''SON YAPRAK''

Ülkenin batýsýndaki küçük bir mahallenin bir sokaðýnýn neredeyse
tamamý ressamlardan oluþmaktaydý. Bu mahallede, üç katlý bodur
bir tuðla yýðýnýnýn tepesinde iki kýz arkadaþýn stüdyolarý bulunmaktaydý.
Alt katlarýnda ise yaþlý bir ressam otururdu.
Günlerden bir gün kýz arkadaþlardan biri zatürree hastalýðýna yakalandý.
Genç kýz günden güne eriyordu. Bir gün, arkadaþý resim yaparken
o da yataðýnda pencereden dýþarý bakýyor ve sayýyordu...
Geriye doðru sayýyordu; "Oniki" dedi, biraz sonra da "onbir"; arkasindan
"on", sonra "dokuz"; daha sonra, hemen birbiri ardina "sekiz" ve "yedi".
Arkadaþý merakla dýþarý baktý. Sayýlacak ne vardý acaba?
Görünürde sadece kasvetli, bomboþ bir avlu ile altý yedi metre ötedeki
tuðla evin çýplak duvarý vardý. Budaklý köklerinden çürümüþ,
yaþlý mý yaþlý bir asma, tuðla duvarýn yarý boyuna kadar týrmanmýþtý.
Dönüp arkadaýþna "Neyin var?" diye sordu. Hasta kýz fýsýltý halinde" altý" dedi.
"Artýk hýzla düþüyorlar. Üç gün önce neredeyse yüz tane vardý.
Saymaktan baþýma aðrý giriyordu. Ama þimdi kolaylaþtý.
Ýþte biri daha gitti. Topu topu beþ tane kaldý þimdi."
"Beþ tane ne?" diye sordu arkadaþý. "Yapraklar, asmanýn yapraklarý.
Sonuncusu da düþünce, ben de mutlaka gideceðim. Hissediyorum bunu."
Arkadaþý ona saçmalamamasýný söyleyip içmesi için çorba götürdü.
Fakat o: "Ýþte bir tanesi daha gidiyor. Hayýr, çorba filan istemiyorum.
Bununla geriye dört tane kaldý. Hava kararmadan sonuncusunun da düþtüðünü
görmek istiyorum.. Ondan sonra ben de gidecegim." diyerek cevap verdi.

Genç kýz uykuya daldýðýnda arkadaþý da alt katta ki yaþlý ressama
ziyarete gitti. Bu sýrada yaprak olayýný da anlattý yaþlý adama.
Yukarý çýktýðýnda arkadaþý uyuyordu. Ertesi sabah hasta kýz hemen
arkadaþýna perdeyi açmasýný söyledi. Ama hayret! Hiç bitmeyecekmiþ
gibi gelen upuzun gece boyunca aralýksýz yaðan yaðmur ve þiddetle esen
rüzgârdan sonra, bir asma yapraðý hâlâ yerinde duruyordu.
Sapýna yakýn taraflarý hâlâ koyu yeþil kalmakla birlikte, testere aðzý gibi
týrtýllý kenarlarýna ölümün ve çürümenin sarý rengi gelmiþ olan yaprak,
yerden altý yedi metre yükseklikteki bir dala yiðitçe asýlmýþ duruyordu.

"Bu sonuncusu" dedi hasta kýz."Geceleyin mutlaka düþer diye düþünmüþtüm.
Rüzgârý duydum. Bugün düþecektir, o düþtüðü an ben de öleceðim."
Aðýr aðýr geçen gün sona erdiðinde onlar, alacakaranlýkta bile, asma
yapraðýnýn duvarýn önünde sapýna tutunmakta olduðunu görebiliyorlardý.
Derken þiddetli yaðmur tekrar baþladý. Hava yeteri kadar aydýnlanýr
aydýnlanmaz, genç kýz hemen perdenin açýlmasýný istedi. Asma yapraðý
hâlâ yerindeydi. Genç kýz, yattýðý yerden uzun uzun yapraðý seyretti. Sonra
arkadaþýna seslendi. "Münasebetsizlik ettim. Benim ne kötü bir insan
olduðumu göstermek istercesine, bir kuvvet o son yapraðý orada tuttu.
Ölümü istemek günahtýr. Þimdi biraz bana çorba verebilirsin." dedi.
Akþamüstü gelen doktor ayrýlýrken; þimdi alt kattaki bir hastaya
bakmam gerekiyor. Yaþlý bir ressammýþ sanýrým. O da zatürree.
Yaþlý adamcaðýz çok aðýr bir durumda, kurtulma umudu yok ama
daha rahat eder diye bugün hastaneye kaldýrýlýyor dedi.

Ertesi gün doktor : "Tehlikeyi atlattýnýz, siz kazandýnýz." dedi.
O gün öðleden sonra arkadaþý artýk iyileþmiþ olan arkadaþýna alt kattaki
yaþlý adamý anlattý. Yaþlý adam iki gün hastanede yattýktan sonra ölmüþ.
Hastalandýðý günün sabahý kapýcý onu, odasýnda sancýdan kývranýrken
bulmuþ. Pabuçlarý, elbisesi baþtan aþaðý sýrýlsýklam, her yaný buz gibi bir
haldeymiþ. Öyle korkunç bir gecede nereye çýktýðýna akýl sýr erdirememiþti
kimse. Sonra, hâlâ yanýk duran bir gemici feneri, yerinden sürüklene
sürüklene çýkarýlmýþ bir portatif merdiven, bir de üstünde birbirine
karýþmýþ sarý, yeþil boyalarla bir palet ve saða sola saçýlmýþ bir kaç fýrça
bulmuþlar. O zaman o son yapraðýn sýrrý da çözüldü. Rüzgâr estiði zaman
bile yerinden oynamayan yaprak, yaþlý ressamýn þaheseriydi. Yaþlý adam,
son yapraðýn düþtüðü gece oraya bir yaprak resmi yapýp yapýþtýrmýþ...

BIRAKIP DA GÝDENE...
Burnu bir karýþ havada, gözü yükseklerdeydi ben onu sevdiðimde. Hele hele benim aþkýmý yerden yere vurup, nasýl kýrmýþtý kalbimi zalim. Dudaklarýndan dökülen acý sözleri; öyle ki, bugün bile unutamadým.
Ne tebessümdü o, zehirden beter. Her olayda içim paramparça, gözlerim aðlamaktan kýpkýrmýzý olurdu. Yorgun düþerdim onsuz geçen, onunla dolu, koyu siyah gecelerden. Piþmanlýktan kendime lanetler eder, sevgimi söylediðim günü düþündükçe, kaleme sarýlýp yazardým ona nefretin aþkla kucaklaþtýðý o uzun mýsralarýmý.
Derdim ki; alýn yazýmdý, onbeþimin çocuksu aþkýydý. Nasýl da gülerdi caný istedi mi... En anlamlý bakýþlarýyla önce ümitlendirir, ardýndan bir uçurumun kenarýna yapayalnýz býrakýr giderdi.
Ben çaresiz, ben yorgun, ben býkkýn bu sevdadan. Ah bilirdi o insafsýz,
diri diri yanardým o böyle yaptýkça... Þubatýn buz gibi kasvetli soðuðunda;
onda ne bulduðumu bugün bile bilemem. Ama o günlerde hayatýmýn amacý,
varolma gibi gelirdi bana. Çocukluk mu, yoksa gençliðimin safça tutkusu muydu bu ölesiye baðlanýþ, içten içe kopan fýrtýnalar, bu delice yakarýþ? Kim bilir, belki de sevilmeye muhtaç bir kalbin bitmek bilmeyen kaprisi... Ondan hiçbir þey istememiþtim.
Sadece sevgi... Evet, þimdi yýllar sonra ben, onu düþünüyorum ilk defa
kucaðýmda resimler, hatýralarla.
Hava yine soðuk, yine kasvetli gözleri gözlerimde yine sevgi, derin yüreðimde. Unuttum sanýrdým, meðer aldanmýþým, aðladým saatlerce.
Bu onun "ölüm yýldönümü"dür. 17'sinde toprakla kucaklaþan, o zalimin hikayesidir anlatýlan.
Bir melodidir kýrýk, umutsuz... Doldururken sensizlik o an odayý gönlüm hala boþ, kafam yine dumanlý. Bir feryat yankýlanmýþtý acý dolu tam 15 yýl önce bugün bomboþ kýrlarda.
Deli gibi koþtum sýnýfa, sýrasý boþtu. Benim kadar çaresizdi her köþe.
Kendi kendime konuþarak yaklaþtým sýrasýna;
"Sen ölemezsin; canýmsýn, sevgimsin, emelimsin. Dileðince nefret et, alay et duygularýmla. Kýzmam sana Ama ne olur bir yalan olsun, acý bir þaka.
Evet, evet beni üzmek için yapýyorsun. Her þeyini özledim... Allahým son defa göreyim yeter bana"
Bu sensiz yakarýþ defalarca sürmüþtü ta ki, ölümün o sinsi kokusunu içimde duyana kadar. Hýçkýra hýçkýra aðladým, sýraya kazýdýðýn ismini öptüm.
Sonra, ona ait bir þeyler bulmak için aradým her köþeyi... Yalnýzca buruþturulmuþ bir sayfa, rengi solmuþ. Yazý, onun yazýsý. Bir mektuptu, özenilerek yazýlmýþ, belki de çok emek verilmiþ her satýrýna... Çok þaþýrdým, mektup bana hitabendi.
Korkakça, kaybolmasýndan korkarak, acýyla okudum her cümleyi kalbimde büyüyen bir özlemle... Hele hele o ilk satýrý... Öyle ki, bugün bile unutamam, okudukça aðlarým.
"Ýnsan sevdiðini yerden yere vururmuþ bir tanem, AFFET BENÝ!!!..."

''BÝTMEYEN AÞK''

Genç adam ellerinde bir buket çicek, sahile koþarak geldi... Gözleri þöyle bir sahilde gezindi, aradýðýný göremeyince ilk gördüðü banka oturup sevdiðini beklemeye baþladý. Ellerinde yine her zamanki çiceklerden vardý.
Sevgilisinin en sevdiði çiçekler bunlardý. Kýrmýzý, kýpkýrmýzý, kan kýrmýzýsý güller... Sanki dalýndan yeni koparýlmýþ gibi tazeydiler, buram buram kokuyorlardý, sevgi kokuyor, aþk kokuyor en önemliside özlem ve hasret kokuyordu güller... Hepsinin üzerinde damlalar vardý. Sanki aðlýyor gibiydiler. Genç adam güllere baktý, sanki onlarla konuþuyormuþ gibi, "Neden aðlýyorsunuz'' bakýn ben ne kadar mutluyum " dedi. Az sonra sevdiðini göreceði için kalbi yine deli gibi atmaya baþlamýþtý. Ne zaman onu düþünse, onunla buluþacaðýný hayal etse kalbi yine böyle yerinden çýkacakmýþ gibi oluyordu. Senelerdir birbirlerini sevmelerine raðmen ikiside sevgisinden hiç birþey kaybetmemiþti...
Onlarý hiç birþey ayýramazdý... Ne hasret, ne ayrýlýk,nede ölüm... Genc adam telaþla saatine baktý. Sevdiði yine gec kalmýþtý, 1 dakika gec kalmýþtý. Üstelik o, sevdiðini bekletmemek için dakikalarca önce koþarak geliyor, onu beklemeyi bile seviyordu. Oysa o her zaman bunu yapýyordu. Devamlý kendisini bekletiyordu. Herkesin bir kusuru olurmuþ diye düþündü... Ve gözlerini önündeki uçsuz bucaksýz denize dikti.. Denizin sonu yok gibiydi, týpký sevdigi kýza olan aþký gibi denizinde sonu yoktu. Sonsuzluða uzanýyordu...Aslýnda bugün onlar için çok özel bir gündü. Kendi aralarýnda sözleneceklerdi. Delikanlý önce bunu sevdiðine açmýþ, sonrada gidip 2 tane yüzük almýþtý. Bu kadar önemli bir günde bari, onu bekletmemeliydi.. Ama alýþmýþtý artýk beklemeye, zararý yok biraz daha beklerim diye düþündü. Güllerin yapraklarý nedense hala yaþlý idi. Bir türlü anlamýyordu onlarý. Herþey bu kadar güzelken neden aðlýyorlardý ki ? Ýþte az sonra sevdiði gelecek, ona sarýlacak, kucaklaþacaklardi...Sonra söz yüzüklerini takýp, evliliðe ilk adýmlarýný atacaklardý. Genç adam öyle heyecanlýydý ki sevdiðine kavuþmak için can atýyordu...
Tekrar saatine baktý genç adam.Endiþelenmeye baþlamýþtý. Sevgilisi yine geç kalmýþtý, hemde çok... Bu kadar geç kalmamasý gerekiyordu. Ýþte hergün burada buluþmak icin sözleþmiyorlar mýydý? Her gün sahilde, martýlara bakarak, denizin onlara anlattýðý masallarý dinleyerek birbirlerine sarýlýp hasret gidereceklerine söz vermiyorlar mýydý ? O zaman neden gelmemiþti yine ??... Aklýna kötü düþünceler gelmeye baþladý. Hayýr.. hayýr..olamazdý. Sevdiðine biþey olamazdý. Onsuz hayat yasanmazdý ki... O ölse bile devamlý benimle yaþar diye düþündü genç adam. Bunun düþüncesi bile hoþ deðildi. Gözlerini yere indirdi. Gözyaþlarýný kimsenin görmesini istemiyordu. Zaten nedense etrafýndaki insanlar ona sanki kaçýk gibi bakýyorlardý. Rahatsýz olmaya basladý bakýþlardan. Artýk býkmýþtý... Yine sevgilisi geldi aklýna.. Neden gelmedi acaba diye düþünmeye baþladý. Gözlerini kapattý. 2,5 sene oldu dedi. 2,5 senedir hergün sevdiðini bekliyordu. Daha fazla dayanamadý. Kalbi parçalanacak gibi oluyordu. Gözlerinden 1 damla daha yaþ güllerin üzerine damladý...
Yine gelmeyecek galiba, en iyisi ben onun evine gideyim diye mýrýldandý...Hiç olmazsa gülleri her zamanki gibi yanýna koyar, ona vermiþ olurdu... Genç adam ayaða kalktý.
Sevdigiyle buluþmak üzere, yeþil tepenin ardýndaki kabristana doðru yürümeye baþladý...

Ya gerçek sandýðýnýz þey koca bir yalansa ...

Aþk bazen þaþýrtýr...

Yatakta uzanmýþ boþ gözlerle tavaný seyrediyordu Nuray.Saçý baþý darmadaðýn, aðlamaktan gözkapaklarýþiþmiþ bir halde saatlerdir yatýyordu.Neredeyse öðlen olmuþtu,ama yataktan çýkacak gücü bir türlü bulamýyordu kendisinde.Þu son birkaç gündür hayatýnýn en kötü dönemini yaþýyordu.Tüm bu yaþadýklarýnýn bir kâbustan ibaret olmasýný diliyordu.Bir sabah uyansa ve’’Yaþasýn!Sadece bir rüyaymýþ diyebilseydi keþke.Her þey eskisi gibi olabilseydi.Neler vermezdi ki!Ama ne yazýk ki, yaþadýklarý gerçekti.Ýçini acýtan, onu darmadaðýn eden bir gerçek!

Yemeden içmeden kesiliyor
Kaç gündür aðzýna doðru dürüst bir lokma bir þey koymamýþtý.Lokmalar boðazýndan geçmiyor, caný hiçbir þey istemiyordu. Sadece kahve ve sigarayla besleniyordu.Yataktan doðruldu, midesinin kazýnmasýna aldýrmadan bir sigara daha yaktý.Elleri öyle titriyordu ki, çakmaðý zar zor çakabilmiþti.Ýçinden’’Güçlü olmam gerek, böyle býrakmamalýyým kendimi’’diye söyleniyor ama bir türlü toparlanamýyordu.Aklýný yitiren insanlarý anlayabiliyordu þimdi.Ne kadar güçlü ve dirençli olursa olsun, insan hayatta beklenmedik bir þokla karþýlaþýnca ve üstesinden gelemeyince, akýl saðlýðýný yitirebiliyordu demek ki.

On yýl önce büyük bir aþkla baðlanýp evlendiði ve hala deliler gibi sevdiði adam; kocasý onu aldatýyordu iþte.Oysa ne kadar da mutlu bir evliliði olduðunu düþünürdü hep.Serdar gibi bir adamla evlendiði için þanslý bulurdu kendini. Sadece kendisi deðil, çevresindeki herkes böyle düþünüyordu üstelik. Bir çok arkadaþý çoktan boþanmýþlardý. Diðerleri de sýrf çocuklarý için ya da güvence adýna evliliklerini sürdürüyorlardý.Ama onlarýn evliliði çok farklýydý. Sadece karý koca deðil iki iyi arkadaþtýlar. Birlikte hep dýþarý çýkarlar ya da evde arkadaþlarýný aðýrlarlardý. Çok sayýda ortak zevkleri, ortak dünyalarý vardý kocasýyla. Seviþmeleri de týpký ilk günkü gibiydi. Ýstekli, aþk dolu, tutkulu... Her þey çok güzeldi o güne kadar.

Çocuksuz da mutluydular
Tek eksikleri çocuktu belki. Çocuklarý olmamýþtý. Ama bu durumdan ikisininde þikâyeti yoktu.Hatta bu durum sanki onlarý birbirlerine baðlamýþ, evliliklerini pekiþtirmiþ gibiydi.

Evet ilk zamanlar Nuray bunu dert ediyordu kendisine. Anne olamadýðý için kendini biraz suçlu, biraz eksik hissettiði oluyordu.Ama zamanla alýþmýþtý her þeye. Hatta çocuksuzluðun avantajlý yanlarýný öne çýkarýp mutlu olmanýn yolunu bile bulmuþtu.

Kendisine ve kocasýna daha fazla vakit ayýrabiliyordu böylece. Serdar’a gelince, o hiç önemsemiyordu bu durumu.Hatta çocuklarý pek sevdiði de söylenemezdi.Çocuklu arkadaþlarýnýn evlerine geldiðinde, bu durumdan pek hoþlanmadýðýný hemen belli ediyordu.Þimdiye kadar çocuk özlemi duyduðunu hiç hissetmemiþti kocasýnýn. Ama þimdi... Acaba aldatmasýnýn ardýnda bir çocuk özlemi mi yatýyordu?

