695. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Þiir söz gibidir, güzeli güzel, çirkini de çirkindir."
Ýbn Ömer radýyallahu anh. Taberânî.

696. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Þüphesiz, þiirde hikmet vardýr."
Ubeyy radýyallahu anh. Buhârî.

697. Bir bedevi, Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme geldi ve yanýnda konuþtu. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem þöyle buyurdu:
"Þüphesiz, bazý konuþmalarda büyü gücü vardýr, bazý þiirlerde de faydalý anlamlar mevcuttur."
Ýbn Abbas radýyallahu anh. Ebû Dâvud.

698. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Birinizin içine, onu bozacak irin dolmasý, þiir dolmasýndan daha iyidir."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Buhârî.

Yine O, öyle bir zattýr ki, kendi kendini gizlemiþtir ve saklanmýþtýr."Nerede?" derseniz; deriz ki, “Gayb hali tekliðinde... hem de þanýna yakýþan bir gizlilikle.”Delilini isterseniz; iþte O'nun kavli:"Ben gizli bir hazine idim. Bilinmemi istedim. Halký, bilinmem için yarattým... “

Allah-u Teala, "Benim rýzam için birbirini sevenlere, Nebilerin ve þehidlerin bile imrenecekleri nurdan minberler vardýr." buyurdu.
(R. Salihin, 1, 382)


Sizden kim halka namaz kýldýrýrsa namazý hafif (kýsa) tutsun. Zira cemaatte zayýf, sakat hasta ve ihtiyaç sahibi vardýr. Müstakil kýlýnca dilediði kadar uzatsýn.
(Müslim, 2318)

Cemaatle kýlanan namaz münferid kýlýnan namazdan yirmiyedi derece üstündür.
(Buhari, 31)

877. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Yedi helâk ediciden kaçýnýn!"
Denildi ki:
"Ey Allahýn Resûlü, onlar nedir?"
Þöyle buyurdu:
"Allaha ortak koþmak, sihir yapmak, haksýz yere adam öldürmek, yetim malý yemek, zina etmek, cihad günü cepheden kaçmak, namuslu hanýmlara iftira atmak."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Buhârî.

878. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Mümini öldürmek, Allah katýnda, dünyanýn yýkýlmasýndan daha büyüktür."
Büreyde radýyallahu anh. Nesêî.

879. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Eðer gök ehli ile yer ehli ortaklaþa bir mümini öldürseler, Allah hepsini ateþte yüz üstü süründürür."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Tirmizî.

880. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Kim kendini asarsa, cehennemde de kendini asacak. Kim kendini bir âletle öldürürse, cehennemde de kendini âletle yaralayacaktýr."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Buhârî.

881. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Ümmetimin tamamý affedilmiþtir, ancak günahlarýný ilan edenler müstesna!"
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Buhârî.

882. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Açýkça günah iþleyen fâsýkýn aleyhinde konuþmak gýybet sayýlmaz. Açýkça günah iþleyen hâriç, ümmetimin her ferdi affedilecektir."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Rezîn.

883. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Caným elinde olan Allaha yemin ederim ki, eðer siz günah iþlemeseydiniz, Allah sizi yok eder, yerinize günah iþleyip tevbe eden, Allahýn da baðýþladýðý baþka bir toplum getirirdi."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Müslim.

884. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Allah, dünyada bir kulunun ayýbýný örterse, kýyamet gününde de mutlaka onun ayýp ve kusurunu örter."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Müslim.

Hadîs-i Mevkûf:
Eshâb-ý kirâma kadar râvîleri (nakledenleri) hep bildirilip, sahâbî olan râvînin, Resûl-i ekremden iþittim demeyip, böyle buyurmuþ dediði hadîs-i þerîfler.


Hadîs-i Mevsûl:
Sahâbînin (Resûlullah efendimizin arkadaþlarý); "Resûlullah'tan iþittim, böyle buyurdu" diyerek haber verdiði hadîs-i þerîfler. Bunda, Resûl-i ekreme kadar rivâyet edenlerin hiç birinde kesinti olmaz.

http://img447.imageshack.us/img447/2381/116ln.png
Hz. Muhammed Mustafa s.a.v bir Hadisi Serifi

Hanzâle anlatýyor: Ebû Bekir ile birlikte Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin yanýna gittik.
"Ey Allahýn Resûlü! Hanzâle münafýk oldu!" dedim.
"Neyin var?" diye sordu.
Ben de anlattým: "Biz senin yanýndayken, sen cennet ve cehennemden bahsediyorsun, sanki onlarý gözle görür gibi oluyoruz. Dýþarýya çýkýnca her þeyi unutuyor, kadýnlarýmýz, çocuklarýmýz ve mallarýmýzla meþgul oluyoruz," dedim.
Bunun üzerine Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Nefsim kudret elinde olan Allaha yemin ederim ki, eðer siz, devamlý benim yanýmdaki gibi olursanýz, yataklarýnýzda ve yollarýnýzda melekler gelip sizinle el sýkýþýrlar. Ne var ki, ey Hanzâle! insan bir böyle olur, bir öyle."
Hanzâle radýyallahu anh. Müslim.

