçirmiyorlar zamanlarýný. Böyle öðrenildi, böyle gitti, böyle gidecek. Hani dünyalýk yüklerimiz bile olmadan, ötelere kuþ gibi uçuverelim denmemiþ miydi? Yoksa yanlýþ mý hatýrlýyoruz? Ötelerden müjde de almadýðýmýza göre deðiþen kim? Anlamak mümkün deðil, doðrusu! Hizmet çileyle, ýzdýrapla, yükü sýrtta hissetmekle olurdu. Öndekilerden böyle görülmüþtü. Þimdilerde dünyanýn dört bir yakasýnda at koþturan “ önden giden atlýlar ”da da bu görülmekte. Fazla teferruata ne hacet! Yorumsuz þekilde büyüklerin yaþantýsýna, tavsiyelerine bakmak herhalde en kestirmesi. Ýþte eserler ortada! Henüz o zamanlar bitmedi, gül devri gelmedi. Ve hâlâ derd ü ýzdýrab çekilecek o kadar mesele var ki!
Hizmetin mevsimleri vardýr. O mevsim müntesiplerince çok iyi bilinir ve bellenir. O dönem iþ yapma, tohum atma dönemidir. Her dönemin ýzdýrabýný yaþamayanlar acaba neyi beklerler? Ýki satýr yazý yazmakla, üç kitap basmakla, bir zamanlar yaptýðý üç beþ fedâkârlýða güvenip yan gelip yatmakla, her þeyin masaüstü ve otomatik hâle getirildiði bir dünyada acaba hangi ýzdýraptan, hangi iman-Kur'an hizmetinden bahsedilebilir! Allah aþkýna, “ profesyonelleþen bir dünyada yaþýyoruz ” demeyelim! Aksini söyleyen yok! Ama bir zihniyet ten, bir ýzdýraptan, bir paylaþmadan dem vuruyoruz. Birisinin sýrtýna yükler konunca ona dua etmeden bahsediyoruz. Bir vurdumduymazýn, bu kudsî yüke karþý “ boþver! ” tavýrlarýyla yüz buruþturmasýnýn sevimsizliðini yeriyoruz.
Hayýr, burasý çýkmaz sokak! Bu iþin baþýndaki ýzdýrap insanýna bir zaman sorulan bir sorunun müthiþ cevabýyla meseleyi noktalayalým. Birileri sormuþtu, nasýl kurtulacaðýz bu þartlarda diye. Þöyle cevap vermiþti meâlen, o hiç pörsümeyen ýzdýrap, yenilik ve hizmet insaný: “ Her zaman hizmetin debisinin yüksek olduðu yerde bulunun. Hizmetin gürül gürül, köpük köpük aktýðý yerden asla ayrýlmayýn. Hizmetin derdini tasasýný yükünü hep siz taþýyýn ve sýrtýnýzda olanca aðýrlýðýyla hissedin. Ve bu halinizle kendinizi garantide görmeyin ama kurtulacaðýnýza da ümitvâr olun. Ýnþallah kurtulursunuz. ” Mesele iþte böyle! Kýyýda köþede kaçamak durmak deðil; derdin yükünü veya yükün derdini çekmektir önemli olan. Hâlikýn atiyyelerini matiyyeleri taþýrmýþ . Hâlikýn matiyyesi olabilmek, iþte en mühim mesele. Bu fýrsat þu an elimizde. Kaçamak yapanýyla, bu iþe ölümüne sarýlanýyla herkesin elinde. Ama bilinmeli ki iþin þakasý yok. Deðerlendirene ne mutlu! Atiyye, ihsan-ý ilâhî tarafýndan omuzlara konmuþ yüklerdir. Koyana ruhlarýmýz fedâ! Ama mesele, o atiyyelere lâyýk matiyye olabilmede düðümlenmekte.
Rabbim bizleri hiç pörsütmesin, ihtiyarlatmasýn. Aþk u þevkten ayýrmasýn. Hâlikýn atiyyelerini taþýyan matiyyeler olmayý en büyük þeref bildirsin. Görevimiz her an kendimizi canlý tutmak, düþenlerin elinden de bir þekilde tutmaktýr. (Bu baðlamda , Fasýl- 3'teki Hasret Soluklarý isimli, konumuzla ilgili ve çok önemli parçanýn okunmasýný da öneririm!).