Aþkýn gözü kör mü?
Öyle büyük bir aþkla baðlýydý ki kocasýna Nuray, onun da kendisine aþýk olduðunu, asla baþka bir kadýna bakmayacaðýný sanýyordu.Hani þu ünlü televizyon yýldýzý, karýsýný aldatýp, baþka bir kadýnla basýldýðýnda nasýl da tepki göstermiþti Serdar.Olayý televizyonda seyrederken öfkelenmiþ, söylenerek baþka bir kanala geçmiþti.Onun bu davranýþý pek hoþuna gitmiþ, bir kez daha gurur duymuþtu kocasýyla.Ama þimdi ‘’Ah ne kadar safmýþým, ne kadar aptalmýþým!’’diye dövünüyordu.Demek bunlarýn hepsi göz boyamaymýþ. Ama nasýl bilebilirdi ki!..

Ýnsan içine çýkamýyordu
Çalan telefonun sesiyle düþüncelerinden sýyrýldý Nuray.Arayan en yakýn arkadaþý Serap’tý:’’Kaç gündür nerelerdesin caným?Sürekli arýyorum, cevap veren yok.Biz hemen her gün konuþurduk, görüþürdük seninle. Ne oldu, bir yerlere mi gittin?’’

‘’Hayýr Serap, evdeydim. Birkaç gündür kendimi iyi hissetmiyorum. Önemli bir þey deðil, geçer.’’
Serap ýsrar ediyordu:
‘’Sesin çok kötü geliyor senin. Kötü bir þey mi oldu yoksa?Haydi hemen atla gel, çay içer, konuþuruz.Bak çok sevdiðin kurabiyelerden de yaptým.Ya da istersen ben sana geleyim.’’Teþekkürler Serap’çýðým. Ama gerçekten biraz dinlenmek istiyorum. Seni sonra ararým, söz!’’Zar zor ikna edebilmiþti Serap’ý.’’Ah, caným arkadaþým’’diye düþündü,’’nasýlda sever beni!’’Ama þu anda dýþarýya çýkacak, insanlarla konuþacak durumda deðildi.Bu periþan halini kimselerin görmesini istemiyordu, en yakýn arkadaþýnýn bile.Sadece yalnýz kalmak ve düþünmek istiyordu.Ne yapacaðýna nasýl davranacaðýna karar vermesi gerekiyordu bir an önce.O kadar çok acý çekiyordu ki!..

Sanki evlendiði adam deðildi
Akþam eþi iþten geldiðinde mutsuzluðunu, üzüntüsünü ona belli etmemeye çalýþtý.Ama anlamamasý imkânsýzdý Serdar’ýn, karýsýný öyle iyi tanýyordu ki. Ondaki ufacýk bir duygu deðiþimini bile her zaman þýp diye anlardý.Öyle duyarsýz bir adam deðildi kocasý.Ama þu an hiçbir þey yokmuþ gibi davranýyordu.Hiçbir þey sormuyor, Nuray’ýn halini görmezden geliyordu. Daha bu sabah iþe giderken nasýl da neþeyle ýslýk çalarak týraþ olmuþtu öyle. Hayýr, bu duyarsýz adam kocasý olamazdý!

Gerçeklerden korkuyordu
Gerçekleri bir an önce öðrenmek için sabýrsýzlanýyor, ama bir türlü kendini toparlayýp bu konu hakkýnda konuþacak gücü bulamýyordu kendinde. Söze nasýl baþlayacaktý, ne diyecekti? ‘’Kim o kadýn?’’diye mi soracaktý. Yada ’’Kaç yaþýnda? Benden güzel mi?’’ diye mi? Aslýnda biraz da alacaðý cevaptan korkuyordu galiba. Serdar her þeyi reddederse aptal yerine konulduðunu düþünür ve çok üzülürdü. Ýçini bit kurt gibi kemirmeye devam ederdi duyduðu þüphe. Ama ya itiraf ederse... Ýþte o zaman kocasýný tamamen kaybettiði anlamýna gelirdi bu.Aþký ve gururu arasýnda bir tercih yapmak zorunda kalýrdý. Serdar’ý hala deliler gibi sevsede gururuna çok düþkündü Nuray.

Bir ipucu arýyor
Dayanýlmaz bir þüphe, tüm benliðini yiyip bitiriyordu. Tuhaf þeyler yapmaya baþlamýþtý son günlerde.Çamaþýr sepetindeki kocasýna ait çamaþýrlarý tek tek kontrol ediyor, bir ruj izi, bir saç teli, parfüm kokusu arýyordu dedektif gibi. Hiçbir iz yoktu görünürde. Eðer elle tutulur bir kanýtý olursa daha rahat konuþacaðýný düþünüyordu kocasýyla. Ama peki o gizli telefon konuþmalarý; hemen okunup silinen mesajlar... Tüm bunlar yetmezmiþ gibi dün gayet soðukkanlý bir þekilde ‘’Küçük bir valiz hazýrlar mýsýn bana hayatým, Hafta sonu iþ için Ankara’ya gitmem gerekiyor da. Akþam eve uðrayýp yemek yer, sonra da otobüsle yola çýkarým’’demiþti. Ne diyeceðini þaþýrmýþ gözyaþlarýný gizleye gizleye hazýrlamýþtý valizi.

Kâbusun baþladýðý gün
Kocasýnýn deðiþimini ilk fark ettiði o aný düþündü. Sabah iþe gitmek için hazýrlanýyordu Serdar yatak odasýnda. Aniden bir þey sormak için odaya girdiðinde kocasýnýn kýsýk sesle telefonla konuþtuðunu, o içeriye girince de’’Tamam ben seni ararým sonra’’ deyip hemen telefonu kapattýðýný fark etmiþti. Dayanamayýp kahvaltý sofrasýnda o telefon konuþamsýný sormuþtu Serdar’a: ’’Kiminle konuþuyordun az önce?’’ Serdar gözlerini kaçýrarak cevap vermiþti: ’’Hiç... Ýþten bir arkadaþýmla.’’ ’’Madem iþ arkadaþýndý, ben odaya girince neden hemen kapattýn telefonu?’’ Serdar bu kez sesini yükselterek cevaplamýþtý sorusunu: ’’Çünkü konuþmamýz bitmiþti Nuray. Niye beni sorguya çekiyorsun sabah sabah!’’ Ýþte ilk kez o zaman hissetmiþti kocasýnýn hayatýnda baþka bir kadýn olduðunu. Ondan sonra da bu gizemli, fýsýr fýsýr konuþmalar sürmüþtü.Üstelik evlilik yýldönümlerine sadece bir gün kalmýþtý.

Bir plan hazýrlýyor
Bütün gece bir saða bir sola döndü, bir türlü uyuyamadý. Hep kocasýnýn yüzü geliyordu gözünün önüne; ‘’Bu hafta sonu iþ için Ankara’ya gidiyorum’’ diyen yüzü. Nereye götürüyordu acaba o kadýný? Baþ baþa bir hafta sonu geçireceklerdi demek. Sonunda karar verdi; nereye gittiklerinin öðrenmenin bir yolunu bulmuþtu. Sabah Serdar’ýn iþ yerini arayýp küçük bir oyun oynayacaktý. Hayatýnda ilk kez, istemeye istemeye de olsa yalan söyleyecekti. Gerçekleri öðrenmek için buna mecburdu.

Þüpheleri netleþiyor
Kocasý evden çýkar çýkmaz eþinin iþ yerini aradý. Sekreterle sesini deðiþtirerek konuþmaya baþladý.’’Ýyi günler! Ben Serdar Bey’in en çok alýþveriþ yaptýðý maðazadan arýyorum. Serdar Bey sabah bize uðramýþtý da, galiba otobüs biletini unutmuþ burada. Bu akþam Ankarayagidiyor sanýrým.’’ ’’Biraz bekler misiniz lütfen bir bakayým.’’ Bir çekmecenin açýlýp kjapandýðýný duydu Nuray telefonda beklerken. O birkaç dakikalýk bekleyiþ, saatler gibi gelmiþti ona. Sonunda sekreterin sesini duydu:’’Bir yanlýþlýk var galiba hanýmefendi. Serdar Bey’in otobüs biletleri elimde þu an. Ankara deðil, iki kiþilik Antalya’ya gidiþ dönüþ bileti. Bu akþam yedi otobüsüne.Benden bileti iyi saklamamý istemiþti.’’ ’’Çok özür dilerim. Sanýrým bu baþka Serdar Bey, afedersiniz.’’Ýþte o anda kulaklerý uðuldamaya, baþý dönmeye baþladý Nuray’ýn. Koltuða yýðýldý.

Her þeyi göze almýþtý
Demak Antalya’ya gidiyorlardý. Balayýna gittikleri yerdi Antalya.Demek o kadýný da oraya götürüyordu kocasý. Allah bilir birlikte kaldýklarý otele gidiyorlardý. Bu kadarý da fazlaydý artýk. Nuray kararýný verdi, akþam eþi eve geldiðinde onunla açýk açýk konuþacaktý.

Kocasý çok öfkelenebilir, baðýrýp çaðýrarak ona hakaret edebilirdi. Gerçeði inkar edebilirdi. Ya da her þeyi itiraf ederdi, ki en kötüsü de buydu galiba. O zaman onu tamamen kaybetmiþ olacaktý.Hatta bavulunu bile hazýrlamýþtý Nuray. Eðer çok kötü kavga ederlerse bavulunu alýp annesinin evine gidecekti. On yýldýr ilk defa evlilik yýldönümlerini kutlamayacaklardý. Bu günü hayatý boyunca unutmayacaktý. Bundan daha kötü bir evlilik yýldönümü hediyesi olamazdý herhalde...

Þaþýrtan hediye
Aðlamamak için söz verdi kendine. Eðer aðlarsa, kocasýnýn karþýsýnda zavallý duruma düþer ve her þey mahvolurdu. Kocasýnýn kendine acýmasýný asla istemiyordu çünkü. Dimdik duracak ve gözlerinin içine bakarak konuþacaktý onunla. Öyle bir konuþma yapacaktý ki vicdan azabýndan kahrolacaktý Serdar.

Kapý çalýnca Nuray beklemekten ve stresten periþan durumdaydý. Kapýyý açtý, ama hiç kimse yoktu. Sadece, yerde kýr çiçeklerinden yapýlmýþ harika bir sepet duruyordu. Sepeti alýp koltuða oturdu. Bir kart iliþtirilmiþti çiçeðe. Elleri titreyerek, heyecanla okudu: ‘’Evlilik yýl dönümümüz kutlu olsun hayatým. Unutacaðýmý mý sandýn yoksa? Seni otobüs garajýnýn oradaki kafede bekliyorum. Konuþmak istediðim önemli bir konu var.Saat 6’da orada olursan sevinirim.’’

Önemli buluþma
Ne demek oluyordu þimdi bu? Neden kocasý her þeyi itiraf etmek için böyle dolambaçlý bir yol seçmiþti ki; neden eve gelip her þeyi anlatmýyordu da, onu dýþarý çaðýrýyordu. Bütün þüpheleri haklýydý iþte. Her þey bitmiþti artýk! Gözyaþlarýný sildi, kendine hýzla çekidüzen verdi. Onun karþýsýna bakýmsýz ve periþan halde çýkmak istemiyordu. Yolda giderken karar verdi, onu sakin sakin dinleyecek sonra da suratýna bir tokat atarak çekip gidecekti.

Kafeye vardýðýnda Serdar cam kenarýna oturmuþ, kahvesini yudumluyordu. Öyle üzüntülü bir hali yoltu, tam aksi neþeliydi. ‘’Geldim iþte’’ dedi Nuray ’’hadi ne konuþacaksan konuþ.’’
’’Tamam hayatým ama sen biraz geç kaldýn. Çok az vaktimiz kaldý, birazdan otobüs kalkacak. Ýstersen yolda konuþuruz.’’
’’Yolda mý?’’
’’Evet, birlikte Antalya’ya gidiyoruz bu akþam. Sana sürpriz yaptým! Nasýl ama, hiç tahmin etmedin deðil mi?’’
’’Hayýr!’’ dedi Nuray aðlayarak, ’’Gerçekten tahmin etmedim. Bu akþam böyle bir mutluluk yaþayacaðýmý hiç sanmýyordum!’’

YAÞAMAK GÜZELDiR

Çok tatlý bir sese sahip olan bir kýz tarafýndan, “Buyurun!” denilerek eve alýndým. Eve alýnmamýn üzerinden yirmi dakika geçmesine raðmen hayretim bir türlü geçmedi. Evin içerisinde, þu anda çok zarif, güzel ve fidan boylu, yaþý henüz yirmiye basmýþ, uzun saçlarýný omuzlarýndan aþaðýya dalga dalga sarkýtmýþ kýz ile benden baþka kimsecikler yoktu.

Beni hayretler içine düþüren durumlardan birisi de; evin içerisinin de derli toplu olarak bu kýz kadar güzel olmasýydý... Her þey yerli yerindeydi. Koltuklar, koltuklarýn üzerinde ince iðne iþleriyle iþlenmiþ süslü ve sýcak beyaz renkli kumaþlar, televizyonun üzerindeki örtü, dolaplardaki biblolar, tabaklar, fincanlar, aralarýndaki fotoðraflar, üçgen bir vaziyette sarkan danteller, kýsacasý hepsi güzeldi, muazzamdý ve ince bir zevkin ürünü olduðu her hallerinden belliydi.

Böyle zevkli bir evin bu tarzda süslenmesini çok iyi bilenler; elbette bu evin genç kýzýnada mükemmel bir terbiye vermiþlerdir diye aklýmdan geçirdim. Fakat, bu genç kýz, bu kadar zaman zarfýnda; karþýmda inci diþlerini göstererek tebessüm ediyordu. Sanki ayýn ondördü yüzüne inmiþ olan bu güzel kýzýn, gülümseyen gözlerle devamlý bana bakmasý yüzünden, bir nevi rahatsýz oluyordum. Baþka tarafa hiç bakmýyordu. Bundan dolayý vücudumu aðýr aðýr ter basmaktaydý.

“Beni buraya niçin yolladýn?” diye okul arkadaþým Sinan’a içten sitem ediyordum. Dortmund ile Düsseldorf arasý pek fazla uzak deðildi. Istese bir akþam trene biner, ailesini ziyaret edip iþini gördükten sonra, ayný gece Dortmund’a dönebilirdi.

“Benim yarýn çok önemli bir sýnavým var. Ne olursun þu paketi Köln’e giderken bir zahmet Düsseldorf’ta bizim eve uðrayýp annemlere veriver. Bunu yaparsan çok memnun olurum!” dedi. Bizde de arkadaþ sevgisi var: Hatýrýný kýramadýk.

Ayný fakültede üç senedir beraber okuyoruz. Gerçi o bizden bir yýl sonra geldi. Ayný öðrenci yurdunda kaldýðýmýz için samimi bir arkadaþlýðýmýz oluþtu. Yemeklerimizi beraber yapýp, beþ kiþilik arkadaþ topluluðu ile güle oynaya birlikte yiyoruz. Sinan’ý üç senedir tanýmama raðmen; annesi ve babasýndan baþka ailesinin diðer fertlerinden hiç bahsetmemiþti. Halbuki ben, ona bütün aile üyelerimin bazýsýný bizzat, bazýsýnýn da fotoðraflarýný göstererek tanýtmýþtým.

Ýnce uzun ve bakýmlý parmaklarýný koltuðun kenarýna tempo tutarak vuran genç kýz;

“Size çay veya kahve, ne ikram edebilirim?” diye tatlý bir lisan ile sordu.

Hava çok sýcaktý. Sýcak bir þeyler içmek arzu etmedim. Bir müddet sessiz kaldým.

“Soðuk bir þeyler veya bir bardak su yeterli” diye cevap verdim. Hemen yerinden sýçrar gibi doðruldu.

“Olur mu öyle þey? Sinan ayraný çok sever. Size de ayran ikram edebilir miyim?” dedi.

O hâlâ benim yüzüme bakýyordu. Inci diþleriyle pembe dudaklarý insanýn içine sýcaklýk veriyordu.

“Sevinirim” dedim.

Bu duruma çok sevinen, adýný dahi bilmediðim genç kýz, koltuklara dokuna dokuna mutfaða doðru gitti.

Odada hakim olan sessizlik, eþyalar ve tablolar ile beni kuþattý. Þöminenin yanýndaki duvarda asýlý duran ve bir dere kenarýnda balýk tutmakta olan mutlu bir çifti tasvir eden bu tablo beni gerçekten etkiledi. Adeta ufuk çizgisinde yer ile gök birleþmiþ bir vaziyette yapýlmýþtý. Tam ufuktaki yerle göðün birbiri içinde eridiði yere bakarken birden aklýma “Acaba annemler beni yine Köln’e niçin çaðýrdýlar?” diye bir soru takýldý. Babamla annem yine akýllarýnda, “Mutlaka bir evlilik senaryosu” hazýrlamýþlardýr diye bir fikre ulaþtým. Onlar ne derse desin þu anda evlenmeyi düþünmediðimi ve böyle bir teklifi geri çevireceðime dair kendimi yönlendirdim. Henüz ortada bir iþim dahi yoktu: Tahsilimin bitmesine daha üç sömestre vardý...

O güzel kýz, birden elindeki ayran tepsisi ile tekrar odaya girdi. Çok dikkatli olarak tepsiyi tutuyordu. Ayran bardaklarýný da yarýsýna kadar doldurmuþtu. Kýzýn her adýmýnda yarýsýna kadar dolu ayran bardaklarýndaki ayranlar adeta dalga dalga dans ediyordu. Ýlk defa “Bu kýz ayraný dökecek her halde!” diye korkmaya baþladým... Kesik kesik adýmlarla yürüyen bir robot gibi gelerek ayran tepsisini masaya koydu. Zarif parmaklarýyla bir gül demetini tutar gibi ayran bardaðýný tuttu. Adeta olduðum yere yaklaþýp, nefesinin gül kokusunu hissettirerek;
“Buyurun efendim!” dedi.