Hadîs-i Kudsî:
Mânâsý, Allahü teâlâ tarafýndan, kelimeleri ise, Resûl-i ekrem sallallâhü aleyhi ve sellem tarafýndan olan hadîs-i þerîfler. Hadîs-i kudsîleri söylerken, Peygamber efendimizi bir nûr kaplardý ve bu, hâlinden belli olurdu. (Abdülhak Dehlevî)


Hadîs-i Maktû':
Söyleyenleri (râvîleri), Tâbiîn-i kirâmakadar bilinip, Tâbiîn'den rivâyet olunan hadîs-i þerîfler. Tâbiîn'den rivâyet edilen, bildirilen maktû' hadîslerin sonraki râvîleri (nakledenleri) Ehl-i sünnet âlimlerinden iseler, bunlar hakîkaten hadîs-i maktû'dur. Mevdû sanmamalýdýr. (Ýbn-i Kudâme-Buhârî)

Hasan bin Ali radýyallahu anh: Dayým Hind bin Hâle, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin sýfatlarýný güzel anlatýrdý. Ben de onun anlatmasýndan hoþlanýrdým. Sormam üzerine bana Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellemi þöyle anlattý:
"Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, çok yakýþýklý ve alýmlýydý. Mübarek yüzü dolunay gibi parlardý. Orta boydan biraz uzun, uzun boydan biraz kýsa idi.
Baþý büyük, saçý dalgalýydý. Saçlarý kendiliðinden iki yana ayrýlýrsa öylece býrakýr, toplamaz, bir taraf sarkarsa öyle býrakýrdý. Saçlarýný uzattýðý zaman kulak memelerini geçerdi.
Teni beyazdý, alný geniþti, kaþlarý gürdü. iki kaþý arasýnda, kýzýnca beliren bir damar vardý. Burnu gayet güzeldi. Kaþlarýna yakýn kýsmýnda hafif bir yükseklik, parlayan bir nur vardý. Dikkatli bakmayan adam, onu biraz kývrýk burunlu sanabilirdi.
Gür sakallý, iri gözlü, düz yanaklý idi. Aðzý geniþ, diþleri inci gibi parlaktý. Diþleri seyrekti. Boynu sanki bir ýþýk huzmesiydi. Endamý ve uzuvlarý uyumluydu, mutedildi. Etleri kesinlikle sarkýk deðildi. Karný ile göðsü ayný seviyedeydi. iki omuzu arasý geniþ, omuz kemik baþlarý kalýndý.
Giderken aðýr aðýr giderdi. Ölçülü ve dengeli yürürdü. Yavaþ, vakarlý, fakat hýzlý yürürdü, yürürken sanki bir meyil iner gibiydi. Dönerken tüm vücuduyla dönerdi. Gözleri yere bakar hâlde olurdu. Yere bakýþý göðe bakýþýndan daha çok ve daha uzundu. Bakýþlarý son derece anlamlýydý. Arkadaþlarýyla yürürken, onlarý önüne alýrdý. Rastladýðý kimseye ilk selâmý o verirdi.
Birbiri ardýnca hüzünlü düþüncelere dalardý. Daima düþünür haldeydi. Onun hiç rahatý yoktu.
Lüzumsuz ve boþ konuþmazdý. Susmasý uzun olurdu. Söze baþlarken de bitirirken de yumuþak konuþurdu. Söylemek istediðini tam anlatan kelimelerle, gayet güzel ve özlü konuþurdu. Sözlerinde ne fazlalýk olurdu, ne de eksiklik. Kaba deðildi.
Hiç kimseyi küçümsemezdi. Az bile olsa, nimete önem verirdi. Yiyecek ve içecekleri ne överdi, ne de beðenmeyip kötülerdi.
Dünya ve dünyalýk bir þey onu öfkelendirmezdi. Ancak haksýzlýk yapýlýnca öfkelenir ve haksýzlýk giderilinceye kadar hiçbir þey öfkesini durdurmazdý. Hiç kimseyi tanýmaz hakikatý haykýrýrdý. Kendi nefsi için kýzmaz ve onun için intikam almaya kalkýþmazdý.
iþaret ederken, parmaðýyla deðil, eliyle iþaret ederdi. Bir þeye hayret edip þaþtýðý zaman avucunu çevirirdi. Konuþurken, sað elinin ayasýný sol elinin baþ parmaðýyla bitiþtirirdi. Öfkelendiði zaman, can yakmaktan ve azarlamaktan kaçýnýrdý.
Gülerken gözlerini yumardý. Gülüþü genellikle gülümseme olurdu, diþleri dolu tanesi gibi parlardý."
Dayýmýn anlattýklarýný epey zaman Hüseyinden gizledim. Sonra ona anlatýnca, onun benden önce bunlarý dayýma sormuþ olduðunu anladým.
Hüseyin, babasýna, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin giriþ, çýkýþ, oturuþ ve kalkýþ þekillerini de sormuþ, sormadýk bir þey býrakmamýþ. Babasý da ona anlatmýþ:
"Evine izin isteyerek girerdi. Evindeki zamanýný üç kýsma bölerdi. Bir kýsmýný Allaha, bir kýsmýný ailesine, bir kýsmýný da kendisine. Sonra da insanlara ayýrýrdý.
ileri gelen kimselerle, sâde kimselerle konuþur gibi konuþurdu. Onlardan hiçbir þeyi saklamazdý. Ümmete seviyelerine göre davranýrdý. Herkese kendi durumuna göre deðer verirdi. insanlarýn dindeki niteliklerini önemserdi. Dinde bilgili olana daha baþka bakardý.
insanlarýn kiminin bir, kiminin iki, kiminin de birçok ihtiyaçlarý olurdu. Bunlarý da gözönünde tutar, ona göre davranýrdý. Onlarla ihtiyaç ve maslahatlarýna göre meþgul olurdu. Kendilerine lâzým ve lâyýk olaný onlara bildirirdi. Þöyle derdi:
"Burada bulunanlar bulunmayanlara ulaþtýrsýn! Bana ihtiyacýný ulaþtýramayanlarýn ihtiyaçlarýný bana ulaþtýrýn! Çünkü ihtiyacýný bildiremeyenlerin ihtiyacýný yetkiliye ulaþtýranýn, Allah, kýyamet gününde ayaklarýný kaydýrmaz."
