Kapýný Çalýyorum Ya Rabb
 

YoLLaRýn SoNu

Dört ucundan baðlanmýþ bohçam hazýr deðil. Aklým yarý yollarda kalmýþ, feleðim gibi hesaplarým da çoktan þaþmýþ benim.


Ama yine de Sen beni de Kâbe'ye yüz vuran sonra duasýný þaþýran bir Mecnun-ý bîçaren kabul et. Yollarýn sonundayým, gidecek yerim yok, yolumu açýk et.
Hazýrlýklarýný tamamlamýþlarýn tatlý telâþýyla çýkmýyorum bu yola. Ezilmiþ, hýrpalanmýþlarla birlikte geliyorum. Küskünlerin, yorgunlarýn kafilesindeyim ben de. Kýrgýnlarýn, yaralýlarýn, gidecek yeri, atacak adýmý kalmamýþlarýn, vurulmuþ da ortada kalmýþlarýn, ölmüþ de cenazesi unutulmuþlarýn grubundayým; yolunu þaþýrmýþlarýn, kendisini karanlýk bir ormanýn ortasýnda bulmuþlarýn. Dilese de oluvermemiþlerden, ruhu defalarca yanan, derisi diri diri soyulan, her defasýnda bir daha yansýn diye bir daha yenilenlerindenim. Hiç yara almam sanýrken aldýðým yaralarýmdan tanýnýrým belki. Yürümeye mecali kalmamýþ da iki koluna girip sürüklenen hastalar kafilesine kaydedilmiþ olmalý adým.
Bu halde, bilmiyorum ki neyi götürür neyi býrakýrým? Ne'den bütünüyle kopar neye gönülden baðlanýrým? Neyi tanýr neyi hatýrlarým? Neyi unutur neyi þaþýrýrým? Gidip de geri dönemem belki, nutkum tutulur, görüp de konuþamam. Taþ kesilirim, iki sözü bir araya getirip de anlamlý bir cümle kuramam, baþýna büyük bir harf sonuna nokta koyamam.
Gördükten sonra yazamam ihtimal. Olsun, aklýma düþen cümleyi kaydetmeyivereyim bu kez de. Yanýma kâðýt ve kalem almayacak denli dünya yüklerinden soyunarak, eþ dostla, çoluk çocuk, konu komþuyla bir daha hiç dönmeyecekmiþ gibi vedalaþarak ve gerçekten de geri dönen bu giden olmayarak, yani en fazla da ben, ben'le vedalaþarak; dünyaya dair bütün tanýþýklýklardan sýyrýlarak yepyeni bir yüzle yepyeni bir giyimle gireyim yola.
Deðil mi ki insanýn insana, insanýn hayvana, kurda kuþa, börtü böceðe, dala, ota, yapraða, taþa, topraða, en önemlisi insanýn kendi kendisine zerre miskal zarar vermesinin yasaklandýðý o yere gidiyorum ben. Hayatýn beni yorduðunu saðýr sultanlar duymuþken, bu dünyada gidebileceðim tek yere, varlýðýn doðasýna kýl kadar müdahalede bulunmayý yasaklayan bir sýnýr ötesine dönüyorum yüzümü. Varlýðý cennet doðasýnda saklamayý emreden o yerde balçýkla sývanmýþ kalbime bir el dokunur elbet gözyaþýmý silen bir Kimsesizlerin Kimsesi bulunur.
O sýnýra, o eþiðe dayanarak þöyle bir bakayým etrafýma baþýmda akýl gözümde nur kalýrsa eðer. Yörüngesini bulmuþ o mahþer kalabalýðýna bakayým da o kýyamet sabahýnda her bir âdemoðlunun bir zamanlar dünya yaþamýnda ruhlarýna geçirdikleri ten libasýnýn dönüþün hýzýyla bir gömlek gibi sýrtlardan sýyrýlýp bir kenara fýrladýðýný göreyim.
O dönüþte tenlerin sarý, kýrmýzý, mavi, turuncu ve diðer bütün renkleri öyle hýzla birleþsin ki rengârengim önce bembeyaz olsun sonra kurþun gibi bir siyahta dursun. O simsiyahýn önünde benim de beni ben yapan yanlarýmý, yönlerimi, renklerimi yok eden, farklýlýklarýmýn altýný çizen deðil onlarý silen, taþ rengi, toprak rengi, yaprak rengi bir gömleðim olsun. Yetmiþ iki milletten insanla ayný renge boyanýp ayný yüze sahip olayým, kendimi terk edeceðim yörüngeye dâhil olayým. Orada bu dünya ile öbür dünya, masiva ile mavera, buralar ile öteler, asýl ile suret, fizik ile metafizik arasýnda uzanan koridoru, açýlan kapýyý, çekilmiþ eþiði, uzanan aðacýn sýnýrýný, iþaret taþýný ben de fark edebileyim. Gafletle geldim gafletle gitmeyeyim.
Rabbim, derin kederler, güceniklikler, sitemler, küskünlükler, kýrgýnlýklar, cürümlerim kadar büyük acýlar içinde geliyorum. Baþtanbaþa hatayým ben de. Ýyi de benim içimdedir kötü de. Þeytan da benim dilimden konuþur melek de. Habil de benim Kabil de. Ýsyaným yoktur Sen þahitsin, hâþâ, ama küstahlýðýmý, gafletimi, heveslerimi affet. Kapýndan çevirme geri. Silme kayýtlarýndan, beni de hesaplarýna dâhil et. Bana da kulum de, beni de defterine kaydet. Bana da nasip et. Gidecek yerim yok, benim de yolumu açýk et.

Allahým! Sen'den Sen'i hakkýyla sevmeyi Sen'i sevenlerin sevgisini ve Sen'in sevgine ulaþtýracak Sevgileri istiyorum.Ýrademi imanýmla güçlendir

AMÝN

Yakarýsým sanadýr..
 

Lutfet Ya Rabbi!