Gözlerinin içine bakarak ayran bardaðýný onun elinden aldým. O güzel bahar renkli gözleri beni etkilemiþti. O da kendi ayran bardaðýný alýp, tekrar yerine oturdu. Ayraný çok hoþ yaptýðýný ifade edip, içten teþekkür ettim. Çok sevindi. Bardaðýmdaki ayraný bitirince haber verirsem; tekrar ikram edebileceðini söyledi. Þaþýrdým. Benim þaþkýnlýðým sürerken o, Sinan’ý sordu. Sinan’dan bahsettim.

“Yarýn çok zor bir sýnavý var” diye söyleyince;

“Inþaallah baþarýr. Allah zihin açýklýðý versin!” diye dua etti.

Sözü döndürüp dolaþtýrýp þiire, musikiye getirdi. Þiir benim en büyük tutkumdu. Bu dalda bir kaç ödülüm bile vardý. Hayret, bu güzel kýz, benim Sinan’a verdiðim þiirlerimden birini ezberlemiþ. O kadar latif ve duygu yüklü olarak okudu ki, þaþýrýp kaldým. Ne yalan söyleyeyim gül renkli dudaklar arasýndan enfes bir þekilde vurgulanarak okunan ve her kelimenin manasý tam verilen bu okuma tarzý; beni öyle etkiledi ki, bu durumu kelimeler ile anlatamam. O güzel dudaklar arasýnda inci diþlerini göstererek, al yanaklarýna, gamzelerine bahar mevsimi kondurarak, okuduðu þiirin þairi benim diye hem duygulandým, hem de gururlandým.

“Nasýl? Beðendiniz mi efendim?” dedi.

Sanki hayal dünyasýndan birisine dalmýþ, uçan atým ile perilerin bulunduðu çoban çeþmesine doðru yol alýyordum.

“Ne yalan söyleyeyim: O kadar þirin, o kadar güzel ve enfes okudunuz ki, çok etkilendim” diye cevap verdim. Birden yerinden fýrladý. Bu sefer baþka bir tarafa gitti. Bir müddet sonra elinde bir müzik aleti çantasý ile içeriye girdi. Tekrar yerine oturdu. Müzik aleti çantasýný narin parmaklarýyla açtý. Bir keman çýkardý.

“Izin verirseniz, sizin bu þiirinizi þöyle bestelemiþtim. Onu size dinletmek istiyorum. Dinlemek ister misiniz?” dedi.

Aman Allah’ým bu kýz o kadar güzeldi... Ve devamlý daha da güzelleþiyordu. Ellediði, dokunduðu her þey güzelleþiyor, hassaslaþýp duygu yüklü oluyordu. Fakat, o ayran getiriþi de aklýmdan çýkmýyordu.

Kemanýn narin yayýný gerilmiþ tellere sürmeye baþladý. O alýmlý çenesi kemanýn üzerindeydi. Dalgalý saçlarýndan bir buket kemanýn üzerine bir kaç tel býrakmýþtý. Sol elinin zarif parmaklarýyla kemanýn tellerine dokundu. Bir taksim yaptý. Sonra da tatlý ve içten bir melodiye girerek; benim þiirin ilk dörtlüðünü çok duygulu bir tarzda seslendirdi. Artýk mekân boyutlarýndan çýkýp, perilerle buluþtuðumuz pýnar baþýndaydýk. Zaman da sadece bizim için çalýþýyordu. Bütün periler bu güzel kýza benziyordu. Köþede keman çalan kýzda, benimle dans eden, biz dans ederken ellerindeki gül ve karanfilleri bizim baþýmýza saçanlarda bu kýzýn benzeriydi. Bir ara kendimi cennette zannettim.

Birden “Çaaat!” diye kapý açýldý. O çoban çeþmesindeki periler bir bir uçup gittiler. O güzelim dünya, kendisini yine odanýn loþluðuna býraktý. Kapýyý gürültüyle açýp gelen Sinan’ýn annesiydi. Beni görünce;

“Maþaallah maþaallah! Benim oðlum gelmiþ!” diye göre basa aldý.

Ona böyle keman çalarken yakalandýðýmýz için utandým. Sinan’ýn verdiði paketi uzattým. Selamlarýný ve mesajýný söyledim. Çok sevinen Sinan’ýn annesi, paketi açtý. Üstünde bir yazý vardý. Okuma yazmasý pek iyi olmadýðý için paketi bana uzattý. Ben de kýzý göstererek: “Niçin ona okutmuyorsun?” der gibi bir iþaret yaptým. Sinan’ýn annesi;

“Gamze’nin gözleri görmüyor. Lütfen sen okur musun?” der demez hem utandým, hem de çok þaþýrdým.

Paketi çaresizce alýp, üstündeki Sinan’ýn yazmýþ olduðu; “Benim periler kadar güzel, melekler kadar iyi kalpli kardeþim Gamze’nin doðum gününü candan kutlar, hayat boyu mutluluk ve saðlýk dolu günler dilerim.” yazýsýný okudum.

Gamze çok duygulanmýþtý. Paketi açýlmýþ olan elleri arasýna koydum. Onu sýcacýk alýp, göðsüne bastýrdý. Çok sevindi... böyle duygu dolu, hayata sevecen bakan, kültürlü, sevimli bir güzel kýzla karþýlaþtýðým için ben de çok mutluydum. Fakat, onun göremeyiþi ve onun en mutlu gününden habersiz oluþum da beni kahretmiþti. Onun doðum gününü toka ederek tebrik ettim. Elinden, o duygu dolu parmaklarýndan bana, tam yüreðime sevgi seli akýyordu.

Hemen müsaade alýp, oradan ayrýldým. Düsseldorf’u pek iyi tanýmýyordum. Sokaklarda hýzlý adýmlarla yol aldým. Sadece bir çiçekçi arýyordum. Iki sokak ileride bir çiçekçiye rastladým. Kýrmýzý beyaz güllerden çok güzel bir demet yaptýrdým. Ayný aceleci adýmlarla Sinangilin evine döndüm. Kalbim çok hýzlý çarpýyordu; bir ara adeta duracak gibi oldu. Kapýnýn zilini çaldým. Kapýyý yine Gamze açtý. Elimdeki gül demetini ona sundum. Çok sevindi.

“Teþekkür ederim” dedi. Ardýndanda “Tekrar geleceðinizi biliyordum” diye ilave etti.

“Nereden biliyordunuz?” diye gayri ihtiyari sordum.

Gülümseyerek;
“Gönlümün sesi bana öyle söyledi...” dedi.

Sevindim. Sinan’ýn annesi de yanýmýza gelip, kalmamý söyledi. Fakat, gitmem gerekiyordu.

“Bir baþaka zaman” deyip oradan ayrýldým. Çok güzel bir tren yolculuðu yaptým. Trende kimi görsem; onda, Gamze’den bir parça benzerlik görüyordum. Artýk benim için hayat bir mana kazanmýþtý... her þeye raðmen yaþamak güzeldi.
Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 06.05.2000

http://www.cet.com/%7Enichols/feather.gif

GERÇEK DOSTLUK

Savaþýn en kanlý günlerinden biri.Asker,en iyi arkadaþýnýn az ileride kanlar

içerisinde yere yýðýldýðýný gördü.Ýnsanýn baþýný bir saniye bile siperin üzerinde

tutamayacaðý ateþ yaðmuru altýndaydýlar.Asker teðmene koþtu ve:

-Teðmenim.Fýrlayýp arkadaþýmý alýp gelebilirmiyim?..

Delirdinmi? der gibi baktý teðmen...

-Gitmeye deðermi?..Arkadaþýn delik deþik olmuþ.Büyük olasýlýkla ölmüþtür

bile...Kendi hayatýnýda tehlikeye atma sakýn..

Asker ýsrar etti ve teðmen ''Peki'' dedi.''Git o zaman..''.Ýnanýlmasý güç bir

mucize.Asker o korkunç ateþ yaðmuru altýnda,arkadaþýna ulaþtý.Onu sýrtýna

aldý ve koþa koþa döndü.Birlikte siperin içine yuvarlandýlar.Teðmen,kanlar

içerisindeki askeri muayene etti.Sonra onu sipere taþýyan arkadaþýna döndü:

-Sana deðmez,hayatýný tehlikeye atmana deðmez,demiþtim.Bu zaten ölmüþ...

-Deðdi teðmenim,dedi asker..

-Nasýl deðdi?dedi teðmen.Bu adam zaten ölmüþ görmüyormusun?...

-Gene de deðdi komutaným.Çünkü yanýna ulaþtýðýmda henüz saðdý...

Onun son sözlerini duymak,dünyaya bedeldi benim için...Ve arkadaþýnýn son

sözlerini hýçkýrarak tekrarladý:

-Geleceðini biliyordum..demiþti arkadaþý..

''GELECEÐÝNÝ BÝLÝYORDUM''

KALBÝME ÝYÝ BAK...

Genç kiz feci bir hastaligin penceçsinde kivraniyordu.
Yarali kalbi artik bu dünyaya daha fazla dayanamamaya baslamisti.
Çok zengin olan ailesim tüm gazetelere, kalp nakli için ilan vermislerdi...
Canini feda edecek birini ariyorlardi...
Genç kiz ise hergün hastahane odasinda biraz daha solmaktaydi.
Yine yalnizdi odasinda, gözü yasli, boynu bükük ölümü bekliyordu...
Gözlerini kapadi, bu küçük odada gözyasi dökmekten bikmisti...
Yinede engel olamadi pinar gibi çaglayan gözyaslarina.
Sevdigi geldi aklina, fakir ama onu seven sevgilisi...
Hergün ayni seyleri düsünüyor, anilari bir film seridi gibi gözünün önünden geçiyordu... "
Param yok ama sana verebilecegim sevgi dolu bir kalbim var" demisti delikanli...
Genç kizda zaten baska birsey istemiyordu...
Sevgiye muhtaçbiri, sevdiginin sevgisinden baska ne isteyebilirdi ki...
Ama olmamisti iste, dünyalar kadar olan sevgilerinin arasina,
o lanet olasica para girmeyi bilmis, onlari ayirmisti...
Iste paranin geçmedigi zamanlara gelmislerdi..
Ne önemi vardi artik ? Su son günlerinde, sevdigi yaninda olsa yeterdi...
Ayriliklarindan bu yana 5 bitmeyen, çile dolu yil geçmisti...
Her günü zehir, her günü hüsran...
Ama genç kiz hep sevgisini yüreginde tasimis, kalbini kimseyle paylasmamisti.
Sevdigini düsündü iste o an.. Acaba o neler yapmisti bu kadar sene boyunca..
Kimbilir kiminle evlenmis, çoluk çocuga karismisti...
Gözlerinden bir damla yas daha damladi kurumus, bitmis ellerine.
Ellerine bakti, bir zamanlar ellerinin, elerini tuttugunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini seyrederdi...
En çokta saçlarinin dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdigi öpmüs, koklamisti onlari.
Her bir tanesi koptugunda, kalbine bir ok daha saplaniyordu.
Kalbi yine sizlamaya baslamisti..
Belki sevdigi yaninda olsa, kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yasama...
Zaten artik ölüm umrunda degildi genç kizin. Sevdiginden ayri yasamanin ölümden ne farki vardi ki..
Tekrar o geldi aklina... Keske keske yanimda olsa dedi.
Son bir kez elini tutsa yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artik...
Gözleri pinar gibi çaglamaya basladi. Sevdigini son bir kez göremeden ölmek istemiyordu..
Ufakta olsa ondan bi hatirasini almadan bu dünyadan göçmek istemiyordu...
Oysa sevdigi, kimbilir kiminle beraberdi...
Kendi sevgi dolu kalbinin kimseyle paylasmayi düsünmemisti bile, ama acaba o paylasmis miydi ?
Onun sevgisini silmis atmis miydi acaba kalbinden ?
Içi birden nefretle doldu. Üstüne büyük bir agirlik çöktü. Onu düsündükçe her dakikasinin
zehir olmasi artik çok daha agir geliyordu genç kiza...
Ölmek istedi, artik yasamak istemiyordu bu dünyada..
Ama sevdiginden bi hatira almadan ölmeyecegine and içmisti.
Tekrar gözlerini açti. Kimbilir belkide sevdigi onu unutmustu..
Bu düsünceler içinde derinlige daldi... Birden babasi girdi odaya,
kizina kalp nakli için bir gönüllü bulduklarini müjdeleyecekti.
Fakat genç kiz çoktan uykuya dalmisti..
Bir melegi andiran masum yüzü, sevdiginin özleminden sirilsiklamdi...
O gece biri gözlerini dünyaya kapadi, genç kiz ameliyata alindi.
Tekleyen ve görevini yerine getirmeyen kalbi degistirilmisti.
1 hafta sonra tekrar gözlerini açti dünyaya genç kiz.
Ama dünya daha farkli geldi ona. Sanki birseyler eksikti...
Aradan aylar geçmis genç kiz artik iyice iyilesmisti.
Ama içindeki buruklugu bir türlü atamiyordu.
Sevdigi aklina gelince kalbi eskisinden daha çok sizliyordu..
Bir kere, bir kere görebilsem diye mirildandi...
Kalbi yine sizlamaya baslamisti.
Yeni kalbi onu iyilestirmisti ama nedense her gece aniden hizlaniyor,
onu uykusundan uyandiriyor ve sanki yerinden çikacakmis gibi atmaya basliyordu...
Genç kiz bir anlam veremedigi bu durumu doktora anlamis, ama ameliyat kolay degil,
bir aydan geçer demisti doktor. Aylar geçmisti ama hala ayniydi durum.
Çiçeklerinin yanina gitti. Hergün onlarla saatlerce dertlesiyor, zaman zaman agliyordu onlarla..
En çokta kan kirmizisi gülünü seviyordu. Çünkü kirmizi gülün onun için yeri apayri idi.
Oda genç kizla beraber gülüyor, onunla beraber agliyordu.
Onu sevdigi gibi görüyordu genç kiz. Ve gülünü sevdigini ilk gördügünde ona hediye edecegine
dair yemin etmisti. Baska türlü paylasamazdi gülünü kimseyle...
Kapi çaldi aniden. Kapiyi açti ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa ilisti.
Yavasça egilip zarfi yerden aldi. Birden kalbi deli gibi atmaya basladi.
Ne oldugunu anlayamiyordu. Zarfin üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardi. Zarfi açti,
içinden beyaz bir kagida yazilmis bir mektup çikti.
Kalbi daha hizli atmaya basladi. Onun kokusu vardi kagitta. Evet, onun kokusu vardi.
Yilar yili özlemini çektigi, yaninda olabilmek için canini bile verebilecegi sevdiginin kokusu vardi mektupta..
Basi dönmeye basladi. Koltuguna geçip oturdu yavasça.. .Kagidi açti.
Ve elleri titreyerek okumaya basladi.

" Sevgilim, senden ayrildiktan sonra, bir kalbe 2 sevginin sigmayacagini bildigimden dolayi,
ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim...
Her günüm digerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin dahada artiyordu..
Sana kitaplari dolduracak kadar siirler yazdim. Her biri digerinden dahada hüzünlüydü.
Yazdim, okudum, agladim... Hergün yazdim, her gün okudum, senelerce agladim...
Her gece seni düsündüm sabahlara kadar, her gece senin yaninda olmayi istedim.
Ve her gece sensizlige lanet ettim, uykulari haram ettim kendime,
sensiz olmanin acisini gözlerimden çikardim...
Ve bir gün herseyi degistirecek bir firsat çikti önüme.
Bunu firsati degerlendirmeyip, kendime haksizlik edemezdim... Ve degerlendirdim...
Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye.. Ama tam tersi oldu.
Seni daha çok özlüyorum artik... Senden çok uzaklardayim belki,
ama yinede seni görmek için uzaklardan gelebiliyorum. Hemde her gece...
Seni seviyor, seyrediyor ve egilip sen uyurken yanagina bir öpücük konduruyorum..
Bazen gözlerini açip bakiyorsun, geldigimi bildigimi saniyorum ama yine o tatli uykuna geri dönüyorsun.
Yarin birbirimizi sevmemizin 6. senesi...
Hep ben geldim simdiye kadar senin yanina, yarinda sen gel olur mu sevgilim..
Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettigim, kalbime iyi bak olur mu ?
Çünkü gözyaslarimla, adini yazdim ona...
Seni senden bile çok seven bir sevgi var kalbinin içinde...
Unutma, kirmizi gülüde unutma olur mu ??...
Seni Seviyorum, Yanima Gelinceye Kadarda Sevecegim...

Sevgilin....

SensisLiðe Son Hikaye
 

Uyku dolu bir uyanýþ...

…
Gözlerimi açtýðýmda boþ bir odanýn kuytulu yalnýzlýðýnda öylece oturuyordum. Loþ duvarlarýn bana hayranlýk dolu bakýþlarýný sezdim bir anda. Sanki her bir duvardan gözler sýzýyordu yalnýzlýktan yorgun düþmüþ biçare yüreðime. Görünürde odanýn bir kapýsý veya bir penceresi yoktu ama her yer aydýnlýktý

-peki nerden geliyordu bu ýþýk?

Gözlerimi odanýn tavanýna çevirdiðim de gördüðüm manzara karþýsýnda þaþkýna dönmüþtüm. Her gece izlemeye çýktýðým mehtabýn beni izlediðini gördüm. Ay ve yüz binlerce yýldýzýn tüm güzellikleriyle beni izlediklerini gördüm.

-peki nerdeydim ben ve burasý neresiydi? bende bilmiyordum.

Bir an kalkmaya çalýþtým duvara yaslanýnca yere düþmekten kendimi zor kurtardým . Ben yaklaþtýkça duvarlar benden kaçýyordu. Ama nedense içinde bulunduðum odanýn boyutlarý hep aynýydý yani bir duvar kaçarken benden öbür duvar bana yaklaþýyordu. Bir kýsýr döngü yani.

Þaþkýnlýðýmý gizleyemedim bir an

Mat duvarlarýn gölgesinde derin mi derin düþüncelere dalmaya baþladým. Baþýmý iki avucumun içine sýðdýrýp baðýrdým, baðýrdým, baðýrdým…
Yanký bile yapmadý sesim ve bir yandan kovalayan ben, öbür yandan kaçan yine ben yani bu oyunda sadece ben vardým. Avda bendim, avcýda bendim.