Daima doðrunun yanýndaydý, baþkasýný kabul etmezdi. insanlar, onun yanýna geçici olarak girerler, ama tatmin olmuþ bir hâlde çýkarlardý. Huzurundan birer öncü ve yol gösterici olarak ayrýlýrlardý.
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, dilini tutardý, ancak insanlarý birbirine sevdirecek, birbirleriyle kaynaþtýracak þeyleri konuþurdu. Onlarý ürkütüp kaçýrmazdý.
Her toplumun liderine önem verirdi, ikramda bulunurdu. Daha sonra onu toplumunun üzerine vali yapardý. Ona itaat etmelerini, güzel ahlâkýyla ahlâklanmalarýný tavsiye ederdi.
Arkadaþlarýný özler ve sorardý. insanlarýn, durumlarýný ve iþlerini de sorardý. Güzele güzel, çirkine de çirkin derdi. iþi daima dengeli idi, tutarsýz deðildi.
Gaflet ederler korkusuyla, kendisi kesinlikle gaflete düþmezdi. Bezerler, usanýrlar diye lüzumundan fazla söz söylemezdi. Daima hazýrlýklý ve dikkatli olurdu. Hak ve hakikattan ayrýlmaz, öbür insanlarýn hakký çiðnemelerine de izin vermezdi.
Onun yanýnda, insanlarýn en üstün ve en iyileri, ihlas ve samimiyet bakýmýndan en ileri olanlarýydý. Katýnda mertebe bakýmýndan en büyükleri, insanlarla iyi geçinen ve yardýmlaþmayý baþaran kimseler olurdu.
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, herhangi bir fayda söz konusu olmadan, ne otururdu, ne de kalkardý. Kendisine özel yerler edinmezdi. Belirli oturma yerleri edinmekten insanlarý nehyederdi. Bir topluluðun yanýna geldiðinde, meclisin bittiði yere iliþip otururdu. Böyle yapýlmasýný da emrederdi.
Meclisindeki kimselerin her biriyle ilgilenir, farklý davrandýðý izlenimini vermezdi. ihtiyacýný gidermesi için onunla oturan veya onu ayakta tutan kimseye karþý sabýrlý olur, o kiþi ayrýlmadýkça kendisi onu terkedip ayrýlmazdý.
Biri kendisinden bir þey istediðinde, onu mutlaka verirdi, ya da tatlý sözler söyleyerek onu savardý. Güler yüzlü oluþu ve herkese nazik davranýþý, onu halka âdeta baba yapmýþtý. Herkes onun katýnda ve nazarýnda eþitti.
Meclisi bir olgunluk, sabýr, güven ve haya meclisiydi. Orada sesler yükselmez, namus ve haysiyetler çiðnenmez, kimseye sataþýlmazdý. Gayet dengeli ve hayalý idiler. Birbirlerine takva tavsiye ederlerdi. Son derece mütevazi idiler. Küçükler büyüklere saygý, büyükler de küçüklere sevgi ve þefkat gösterirlerdi. ihtiyacý olanlarý kendi nefislerine tercih ederler, garibe yardým elini uzatýrlardý.
Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, daima güler yüzlü, yumuþak huylu idi, sert ve kaba deðildi. Gürültücü ve hayasýz da deðildi. Kusur arayan, gereksiz yere insanlarý öven biri de deðildi. Arzulamadýðý þeylere kulak asmazdý. Kimseyi umutsuzluða düþürmezdi. Herkese ümit verici davranýrdý.
Üç þeyden uzak dururdu: Gereksiz yere tartýþmak, fazla konuþmak ve kendisini ilgilendirmeyen þeylere ilgi duymak.
insanlarla ilgili þu üç þeyden de uzak dururdu: Kimseyi kötülemez, kimsenin kusurunu, gizlisini ve ayýbýný araþtýrmazdý.
Ancak fayda umduðu þeyleri söylerdi. Konuþtuðu zaman, yanýndakiler sanki baþlarýnda kuþ varmýþ gibi sakince baþlarýný eðerlerdi. Ancak o sustuðu zaman konuþurlardý. Yanýnda tartýþmazlardý. Biri konuþtuðu zaman herkes susar ve onu dinlerdi, sözünü bitirinceye kadar söze girmezlerdi.
Onlarýn konuþmalarý da bir baþkaydý. Onlarýn güldükleri þeye o da gülerdi, hayret ettiklerine o da hayret ederdi.
Gelen yabancýnýn, aþýrý ve mantýk dýþý davranýþlarýný sabýrla karþýlardý, onu azarlamazdý. Arkadaþlarý bazen buna kýzarlardý da, o onlarý sakinleþtirir, þöyle derdi:
"Böyle kimseleri gördüðünüzde, ona gerçeði gösterin!"
Övgüyü, ancak hakkýný verenden kabul ederdi. Kimsenin sözünü kesmez, bitirmesini beklerdi. Adam, ya bitirir, ya da kalkýp giderdi.
Onun susmasý dört maksat içindi: Hilim, hazer, takdir ve tefekkür. Takdiri, fark gözetmeksizin insanlara bakmak ve ayný þekilde dinlemekti. Düþünmesi, hem geçici olan dünya, hem de sürekli olan âhiret hakkýnda idi. Hilmi ise, sabrýnda idi. Zira, onu hiçbir þey kýzdýrmaz ve ürkütmezdi.
Hazeri dört þeyde tecelli ederdi: Kendisine uyulmasý için en güzel olaný almak, vazgeçirmek amacýyla kötüden uzak durmak, ümmeti için yararlý olan hususlarda fikir üretmek, dünya ve âhiret hayatlarýný temin edecek hususlarda onlar için çalýþmak."
Hasan radýyallahu anh. Taberânî.