ALLAH var

Adamin biri her zaman yaptigi gibi saç ve sakal trasi olmak için berbere gitti. Onunla ilgilenen berberle güzel bir sohbete basladilar.. Degisik konular üzerinde konustular. Birden ALLAH ile ilgili konu açildi... Berber: " Bak adamim, ben senin söyledigin gibi Allah'in varligina inanmiyorum."
Adam: " Peki neden böyle düsünüyorsun?" Berber: " Bunu açiklamak çok kolay. Bunu görmek için disariya çikmalisin. Lütfen bana söyler misin, eger ALLAH var olsaydi, bu kadar çok hasta insan olur muydu, terkedilmis çocuklar olur muydu? ALLAH olsaydi,kimse aci çekmezdi. ALLAH olsaydi, bunlarin olmasina izin verecegini sanmiyorum..." Adam bir an durdu ve düsündü, ama gereksiz bir tartismaya girmek istemedigi için cevap vermedi. Berber isini bitirdikten sonra adam disariya çikti. Tam o anda caddede uzun saçli ve sakallý bir adam gördü Adam bu kadar daginik göründügüne göre belli ki tras olmayali uzun süre geçmisti. Adam berber dükkanina geri döndü. Adam: " Biliyor musun ne var, bence berber diye birsey yok Berber: " Bu nasil olabilir ki? Ben buradayim ve bir berberim"
Adam: " Hayir, yok. Çünkü olsaydi, caddede yürüyen uzun saçli ve sakalli adamlar olmazdi." Berber: " Himmm... Berber diye birsey var ama o insanlar bana gelmiyorsa, ben ne yapabilirim ki?" Adam: " Kesinlikle dogru! Püf noktasi bu! ALLAH var, ve insanlar ona gitmiyorsa, o ne yapabilir ki? Iste dünyada bu kadar çok aci ve keder olmasinin nedeni!"

Hakikat Damlalarý-50
 

Ebû Hureyre radýyallahu anh Peygamber aleyhisselâmýn þöyle buyurduðunu anlatýr.

Cehennem ateþine giren kimselerden iki kiþi þiddetli bir þekilde feryâd etti.

Bunun üzerine Allahü Teâlâ:

— Çýkarýn þunlarý! diye emir buyurdu.

Çýkarýlýnca kendilerine:
— Neden feryadýnýz çok þiddetlendi? diye sordu. Onlar

— Bize merhamet edesin, diye böyle yaptýk, diye cevap verdiler. Allahü Teâlâ:

— Benim size rahmetim, gidip kendinizi, önceden bulunduðunuz ateþin içerisine tekrar atmanýzdýr, buyurdu.

Dönerler ve bunlardan birisi, kendini tekrar ateþe atar. Allahü Teâlâ da, kulu emrine uyduðu için ateþi soðuk ve selâmet kýlar. Diðeri ise yerinde durur ve kendini tekrar ateþe atmaz.

Allahü Teâlâ kendisine:

— Niçin arkadaþýnýn attýðý gibi, sen de kendini ateþe atmadýn? diye sorar.

Adam,:
— Ey Rabbim, muhakkak ki ben, ateþten çýkarýldýktan sonra tekrar beni oraya atmayacaðýnýzý ümid ve niyaz ederim, diye cevap verir. Bunun üzerine Allahü Teâlâ:

— Niyaz ve ümidin kabul olunmuþtur, buyurur ve Rablerinin rahmeti ile her ikisi de Cennete girerler.

Rahmet ve hidayet rehberi Kur'an-ý Kerim, peygamberlerin hayatlarýndan kýssalar nakleder. Bunlar sayesinde geçmiþ peygamberler ve ümmetleri hakkýnda bilgi edinir, kendimizi o zamanlarýn içinde hissederiz. Aslýnda bu kýssalarýn üzerimizdeki etkilerini sözlerle ifade etmek pek mümkün deðildir. Okur, dinler ve nasibimizi alýrýz. Ýþte bu kýssalardan biri de Belkýs kýssasýdýr.