Yýldýzlara bakarken bir þeyler fark eder gibi oldum. Ruhumu bir an yaþadýklarýmdan farklý bir his sardý ve yaný baþýmda beni izlemekle meþgul olan belki de benim varlýðýmdan haberi bile olmayan Ay’ý izlemeye baþladým.Hayatý kovalarken ayný zamanda kovalanan bir avcýnýn nefret dolu bakýþlarýyla deðil de sevgi dolu bakýþlarýyla soðuk namlularýn uçlarýna güller takan çocuklarýn masum gülümsemeleriyle bakmaya baþladým mehtaba ve mat görünümlü sessiz duvarlara. Yýldýzlarýn yavaþ yavaþ bana yöneldiklerini gördüm. Duvarlar renklendiler birden bire,sanki gökkuþaðý tüm renkleriyle odamýn içine daldý. Ben sevgiyle baktýkça onlar da sevgiyle yaklaþtýlar bana. Ve ellerimi uzattýðýmda yýldýzlar avucumun içindeydiler sanki, duvarlar renk kuþaðý her þeyim bir anda deðiþmiþti. Sanki sihirli bir el dokunmuþtu her þeye

.Bir bakýþ neleri deðiþtirirmiþ meðer.

Tamam dedim kendi kendime , tamam…
Anladým artýk , anladým. Duvarlarý mat kýlan gözlerimmiþ, kendini avcý sanýp avlanan ruhum, duvarlar hayat çizgim, yýldýzlar her gün aralarýnda nefes alýp nefes verdiðim insanlarmýþ.
Anladým dedim ve ansýzýn uyandým bu kendini kaybetmiþlik uykusundan. Anladým ama anlamak yetmiyormuþ meðer birde anladýklarýný anlatmak varmýþ, duvarlarý hala mat gören yýldýz düþmanlarýna.
…
Döndüm ama ne yýldýzlardan ne de duvarlardan eser vardý.
Bana ise bu garip anýmý sizlerle paylaþmak kaldý…
http://www.cet.com/%7Enichols/feather.gif

GELDÝM ÝÞTE, AÞK OLDUÐU YERDE MÝ HALA?

GELDÝM ÝÞTE, AÞK OLDUÐU YERDE MÝ HALA?



( Kaybettiðim pusulama yükledim bütün suçu... Yaþam dergâhýndan kaç kez kaçmak istedim kim bilir... Kaçmak istedim mi? Derimin altýnda gizlediðim dizelere bel baðlamak ahmaklýðýný gösterdim bir defa. Yapacak bir þey yok. Firak tortusunu ekmiþtim dilime... Bahçe duvarýndan atlarken dizlerini topraða gizlenmiþ cam parçasýna deðdiren çocuk kadar içimin acýdýðýný hissediyordum. Yapacak bir þey yok. Kanlanmýþtým kendime. )



Ben geldim.

Hoþ geldin aydýnlýðým…

Nasýlsýn

Nasýl görünüyorum

Yorgun, sorumsuz ve kimsesiz

Eksik ama belli ölçüde doðru…



Nasýl girilir ki söze... Nerden baþlanýr ki... Ah sevgilim uyuþmuþ bir kalpten su çekmeye mi geldin...

...

Neden kayboldun ortadan. Neden aramadýn beni. Neden bu kadar bencil olabiliyorsun. Dünya sadece senin istediðin ölçülerden mi ibaret? Bu kadar mý tekil yaþamayý seviyorsun?

Bilmiyorum

Kaçarcasýna yaþýyorsun hayatý. Neden ve kimden kaçtýðýný bilmeden. Yarým yamalak, sorumsuzca yaþýyorsun. Mesela ben aramasam sen aramayacaktýn, bunu biliyorum. Mesela ben gelmesem sen gelmeyecektin bana.

Sonra “ben geldim” deyince “ hoþ geldin aydýnlýðým” diye süslü bir laf ediyorsun. Peki, bu seni affettirir mi? Madem aydýnlýðýným senin neden kaçýyorsun benden. Neden aciz ýþýðýmýn ikimizi de aydýnlatmasýna izin vermiyorsun.

…..

Seni bekledim. Seni aradým, dokunduðumuz her duvara sensiz bir daha dokundum. Benimle konuþur belki diye. Bak þimdi “o þurada þunu yapýyor” diye.

“O bir daha gelmeyecek” saçmalýklarýna kulak týkayarak, seni bekledim. Gelecektin biliyorum. Gelecektin, çünkü ilk defa yarým yaþamayacaktýn ve tamamýnýn doyumuna varacaktýn bu iliþkinin. Gelmeliydin, çünkü yazgýmýz böyleydi.

Anlat yalvarýrým, nereye gittiðin beni ilgilendirmiyor. Sadece nedenini anlat.



Bir sonbahar yapraðýndan farkým yoktu. O kadar çok yoruluyordum ki dalýmda durmaya...

Düþmeliydim, bunu hissedebiliyordum. Sana ve kendime zarar verdiðimi hissedebildiðim gibi. Hayýr, býkmak deðil bu, hele senden býkmak asla, kimse bana senin tahammül ettiðin kadar tahammül edemezdi. Ya da sesimdeki hüznün uyuyacaðý baþka bir göðüs de bulamazdým, yani býktýðým için veya bitmesi gerektiðini düþünüp gitmedim. Gitmem gerekiyordu hepsi bu.



Susmam ondandý belki. Ne konuþacaðýmý bilmeden, denizin en dibine bakarak, gözden ve yaþtan nefret ederek susmam ondandý. Konuþsam yangýn çýkacaktý. Hayatta tek yeteneðim olan susmayý denemekten baþka çarem kalmadýðýný bilmenin verdiði kederle gitmek...



Bir yerlerde gizlenmiþ yalnýzlýk tanrýlarý beni çaðýrýyordu. Gitmekten baþka ne yapabilirdim ki. Ellerim mahkûmdu, kalbim… Ben artýk bedenini tanrýsýna sunmuþ bir meczuptum.



Peki, beni de götüremez miydin o tanrýlarýn yanýna. Saklasaydýn iç cebinde. Ses çýkarmadan, nefes almadan beklerdim. Sabýrla, inatla beklerdim. Beni içine attýðýn ateþin ýsýsý hiç mi yakmadý kalbini. Hiç mi acýmadý kollarýn, ellerin, gözlerin… Bu kadar mý sensizliðe mahkûm olmalýydým.



Ama sevgilim götüremezdim seni yanýmda. Tanrýlara kurban gerekliyken seni bile bile o cenderenin içine atamazdým. Ki biliyorum senin tükeniþini bana izleteceklerdi. Bu acýya nasýl dayanabilirdim ki. Belki yaptýðým en mantýklý þeydi sessizce gitmek. Bir savaþtý bu sevgilim. Varlýkla yokluðun savaþý. Tanrýlar seni istediler benden. Eðer seni verirsem beni azat edeceklerini söylediler. Ve bir daha bana yaklaþmayacaklarýný. Bana verdikleri süre zarfýnda bir kez olsun sana dönmek aklýma gelmedi. Çünkü biliyorum sana gelirsem onlar da gelecek ve seni gözlerimin içine baka baka alacaklar benden. Gelmedim iþte, seni unutmalarýný saðlamak için. Gelmedim çünkü sen hala çok güzeldin.



Koskoca bir yýl… Peki, neden þimdi geldin. Madem o yalnýzlýk tanrýlarý sen eðer bana gelirsen gelip beni alacaklarsa neden geldin. Ne deðiþti, ne oldu…



Kendi hurilerinden sundular bana. Her renkten, her boydan, her dilden… Aklýna gelebilecek her çeþit, güzel, çok güzel kadýn… Yataðýma soktuklarý her kadýn yarým kalan yanlarýmý gördü, acýyarak baktýlar bana. Kiminin göðsünde aðladým, kimiyle aþk üzerine derin sohbetler yaptým, kimi ise tiksinerek çýktý günah mabedinden. Beni þikâyet ettiler yalnýzlýk tanrýlarýna. Benim yüzümden tanrýlar hemen hemen her gün toplanmak zorunda kalýyorlardý. Benimle ilgili garip kararlar veriyorlardý. Bazen Yusuf’un kuyusuna býrakýyorlardý bir haftalýk cezalarla, bazen kalbimin tam ortasýna ustura acýsý gibi bir acý býrakýyorlardý. Bazen de seninle tehdit ediyorlardý.

Ama yine de her kadýnla biraz “sen” sohbeti yaptýk. Seni tanýyorlardý. Seni sevmeye de baþlamýþlardý. Artýk ben kapatsam konuyu onlar açýyorlardý. Onlar benim günah annelerimdiler. Hepsinden bir yara taþýyorum. Hepsinden bir hatýra.

Sonra onlarý tanýdýkça onlarýn öykülerine kaptýrdýðýmý fark ettim kendimi. Öyle özel öyküleri vardý ki. Hepsinden ayrý bir roman çýkardý.



Bir gün çýplak bedenlerimizin verdiði cesaretle ihanetten bahsettik onlardan birisiyle. O da yalnýzlýk tanrýlarýnýn kurbanlarýndandý. Aslýnda hepsi yalnýzlýk tanrýlarýnýn kurbanlarýydýlar.

Ýhanet, dedi aþkýn ikiz kardeþidir.

Peki, dedim ya ayrýlýk?

O da aþkýn annesidir…

Her beden biraz ihanete meyillidir. Her kalp. Bak mesela çýrýlçýplak yatýyoruz burada. Tanrýlardan bahsediyoruz bizi buraya savuran tanrýlardan. Peki, biz sevgililerimize ihanet etmiyor muyuz þimdi… Neden tanrýlara karþý gelemiyoruz. Canýnýz cehenneme ben sevgilime gidiyorum, diyemiyoruz. Bu kadar mý aciziz. Bu kadar mý kaderin en salak kurbanlarýyýz.



Artýk, sus tanrýlar duyacak demenin bir anlamý yoktu. Baðýra çaðýra konuþuyordu.

Biz ihanetlerimize kýlýf uydurmaktan baþka bir þey yapmýyoruz. Çünkü biz olmak istediðimiz yerdeyiz. Ama dokunmaktan korkuyoruz birbirimize. Çünkü hala yarým býraktýðýmýz bir þiire bakar gibi bakýyoruz geriye. Biz olmak istediðimiz ama olamadýðýmýz yerdeyiz.

Ve sevgilim inan ilk defa iliklerime kadar “sen” üþüdüm.



Evet, koskoca bir yýl. Neler deðiþmez ki. Mesela evlensek çocuk sahibi bile olabilirdik. Bir yýlda bir anda üç kiþi olabilmek…

Nedensiz deðildi gidiþim. Umarým anlýyorsun beni…



Anlamýyorum seni sevgilim. Ama seviyorum seni… Her þeye raðmen, olan bitene raðmen seviyorum. Anlamak istemiyorum.



Sabah beni aramasaydýn, ben yine seni bekler olurdum hala. Arayýp “ ben geldim” demesen seni düþünerek uyanýrdým yine yeni bir güne. Belki umudum kýrýlmaya baþlamýþtý. Ama sabýrla ve inatla yaþatmaya çalýþýyordum seni içimde. Geleceðini biliyordum belki de, ama zamanýný kestiremiyordum.



Bu sürede hayatýma konuk olan insanlara fazla tahammül edemedim. Midem bulanarak çýkardým hayatýmýn misafir odasýndan onlarý. Çünkü kalýcý konuðumu bekledim hep. Hep sen koktuðumu söylediler. Baþka koktuðumu. Ben o’yum dedim. Ve o, kokmam çok normal…

Þimdi geldin ya gerisine ne uydursak boþ…



Kalbim med cezirlere tutulmuþtu. Ne yaptýðýmý bilmeden savruluyordum oradan oraya… Tanrýsýyla konuþan Muhammed kadar kargaþa halindeydim. Telaþ, içinden çýkýlmaz bir hayat ve zamansýz konukluklar…

Kalbime söz geçiremiyordum artýk. Kalbimle aklýmýn savaþýna taraf olmamayý yeðlemiþtim… Kötü mü yaptým bilmiyorum.



Þimdi geldim evet… Bugün gelmem gerektiði söylenmiþ gibi bana, geldim. Beni kollarýmdan çarmýhlayan tanrýlardan kaçamadýðýmý bile bile geldim iþte… Nasýl bir tepkiyle karþýlaþacaðýmý bilmeden… Nasýl bir “sen”le karþýlaþacaðýmý bilemeden.

Vücudumun yatakta býraktýðý çukura yerleþmek için geldim… Saç tellerinin gezindiði yastýðýmý soluksuz kalana dek içime çekmek için geldim. Dudaðýnýn kenarýndaki hüzünden bir parça almak için geldim. Aþk odunda kül olana dek yanmak için. “þem de yanan pervane”ye öykündüðüm için geldim.

Bütün yalanlardan arýnarak geldim. Ama “bir daha gitmeyeceðim sözü vermeyerek” geldim.

Yüzünün sazlýklarýnda hayat bulmak için,

Uzay boþluðundan sarkýp, kusana kadar âþýk olduðumu söylemek için geldim.

Kalbim med cezire tutulmuþtu. Med oldu geldim…



Yeniden baþlayabilir miyiz hiçbir þey olmamýþ gibi? Eski benliklerimize dönebilir miyiz? Yabancýlaþmadýðýmýzý iddia edebilir miyiz? Sabah uyandýðýmýzda yanýmýzda yatan boþluðu doldurabilir miyiz? Bir aðacýn kovuðuna gizlenmiþ þiir dizelerinden bir beden çýkarabilir miyiz?

Amacým bu olayý yokuþa sürmek deðil. Evet geldin… Çok mutluyum… Gerisine ne uydurursak uyduralým. Ama ya yalnýzlýk tanrýlarý bir daha çaðýrýrsa seni ya da beni… Buna dayanabilir miyiz? Ya da ben dayanabilir miyim, bilmiyorum.

Yani her seferinde gidiþimiz ardýndan “ben geldim”li cümleler bizi nereye kadar götürebilir ki… Nereye kadar tutunabiliriz ki bu aþk otobüsünün arkasýnda… Seni sevmek, çok sevmek yeterli mi sence...

Sevgilim her seferinde dirseklerimi kanatýrcasýna masaya dayayýp parmaklarýmý saçlarýmýn arasýnda gezdirip “doðru”yu sorgulamaktan býktým. Kime göre kim için doðru… Hangi gidiþ, hangi yalnýzlýk, hangi dönmeler doðru… Yani senin için en doðrusu gitmek sonra apansýz geri dönmek… Peki, benim için en doðrusu her ne pahasýna olursa olsun seni beklemek mi?



Kokunu özledim. Baþka ten kokmayan “ben” kokan kokunu. Dokunmama izin ver. Ýliklerime kadar sen olmama izin ver sevgilim.

Sayýsýz þehir gezdiðim zaman diliminde aþktan kaçtýðým bu demde sana tekrar dönebilmek umuduyla yaþadým. Az az nefes aldým, yarým yarým yaþadým ki sana yetebileyim, sana yetiþebileyim. Son nefesimi kulaðýnýn dibinde verebileyim diye.

Sevgilim seni terk ettiðimi düþünme. Sen içimi zapt etmiþken, ruhumun tüm kalelerini iþgal etmiþken nasýl senden gidebilirdim ki.



Ayaklarýnýn dibinde uyumama izin ver. Yorgunum. Gönüllü esarete boyun eðdiðimdir sana bakýþým… Ýzin ver sevgilim… Ben geldim iþte…



Kimim ben, kim deðilim... Ne anlamý var ki bu sorularýn...

Yolda yürürkenhttp://www.kalbiminsehri.com/images/hd/15.jpg gözlerimi sevdiðimi fark ettim. Onlarýn hiç umurunda deðildi ayaklarýmýn becerisi. Onlar tüm becerilerini sergiliyorlardý önüne çýkaný görmek için. Yalnýz görmekte deðil üstelik bu görüntüyü beynime aktarmak için.
Yolda yürürken tenimi sevdim birden, onlarýn üþümek, ýsýnmak, yanmak, okþamak yeteneklerini sevdim. Hayata, hayatýn onlara sunduklarýna verdikleri o muhteþem kendiliðindenlikteki tepkilerini sevdim.
Yolda yürürken kulaklarýmý sevdim birden. Yüzüme bir çok kez kepçe gibi asýldýklarýný düþündüðüm kulaklarýmý üstelik. Onlarýn her müziði dinleyememekteki hünerlerini sevmiþtim zaten. Hiç sevememiþlerdi acý soslu arabesk inletileri. Yürek parçalayýcý halk ezgilerine ise nasýlda açmýþlardý kendi kepçelerini, týpký bir anten gibi. Ama þimdi yolda yürürken bir baþka seviyordum onlarý. Simitçinin "simit" diyen sesini duyuþlarini, pazarcinin iþ arkadaþina "fasulyeleri þuraya koy" diyen sesini duyuþlarini, giden trenin timbirtilarini uzaktan aliþlarini, yolda yürürken sevdim kulaklarimi.
Yolda yürürken bedenimin tüm fonksiyonlarini yerine getiriþ becerisini sevdim bu dogru. Her þeye ragmen diþlerimde bir sakizin uzamasi olabilirdi pekala hala, damagimda bir yiyecegin tadi. Yüregim ben yönetmesem de devam ediyordu hayata. Bunu anlamak için gerek yoktu ki grafik göstergelere.
Hayattayim iþte, hayatta... ve yolda yürüyorum. Hayati güzel buluyorum. Yolu çok çok güzel. Iyi ki çikmiþim arabanin kafesinden. Iyi ki düþmüþüm yollara. Daha fazla hayat var yollarda. Daha fazla insan. "Ne güzel ne güzel, çok þükür çük þükür yaþiyorum" diyecek daha çok gerekçe.
Yolda yürürken düþünüyorum

Çocuk sordu: Bir dondurma küp ne kadar?
Garson Elli sent dedi.
Çocuk elini cebinden çýkarýp parasýný saydý. Peki ya bir porsiyon sadece dondurma ne kadar? diye sordu.
Kafeteryada masa bekleyen insanlar vardý ve garson sabýrsýzlanýyordu. Ters bir biçimde Otuz beþ sent dedi.
Çocuk parasýný tekrar saydý ve Ben bir porsiyon sade dondurma alayým dedi.
Garson dondurmayý getirdi, adisyonu masaya býraktý ve gitti. Çocuk dondurmasýný yedi, kasaya parasýný ödedi ve kafeteryadan ayrýldý.
Garson geri gelip masayý silerken gördüklerine inanamadý.
Boþ dondurma kasesinin yanýnda düzenli bir biçimde on beþ sent vardý; bu, onun bahþiþiydi

AZ KALDI

Çoðalýrken ceplerimde hüzün adýna birikmiþ kelimeler, kendimi þehrin hangi yükseltisinden atabilirim diye aranýrken bir sahil dinginliðinde buluyorum küçük bedenimi. Yazdan kalma tozlu bir þezlong, sanki denize girecekmiþ gibi soyunmuþ bir iskele ve üstünde nasýl düþülürü test eden ben… düþemedim gecelerden gündüze, uzandýðým her ýþýðýn gözkapaklarý devriliverdi üstüme… cambazlýðýmla ters yüz etsem de zamaný sýyýrýp atamadým omzumdaki bekleyiþlerin aðýrlýðýný.ceplerimi boþaltýyorum. Sol omzumdaki melek fýsýldýyor kulaðýma “az kaldý”… evet diyorum meleðe az (k)aldý…
Sabrýmýn son nefesini çekip, gözlerimin feriyle söndürmüþken, son gücümü umut kapým kapanmasýn diye katlayýp katlayýp menteþelere sýkýþtýrmýþken ve artýk cehennemden bozma bir zaman dilimine sürgün edildiðime tamamen ikna olmuþken bir melek fýsýldýyor kulaðýma “az kaldý”…. Evet diyorum meleðe az kaldý(m) ….
Azlarý topluyorum þimdilerde çok olabilmek için…..
Biliyorum “az kaldý”…..