263. Dedim ki:
"Ey Allahýn Resûlü! insanlarýn içinde en çetin belaya uðrayan kimdir?"
Þöyle buyurdu:
"Peygamberler, sonra sýrasýyla derecelerine göre insanlar, sonra sýrasýna göre insanlar. Sonra kiþi dinine göre sýnanýr. Eðer dininde sýký ise, Allah onu çetin bir bela ile sýnar. Eðer dininde gevþekse, Allah onu dini oranýnda sýnar.
Bela, kuldan hiç ayrýlmaz, onun yakasýný býraktýðý zaman, kiþi günahlarýndan arýnmýþ olur."
Musâb radýyallahu anh. Tirmizî.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin ellerinden daha yumuþak olan ne bir ipeðe, ne de bir kadifeye dokundum. Onun kokusundan daha güzel ne bir misk, ne de bir anber kokladým. Kýrk yaþýndayken kendisine vahiy geldi.
Enes radýyallahu anh. Buhârî.

113. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin evine bazý insanlar geldiler ve onun ibadetlerini sordular. Onunkiler anlatýlýnca kendi ibadetlerini azýmsadýlar.
"Biz nerede, o nerede! Onun tüm günahlarý affetilmiþtir," dediler.
Biri, "Ben bütün gece uyumayýp namaz kýlacaðým," dedi.
Diðeri, "Ben devamlý oruç tutacaðým," dedi.
Öbürü de, "Ben kadýnlardan uzak duracaðým," dedi.
Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem geldi ve onlara:
"Bu sözleri söyleyenler siz misiniz? Bana gelince, ben Allahtan hepinizden daha fazla korkarým ve Ondan hepinizden daha çok çekinirim. Orucu hem tutarým, hem de tutmam. Namazý hem kýlarým, hem uyuduðum da olur. Hanýmlarla da evlenirim. Kim benim sünnetimden yüz çevirirse, benden deðildir!" buyurdu.
Enes radýyallahu anh. Buhârî.

Hadîs-i Âhâd:
Hep bir kimse tarafýndan rivâyet edilen, bildirilen, müsned-i muttasýl (Resûlullah efendimize varýncaya kadar, rivâyet edenlerden yâni nakledenlerden hiçbiri noksan olmayan) hadîs-i þerîfler.
Hadîs-i Âmm:
Herkes için söylenmiþ hadîs-i þerîfler.
Hadîs-i Cibrîl:
Peygamber efendimiz Eshâbý (arkadaþlarý) ile otururlarken, Cebrâil aleyhisselâmýn insan sûretinde gelip; Ýslâm'ý, îmâný ve ihsâný sorduðunda Resûlullah efendimizin verdiði cevablarý bildiren hadîs-i þerîf.