Tarih, yaklaþýk olarak M.Ö. 1000 ila 900 yýllarý arasýdýr. Hz. Davud a.s.'ýn oðlu Hz. Süleyman a.s., babasýnýn vefatýndan sonra hükümdarlýk vazifesini devralmýþ, ayný zamanda Allah Tealâ da onu peygamberlikle görevlendirmiþtir.

Süleyman a.s.'a yeryüzünde hiç kimseye verilmeyen bir saltanat verilmiþ ve yine sadece ona has mucizeler ikram edilmiþtir. O kuþlarla konuþmuþ, cinlerden, insanlardan ve hayvanlardan oluþan çok kalabalýk, çok ilginç bir orduya komuta etmiþtir.

‘Hüdhüd kuþu nerede?'

Hz. Süleyman a.s. ordusuyla Yemen'e, Sebe halkýný Allah'a imana davet etmek üzere sefere çýkmýþtý. Zira Sebe halký ve baþýndakiler ateþe ve puta tapýnmakta idiler.

Bu sefer esnasýnda Süleyman a.s. Hüdhüd adlý kuþu aramýþ, ancak görememiþti. Hüdhüd yerin altýndaki suyu görür ve mesafesini tesbit edip bildirirdi. Askerleri çok susayan Süleyman a.s. Hüdhüd'ü göremeyince celâllenmiþ ve “geçerli bir mazeretle gelmezse, onun canýný iyice yakacaðým” demiþti.

Bu sýrada Hüdhüd, Sebe krallýðýnda Belkýs'ýn sarayýndaydý. Belkýs, Sebe krallýðýnýn melikesiydi ve büyük bir ordu ile muhteþem bir hazineye hükmediyordu. Hüdhüd Sebe krallýðýnda bir süre dolaþýp Süleyman a.s.'ýn yanýna döndü. Gecikmesinin sebebini söyleyip özür diledi ve Sebe krallýðýnda gördüklerini anlattý:

- Sebelilere hükümdarlýk eden, kendisine her þey verilmiþ ve büyük bir tahtý olan Belkýs'la karþýlaþtým. Onun ve kavminin Allah'ý býrakýp güneþe secde ettiklerini gördüm. Þeytan, kendilerine yaptýklarýný süslü göstermiþ de onlarý doðru yoldan alýkoymuþ, dedi. Süleyman a.s.:

- Doðru mu yoksa yalan mý söylüyorsun bunu göreceðiz, dedi ve bir mektup yazarak Hüdhüd'e bunu Belkýs'ýn sarayýna götürmesini emretti.

Hüdhüd emre uyarak mektubu saraya götürdü ve Belkýs'ýn odasýna býrakýp geri döndü.

Meçhul mektup

Belkýs, odasýnda bulduðu mektubu açtý ve okudu. Sonra kavminin ileri gelenlerini topladý. Onlara þöyle seslendi:

- Beyler, ulular! Bana çok önemli bir mektup býrakýlmýþ. Mektup Süleyman'dandýr. Mektubuna Rahman ve Rahim olan Allah'ýn adýyla baþlýyor. Bana karþý gelmeyin, teslim olun diyor. Beyler, ulular, bu iþte bana bir fikir verin. Bilirsiniz, siz yanýmda olmadan, size danýþmadan hiçbir iþi kestirip atmam.

Bunun üzerine ileri gelenler:

- Biz güçlü, kuvvetli kimseleriz, yaman savaþçýlarýz ama ferman senindir. Düþün, kararýný ver, neyi emredersen onu yapalým, dediler. Belkýs:

- Ona bir hediye göndereyim. Eðer o bu hediyeyi kabul ederse dünya hükümdarlarýndan birisidir ve bu bizim ondan daha yüksek ve kuvvetli olduðumuz anlamýna gelir. Þayet kabul etmezse, o Allah tarafýndan gönderilmiþ bir peygamberdir, dedi ve elçilerin hediyeyle birlikte yola çýkmalarýný emretti.