Birer birer gittiler yaþamýmdan. Herbiri ayrý bir yaraydý , her biri ayrý bir yaþanmýþlýk, güzel ve çirkindiler, umutlarý, umutsuzluklarý vardý, sevdalarý vardý, en önemlisi insandýlar , insan olmayý ve insanlarý seviyorlardý. Ben onlarý öylece seviyordum. Yanýmdalarken kýrýyordum onlarý, bazen küçük düþürüyordum , kendimi yükseltiyordum. Oysa paylaþýlmýþlýklarýn en güzelini yaþýyordum onlarla . Kurgu deðildi bu, sýralý hayaller silsilesi deðildi, kandý, etti , duyguydu tümüyle. Önceleri bebim için tutunacak birer daldýlar, hiçliðimi eriten çokluðumdular , sonralarý sevdamdýlar .

Sabah...

Güneþ penceremi týrmalýyordu artýk. Ben geceden kalma mutluluklarýnmý süzerek güne umutlu baþlama kavgasýndaydým . Yaþam sürecinin bir basamaðýný daha yýlgýn ve duraðan atlamaya hazýrlanýyordum. Geçmiþ belleðimde dingin bir tutarlýlýkla mýhlanýp kalmýþtý. Bu yaþadýðýmýz günlerin ne denli kepaze olduðunu mýrýldanýyordum. Ýçimde acý tadý vardý ayrýlýklarýn, yalnýzlýklarýn .Boþluðu kucaklayan kollarýmda yorgunluk ve yitikliði ayný anda yaþýyordum .Geleceði bilmiyordum ve bu beni yaralamýyor aksine kamçýlýyordu . Dört elle olmasa da yaþama baðlanmamý saðlýyordu . Ýleriye dönük planlar yapmýyordum , dilidmde hep ayný dizeyi gezdiriyordum ; "Que sera sera" . Hoþuma gidiyordu bu. Ama kadercilik deðildi benimkisi , sadece hoþuma gidiyordu. Çünkü bir bakýma doðruydu , olacak olan olurdu ve bu yabancý dildeki karþýlýðý içimi ýsýtýyordu.

Dünü artýk unutup beynimin ücra bir köþesine itmenin zamaný gelmiþti. Bana yararý yoktu hatýrlamanýn . Unutmak ; o ne büyük bahtiyarlýktý. Ve çoðu insan kendini irdelemek yerine bu büyük zenaati kullanarak mutluluða eriþiyordu. Ama benim için yine de eþidi yaþamamaktý.

Evden çýktýðýmda kör bir vaktiydi sabahýn ve körlük sanki tüm þehri sarmýþcasýna insanlar da yitik bir þeylercesine ararcasýna , kör topal ilerilyorlardý caddelerde, birtaz sonra her biri iþyerlerine, okullarýna varacak ve akþama kadar yaþama ara vereceklerdi. Çünkü yazarýn dediði gibi yaþam gecenin konusuydu, tek kalmanýn ve içkinliðin konusuydu , gündüzün ve hengameli bir kalabalýðýn deðil . Bu bir anlamda rahatlatýyordu insanlarý, iþteyken sayýlar ya da dosyalarla uðraþýyor , kimisi yük taþýyor, kimisi araba sürüyor ve akþama evlerine döndüklerinde rahat bir yorgunlukla uykuya dalýyorlardý ve bu ebedi istirahat provalarýný habersizce yaptýktan sonra kendilerini ertesi güne aktarýyorlardý. Ben de bu yýðýnsal kalabalýða katýlarak hýzla yolumu eritmeye baþladým. Kafamý hiçbir þey üstünde yoðunlaþtýramýyor , sadece yürümekle yetiniyordum . Belki de bu benim mola veriþimdi . Anlamsýz bir rahatlýkla öylece ilerliyordum her sabah ve hergün yaptýðým gibi iþle ilgili ve birbiriyle ilintisiz bir sürü þeyi kafamdan hýzla geçirirp sonuçta hiçbir yere varamamanýn huzurunu yaþýyordum.

Mola...

Ýþe geldim artýk. Rutin selamlaþmalardan sonra masama oturdum. Birkaç kiþi gelip bir þeyler analttýlar . Boþ bir anlayýþlýlýkla suratlarýna baktým . Ne anlattýklarýný biliyordum , dinlemem de gerekmiyordu aslýnda ama büyük bir dikkatle dinliyormuþ gibi yapýyordum . Hepsi dinlenilmiþ olmanýn ve onaylanmanýn sevinciyle ayrýldýlar yanýmdan , ne büyük huzurdu onaylanmak. Dosyaný çýkardým , birþeyler yazdým , rutin , sýradan hep yazýlagelen þeyler .Ezberlenmiþ roller gibi rahatça akýyorlardý kaðýda . Deðiþik olaylar olmasýný bekliyordum . Ufak bir renkti aradýðým. Ama yaþantýmýz ömylesine tek renk hale gelmiþti ki o renk dýþýndaki rtenklere þüpheyle bakmaya da alýþmýþtýk . Siyahýn bile tek tonu vardý bizim için , versiyonlarý deðil sadece kendisi ilgilendiriyordu bizi.

Bu karmaþa içerisinde daha fazla renge tahammülümüz kalmamaýþtý sanki. Zaten varolan o tek renk bile yeterince korkutuyordu bizi . Daha büyük korkulara katlanamazdýk , yaþantýmýzý diðer renklerle kirletemezdik . oysa yýllar sonra kirlenmenin güzel olduðuna dair reklamlar yapýlacaktý .

Etrafýmý boþ gözlerle süzdüm . Bir arkadaþla göz göze geldik . Yine ayný sevimil bakþlar ve baþ eðmeler . Ne kadar tanýdýk bir yaþamdý bu , bana aitmiþ gibi . Cidden benim miydi bu yaþam ? Telefon çaldý . Bir ses evecenlikle "Doktora gidiyorum , eve geç kalacaðým" dedi. Tamam bile demedim , gereksizdi çünkü . Yemek vaktine kadar öylece oturdum , birkaç imza attým , birkaç demlik çay içtim , sigaramý hiç ettim onunla birlikte . Ne iyi ....

Yemekten dönünce gazete okudum . Kuponalarý seyrettim . Kesmek külfet ama seyretmesi zor deðil . Keþke "Kuzate" diye bir gazete çýksa ve ben kuponlarý öylece seyretsem . Ne haber , ne köþe yazýsý , ne salya sümük duygu pazarlayýcýlarý, hiçbiri, bu tek renk hayatýmýzý kirletmese. Ama ben bunlarla avunabilecek miyim? Mutlu olmam þart mý? Gazeteleri karýþtýrdým. Kýþýrtýsý beynimi zonklatýyor. Devam ettim , bir ara telefon çaldý. Sonra "Sizi arýyorlar" dediler. Büyük bir üþengeçlikle yarimdemn kalktým . Ses tanýdýk ve sadece bir cümle "Gidiyorum"...

Öðle vakti...

Telaþla kapattým telefonu. Rengim deðiþmiþti. Hýzla çýktým iþyerinden . Koþasým geldi ama yapamadým , çok istedim ama adýmlarým ihanet etti bana . ( Kýþ , rüzgar her þeyi itekliyor. Yolda iki kiþi öylece yürüyordu rüzgara aldýrmadan. Üþüyorlardý ama elleri ceplerinde deðil . Dar bir yola sapýp dik bir yokuþa çýktýlar. Sonra bir koruluk . Þaraplarýný çýkarýp sessiz çýðlýklarla yudumladýlar. Yanlarýndan birkaç kiþi geçti , bakýp gülümseyerek. Sonra þiþeleri bitiyor ve birisi yuvarlana yuvarlana , diðeri onu kaldýrmaya uðraþarak ilerliyorlar. Sonra keskin bir soðuk , uzun bir yürüyüþ ve sahne sona eriyor.)

Aklýmdan hep paylaþýmlarýmýz geçti. Ýnatla itekliyorum onlarý ama gitmediler. Gitmelerini istemiyordum aslýnda . Baðýrýyorum , duymuyorlar , yýtýyorum kaldýrýmlarý karþýma dikiliyorlar , aðlýyordum. Ýskeleye geldim þimdi , etrafý kolaçan ederek. Gideceðim yolu bulunca hizla ilerledim. Orada , ileirde duruyordu . Sýrtý bana dönük . Adýnlarýmý aðýrlaþtýrdý. , bu süreyi uzatýr diye. Yavaþça yaklaþýp sýrtýna dokundum . Donuk gözlerle baktý. Susutuk. Yýrtýcý ve korkunç bir sessizlikti bu. Sokak boyunca ilerledik , durdu.

"Sana söylenecek çok þey yok dostum. Gidiyorum , çünkü bu aklayacak beni. Gidiyorum , çünkü kalýrsam yoklaþacaðým . Aðlamayacaðým , göz yaþlarýmý harcamayacaðým. Son anýmýz salyalý sümüklü olsun istemiyorum . Biliyorsun gönlümüzde acýlara daha çok yer var. Ýleride ellerimiz yine kavuþacak , kuvvetle sarýlacaðýz birbirimize . O güne deðin aðlamak yok , sevinçten aðlayana kadar aðlamak yok , dostum , gidiyorum." dedi .

Birþey söyleyemedim , boðazýmdaki çýðlýk taþamadý dýþarý. "Öyledir , dost , öyledir." dedim. Kucaklaþtýk ve yönlerimiz ayrýldý , belki sonsuza dek . Ama bu incitmedi bizi . Kýrgýnlýðýmýzý ve haykýrýþlarýmýzý kalbimize gömdük . Aðlamadýk , çünkü aðlamak yaralayacaktý bizi. Güldük ve isyanla boyun eðdik , güpegündüz.

Ýlk deðil , son da ....

Artýk kayboldu gözden ve ben yýllar sonra ilk kez gözlerimden akan yaþaþ þaþarak ve aydýnlýðýmýzý elimde güneþe eþ tutuarak iþimin yolunu tuttum . O gitti ve güçlüler hep terk edenlerdir sözü geldi aklýma , güldüm.

Akþam...

Körpe mutluluklarý daha baþta yitirmenin ve umutlarýmýzý kararsýz sabahlara ötelemeninne denli zor olduðunu ikimiz de biliyorduk artýk . Devinen bir korkaklýk içinde uykulu bir sanal yaþamýn kýpýrdanýþlarýný içimize akýttýk. Dün günlerin en güzeli gibi görünse de henüz yaþamadýklarýmýzýn da mutluluklara gebe olduðunu umuyorduk. Ama kendi dünyalarýmýzda bunu ne denli gerçekleyebileceðimizden habersisizdik. Ve bilmek iþime gelmiyordu.

Ýkimizin de içimize sýðmayan dünyalarýmýzý ortada bir yerelerde buluþturmayý umuyorduk . Bir baðlamda baþarmýþtýk da bunu . Ama yine de olamamýþtý . Ýki ayrý insandýk , iki ayrý dünya . Düþlerimiz ve sevdalarýmýz vardý birbirine teðet , o özgürlüðü seçti ben sadece ipimi uzattým , fark buradaydý. Hayat bir sonraki ayrýlýða kadar yeni bir yara açmýþtý kalbimde ve zaman buna çare olacaktý , umut ediyordum.

PAPATYA WE KELEBEK

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasýnda, küçük bir týrtýl gözlerini
hayata açmýþ. Doðal içgüdüleri ile hemen beslenmeye baþlamýþ.
Ne bulursa yemiþ. Bir süre sonra, yeterince büyüdüðünde,
kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye baþlamýþ.
Bu kozanýn içinde geçirdiði uzunca bir sürenin sonunda da,
rengarenk kanatlý bir kelebek olup çýkmýþ.

Minik kelebek, uçabiliyor olmanýn da verdiði mutlulukla uçmaya
baþlamýþ. Daðlar tepeler aþmýþ, ormanýn her yerini dolaþmýþ.
Derken bir vadiye gelmiþ. Rengarenk çiçeklerin bulunduðu bir vadiye.
Etrafýna þaþkýn þaþkýn bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya
görmüþ. Bir anda afallamýþ. Ne düþüneceðini, ne yapacaðýný
bilememiþ. içinden "Ne muhteþem bir çiçek" diye geçirmiþ.
Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoþ kokulu çiçeðin
üzerinden geçip doðruca onun yanýnda almýþ soluðu.

"Merhaba" demiþ papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve yanýnýza
gelmek istedim.". Nazlý papatya þöyle bir bakmýþ konuðuna ve
"Merhaba" demiþ, "ben de yalnýzlýktan sýkýlmýþtým zaten."
Ve konuþmaya baþlamýþlar. Kelebek ona hayat hikayesini,
nerede dünyaya geldiðini, geçtiði ormaný, tepeleri anlatmýþ.

Papatya da ona kendinden bahsetmiþ. Birbirlerinden gerçekten
hoþlanmýþlar. Kelebek bütün zamanýný papatyayla geçirmiþ.
Gece olunca beraber yýldýzlarý ve ateþ böceklerinin danslarýný
seyretmiþler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarýyla papatyayý
güneþin yakýcý ýþýnlarýndan korumuþ. Minik kelebek papatyayý çok
sevmiþ. O kadar çok sevmiþ ki, bir türlü onun yanýndan ayrýlamamýþ.
Papatyanýn da onu sevip sevmediðini merak ediyormuþ. Ama cesaret
edip de bunu papatyaya söyleyememiþ bir türlü. Onu kýrmaktan,
incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuþ. Papatya da
kelebeði çok sevmiþ ama o da bir türlü söyleyememiþ sevgisini.
Duygularýnýn karþýlýðýnýn olmayacaðýndan, bu yüzden kelebeði
kaybedeceðinden korkmuþ. Böylece iki sevgili yan yana
ama sevgilerini paylaþmadan sürekli sohbet etmiþler.

Böylece saatler saatleri kovalamýþ. Günler geçip de, kelebek
artýk zamaný kalmadýðýný, gücünün tükendiðini anlayýnca, papatyaya
dönmüþ ve; "Üzgünüm ama senden ayrýlmam gerekecek" demiþ.
Papatya buna bir anlam verememiþ. "Neden" demiþ. "Yoksa
benim yanýmda mutsuz musun?". "Hayýr" demiþ kelebek. "Bilakis,
sen benim hayatýma anlam kattýn. Fakat biz kelebeklerin ömrü
sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladým. Artýk
kelebeklerin hiç ölmediði bir yere gitmeliyim."

Papatya bu duruma çok üzülmüþ ama yapacak bir þey yokmuþ zaten.
Kelebek artýk hiç gücünün kalmadýðýný, daha fazla tutunamayacaðýný
fark ettiðinde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum"
diyebilmiþ ancak. Papatya donakalmýþ. Sadece "Bende..."
diyebilmiþ kelebeðin arkasýndan. Ardýndan da gözyaþlarýna boðulmuþ.

Ýçinden "Keþke onun da beni sevdiðini bilseydim.
Keþke onu sevdiðimi söyleyebilseydim." diye geçirmiþ.
Papatya, sevdiðinin onu sevdiðini bilmeden geçirdiði günlerin
acýsýna dayanamamýþ. Bir süre sonra yapraklarý önce solmuþ,
sonra da dökülmeye baþlamýþ.
Her düþen yaprakta papatya, "seviyormuþ" diye geçirmiþ içinden.

Ýþte o günden beri, bunu bilen aþýklar,
sevgililerine soramadýklarýný hep papatyalara sormuþ:
"Seviyor mu, sevmiyor mu...

ÖZNEM NEREYE

-Ve yaþam yalnýz rüzgâr, yalnýz gökyüzü, yalnýz yapraklar ve yalnýz hiç deðil mi?-* Cezare Pavese

Öznenin hep kendi'siyle ayný kalan, deðiþmeyen, deðiþimlerden etkilenmeyen bir öz, bir cevher olmadýðý kesin.

Özne'yi dýþ dünyadan, hadi "öteki" diyelim, ayýrmak olasý mý? Ben kimim? Çocuk Perihan mý, onsekiz yaþýndaki "ben" mi, þimdiki mi? Bir hafta öncekinden bile farklýyým belki. On yýl, yirmi yýl sonra yine ayný ben olabilecek miyim? Kelebek hep kelebek miydi?

Niçin deðiþtim, niçin deðiþiyoruz?

