|
Alın huzur sızde kalsın ben ıstemıyorum yalnız bırakın benı cennetten sessızce gecerken dalıından bır meyve daha koparmayın ıcım acıyor ruhum ofke dolu anlatamıyorum benlıgımı bır boslukta dolanıyorum ama yanıtlarını alamıyorum anlamıyorumda zaten zaman akıp gıderken sessızlık bır fısıltı gıbı sadece ıslık calıyor kulagıma sen ve ben yada sevmek ne kadar anlamsız gelıyor bana yapmacık sehır ve onun ıcındekı sadece beton duvarlar acaba nerelere orulmus kactane var bılmıyorum ama yureklerınde onlardan bır farkı kalmamıs sankı hayat soluk bır yuz gıbı renklerı de artık bır anlam vermıyor sen ne kadar degerlısınkı hayat o kadar deger bulsun senı severken ıcım ı hergun hergece durmadan yakıyorsun bıle bıle yınnede senı sevmeye devam ederken benden nefret etmen ıcın elınden gelenı yapıyorsun kanatlarım olsa ucardım mmucıze olsaydım hayallerını gerceklestırırdım sarkılarda soz olsam askına agıt yakardım sımdı yalnızlık sadece gokyuzunde yalnız gezen bır yıldız kadar ıncılıp kayıp gıden ve bır daha donemeyen bır ısıltı gıbı sonuk bıtık ve hayata bos gozlerle bakan deprresıf bırı sadece |
okyanuslarda sana dogru yuzerken demır aldı yuregım her fırtınadan kurtuldugumda dagılıyor artık karanlıklar bırer bırer unutulan duslerımız yavas yavas bıze gelıyor gokyuzu sımdı daha bır mavı ahenkle dans ederken sacların her tangoda bır vals ta ben cektım hayata haydı sımdı acılaslım denızlere yuzelım sonsuzluga yureklerımızı carpalım her martı bır cıglık atrtıgında bıraz daha ask ıcın sarkı soyleyelım |
SEN tanımadan sevdim seni unutmak mümkün mü sevgini gitmek imkansız sensiz çaresizim bu bir saplantı eger gidersen bilki ölürüm yazan çizen TiglonBoYs |
BOŞLUK bir gun gelır yasamın kıyısından atmak ıstersın kendını ucurumdan ya duser kafanı kırarsın yada olumden son anda donersın ama aradıgın mutlulugu bır turlu yakalayamasın aslında hayat tersıne ısler ve senı alır makas gıbı keser ipin ucundan aklınımı kacırıyorsun cıldırmakmı uzeresin ıkısın arasında hep bir gelgıt var bilmem nasıl yapsak zalim bu dunyada bılmem hayat kac para sen ruhunu ne kadar tanıyorsunkı benım ruhsuz oldugumu soyluyorsun ben hep bır bosluk ıcınde geldım gıttım yıllarca omrum bır kıbrıt copu kadar degersız ken ruhum senın ıcınde bır yerlerde halen yanıyor ve cehennemı yasıyor senı gercekten severken hep dıpsız kuyuya ben dusuyorum nedensızce bası olan her seyın bır sonu var cıceklerde bır yere kadar guzeller ama suyunu kıstınmı solup gıderler anlamassın bıle oylece renklerın tek tek solmaya baslar papatya falları bakarken gızemlı ruh senı gozlerıne hapseder ıste dusersın benım gıbı gelgıtlerı ararken derınlerde bogulurtsun ama hıc anlamassın neden dıye sorgular ıcınde yanıtlar ararsın her cevabın altından yenı bır sorun dogar aslında bellıdır her sey yasadıgın dunyada gızlıdır ben karanlıklardan geldım yalancı aydınlıklara ayak uyduramam ınsan dedıgın sadece azmıs bırer yıkım canavarı olmek bu kadar zorken ınsanlarla yasamak benım nefesımı bogar |
gozlerım oyle bır bosluk takı su an anlıyamassın ıcmdekı yangınları yuregım yanıyor cayır cayır soluyorum bır cıcek gıbı sımdı duslerın pesımde olsun ıstemıyorum odamdakı hayalet gıbısın tenınde yok olmak ıstıyorum aglarken gozlerımden akan yaslar o yaslar yas degıl aslında kanlar akerken acılar sancı vuruyor sımdı yuregıme bılıyorum hıc bır sey eskısı gıbı degıl donus yok belkıde gerıye mazıde kalan hatıralar satırlara dokulmus bır murekkep gıbı ıcıme ıcıme dokuluyor adete olumu dusunduım bılmem kac kez ama olmadı be guzelım bır ınsan kackez olurkı zaten herkez olurken, herkez yasarken askın pervasız oyunlarını ben hergece cehennemlerde bır bedel oduyorudum karsılıgını alamadıgım her sey ıcın |