Elçiler Süleyman a.s.'ýn karargâhýna ulaþýp hediyelerini takdim ettiler. Süleyman a.s. elçilere:

- Siz bana maddi yardým yapmak mý istiyorsunuz? Allah'ýn bana verdiði þey, size verdiðinden daha hayýrlýdýr. Hediyeniz ile siz sevinin, ben deðil! Hükümdarýnýza dönün ve ona söyleyin ki, asla karþý koyamayacaðý ordularla gelir, onlarý hor ve hakir bir durumda yurtlarýndan sürer çýkarýrým, dedi.

Hakiki krallýk neymiþ anlaþýlsýn

Elçiler geri dönüp Belkýs'ýn yanýna vardýlar. Süleyman a.s.'ýn dediklerini bir bir anlattýlar. Bunun üzerine Belkýs kavminin ileri gelenlerini toplayarak Süleyman a.s.'ýn karargâhýna doðru yola koyuldu. Nihayet varmalarýna az bir mesafe kala Süleyman a.s. çevresinde bulunanlara:

- Ey ileri gelenler, onlar gelmeden önce hanginiz Belkýs'ýn tahtýný bana getirebilir? diye sordu. Cinlerden biri:

- Sen yerinden kalkmadan önce getirebilirim, dedi.

Süleyman a.s., daha erken gelmesini istiyorum, deyince, kendisine Allah tarafýndan verilmiþ bir ilmin sahibi olan Asaf b. Berhýya:

- Sen daha gözünü açýp kapamadan onu sana getirebilirim. Gökyüzüne bak, birazdan onun tahtýný yanýnda göreceksin, dedi ve secdeye kapanýp Ýsm-i Azam duasýný okudu.

Süleyman a.s. hemen o anda Belkýs'ýn tahtýný kendi tahtýnýn yanýnda buldu.

- Bu Rabbim'in bir lütfudur. Þükür mü edeceðim yoksa nankörlük mü diye beni sýnamaktadýr, dedi. Ümmetinden birinin Rabbi'nin katýnda hemen duasý makbul olunacak bir dereceye ulaþtýðýný görmüþ, hamdetmiþti.

Süleyman a.s. maiyetindekilere dedi ki:

- Tahtý Belkýs'ýn tanýyamayacaðý bir hale getirin. Bakalým kendi tahtý olduðunu fark edebilecek mi?

Emredildiði üzere taht deðiþtirilip, üzerindeki mecusilik ve putperestlik sembolleri söküldü.

Belkýs ve Sebe krallýðýnýn ileri gelenleri Süleyman a.s.'ýn huzuruna vardýlar. Misafirler aðýrlandý, sohbet edildi. Süleyman a.s. “Senin tahtýn da böyle miydi?” diyerek Belkýs'ýn tahtýný gösterdi. Belkýs þaþýrarak:

- Týpký o! Fakat ben onu surlarýn içerinde býrakýp gelmiþtim. Onu koruyan binlerce asker vardý. Buraya nasýl gelebildi? dedi.

Süleyman a.s. cinlere, Belkýs gelmeden önce, onu aðýrlamak için bir saray inþa etmelerini de emretmiþti. Sarayýn avlusunun tabanýný billurdan yaptýrmýþ, altýndan sular akýtmýþ ve içine balýklar koydurtmuþtu.

Süleyman a.s. köþke kadar eþlik ederek Belkýs'ý içeri buyur etti. Belkýs avluyu görünce derin bir su sandý ve kaftanýnýn eteðini topladý. Süleyman a.s. zeminin billurdan yapýlmýþ þeffaf bir döþeme olduðunu izah etti.

Bütün bu yaþadýklarý Belkýs'ý derinden sarstý. Krallýðý, sarayý, ihtiþamlý hayatý gözünün önüne geldi ve anladý ki asýl ihtiþam Allah'a ve O'nun sadýk kullarýna ait. Tevbe edip Allah'a yöneldi. Þöyle niyaz etti:

- Rabbim! Ben gerçekten kendime yazýk etmiþim. Süleyman'la beraber alemlerin rabbi olan Allah'a teslim oldum.

Öyledir; mal-mülkle övünmek, kendinde bir varlýk vehmetmek, sadece kendine yazýk etmektir. Hakiki güç ve zenginlik Alemlerin Rabbi'ne itaat ve inkýyattýr. Ýnsanlar bunu anlasýn diye peygamberler gönderildi. Ve ibret alalým diye onlarýn yaþadýklarý bize anlatýldý.