Ýlkçað'ýn maðaralarda, aðaç kovuklarýnda yaþayan ilkel insanýndan mý sözediyoruz, Ortaçaðýn serf ya da derebeyinden mi? Rönesans Ýtalya'sýndaki insandan mý, 18. yüzyýl Fransa'sýndakinden mi? 20. yüzyýlýn toplumcu fikirlerle coþmuþ insanýndan mý, günümüzün elektronik devrimini yaþayan kafasý karýþmýþ insanýndan mý? Tundralarda yaþayandan mý, bir Tibet tapýnaðýndaki rahipten mi, Avustralya'daki aborijin'den mi? (Kaldýlar mý sahi? Eminim televizyon seyredip, kola'yla karýþýk asimilasyon zehiri içiyorlardýr artýk.) Hepsinin dünyayý ve kendilerini algýlayýþlarý farklý deðil mi? Kendini içinde yaþadýðý toplumla, totemle bir ve ayný gören klan tipi insana ne diyeceðiz? Semâ âyininde uçup Tanrý'yla ve evrenle bütünleþen sûfiye? Nerden bakarsak o kadar görmüyor muyuz dünyayý?

"Özne" kavramý ilkin ne zaman ortaya çýktý? Sanýrým 18. yüzyýl aydýnlanmasý'yla birliktedir bu kavramýn literatüre girmesi. (Daha doðrusu varlýk kazanmasý.) Ýnsan'ýn sýnýrlarýný sorgulamaya baþlamasýyla, aklýn ve vicdanýn özgürleþmesiyle, "birey"in tarih sahnesine çýkmasýyla. Birey tarih sahnesinde. Birey'e gereksinim var. Bu öyle bir oyun ki, hiç kimse rolü gelmeden sahneye çýkamaz... ve suflörler hep olmuþtur. Doðaçlama yapýp yönetmeni çýldýrtanlar da.

Ýnsan da deðiþir, toplumlar da. Tarihsel bir bakýþ açýmýz olmadan güdük kalýr yorumlar, körleþtirir, tökezletir, âtýl eder, esir eder. Yineliyorum, birey'i dýþ koþullardan soyutlamak olanaksýz. Nasýl toplumlarý tarihsel geliþimin dinamiklerinden soyutlamak mümkün deðilse; özne'yi, ben'i, "birey"i de dýþ koþullardan soyutlamak olanaksýz. Özne'yi ne kabuklara, kozalara saralým, ne de onun düþünce ve edimlerindeki özgürlüðü kýsýtlayalým. Ýçinde yaþanan çaðýn dayattýklarýný, duyumsattýklarýný deðiþmeyecek, hep ayný kalacak insanlýk durumlarý olarak almayalým.

Yabancýlaþma'yla birlikte boþluða düþtü insanoðlu ve kendine sarýldý düþünen "us". Günümüzde giderek birkaç, hatta tek kiþilik, çevresindeki "okyanus"tan korkup, her çýtýrtýyý düþmanca niyetler olarak algýlayan (çoðu kez ne yazýk ki haklý olarak) adalara dönüþüyoruz. Elektronik devrimle birlikte zaman ve yer kavramýný giderek yitiriyor (McLuhan'ýn bu saptamasýna katýlýyorum) ve amipler gibi bölünüyoruz. Bizlere sadece "tüketici" muamelesi yapan bir dünyada, bunun dýþýnda bir "deðer"imizin olmadýðý bir dünyada, özsaygýmýzý yitiriyoruz. Ya dünyadaki yegâne amacý tüketmek olan zombi'lere dönüþüyoruz ya da acýlý, ölüme dönüþmeyi bekleyen kozalara.

Ben soruyorum, baþka bir yolu yok mu? Bizi kuþatan sisi yok edip önümüze cam gibi bir ç/evren sunacak taze bir rüzgâr?

"Tutkularla bekledim özleneni, ne gelen var ne de giden... Yalvardým, yakardým ölüm gece gibi yýkýlmadan üstüme. Bir çocuðum olsun istedim. Öyle bir çocuk ki yýlgýnlýðý bilmesin. Akarken çaðýldayan dereler gibi, yere karýþýp gitmesin. Yaðmur gibi yaðsýn, rüzgar gibi essin. Öyle bir çocuk istedim... Yarabbi!.. Yüreði insanca, beyni insanca!.."

Yaþým ilerlemiþti. Artýk evlenmeyi unutuyordum ki, bir gün kýsmetim açýldý. Ýmam nikahý ile evlendim. O an sevincimi göreydiniz. Bundan böyle kimse bana yan gözle bakamayacak, kalýk diye hor görmeyecekti. Öyle mutluydum ki anlatmam olanaksýz. Bu yaþýma dek, böyle bir duygu bedenimi yalayýp geçmemiþti. Kendimi tüy kadar hafif hissediyordum. Bir zamanlar kýzdýðým, düþman bildiðim insanlarý bile kucaklayýp öpebilirdim; kollarýmýn arasýnda var gücümle baðrýma basabilirdim. Herkesi, her þeyi seviyordum. Yaþamý ise ölesiye... Bu duygularla evlilik olayýnýn ne denli kutsal olduðunu anladým. Sevindim... Sevinç içinde günlerce sonsuz boþlukta bir kuþ gibi kanat çýrparak uçtum adeta... Mutlu insanlarýn ne denli hoþ yaþadýklarýný öðrendim. Tüm insanlarýn mutlu olmalarý için yalvardým, yakardým, dualar ettim; adak adadým. Acaba ben mutlu muydum?..

Neyime sevgi. Neyime bahar, ötmeyen bir kuþum ben!.. Kirlettik her þeyimizi, aþýndýrýp eskittik olanca bedenimizi. Bindiðim kör gemi, beni bu can çekiþen denizde, kuytu karanlýklara doðru sürüklüyor giderek... Kýyasýya dalgalarla bir savaþ, uzamýn döl evinde... Kýsa zamanda ne mutluluk kaldý, ne de sevgi. Kapýmýn önünde geçermiþ, o zaman açarým kollarýmý, çaresiz koþarým, kaþarým da ulaþamam; giderek uzaklaþýr benden... Kan, irin dünyasýna, her gelene vereniz; alan deðiliz her geçende... eðer yaþamak suçsa!.. Alýn size olsun ateþim, baþýnýza çalýn, artýk neyimiz kaldý solumamýzdan gayrý!..

Keþke kalýk kalsaydým. Keþke hiç evlenmez olaydým. Kinim nefretim düðümlenen boðazýmda, kat kat kördüðüm olaydý... Öyle bir düðüm ki, iki kumanýn kavgasýný izlesen de , adýný ansan da açýlamaya!.. Kimsenin açmayý baþaramadýðý, gizini çözemediði, yüz yýllarca gizli saklý kalabilecek, bir kördüðüm olsun isterim. Ne zaman ki bütün insanlar mutluluða eriþti; iþte o zaman kördüðüm de açýlaydý. Aman Yarabbi, aklýma gelince çýldýracaðým nerdeyse!..
Kýsa bir süre kocamla mutlu yaþadýk. Eski karýsýnda bir de kýzý vardý. Tatlý güzel bir kýzdý. Týpký masallardaki gibi gülünce yanaklarýndan güller açar, aðlayýnca da yanaklarýndan inciler dökülürdü... Dediklerimden hiç dýþarý çýkmazdý... Benim mutluluðuma davranýþlarýyla mutluluk katardý.

Tutkularla özledim bekleneni, ne gelen var ne de giden... Yalvardým, yakardým, ölüm gece gibi yýkýlmadan üstüme. Bir çocuðum olsun istedim. Öyle bir çocuk ki yýlgýnlýðý bilmesin. Akarken çaðýldayan dereler gibi, yere karýþýp gitmesin. Yaðmur gibi yaðsýn, rüzgar gibi essin. Öyle bir çocuk istedim... Yarabbi!.. Yüreði insanca, beyni insanca!.. Umudum, kavgam, her þeyim o olsun istedim... Gel gör ki benim elimde ne var... Bunca çilem yetmedi mi?.. Ben içten içe acýyý azaltayým derken, sen tonlarcasýný indirdin yüreðime... Ve bir gün, bin bir çiçekler içinde kýrdaki bayýrdaki papatyalarýn da deðeri bilinir.
Þehir mi?.. Yutuverir insaný anýnda. Ne içtenlik kalýr ne de dostluk... Duygusuzlaþýr kalýr insan... Oysa köylük yerdeki yaþantýmýz ne denli iyiydi. Açken bile huzurluyduk. Köyde birbirimizle hýrlaþsak da, hatta küs olsak bile huzurluyduk; çünkü birbirimizin haklarýna saygý gösterir, birbirimizi korurduk; ama kent öyle mi bataðýn bataðý!.. Kentte düþmeyi gör, acýyanýn edenin olmaz. Elinden tutanýn olmadýðý gibi, faydalanmaya kalkarlar acýmasýzca. Hepsi de birbirinden huy kapmýþlar sanki. Çýkarlarýný her þeyin üzerinde tutarlar. Yüzüne gülüyorlarsa, selamlarý, sabahlarý varsa, ardýndan bir çýkarlarý söz konusudur. Pençelerine düþtün mü kurtul kurtulabilirsen. Engerek yýlaný gibi fýrsat kollar pek çoðu; ama zehirlerini akýttýktan sonra kimi piþman, kimi de üzgünce ayrýlýr... Sanki kendilerini zorlamýþ, askýntý biz olmuþuz, gömlek deðiþtirircesine maskelerini deðiþtirirler. Ýþyerinde, kahvede, sinemada, tiyatroda, hatta kendi evlerinde bile kadýnlarý tefe kor çalarlar. ******yuz, Çarþamba kadýnýyýz, ahlak bozan þeytanlarýz, ******yiz , velhasýl her þey oluruz. Þirin maskeliler ne yanýmýza gelmiþler, ne de elleri ellerimize deðmiþ; çünkü ar namus tertemiz, salt suçlarý komþularýnýn pencerelerini gözetlemek...
Haaa!.. Ne diyordum kurban olduðum!.. Tamam , tamam kocamýn yaptýklarýný anlatýyorum. Ne oluðunu ben de anlamadým. Dedim ya gözü kapalý bir kuþtum. Kocam birden iþi azýttý. Ýþe güce bakmaz oldu. Eskiden inþaatlarda çalýþýrdý. Ýyi kötü geçinip gidiyorduk; Ama buna karþýn içimdeki kuþku giderek büyüyordu. Neden. Niçin ben de bilmiyordum. Sevgi mi, üzüntü mü ayrýmýna varmadým, olan olmuþtu. Ýþe güce gitmediði gibi, kendisini içkiye kaptýrdý. Birkaç kez arkadaþlarý eve kadar gelip, iþe neye gitmediðini sordular. Söylediðimde düþünüp durdu. Aðzýný açýp da iki söz etmedi.O halini görünce korkular sardý bedenimi. Hastadýr diye üzüldüm günlerce. Ama o giderek iþi azýttý kurban olduðum... Hem de ne azýtma, insanlýðýný bile unuttu.
Ben mi?.. Yalnýz tek baþýma, derdimi dökecek, acýmý paylaþacak kimsem yoktu yanýmda. Tek avuntum üvey kýzýmdý. Zaman, zaman onunla dertleþir, dertleþir de sonunda da doyunca aðlardýk; ama aðlamak kurtuluþ deðil ki!.. Kötü bir hastalýða yakalanmýþtý. Kumar, içki bataðýna giderek saplanýyordu. Parayý nereden buluyordu, kimlerle birlikteydi bilmiyorduk. Köyden kente geliþimiz birkaç yýl olmuþtu. Nereye gideceðimi, kime baþ vuracaðýmý bilmiyordum.
Gün yoktu ki, kurban olduðum, eve zil zurna sarhoþ gelmesin. Gelir elbet kurban olduðum evi deðil mi?.. Gelme diyemem ki, bir ara iki söz ettim, anamdan emdiðimi burnumdan getirdi. Ne kalýklýðým kaldý, ne de galata kadýnlýðým. Ondan sonra mý tövbelerin tövbesi kurban olduðum. Onca olandan sonra mý, aðzýmý açar da bir þey der miyim hiç. Býraktým yakasýný , caný nasýl isterse öyle davransýn dedim. Doðru dersin kurban olduðum, kadýn olmakla insanlýðým alýnmadý ya!. Kendime deðil de, en çok üvey kýzýma yandým.
Yok, yok kurban olduðum, yok!.. Kumar borcuna karþýlýk beni satmaya baþladý. Öyle zamanlar oldu ki, gecede birkaç erkek deðiþtiriyordum. Bir mal gibi kucaktan kucaða atýlýyordum. Bir ara intihara yeltendim. Kendimi bir kamyonun önüne, trenin tekerlekleri altýna atmayý düþündüm. Sonundan vazgeçtim, kendimi öldürmekle neyi deðiþtirecektim. Yok kurban olduðum yok, söylemedim. Birkaç kez söyledim; ama deðiþen bir þey olmadý ki!.. Derken onunla da kalmadý. Bu kez de para diye sýkýþtýrmaya baþladý. Eksik etek baþýmla nerede bulacaktým, kimi kimseyi tanýmýyordum. Hem tanýsaydým da ne deðiþirdi. Bir gün önce verilen para, bir gün sonra istenmeyecek miydi?.. Dövüldüm, sövüldüm. Etlerim kerpetenlerle sýkýldý.
Çok yalvardým, yakardým kurban olduðum; ama söz dinletemedim ki!.. olan bana olmuþtu. Nerde bir erkek görsem, çekip vurmayý düþünüyordum. Yanlarýndayken onlarý bir insan olarak deðil de, kan emici birer vampir, insan eti yiyen yamyamlar olarak düþünüyordum. Ölülerden farkým yoktu.Duygusuzlaþmýþ, acýma hisleri körelmiþ bir yaratýk olmuþtum. Ýçimde erkeklere karþý bir nefret ve iðrençlik giderek artýyordu. Bir araya köyüme dönmeyi düþündüm; ama hangi yüzle dönecektim kurban olduðum. Ýhtiyar annem ile babam duyduklarýna fazla dayanamamýþlardý. Acým büyüktü... Herkesin gözünde lekeli, kötü bir kadýndým. Öyle bir durumdaydým ki, nerdeyse sokak ortasýnda baþýma çökeceklerdi. Küçük, küçük çocuklar bile askýntý oluyorlardý. Öyle bir çýkmazýn içerisindeydim ki!..
Tanrý düþmanýma vermesin. Günün birinde öyle bir sarsýldým, öyle bir sarsýldým ki kurban olduðum... Ýki gözüm iki çeþme, yaðmurdan, rüzgardan, sevgiden uzak... Çýplak daðlar gibiydim çaresiz!.. Acýlarla çözdüm yüreðimin ilmeklerini... Sevgi, mutluluk yerine, kin nefret boy attý içimde renk, renk!..Kimi zaman geceleri dýþarýya çýkar, gözlerime akan yýldýzlarla hasret gideriyordum. Denizlere akan ýrmaklar gibi, bilincim yýldýzlara akardý acýyla... Uzaklara, kimsenin olmayacaðý uzaklara gitme düþü yüreðimi sýzlatýrdý burgaç, burgaç... Zaman su gibi akarken, saatler yetmiyordu çaresizliðime... Sabahlar aydýnlýðý çaðýrýrken, bir tren düdüðünü öttürür, arabalar výzýr výzýr, kuþlar aydýnlýða gözlerini açarken, gecenin bilmeceli hüznü aðararak uzaklaþýr baþýmdan, birden devingenleþir bilincim, kaným damarlarýmdan kaçar doludizgin yeni günle... Karanlýðýn son izlerini yalarken aydýnlýk, ezilmiþliðimle içeriye dönerim... Ýþte o zaman yüzüme yeniden katran gibi bir hüzün çöker... Gözlerim maviyi ararken, yanaklarým morlaþýr. Kýzartýyla sokaklarda ayak sesleri çoðalýr... Bir erkek tok sesiyle “ kahvaltým” derken ... Bir çocuðun “ simit” diyen hüzünlü sesi, kuþlarýn korosuna karýþýr... Baþýmý, çatýrdayan aðaçlara çevirdiðimde, örümceðin özenerek yarým kalan aðýný tamamlamaya çalýþtýðýný görmek, direnç verir insana. Kanýyor yüreðimin her bir yeri!... Bilimcimle yabansý düþler, hoyratça kahkahalar...

Bu hoyratça yaþamý çekecek kadar saðlam deðil çatý; beni þaþýrtan bir yaný vardýr odalarýn her zaman... Karanlýk boðazýma düðüm çalarken, sevi aðaçlarýnýn tozlanarak büyümeleri, viranelerdeki baykuþ ötüþleri, ölüm duyurusu mu desem, hazanlarý kemirmekte olan kurtçuklar gibi mi ; nedense bedenim giderek çürümeye dönüþtü. Bir gün kesilecek bardaklarýn tokuþmasý; ses çýkartmayacak kahvede tavla oynayanlarýn zarlarý ve pullarý... Ben son nefesimi verirken parmaklar arasýndaki bardaklarýn da sonu olacak!.. Gönüllü haberciler horozlarýn ötüþleriyle yok olurken, keçilerini otlatmaya götürecek olan bir deli mavi çoban, beni düþlesin isterim.; ve ben topraðýn altýnda filiz sürerken, kuzular mezar taþlarýmýn üzerinde sýçrayarak, bir an önce boyunlarý, soðuk býçaklara uzanmaya hazýrlanacak. Deðiþen çok þey olacak zamanla. Ben görmüþüm, görmemiþim deðiþen ne ki!.. Köklerime akýtýlan kurban kanlarýndan her bir þeyin haberini alýrým. Nem kaldý þu yalan-dolan dünyada bunca hoyratlýktan sonra. Laðýmlar patladýðý zaman iþi baþýndan aþkýn olur kasaplarýn... eðer deprem olmuþ, bir sürü ev viraneye dönmüþse, birkaç sineðin aðýrlýðýndandýr. Derdine derman olsun diye hekime gidersin, ýslýk çalarak tapýþlar sýrtýný, dilinin pasýna bakar, birkaç gýdýklamayla sivilceler patlatýr, aspirin, gripin, tek devan tahtalý köy.