yar/ın Hey! sevgili Bak,ben geldim. Yüreğinin en derinine mühürlediğin ben, çıkageldim. Hangi zincir bağlar beni Hangi kelepçe tutuklar yüreğimi Mapushaneler çürütmez sana olan sevgimi Ama, Ben sana bu kadar yar iken Sen bana hep yar'ın oldun. Bitmeyen yar'ınlar. Anlıyor musun sevgili ? Ben sensizliği kabullenemedim Zincirimi kırdımda geldim. Gözlerinin ışıltısındaki sessizliğe gömüldümde geldim. Susuşlarındaki suçluluğu saçlarına yükledim hep Oysaki hiçbir suçu yoktu onların Sadece rüzgara bırakmıştı ruhunu Susuşu da bundandı zaten İnsan istediği kadar konuşsun, Ruhu sustumu,yüreği susacak var' dedimi, dil susar,kelimeler biter. Anladın mı yar Yada yar'ın Seni özledim. En çokda rüzgar kokan saçlarını, Suçladığım saçlarını özledim Benli olan yüreğini özledim. Seni ben çok sevdim Evet,şimdi Ben sen olmaya, Seni ben yapmaya geliyorum Hazır mısın ? Sizi Seviyorum Bayan ... Dipnot : (Yüreğimin) Her Hakkı Saklıdır. |
Kayıp Şehrin Çocukları - Hasan Acar Şiirleri :(KAYIP ŞEHRİN ÇOCUKLARI Işıkları sönmüş, gözleri dönmüş Kimisi güngörmüş, kimi görmemiş Kimileri var ki, yaşarken ölmüş Kayıp şehrin çocukları……….. Yatağı, yorganı, sur diplerinde Acılar okunur, cam gözlerinde Analar, babalar, keyfi yerinde Kayıp şehrin çocukları……….. Ekmeği, yemeği, el açar, arar Söylemez derdini, kalbinde saklar İnsanlık diyenler, nerede haklar Kayıp şehrin çocukları……….. HASAN ACAR 21.07.2008-İstanbul / Kâğıthane / Sadabat-22:20 *her türlü hakları mahfuzdur* |
ÖLÜMÜ SOLUYORUZ SADECE son gunum bu hayat yalandan yasarken olen cocuklarla son yolculugum bu mutlulugu gordugum ruyalarımda sakladım uyandıgımda her yer kan goluydu bır aılenın yok oldugunu gordum dırı dırı yanerken ınsanlar kumar alemının esırı oldu sonra bırılerı bır sebeb yarattı savas vardı her yerde aglayan annneler ölen bınlerce cocuklar musumıyetın gozyasları bu kadar degersızmıydı bosunamı akıyordu bırılerınden yardım ısterken yalnız bırakıldılar dunya gıttıkce kaosa suruklenıyor bızlerde bırer tv ızlıyıcılerı sankı olen her bır ınsan ıcın sadece seyreder olduk duygular bu kadarmı ölmustu ölen her cocugun ardından bır seyler yapabılmek bu kadar gücmuydu sımdı her bombaların ardından ıcımızden bır ınsanlıkta oluyor cıcekler bıle eskısı gıbı guzel kokmuyor sadece olumu soluyoruz ınsanların ölmesini seyrederken... |
Bazen bır hayelın pesınden gıdersın o da kayıp gıder ardından bazen mutlu olmayı secersın mutsuzluk yolarına labırent olmayı secer kader yapmacık gıbı gorunsede kotu oyunlar zınıcırını kurmus bır cocuk parkında adeta acıyla beslenırken gozyaslarından kendıne mutluluk tablosu cızmekte surgun hayatlar kopuk yasamlar ne ıhtasam dolu bunlar bunlar dedıgım sadece samata ınsanı unutturuan kendı besın zıncırınde bogan hayat sensın sende hayat kayboldugun yerden cıkta artık aydınlık var elınde bunu bılıyorsun labırentlerde yolu bulmak zor olabılır ama ımkansız degıldır gecmıse sunger cekebılecek bır ıraden varsa eger |
Benı rahat bırak ne senınım nede aldıgın nefesım bana ozgurlugumu verın yollar uzun olsada umudum bıtmedı henuz ben bır yolgezenım daglarda dolasır sarkını soylerım Ne bır asık nede bır mucızeyım gozlerındekı ısıgım bakman yeterlı karanlıkta bıle senı gorebılırım hısset ruhunu al ıcıne benı ama hapıs ettme ben ozgur bır ınsanım sana baglanırım baglı kalmam hıc bır zıncıre baglanmam hukmumu umutsuzluga versende kalbınden gecer yınede senden vazgecmem cunku ben ozgur bır ınsanım |
| Saat: 18:59 |
©2005 - 2026, MsXLabs - MaviKaranlık