Suheyb'den (r.a) Rasulullah'in (s.a) söyle buyurdugu rivayet edilmistir: Sizden önceki milletlerden birinde bir hükümdar ve onun bir sihirbazi vardi. Sihirbaz ihtiyarlayinca hükümdara: "Ben yaslandim, bana bir genç gönder de ona sihir ögreteyim" dedi. Hükümdar ona sihir ögretecegi delikanliyi gönderdi. Gencin yolu üzerinde bir rahib vardi. Yola çiktiginda onun yaninda oturup sözlerini dinlerdi. Rahibin sözleri hosuna giderdi.
Sihirbaza giderken rahibe ugrar, onunla bir süre otururdu. Sonra sihirbaza varinca da, adam delikanliyi döverdi. Bu durumdan rahibe sikayet edince rahip "Sihirbazdan korktugunda, beni ailem alikoydu; ailenden korktugun zaman da beni sihirbaz birakmadi dersin" dedi. O hal üzere gidip gelirken bir gün geçenlerin yolunu kesen büyük bir vahsi hayvanla karsilasti. Kendi kendine "Büyücü mü yoksa rahib mi daha faziletli bugün ögrenecegim " dedi. Bir tas aldi ve "Allahim! Eger rahibin isi sana sihirbazin isinden daha sevimli ise su hayvani öldürüver ki halk yoluna devam etsin" diyerek elindeki kaya parçasini atti ve canavari öldürdü. Halk da geçip gitti.
Bunun üzerine delikanli rahibe gelerek olup bitenleri haber verdi. Rahib de ona, "Oglum bugün sen benden daha üstünsün. Senin durumun kemale ulasti. Fakat yakinda imtihandan geçeceksin. Bir belaya ugrarsan benim adimi verme" dedi.
Bu çocuk anadan dogma körleri, Alaca (Bars) denilen cilt hastaliklarini iyilestiriyor ve daha birçok hastaliklara yakalananlari tedavi ediyordu. Bu durumu kralin yakin dostlarindan olan kör biri duydu. Çesitli hediyelerle delikanlinin yanina gelerek, "Eger beni iyilestirirsen bunlarin hepsi senin" dedi. Delikanli adama; "Ben hiçbir kimseyi iyilestiremem. Sifayi ancak Allah verir. Eger sen Allah'a iman edersen O'na dua ederim. O da sana sifa verir" dedi. Adam hemen Allah'a iman etti. Allah da ona sifa verdi.
Sonra bu adam hükümdarin yanina gitti. Önceden oldugu gibi onun yanibasina oturdu. Hükümdar ona, "Sana gözlerini kim iade etti?" dedi. Adam "Rabbim" dedi. Kral "Senin benden baska bir rabbin mi var?" dedi. Adam "Benim Rabbim de, senin Rabbin de Allah'dir" dedi. Bunun üzerine hükümdar o adami tutuklatti. Çocugun yerini söyleyinceye kadar kendisine iskence yaptirdi. Bunun üzerine delikanli hükümdarin huzuruna getirildi. Kral delikanliya, "Oglum! Senin sihrin, anadan dogma körleri, abraslari (bars hastaligina tutulanlari) iyi edecek dereceye ulasmis, söyle söyle yapiyormussun öyle mi?" dedi. Delikanli: "Ben hiçbir kimseye sifa vermiyorum. Sifayi ancak Allah veriyor" dedi. Bunun üzerine kral onu da tutuklatti ve devamli iskence ettirdi. Sonunda rahibin adini söyledi. Hemen rahib getirildi. Kendisine "Dininden dön" denildi. O reddetti. Bunun üzerine hükümdar testere istedi. Testereyi basinin ortasina gelecek sekilde rahibin tepesine koydular. Testere basini ikiye ayirdi. Arkasindan hükümdarin yakin dostunu getirdiler. Ona da "Dininden dön" dediler. Reddedince onun da tepesine testereyi yerlestirip, basini ortasindan ikiye ayirdilar. Sonra da delikanliyi getirdiler. Kendisine "Dininden dön" dediler. Reddedince, kral onu adamlarindan bir gruba teslim etti. Onlara "Bunu falan dagin tepesine çikarin, dagin tepesine varinca dininden dönmezse onu assagiya atin" diye emir verdi. Onlar da onu götürdüler,daga çikardilar. Çocuk, "Allah'im, diledigin sekilde beni onlara karsi koru" dedi. Bunun üzerine dag sarsildi. Onlar da dagdan assagi yuvarlandilar. Çocuk yürüyerek hükümdara geldi. Hükümdar ona "Yanindakilere ne oldu?" diye sordu. Delikanli hükümdara "Allah beni onlara karsi korudu" diye cevap verdi.
Hükümdar yine onu kendi adamlarindan bir gruba teslim etti. "Bunu büyük bir gemiye bindirin, denizin ortasina götürün. Dininden dönmezse onu denize atin" dedi. Onu götürdüler. Delikanli dua ederek "Allah'im nasil dilersen beni onlara karsi koru" dedi. Bunun üzerine gemi onlarla beraber alabora oldu, hepsi boguldular. O yürüyerek hükümdara geldi. Hükümdar "Yanindakilere ne oldu" diye sordu. Delikanli hükümdara "Allah onlara karsi beni korudu" dedi ve krala, "Sana emredecegimi yerine getirmedikçe beni öldüremeyeceksin" dedi. Kral, "Nedir o?" dedi. Delikanli su cevabi verdi, "Halki bir alana topla, beni de bir hurma dalina as, sonra ok torbamdan bir ok alarak, yayin tam ortasina yerlestir. Daha sonra, 'Delikanli'nin Rabbi olan Allah'in adiyla' de. Sonra da at. Böyle yaparsan beni öldürürsün."
Bunun üzerine hükümdar halki bir meydanda topladi. Onu hurma dalindan asti. Sonra ok torbasindan bir ok aldi. Oku yayin ortasina koydu. Sonra "çocugun Rabbi olan Allah'in adiyla" diyerek oku üzerine atti. Ok delikanlinin sakagina saplandi. Çocuk elini sakagina koyup öldü. (Bu durumu gören) halk "Delikanlinin Rabbi'ne iman ettik" dedi.
Kralin adamlari yanina vararak ona, "Gördün mü korktugun seyi? Vallahi korktugun sey basina geldi, halk iman etti" dediler. Bunun üzerine kral derhal sokak baslarinda hendekler kazilmasini emretti. Hendekler açildi. Içlerinde atesler yakildi. Hükümdar, "Her kim dininden dönmezse onu zorla hendege atin. Ya da kendilerine haydi hendeklere atlayin denilsin" diye emir verdi. Adamlari da dedigi gibi yaptilar. Nihayet kucaginda bebegi ile bir kadin atesin önüne geldi. Kadin duraklayip atese düsmekten çekindi. Kucagindaki "Ey annecigim sabret. Çünkü hak din üzeresin" dedi. [(30) Müslim; Kitab'uz-Zühd ve'r-Rekaik, 3005, Tirmizi.]
Açiklama