Amaaaan!.. aman kurban olduðum iþte o zaman yýkýldým. Ýþte meymenetsizi o zaman geberttim.Üvey kýzýmý bu iþlerden uzak tutmak için elimden geleni esirgemedim. Etim ne ki budun ne ola kurban olduðum. Adý astarý bir eksik etek deðil miyim?.. Kendisini kurtarmayan baþkasýný nasýl kurtarabilir. Kendisi boyun eðen, baþkalarýnýn boyun eðmemesine nasýl engel olabilir...
Bir gece kocam birkaç erkekle çýkýp geldi, gece yarýyý çoktan geçmiþti. Çýkýp bir komþuya haber veremezdim. Zaten kimse bizimle konuþmuyordu, dedikodulara da biz aldýrmýyorduk. Mahallelinin bizlere iyi gözle bakmadýklarýný biliyordum. Üvey kýzýmý sürekli arka odada saklýyordum. Kem gözlerden ýrak olsun istiyordum. Öyle bir zaman oldu ki, biz dýþarýdayken,mahallede kimse dýþarýda gözükmezlerdi... Baþýmýza gelen düþmanlarýmýzýn baþýna gelmesin; ama komþularýmýzýn da suçu çoktu. Bizlere yardýmcý olur, kocama kýzar, yaptýklarýnýn kötü olduðunu söyleyebilirlerdi. Ya da ne bileyim, bizi mahalleden kovabilirlerdi. Nedense hiç kimse böyle bir þeye gerek duymadý.

Çok ölü gördüm çamurlu sokaklarda; çöplükte ilerleyen, mezarlýkta seviþen, kümeslerde hýzlý, hýzlý soluklanýþlar... ahýrda, komlarda buluþmalarýn bir onuru vardý. Olaðan þeyler sayýlýr belki; ama koca, koca apartmanlarýn rezaletine hiç benzemezler... eðer dilin döner de sorarsan, yemek yediklerini, içki içtiklerini anlatýrlar... Çakýrkeyif olduklarýnda soyun sözcüðü dudaklarý arasýnda eksik olmaz. Yeni paralarýn çoðaldýðý günümüzde... Neyim var benim... Kim var bilmiyorum. Neyi, kimi, kiminle paylaþabilirim... Olmayan bir þeyin paylaþýldýðý görülmüþ mü?.. Benim günüm hep karanlýk, gecem ile gündüzüm birbirine karýþýk...

Kocam oturduðu yerden aðýr aðýr kalkarak arka odaya yönelince, yüreðim fizana durdu. Adam öz kýzýnýn kolundan tutup getirdi. Kýzý köteler gibi odanýn ortasýna sav urdu. Hiçbir þey olmamýþçasýna aþaðý yukarý gezindi, adamlara kimi zaman bakarak sýrýttý. Sonra da bir kuþ gibi titreyen kýzýna kaþlarýný çatarak:
“ Artýk zamaný geldi. Bir iþe yaramalýsýn. Bunca zamadýr siz benim günümü gördünüz; þimdi de gün görme sýrasý bende,” dedi.
Hoþ ne gününü görmüþsek.
O sýra üzerime kaynar sular akýtýldý sanki. Yüreðimin yaðý eridi kalmadý anýnda. Figaným göklere çýktý. Ah kurban olduðum ah!.. Serçeler gibi titreyen sabim, yetimim, üvey kýzým, yüreðimin parçasý, beti benzi kirece durdu... Bana ve oturanlara yalvararak bakýyordu. Ýþte o zaman kurban olduðum; iþte o zaman yüreðim hem enginleþti, hemi de katýlaþýp taþlaþtý. Kocam olacak musibet hiçbir þey olmamýþ gibi, sanki bir hayvan satýyormuþçasýna:
“ Kadýný beðenmezseniz iþte size taze bir ferik,” demez mi!..Öldüm, öldüm dirildim kurban olduðum. Yerimden sýçrayarak üvey kýzýmýn üzerine kapandým.
Kollarýmla sýkýca sarmaladým onu, kem gözlerden uzak tutmaya çalýþtým... Yalvardým , yakardým bakýþlarýmla oturanlara; çünkü boðazýmý týkayan düðüm konuþmamý engelliyordu.

Aynanýn körlüðüyle kapatacaksýn gözlerini... Ne kendini ne de baþkasýný göreceksin... Ýsli gaz lambasýnýn turuncu ýþýðýnda þavkýyan birkaç leke belirmiþ, aðlarý kara, kara... Öyle ya, karanlýða alýþtý mý bir insan, onu ýþýða çekmek, aydýnlýðý göstermek oldukça zor... Ya öleceksin, ya da her kirli iþe boyun eðeceksin!.. Olmadý mý ikisine de boþ vereceksin... Bilmem baþka nasýl dayanýr insan olan. Eriyen bir güvercin, bu durumda güneþ ýþýðýyla girmek istemez odanýza. Ancak mezarýn üzerindeki dikenli ot alev olur bedenine. Bir gün yeniden dirilmeyi bekler sabýrsýzlýkla.

Dokunmayýn sabime, bunu kendi kýzýnýz sayýn; ama bana ne yaparsanýz yapýn. Nara yakmayýn sabimin baþýný, “ dedim. Amaaaan, toprak baþýma, sen misin bunu diyen!.. Kocam ikimizi de yerden kaldýrdý. Adamlarýn kucaðýna atarak, mal satarcasýna pazarlýða baþladý.
“ Beðenmediniz mi ulan?.. Beðenmeniz gerek, yoksa açlýktan öleceðiz. Ýþ yok güç yok!.. ölmemek için canýmýzý ciðerimizi satmak zorundayýz. Utanmýyorum, utanmam da gerekmez; çünkü açlýk ne unutmayý, ne de þan ve þerefi býrakýr. Bu çaresiz olduðum anlamýna gelmez. Bir gün ben de sizinkileri satýn alacaðým. Anladýnýz mý þimdi?..” demesin mi kurban olduðum. Ýþte o zaman yýkýldým. Ciðeri varmýþ gibi ciðerden söz eder oldu bizim adam. Elimden gelseydi o an kýl ip ile boðardým... Yok kurban olduðum yok!.. Koskoca ülke dersin, doðrusun, doðru olmaya; ama salt biz deðiliz ki, bizim gibi binlercesi, yüz binlercesi var!.. Evet, evet yaþamlarý da bizlerin yaþamý gibi... Musibet kocama hak verip vermeme arasýnda bocaladým durdum. Hep kötü olanlar bizim gibiler midir diye düþündüm?..
Baþýmý masada oturanlara çevirdim. Hepsi de boða gibiydi. Getirdiklerini ha bire týkýþtýrýyorlardý. Bunca parayý nereden bulur, nasýl yakýþtýrýrlar, akýl iþi deðil doðrusu. Belki siz bilirsiniz; ama söylemek iþinize gelmez. Adamýn biri cebinden çýkardýðý bir tomar parayý, çaput kilimlerin üzerine serpti. Ardýndan da kahkahalarla gülmeye baþladýlar.

Yedi baþlý devin aðzýndan kor alevler uzanýyordu. Kargalar uçuþuyordu alevlerin içinde. Parýldayan tüyleri, gagalarýnýn bilmem nereden kurtulmasýna engel deðildi. Tek gözlü canavar hoyratça sesler çýkarýrken, kurtulmak boþa. Bir kapý var, kapalý, ne olabilir kapalý kapýlar ardýnda?.. Ölüm neye bu denli uzak; yaþamak neye bu denli hoþ... Dünyayý kokla tepeden týrnaða, kentin hengamesine bak... Gülen kim, acýlarla kývranan kim?.. Kim olursa olsun ölüm výz gelir..

Öyle bir oldum ki, öyle bir oldum ki kurban olduðum; adam gözümden bir büyüdü, bir büyüdü... Yedi baþlý canavar gibi üzerime geliyor sandým... Kendimi iyi kötü yeniden toparlayarak, üvey kýzýmý odasýna götürmeye yeltendim. Kocam býrakmadý. Kolumdan tutarak beni yeniden adamlarýn yanýna itekledi. Üvey kýzým yanýmda serçeler gibi titriyordu.
Birbirimize sarýlarak doyasýya aðladýk. Aðladýkça az da olsa rahatlýyorduk. Üvey kýzým son kez beni baðrýna basarak kalktý, en güzel elbiselerini giyindi. Aynanýn karþýsýna geçip tarandý. Döndü boynuma yeniden sarýldý. Daha fazla beklemeyerek kapýyý açarak çýktý. Tuvalete gidiyor sandým. Gecikince kuþkulandým... ardýndan ben de çýktým; ama yoktu. Gece yarýyý çoktan geçmiþti. Bir de yaðmur yaðýyordu ki kurban olduðum, sanýrsýn bardaktan boþanýyordu... Salona geri döndüm... Yatak odasýna geçtim. Kocam olacak herif uyuyordu. Etinden et kessen uyanacak halde deðildi. Odasýndan çýktým; üvey kýzýmýn yokluðu yüreðime kurþun gibi oturdu. Bir esriklik sarmaladý olanca bedenimi. Neye uðradýðýmý þaþýrdým. Yüreðimi bir acý aralýksýz mengeneyle sýkýyordu. Salona geçtim yeniden, masanýn üzerindeki dolu bardaðý bir kaldýrýþta bitirdim.
Yok kurban olduðum yok, yere býraktým kendimi. Ne kadar öyle kalmýþým bilmiyorum. Ne düþündüm biliyor musun kurban olduðum?.. Yapýlanlarý tümden düþündüm. Baþýma gelenleri, kocamýn yaptýklarýný, üvey kýzýmýn bir kerecik dayanamayýp ortadan yok oluþunu düþündüm. Ya ben nasýl dayanmýþým bunca zulme, iþkenceye!.. iþte böyle kurban olduðum, aklýmýn erdiði kadarýyla düþündüm. Düþündüm ya!.. Pek de öyle çýkar bir yol bulamadým; ancak baþýmýza gelenleri sezinler gibi olunca kalktým. O an, anlayamadýðým bir duygu içime çöreklendi. Kin , nefret birikimi bir duygu yükselip boðazýma düðüm çaldý sanki. Göðüs kafesim körük gibi inip kalkmaya baþladý. Benle iliþki kuran bütün erkekler gözümün önünde, hoyratça sýrýtarak geçtiler. Eðildim, yerdeki kanla yoðrulmuþ paralarý alýp, fýrlattým namussuz yüzlere... Sonra nice yaþama son veren, ocaklarý söndüren kadýný erkeðe peþkeþ çektiren kaðýt parçalarýný, bir bir aldým. Avucumda buruþturdum, þekilden þekle girdiler. Hoyratça yüzler gözlerimin önüne gelip yeniden dikeldiler. Bir kibritle birini tutuþturdum. O denli güçlü olan kan içici, bir çöpün alevine dayanamadý, anýnda yok oluverdi bir yaþam gibi. Yüreðimi saran yalým harlanýyordu durmadan. Kendimi acýlar içinde dýþarý attým... Gök gürlüyor, yer yerinden oynuyordu sanki. Yaðmur giderek hýzýný arttýrýyordu. Bir ara odunluðu açýp. Nacaðý aldýðýmý anýmsýyorum...
Elimdeki nacakla kurban olduðum, uzun süre caddelerde üvey kýzýmý aradým durmadan. Bir var ki karþýma kimse çýkmadý. O sýra karþýma kim çýksaydý, tike tike doðrardým. Üvey kýzýmý bulamayýnca o hýrsla eve döndüm. Doðruca yatak odasýna geçtim. Baþka ne yapabilirdim kurban olduðum. Kocam her þeyden habersiz, alkol uyuþukluðuyla uyuyordu.
Sýrýlsýklam ýslanmýþtým. Aynaya döndüm, kendi kendimi tanýmadým. Üzerimde insanlýk hali kalmamýþtý. Ýnsan birkaç saat içinde bu denli deðiþir mi dersiniz?.. Deðiþmiþtim... Yýllarý geride býrakmýþtým. Üvey kýzýma acýdýðým kadar kendime acýsaydým, belki de saçlarým alacalanmazdý. Aynadaki görüntüme iyice bakayým dedim. Bakmaz olaydým. Bakmamla nacaðýn parýldamasý bir oludu.
O anda ölümün böylesi yaþamdan daha iyi olacaðýný düþündüm. Hýzlýca geriye dönüp, elimdeki nacakla uyuyan kocamýn, baþýna, gözüne, göðsüne her neresi rast geldiyse vurmaya baþladým. Kendime geldiðimde güneþ doðmuþtu. Yatak kandan görünmüyordu... Görevlilerin beni arabaya almalarý, mahallelinin beni taþa tutmasýný anýmsýyorum... Þimdi de karþýnýzdayým kurban olduðum... Üvey kýzým mý?.. Bir türlü bulamadým; ama istasyonda bir genç kýzýn , trenin altýnda kalarak parçalandýðýný içeride duydum...
http://www.cet.com/%7Enichols/feather.gif

HOÞÇA BAK KENDÝNE

Ey gönül, ey gönül, neden bu kadar gamla dolusun. Yýkýksýn, kýrýk döküksün ama týlsýmlý bir definesin sen.
Meleklerin secde etmeleri emredilen kadri yüceltilmiþ bir varlýksýn, bildiðin gibi deðil, her varlýktan daha olgun daha ilerisin sen.
Ruhsun, Cebrail’in üfürmesiyle ikizsin, Tanrý’nýn sýrrýsýn, Meryem’in oðlu Ýsa gibisin sen.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün sen, varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Mertebeni adlarla sanma; adlarýn sahibindedir. Dönüp varacaðýn yer her þeyi yaratandýr, eþyaya gideceðini zannetme.
Gördüðün gerçekleri rüya sanma, sen baþka bir varlýksýn; kendini her sûreti kabul eden Heyulanýn büründüðü sûret zannetme.
Keþifle gerçekliði meydana çýkan manayý dava sanma, hakkýnda söylenen vasýflarý gözüne girmek için söylenmiþ sözler zannetme.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün sen; varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Sýrrýný inleyip de sakýn aðyara açma; bilmezlikle inkâr çukuruna düþmekten sakýn.
Ahlarýn, sakýn, sevgilinin kâkülüne deðmesin, sonra Mansur gibi dâra çýkarsýn.
Sakýn yaradan incinip de sevgiliye aczini bildirmeye kalkýþma; a çaresiz kiþi bulduðun kadri yüce incileri sakýn.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün, varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Sevgi sýrlarýnýn mahzeni, o sýrlar hazinelerinin konduðu yer sendedir, sende. Erlik, yiðitlik nurlarýnýn madeni sendedir, sende.
Gizli gizli daha nice ruh halleri var sende. Tanýyýp anlayýþ sende, hüner sende hakikât sende.
Baksan görürsün ki yer de, gök de, cehennem de, cennet de sende, kürsî de sende, melek de elbet sendedir sende.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün sen, varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Yazýktýr, padiþahken alemde yoksul olmayasýn, ümit ve yalvarýþla bozbulanýk bir hale gelmeyesin.
Yeis vadisine düþüp bir hiç olarak yok olmayasýn, yolunu yitirip bela sahrasýnýn yolunu tutmasayasýn.
Âdeme yapýþ ki gerçekten ayrýlmayasýn, secdeler etki Tanrý reddetmesin seni.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün sen, varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Tanrý’dan gayri bütün varlýklardan, çakýp sönen, gelip giden bütün þimþekler gibi geç git. Üstüne takýlan, konan çerçöpe aþk ateþini siper et ( onlarý yak yandýr).
Gönül baðlanacak þeylerin eserleri, sakýn, eteðini tutmasýn. Þems gibi, Mevlana’yý isteyerek yola koyul, yol almaya bak.
Aynaný( gönlünü) arýt, bütün sûretler ona vursun, görünsün. Galip, hele bir duygularýný derle, topla da bak.
Kendine bir hoþça bak, alemin özüsün sen, varlýklarýn gözbebeði olan insansýn sen.
Þeyh Galip

Sevdiðimiz eþyayý, dostlarý yada sevgiliyi.
Sonunda yürekte kalan hep ayni duygu, hüzün...
Çünkü yitirilene alýþmýþýzdýr, sevmiþizdir, bizimle olan beraberliði keyiflendirmiþtir. Çünkü o beraberliðe deðer vermiþizdir.

Ya o güzelliði yasarken; paylaþýmý, keyfi, sevmeyi ve sevilmeyi birlikte hissederken...

Hep korkmaz miyiz? Ýçimizi en güzel anlarda bile hep sarmaz mý?
Ya biterse? Ya yok olursa bu güzellik?; endiþesi..

Tabii ki bitecek. Yaþadýðýmýz mutluluklar, hüzünler hep bitmedi mi?
Hep yerine baþka baþka hüzünlere, mutluluklara býrakmadý mi?

Gene ayni korkular, ayni endiþeler...

Peki sahip olduðumuz güzellik için yitirme korkusuyla aðlamak niye? Kime? Ne için ? Biliyor musunuz?

Dökülen göz yaþlarý sadece kendimiz için..
O deðere sahipken de, yitirdiðimizde de..
Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK..

Ýçimizde hissettiðimiz o güzel duygularý uzunca bir süre tekrar yaþayamamak..

Özlemek, özlenmek, sevmek, sevilmek, sým-sýkýca sarýlmak,
o bedenin canini, kanýný hissetmek, seviþmek.. Hangisi kolay vazgeçilir hazlar ki?

Biten aþklarda da, biten ömürde de yanaklarýmýza dökülen gözyaþlarý hep kendimiz için.

Çünkü merkez hep biziz, doymak bilmeyen egomuz..
Ve o egoyu doyurabilmek, hoþnut kýlabilmek için ne kadar çok çýrpýnýr dururuz.

Bizim sevdiklerimiz bizi muhakkak sevmeli, özlediklerimiz özlemeli,
doðrularýmýz her zaman tek doðrudur.

Ya yanýmýzda ki insan ? Onun egosu ? Arzularý, özlemleri veya usandýklarý...

Ne kadar o sevdiðimiz insana karþý fedakarýz?
Vermeden neyi ne kadar alabiliriz ki?

Bizler; hep iliþkilerimizde hesap kitap içinde deðil miyiz ?
Her zaman denge.. Verdiðimiz kadar alalým, aldýðýmýz kadar verelim hesaplarý yapar dururuz.

Sonuç YALNIZLIK .

Peki bu kadar yalnýzlýktan korkuyor, yaþanýlan güzellikleri,
paylaþýmý bir daha yasayamamak endiþesiyle kaybedeceðimiz
deðere aðlýyorsak niye bu kadar ince hesaplar.

O deðer bize mutluluk yerine hüzün, kargaþa yaþatýyorsa zaten vazgeçmeliyiz.

Yok eðer yaþamýn sýkýntýlarýndan biraz da olsa bizi alýp mutluluk veriyorsa o zaman gözyaþý yerine biraz daha akilci olmak daha doðru deðil mi?
Sýkýca, hiç bitmeyecekmiþ gibi o güzelliði, huzuru sonuna kadar yasamak varken neden korku??