Sen Sehirli Yürek

Yine hüzün yakiyorsun. Yine firdevs cennetinden bir fotografa gölgesi düsüyor gözlerinin. Çocuklar hala tebessüm adresine ayakkabi eskitiyorlar. Gece, yine gündüzle hesaplasiyor. Birkaç kisinin sirti sirilsiklam ter. Birkaç kisinin gözlerindeki pariltilar Eylül kavgalarina hazir. Hüzün kokularinin sersemletici serinligine yaprak döküor Eylül. yIlisik, yilgin teslimiyetlerin karsisina sabir ve dua ekiyor zaman ve Elif.
Ne gözlerin susuyor, ne yüregin. Ayaklarini sürçen, hüznün degil. Göz göze geldigin, göz göze konustugun, ayni evi paylastigin yildizlarin, maviligin uçsuz ufkunu göz göre göre terkedip gidisidir.
Siz günes bahçelerinde aydinlatmistiniz yüreginizi ve bilincinizi. Ne ayaginiz kayacak yerden, ne gözlerinizdeki umudu yüreginize düsman edebilecekler. Ama susmadikça. Inatla ve sabirla asindirdikça sehrin kirli kaldirimlarini.
O susmak yok mu
Susmak, sinsi ve korkakça
Yilisik, yilgin, yaz ve sehirli.
Çay kireçli. Sehir bunaltiyor. Seni sana birakmiyor sehir. Sabahi zor ediyorsun, aksami zor. Caddeler uzayip gidiyor. Asgari ücret. Asik suratlar. Diploma. Issizlik. Gelmeyen gelecek. Ve yine biten gündüz. Baslayan hesaplasma. Bitmeyen gece. Ve yine kaçinilmaz Eylül sabahlari. Kaldirimlar. Polis sirenleri. Apoletli hedefler. Apoletsiz sünepeler, Kurumlar, kavgalar, dernekler... Sessizlik, suskunluk, yilginlik. Kurumsal tabular. Tabulasmis korkular. Eylül çocuklari.
Gündüzü karartan gece midir
Insan ürkek bir hece midir
-Aman dernegimize, vakfimiza bir sey olmasin.
-Biraz uzlasmaci davrandim.
-En azindan imam hatipleri kaybetmemek için basi açik gidilebilir.
Zulüm beles
Yasasin kurumlar/korkular
Okul heyecanli bir kipirti. Sinifin siralari. Sandalyeler. Teneffü. Sigindigin bir köse. Kantin kokusu. Seni diri tutan kimliginle meydan okuyusun. Yarinlara iliskin hülyalarin. Ille de medine meltemleri. Direnis ve tebessümün dersleri. Paneller. Kitap tartismalari. Anne aglamalari. Hakkini helal etmeyen memleket telefonlari, babanin eve dön fermanlari. Sehir suskunlugunda bir sözü olmanin borcu ve direngenliginde siginilan secdeler. Ahh o seccadeleri islatan secdeler. Ev ana kucagi degil. Hüzün ve öfke kavgali. Cevaplar sorusuz. Sorular cevapsiz. Anlamiyorlar ya da anlatamiyorsun cesaretinin kaç kabuslu gece oldugunu. Kaç meneksenin gözyaslarina yaprak açtigini sormuyor kimse. Eli elinde olanlarin eli kayiyor Eylül’ü görünce.
Eli yüreginde olanlarin adimlari sertlesiyor Eylül’ü dönünce. Kederleri, hüzünleri hafiflesiyor. Kardes omuzlarinda ahiret gülüslerini gözlerine tasiyor.
Yikilmis zamanlarin türküsü bu
Çarmiha gerilmis bedenlerin belki
Sanmayin ki sustuk, çekildik gölgemize
Sehid gözlü Sena’larin sevdasi bu.
-Ne var, ne yok Elif?
-Iyiyim abi, siz nasilsiniz? Piyasa biraz bozukmus galiba.
-Yaa hiç sorma. Isçi maaslari zora sokuyor bizi.
-Sizin okul isinize de çok üzülüyorum Elif.
-Evet abi... Sey diyecektim. Bir arkadasin...