Imam Nevevi bu hadisin açiklama kisminda bir çok noktalara deginiyor ve hadisten önemli hükümler çikariyor. Biz bunlardan önemli gördügümüz birinin üzerinde duracagiz: Hak yolda yürürken bütün zorluklara sebat göstermek ve hakki ortaya koymaktan bir an bile geri durmamak. Gerçi mümin ölümle karsi karsiya geldigi anda kalbindeki imani muhafaza etmek sartiyla iki siktan birini seçmekte serbest birakilmistir. Ammar b. Yasir küfrü söylerken Bilal-i Habesi "Ahad, Ahad" diyerek hakki ilan etmeyi tercih etmistir. Allahu Teala onlarin her ikisinden de razi olsun. Fakat daha serefli olani, mübarek olani hak yolda yürürken zorluklara, acilara sabir göstermek ve hakki ortaya koymaktan bir an bile tereddüt etmemektir. Hadistekine benzer bir olay Kur'an-i Kerim'in Buruc suresinde anlatilmakta. Tek suçlari, bir olan Allah (c.c)'a kulluk etmek olan müminler topluca içinde alevli atesler bulunan hendeklere atiliyorlar. Onlar da kundaktaki çocugun gösterdigi sabri gösterip ölümü tercih ediyorlar. Allahu Teala gösterdikleri bu üstün teslimiyetten dolayi onlari yüce kitabinin temiz sayfalarinda aniyor. Bundan daha büyük seref olabilir mi acaba? Biz müslümanlar, bir kismimiz, bolluk ve rahatlikla imtihan ediliyoruz. Gerçi müslümanlari bir vücudun azalari gibi düsünürseniz, acilar içinde kivranmamiz gerekli ama maalesef daha bir vücudun azalari gibi degiliz. Allah (c.c) bizleri de yeryüzündeki diger müslümanlari imtihan ettigi gibi zorluklarla imtihan ederse, eger sabrimizin (imanimizin) derecesini ölçmek isterse ne yapariz? "Böyle bir sinava hazir miyim?" sorusunu her müslüman kendine sormali. Allah (c.c) hakimdir ve en dogrusunu bilendir.

771. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, öyle yavaþ konuþurdu ki, biri kelimelerini saymak istese, sayabilirdi.
Aiþe radýyallahu anha. Buhârî.

772. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, anlaþýlsýn diye bazen sözlerini üç kere tekrar ederdi.
Enes radýyallahu anh. Tirmizî.