Bilirsiniz.. Anýlarýmýzda öylesine anlamlý, mutlu anlar vardýr ki, kimi zaman onca geçen yýllara deðerdir. Tabii ki bu deðerler karþýlýk bulduðunda daha da deðer kazanacaktýr.

Eh iste o zaman bize biraz daha is düþüyor demektir. Daha çok özen...
Çünkü yasam içinde, ayni frekansý yakalamak o kadar zor ki...

Sevgiyi, özlemi birlikte yasamak doyumsuz bir hazdýr.
Artýk o sevdiðin insan kendin olmuþsundur.
Korursun, týpký kendini koruduðun gibi. Üzmekten, incitmekten korkarsýn.
Artýk hesap, kitap yapýlamaz. ; Daha çok vermek vermek istersin.
Çünkü ego vererek de doyumu öðrenmiþtir. Çünkü gönlünü ayna tutmuþsundur o sevgiliye. Çünkü yitirme korkusu aský ölümsüz kýlar.

Çünkü ayrýlmanýn da bir vahþi tadý var
Öyle vahþi bir tat ki dayanýlýr gibi deðil
Çünkü ayrýlýk da sevdaya dahil Çünkü

AYRILANLAR HALA SEVGILI..

SICACIK BÝR ÖYKÜ

Ayakkabýcý, yeni getirdiði mallarý vitrine yerleþtirirken, sokaktaki bir çocuk onu seyretmekteydi. Okullar kapanmak üzere olduðundan, spor ayakkabýlara raðbet fazlaydý. Gerçi mallar çok sayýlmazdý ama küçük bir dükkân için yeterliydi. Onlarýn en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doðru biraz daha yaklaþtý. Fakat bir koltuk deðneði kullanmaktaydý. Hem de güçlükle... Adam ona bir kez daha göz attý. Üstündeki pantolonun sol kýsmý, dizinin alt kýsmýndan sonra boþtu. Bu yüzden de saða sola uçuþuyordu. Çocuðun baktýðý ayakkabýlar, sanki onu kendinden geçirmiþti. Bir müddet öyle durdu. Daldýðý hülyadan çýkýp yola koyulduðunda, adam dükkândan dýþarý fýrlayýp:

- "Küçüüük!" diye seslendi. "Ayakkabý almayý düþündün mü? Bu seneki modeller bir harika!"

Çocuk, ona dönerek:

- "Gerçekten çok güzeller!" diye tebessüm etti. "Ama benim bir bacaðým doðuþtan eksik".

- "Bence önemli deðil!" diye atýldý adam. "Bu dünyada her þeyiyle tam insan yok ki! Kiminin eli eksik, kiminin de bacaðý. Kiminin de aklý veya vicdaný." Küçük çocuk, bir þey söylemiyordu. Adam ise konuþmayý sürdürdü:

- "Keþke vicdanýmýz eksik olacaðýna, ayaklarýmýz eksik olsa idi."

Çocuðun kafasý iyice karýþmýþtý. Bu sefer adama doðru yaklaþýp:

- "Anlayamadým!" dedi. "Neden öyle olsun ki?"

- "Çok basit!" dedi adam. "Eðer vicdanýmýz yoksa cennete giremeyiz. Ama ayaklar yoksa problem deðil. Zaten orada tüm eksikler tamamlanacak. Hatta sakat insanlar, saðlamlara oranla, daha fazla mükâfat görecekler..."

Küçük çocuk, bir kez daha tebessüm etti. O güne kadar çektiði acýlar hafiflemiþ gibiydi.

Adam, vitrine iþaret ederek:

- "Baktýðýn ayakkabý, sana yakýþýr!" dedi. "Denemek ister misin?"

Çocuk, baþýný yanlara sallayýp:

- "Üzerinde 30 lira yazýyor" dedi. "Almam mümkün deðil ki!"

"Ýndirim sezonunu senin için biraz öne alýrým!" dedi adam. "Bu durumda 20 liraya düþer. Zaten sen bir tekini alacaksýn, o da 10 lira eder."

Çocuk biraz düþünüp:

- "Ayakkabýnýn diðer teki iþe yaramaz!" dedi. "Onu kim alacak ki?"
- "Amma yaptýn ha!" diye güldü adam. "Onu da, sað ayaðý eksik olan bir çocuða satarým."

Küçük çocuðun aklý, bu sözlere yatmýþtý.

Adam, devam ederek:

- "Üstelik de öðrencisin deðil mi?" diye sordu.

- "Ýkiye gidiyorum!" diye atýldý çocuk. "Üçe geçtim sayýlýr."

- "Tamam iþte!" dedi adam. "5 Lira da öðrenci indirimi yapsak, geri kalýr 5 lira. O da zaten pazarlýk payý olur. Bu durumda ayakkabý senindir, sattým gitti!"

Ayakkabýcý, çocuðun þaþkýn bakýþlarý arasýnda dükkâna girdi.
Ýçerdeki raflar, onun beðendiði modelin aynýyla doluydu. Ama adam, vitrinde olaný çýkarttý. Bir tabure alýp döndükten sonra, çocuðu oturtup yeni ayakkabýsýný giydirdi. Ve çýkarttýðý eskiyi göstererek:

-"Benim satýþ iþlemim bitti!" dedi. "Sen de bana, bunu satsan memnun olurum."

- "Þaka mý yapýyorsunuz?" diye kekeledi çocuk. "Onun tabaný delinmek üzere. Eski bir ayakkabý, para eder mi?"

- "Sen çok cahil kalmýþsýn be arkadaþ..." dedi adam.

"Antika eþyalardan haberin yok her hâlde. Bir antika ne kadar eski ise, o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabýn, bence en az 30-40 lira eder."

Küçük çocuk, art arda yaþadýðý þoklarý üzerinden atabilmiþ deðildi. Mutlaka bir rüyada olmalýydý. Hem de hayatýndaki en güzel rüya.

Adamýn, heyecandan terleyen avuçlarýna sýkýþtýrdýðý kâðýt
paralara göz gezdirdikten sonra, 10 liralýk banknotu geri vererek:

- "Bana göre 20 lira yeterli." dedi. "Ýndirim mevsimini baþlattýnýz ya!"

Adam onu kýramayýp parayý aldý. Ve bu arada yanaðýna bir
öpücük kondurdu. Her nedense içi içine sýðmýyordu. Eðer bütün
mallarýný bir günde satsa, böyle bir mutluluðu bulamazdý.

Çocuk, yavaþça yerinden doðruldu. Sanki koltuk deðneðine ihtiyaç duymuyordu. Sýmsýcak bir tebessümle teþekkür edip:

- "Babam haklýymýþ!" dedi. "Sakat olduðum için üzülmeme
hiç gerek yok! demiþti."

Küçük Itfaiyeci

Annesi, lösemiyle savaþan altý yaþýndaki oðluna bakarken dalýp gitmiþti. Kalbi, acý içinde olmasýna raðmen, kararlýlýk duygusunun da etkisini hissediyordu. Her ebeveyn gibi o da oðlunun büyümesini ve umutlarýný gerçekleþtirmesini istemiþti. Ama bu, artýk mümkün deðildi. Löseminin buna fýrsat tanýmasý olasý deðildi. Oysa o oðlunun hayallerini gerçekleþtirmesini istiyordu.
- "Bob! Büyüyünce ne olmak istediðini hiç düþündün mü? Hayatýnda neler olmasýný dilediðin ve hayal ettiðin oldu mu?" diye
sordu. Bob, beklemeden cevap verdi;
- "Anneciðim, ben büyüyünce hep itfaiyeci olmak istedim". Anne de gülümsedi ve;

- ''Dileðini gerçekleþtirebilecek miyiz bir bakalým'' dedi. Daha sonra, Arizona'daki itfaiye müdürlüðüne gitti ve orada yüreði en az Arizona kadar büyük itfaiyeciler ile tanýþtý. Onlara oðlunun son isteðinden söz etti ve oðlunun itfaiye arabasýna býnip þehirde küçük bir tur atmasýnýn mümkün olup olmadýðýný sordu.

- ''Bundan daha iyisini de yapabiliriz" dedi itfaiyecilerden biri, "eðer oðlunuzu Çarþamba sabahý saat yedide hazýr ederseniz, onu o gün þeref konuðu yapar, itfaiyeci kimliðine büründürürüz. Bizimle itfaiye müdürlüðüne gelir, bizimle yemek yer, yangýn söndürmeye gelir. Hatta bize ölçülerini verirsen, ona üzerinde Arizona itfaiyecilerinin sarý renk üzerine iþlenmiþ ambleminin olduðu gerçek bir itfaiyeci kostümü diktirir, lastik botlarý ýsmarlarýz. Hepsi Arizona'da üretiliyor.'' Üç gün sonra, itfaiyeci Bob'u aldý, ona elbisesini giydirdi ve hasta yataðýndan itfaiye arabasýna kadar eþlik etti. Bob, itfaiye arabasýna kuruldu ve müdürlüðe doðru yol almaya baþladý. Kendini çok mutlu hissediyordu.

O gün Arizona'da tam üç yangýn ihbarý olmuþtu. Deðiþik itfaiye arabalarýna, hatta itfaiye müdürünün özel arabasýna da binmiþti.Yerel televizyonlar da onu izleyip, çekmiþlerdi. Hayallerinin gerçek olmasý, gösterilen sevgi ve ilgi, Bob'u o kadar etkilemiþti ki, doktorlarýn söylediðinden tam üç ay daha fazla yaþamýþtý. Bir gece bütün yaþam belirtileri dramatik bir þekilde yok olmaya baþlayýnca, hiç kimsenin yalnýz ölmemesi gerektiðine inanan baþhemþire, aile bireylerini hastaneye çaðýrdý. Daha sonra Bob'un itfaiyede geçirdiði günü hatýrladý ve itfaiye müdürlüðüne telefon açýp Bob'un bu dünyaya veda ederken yanýnda, özel kýyafetleri içinde bir itfaiyecinin bulundurulmasýnýn mümkün olup olamayacaðýný sordu. Itfaiye Müdürü;

- ''Bundan daha iyisini de yapabiliriz, beþ dakika içinde ordayýz. Yalnýz, acaba bize bir iyilik yapar mýsýnýz? Sirenlerin çaldýðýný duyduðunuzda, yangýn olmadýðý anonsunu yaptýrabilir misiniz? Sadece itfaiyecilerin önemli bir meslektaþlarýný ziyarete geldiklerini söyleyiniz ve lütfen onun odasýnýn penceresini açýnýz'' diye yanýtladý.
Yaklaþýk beþ dakika sonra hastaneye çengel ve merdiven taþýyan kamyonet ulaþtý. Merdiveni açtý ve Bob'un 3.kattaki odasýna doðru yaklaþtý. Tam ondört itfaiyeci Bob'un odasýna týrmandýlar. Annesinin izniyle onu kucakladýlar ve ona onu ne kadar sevdiklerini söylediler. Ölümle pençeleþen Bob itfaiye müdürüne baktý ve;
- ''Efendim ben þimdi gerçekten itfaiyeci miyim?'' diye sordu.
- ''Bundan þüphen mi var Bob?'' diye yanýtladý müdür. Bu kelimelerden sonra Bob gülümsedi ve gözlerini sonsuza dek kapattý.

Belki unuttunuz, belki hatýrlamýyorsunuz, belki de çok duygusuz, çok katý oldunuz; ama bilin ki "HAYAT; SEVGi VE UMUT SAÇMAKTIR." Eðer bunu okuyunca gözleriniz dolmuyorsa sizin için yapýlacak bir þey kalmamýþ demektir... Yok eðer doluyorsa o zaman sevdiklerinizin kýymetini bilin ve gerçek sevginizi ortaya koyun, lütfen.

Aþk Yaralar Öldürmez!

................."...kimi kez korkulan olur
.....................korkular býrakýr bi mektup
.....................korkularda üþümek düþer gözlere
.....................rengi alaca bi gün düþer zamana
.....................þaþýrýp kalýrýz..”


Canýmsýn, þimdi daha bi yüksek sesle söylemek istiyorum. uzakta olman beni susturmamalý yüreðimi susturamam ki.. seni özlemlerime katýp bi gün uyanamazsak eðer; kan ter içinde..nazarlarýmýza yüklerim suçlarýmýzý..

Soran olursa bi gün;
elbet derim ki; göðsümü kabartýp
...........................suçumuz sevmekti “en çokta koyan önce gözlerde ölmekti..”
bi gün ölmeyecek miydik nasýl olsa...

Nasýl hasretim sana hem de nasýl.. gözlerim hep sen çýkacakmýþsýn ki gibi karþýma öyle panik öyle sevinçli ki anlatamam.. susarým.. seni ilk gördüðüm gündeyim þimdi.. yanaklarýmdan yastýðýma düþün damlada diyemediklerim.. ne kadar yalnýzým, ne kadar sensiz, yastýðým nemli, yanaklarým gibi, þimdi beklerim seni bi pencere kenarýndan..

Bilmesem sýcaklýðýný, hissedemezdim bunca yoðun yaþamazdým, seninle tüm yaþadýklarýmýzý..
iyi ki varsýn dediðim, en önemlisi kalbimi ve bakýþlarýmý sende býraktýðým, olmazsa olmazlarýmýn en önemlisi, sevdiðim en büyük aþkým, sen.. bak! bi gün daha sensiz ve yalnýz geçmiþ..

Ne zaman düþlesem bizi.. ki her sabah uyandýðýmda yokluðunda, ýslanmýþ gözlerle uyanýyorum.. içimde bi ses, bize yaptýðým haksýzlýklar için hesap sormakta bana/durmaksýzýn.. nasýl bi piþmanlýksa demir almýþ üzerimde sancýsý.. kaç zamandýr, içimdeki çocuk can çekiþmekte.. bu sabah ve kaç sabah olduðu gibi.. anladým ki, küçük kýyamet hatalarýmsa, büyük kýyamet yokluðun, demek ki, yaþý olmazmýþ aþkýn sevdanýn..

Caným, nasýl isterdim beraber yemek yememizi.. burada yanýmda olmaný.. yalnýz açtým orucumu.. seninle yemek yemeyeli, aðzýmýn tadý hep acý.. hep buruðum nedense.. yolda el ele bi çift görsem.. parça tesirli bi bomba düþer göðsüme, vurulurum.. serilirim yolun ortasýna.. hiç bi güç seni sevmemi engelleyemez ki.. ömrüm yettiðince bu kalp sana deli..

Bilirim, ne zaman yaðsa yaðmurlar, içinde sen ve bizden damlalar olacak.. kaç gündür göðüs kafesimin dýþýnda çarpýyordu kalbim.. þimdi bilirim ki, ait olduðu yerde.. bi damla koptu sol yanýmdan az evvel yanaðýmda nemi.. asla utanmýyorum!..

Gün gelecek, tüm yorgunluklarýmýz, sevince bi köprü olacak.. adým gibi adam gibi hissediyorum.. ada’msý bi aþk ve bembeyaz bi gelecek.. bak alabora oldum! kanat çýrpýyorum..

Ben bi deli çocuk, bi çocuk ki deli-divane.. biliyorum ki.. aþkýma ulaþamadýðým, konuþamadýðým anda öleceðim.. çok þey var anlatacak.. beni bu saatte yazdýran gerçek...”an gelir bi aþk vurur insaný/bi çift güzel sözcük..”

Gecenin bilmem kaçý ve yüreðimde ki alevin yalnýzlýðýmla coþmakta daha bi yakmakta þimdilerde.. birinci dereceden vurgunum ve bi o kadar yanýk, dört duvar arasýnda kendimleyim, say ki yaþamak bu.. þafak kaç.. kavuþacaðýmýz gün yakýn mý.. yoksa ben, biz hayâl miyiz.. sen son baharým ol.. bu son duraðým.. seni sevmek sevmek istiyorum, tüm dünya kýskanmalý ya da;
þimdi bi mermi, þah damarýmdan vurmalý.. bi yaným ezik, beklerim elimde senin sevdiðin kýr çiçekleri, o kýsacýk saçlarýna vurulduðum..

Tut ki ninni söylüyorum bebeðime, tut ki yanýndayým saçlarýný okþuyorum. tut ki bi kadehten dökülen þarabýz ikimiz.. seni seviyorum bebeðim.. kar yaðýyor Ankara’ya üþümüyorum.. seni düþünmekten, alev alýyor gözbebeklerim özlüyorum.. korkum; sevincime yenik düþer diye kalbim.. ellerimde kokun kalmýþ, bayram sevincim buruk.. sanadýr seslenmelerim, sanadýr bu dizeler.. yorgunum korkularýmla beraber.. yüce daðlarý özlüyorum..

Þimdi yataða yapýþmýþ yatýyorum, yorgunluktan ve soðuk yemiþ bedenimle daha bi aðýrým þimdi.. bu gece, bi ömür kadar uzun olsa ve hiç uyanmasam.. kýsaca yorgunum iþte.. gögsünde dinlenmek istiyorum, yaralý bi aþk gibi sarýlmak istiyorum sana; say ki deliyiz b/iz gibi..
........................biliyorum ki; bizi düþlerken kapanacak kirpiklerim, tut ki seni sevdiðim yaþtayým þimdi..

..” iyi geceler aþkým..iyi geceler ömrüm.”


BUGÜN;
Acýtmasaydý bu kadar ve acýsý yýrtmasaydý soluðumu konuþmazdým kendimle, bu kadar dert etmezdim belki de, çekip giderdim geldiðim yerlere.. bilirdin, neredeyim, kim bilir gelir miydin ya da ben bekler miydim seni gülümseyebilir miydim bi daha; sevebilir miydim senden sonra.. hadi git; ben anýlarla yaþarým koþ daðlarýna bak yalnýz kaldým iþte, býraktýðýn mor mirasýn, temmuz sancýlarýmla..


Not:bu þiir bi kalbin gözyaþlarýyla yazýlmýþtýr.. son gözyaþlarýný ekledim sahile/birazdan hýrçýn bi dalgayla tuz buz olacak..ya da çekip alacak bi çift göz; ölüm ertelenecek..

kum/salda ayak izleri hep olacak...

.”iyi geceler” sevdiðim, iyi geceler ölümüm..

býraktýðýn yerdeyim bekliyorum.. Seni çok seviyorum..