-Elif acele bankaya yetismem lazim, bir kredi isi var da. Sonra görüsürüz.
O kaçmak yokmu?
Vitrin bol, gölgeli, tezgahtar
Beylik laflar, agabeylik caka
Yilisik, yilgin, yaz ve sehirli...
Sehrin bir çogu saklaban, bir çogu kameraman. Yarisi poz ve caka silüetli gövde tasiyan suratlar. Klip çekiyorlar. Sahtelige iliskin, sanal gerçegin klibini çekiyorlar. Bu düpedüz bir oyun. Yalanin, dolanin, rantin oyunu. Sömürünün, zulmün, gaspin sözünü ve yüzünü pazarliyorlar. Seyirciler sorgusuz sualsiz alkis dersleri aliyor. Burasi sehir. Bir kaç insanin yüreginin teri ve aydinligi yüzüne vurmus. Bir kaç kisinin yüzü ümit ve korku terazisinde muhkem yer tutkus. Siz de katilin ve yürüyün. Taifli çocuklarin taslarini hatirlayin. Iskilipli Atif Hoca’yi. Zeyneb’i. sevgi Engin’i, gülsen Aslan’i. sena Haydali, filistinli Sena 16 yasindaydi daha. Diplomalarin mührü yüreginizin Vahyinde unutmayin. Onu gözlerinize tasiyin. Gülüsünüzle çocuklari kanatlandirini. Bebelere umut buseleri birakin Eylül yapraklarinda. Onlar okulun ve diplomalarin Kerbelasini okusunlar sehrin en ücra köselerinde. Sizi Rabb’lerine müjdelesinler.
Karartmasin hiçbir sey direncinizin ve ahiretinizin aydinligini. Hatirlayin ve sabredin 16 yasinda ölümün tazeligini. Büyük devletlerin çöken büyük binalarini. Diplomasiz Eylülleri yesertecek; yüregini, sabriniz ve duaniz ve direnciniz olacak. eLlerinizi ellerinizden; yüreginizi elinizden birakmayin.
Çocuktu henüz uçurtmalariniz
korkulariniz kavgalarda sahipsiz
yasemen yalnizliginda yaktilar sehri.
Kabirlerine tas koydular
Saman alevi gibi bir gül ile
Basuçlarina dost koydular.
Eylül yaprak döker. Siz menekse örtünün. Çam agaçlarina dönün yüzünüzü. Eylül sizin rüzgarinizla kendine gelecek. Utanacak, aglayacak.
Basinizi kaldirin. Omuzlarinizi dik tutun, hafifleyin ve yürüyün.
Günes karardi, günes tutuldu belki.
Günes yakan gözleri tutamadi sehir
Karartamadi gece ve zor.
Gün batiminda duranlar, gün dogumun anlayamadilar.
Sen sehirli yürek
Kendi gerçeginde yalnizsin
Katil ve yürü
Nil için diren
Kudüs için diren
Gül için diren
Birakma kendini, birakma elini yüreginden.
Kardesligin için, masumiyetin için, gelecegin için, ahiretin için diren.
Küçücük bebekler, seni gözleyen çocuklar için birakma kendini.
Sevgi bahçesinin topragina göz dikenlerin yemlerine aldiris etme.
Yalniz klipler degil, firdevs cennetinin fotografi da bu dünyada çekiliyor.
Umutlandir çocuklari...

بســــــــــــــــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحيــم





Zaman akýp giden nehirdir. Sonu uçsuz bucaksýz denizdir. Eðer bu nehre kapýlýrsan gideceðin yer Cehennemdir..



HAYATTA KÝMSEYE GÜVENME ÇÜNKÜ BEYAZ GÜLÜN BÝLE GÖLGESÝ SÝYAHTIR

http://img20.imageshack.us/img20/2076/liliyarqn8.jpg

Kim yaptýðý haksýzlýktan sonra tevbe eder, halini düzeltirse, þüphesiz Allah, onun tevbesini kabul eder. Çünkü Allah baðýþlayan, merhamet edendir.
( Mâide - 39)