Hadîs-i Sahîh:
Âdil ve hadîs ilmini bilen kimselerden iþitilen, müsned-i muttasýl (Resûl-i ekreme kadar, rivâyet edenlerin hepsi tam olup noksan bulunmayan), mütevâtir (bir çok sahâbînin rivâyet ettiði) ve meþhûr (önceleri bir kiþi bildirmiþken, sonralarý þöhret bulan) hadîsler.

Hadîs-i Þâz:
Bir kimsenin, bir hadîs âliminden iþittim dediði hadîs-i þerîfler. Hadîs-i þâzlar kabûl edilir, fakat sened (vesîka) olamazlar. Âlim denilen kimse meþhûr bir zât deðilse, kabûl olunmazlar. Hadîs-i Zaîf:
Sahîh ve hasen olmayan hadîs-i þerîfler. Zaîf hadîsi bildirenlerden birinin hâfýzasý, adâleti gevþek olur veya îtikâdýnda (inancýnda) þübhe bulunur. Zaîf hadîslere göre fazla ibâdet yapýlýr; fakat ictihâdda bunlara dayanýlmaz.

226. Numan ibni Beþir radýyallahu anhüma' dan rivayet edildiðine göre, Rasülullah saîlallahu aleyhi ve sellem þöyle buyurdu:
"Mü'minler birbirlerini sevmekte, birbirlerine acýmakta ve birbirlerini korumakta bir vücuda benzerler. Vücudun bir uzvu hasta olduðu zaman, diðer uzuvlar da bu sebeple uykusuzluða ve ateþli hastalýða tutulurlar."[1]
Açýklamalar Bu hadîs-i þeriften, mü'minlerin, sevgi, merhamet ve yekdiðerini esirgeyip koruma gibi son derece üstün nitelikli iþlerde birbirlerine yar ve yardýmcý olmalarý gerektiðini öðreniyoruz. Buna göre, mü'minler birbirlerini sevmeli, birbirlerine merhamet etmeli, acýmalý ve birbirlerine þefkat edip yardýmcý olmalýdýrlar. Çünkü hem müslümanlarýn salahý hem ümmetin felahý, gönüllerini ve kafalarýný bu engin fazilet hisleriyle doldurmuþ ve hayatlarýna bu duygular yön veren kadrolarla saðlanabilir. Bu güzel duygularýn karþýtý olan sevgisizlik, merhametsizlik, þefkatsizlik ve ilgisizlik hastalýklarýndan kurtulmak gerekir. Mü'minler, sadece kendi iç bünyelerinde deðil, baþka din mensuplarý veya herhangi bir dine mensup olmayanlara karþý da tam bir insanî yaklaþým sergilemekle emrolunmuþlardýr.
Efendimiz'in üstün nitelikli teþbihleriyle belirttikleri gibi, uykusuzluðun sebebi, vücudun bir uzvunda hissedilen acýlardýr. Humma yani ateþli hastalýklar ise uykusuzluk sebebiyle daha da artar. Sevgisizlik, merhamet yoksulluðu ve þefkatsizlik, acý veren ve insaný ateþler içinde yakýp kavuran bir hastalýk gibidir. Humma tabiri dilimizde, sýtma kelimesiyle ifade edilir; ayný zamanda bütün ateþli hastalýklarýn da genel adýdýr. Sýtma, diðer ateþli hastalýklar arasýnda en aðýr olaný ve bütün vücudu sarsan bir hastalýktýr. Bu sebeple Peygamberimiz'in teþbihi çok dikkat çekicidir. Birimizin parmak ucundaki küçücük bir sivilce nasýl bütün vücudumuzun ýstýrap içinde kalmasýna ve acý duymasýna sebep oluyorsa, yeryüzünün herhangi bir yerindeki mü'minin acý ve ýstýrabý bizi ilgilendirir ve rahatsýz eder.
Mü'minler fert ve cemiyet olarak acýlardan, ýstýraplardan ve hastalýklardan kurtulmak için, Ýslam'ýn sunduðu reçetelere baðlý kalmalýdýrlar.
Sevgi, merhamet, þefkat ve yardýmlaþma iyi mü'min olmanýn ve Allah'ýn kul olarak yarattýðý insana saygýnýn birer simgesi ve önemli göstergeleridir. Bütün insanlara karþý anlayýþlý ve tüm yaratýlmýþlara karþý merhametli olmak, Ýslam’ýn insaný ulaþtýrmak istediði kemalin esasýdýr. Bu ise, önce mü'minlerin kendi aralarýnda baþlar, sonra insanlýðý ve bütün yaratýlmýþlarý içine alýr.
Hadisten Öðrendiklerimiz 3. Ýslam toplumu bir vücut gibidir; bir uzvun hastalýðýnýn bütün vücudu rahatsýz etmesi gibi, bir müslümanýn baþýna gelen bela ve musi­betleri, bütün müslümanlar kendilerine dert edinmelidir.

. Âdem oðlunun bir dere altýný olsa ikincisini ister. Onun aðzýný topraktan baþka bir þey doldurmaz. Allah (c.c) tövbe edenin tövbesini kabul eder.
Ahirete nazaran dünyanýn deðeri, ancak sizden birinizin parmaðýný denize daldýrmasýna benzer. Parmaðý ile denizden aldýðý suyu göz önüne getirsin.
Akýllý kimse, kendisini sorguya çeken ve ölümden sonrasý için çalýþandýr. Aciz kimse, nefsini hevasýna tabi kýlar ve Allah (c.c)’tan, olmayacak þeyler bekler.
Allah (c.c)’a yemin ederimki, Allah (c.c)’ýn bir kimseye senin sayende hidayet vermesi, senin için kýrmýzý develere malik olmaktan hayýrlýdýr.
Allah (CC) bütün iþlerde yumuþaklýðý sever.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin sözleri, gâyet açýk ve seçikti. Duyan herkes, onu anlardý.
Aiþe radýyallahu anha. Ebû Dâvud.

774. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, insanlarý en güzeli, en cömerdi ve en cesuru idi.
Enes radýyallahu anh. Buhârî.

Kim tavla oynarsa Allah ve Resulune isyan etmiþtir

Tavlanýn Arapça'daki ismi "Nerd"dir. Tavla çok eski bir oyundur. Arablarýn bunu Farslýlardan aldýðý söylenir. Buna delil olarak asýl adýnýn "Nerdeþîr" olduðu gösterilmektedir (Ýbn Manzûr, Lisanü'l-Arab, VI, 4392).

Tavlánýn haramlýðý bizzat Resulullah (s.a.s)'in hadisleriyle sabittir:

1- Müslim, Ebû Davûd ve Ahmed b. Hanbel'in Büreyde b. Hasîb (r.a)'den rivâyet ettikleri bir hadiste Resulullah (s.a.v) Tavla (Nerdeþir) oynayan sanki elini domuz kanýna bulaþtýrmýþ gibidir" buyurmuþtur (Ýbn Hanbel, V, 370).

2- Muvatta, Ebû Davûd, Ýbn Hanbel, Ýbn Mâce, Hakim, Dârakutnî ve Beyhakî'nin Ebû Musa el-Eþ'arî (r.a)'den rivâyet ettikleri bir hadiste de, "Kim tavla oynarsa Allah ve Resulune isyan etmiþtir" buyurulmuþtur (Ebû Davûd, Edeb, 56; Ýbn Mâce, Edeb, 43; Muvattâ, Rüya, 6).

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, iki þey arasýnda özgür býrakýlýnca, günah olmadýðý sürece, mutlaka kolay olaný tercih ederdi. Eðer iþ, günah olursa, ondan herkesten fazla uzak dururdu.
Kendi nefsi için hiç intikam almamýþtýr, lâkin Allahýn bir haramý çiðnendiðinde, hemen Allah için intikam alýrdý.
Aiþe radýyallahu anha. Buhârî

806. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Allah katýnda, duadan daha kýymetli bir ibadet yoktur."
Ebû Hureyre radýyallahu anh. Tirmizî.

807. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Kime dua kapýsý açýlýrsa, ona rahmet kapýlarý açýlýr. Allahýn en çok sevdiði þey, kendisinden afiyet istenilmesidir. Dua, baþa gelen için de, gelmeyen için de faydalý olur. Kazayý ancak dua önler. Onun için, duaya sarýlmalýsýnýz."
Ýbn Ömer radýyallahu anh. Tirmizî.

Allah yolunda yaptýðý savaþlarýn dýþýnda, Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, eliyle ne bir kadýna, ne de bir hizmetçiye vurmamýþtýr.
Aiþe radýyallahu anha. Buhârî.

777. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemi, bir adam karþýlayýp da elini tutunca, adam elini býrakmadýkça, elini çekmezdi. Adam yüzünü çevirinceye kadar, mübarek yüzünü ondan çevirmezdi. Oturduðu adamýn huzurunda kesinlikle bacaklarýný uzatmazdý.
Enes radýyallahu anh. Tirmizî.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemden daha çok gülümseyen birini görmedim.
Ýbn Haris radýyallahu anh. Tirmizî.

780. Tam on sene Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme hizmet ettim. Bir kerecik olsun "Öf!" bile demedi. Yaptýðým bir þey için "Niye böyle yaptýn!" yapmadýðým bir iþ için de "Neden yapmadýn!" dememiþtir.
Enes radýyallahu anh. Buhârî.

781. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, gönül bakýmýndan insanlarýn en cömerdiydi. insanlarýn en doðru ve saðlam sözlüsüydü. Ahlâken en yüce ve en görgülü olanýydý. ilk defa gören korkuya kapýlýrdý, fakat yakýndan tanýyýnca onu mutlaka severdi. Ondan bahseden kiþi, "Ne ondan önce, ne de sonra onun gibisini görmedim," derdi.
Ali radýyallahu anh. Tirmizî