|
Gül-ü Han-2 d. Gül çocuk, gözyaşı ve sen... ...ardına aşk bırakmış gül-ü hân gittin diye sitemlidir diyarın çılgın çizgiler düşürür üzerime her veda gülemem ağıtımı handelerden sıyrılıp da duy benim adını gül-ü hân koymuşum duygularımın ele güne bir seni söyleyemem bir seni içime sığdırıp kaybetmişim ben ayrılığın, bir ölüm... ayrılığın, son düşen gözyaşıyla müntehâ bir serencam gölgesine kaçırılan feryadım ...şimdi / sensiz açan yıldızların altında bir başkaldırıdır gezintilerim ninni sesleri ağlayışlarımdan kesilir sabrın zümrüt sinesine gidişin yangınca umutlar sunar ab-ı hayata dehlizine düştüğünde bakışlar kelebekler başucunda oynaşır senin oysa / dile düşen her satır sana beni anlatamaz gül-ü hân e. ...bilirsin gözyaşlarım yüreğinde kurunur çığlıklar hançeremde salıncak kurar benim elvedanı süsler durur hânların aşıkları seccademde dağlar geçer üstümden bir derviş duaya kaldırır ellerini her gece ahuzârımdan... gül-ü hân / ya sen hâlâ özlem midir güzelliğin gülşenin rânâ mıdır çiçeklere hükümran mıdır adın gül-ü hân mıdır ay kadar fer midir ağuşunda mücellâ gülçe gülçe çizilir mi utancın hâlâ gülberginde bülbüllerin hanidir? hangi viran akşamlarda yeldasın hangi kuytu köşelerde soluğun bahçesine bir can düşmez kervansarayın hangi tufan alıp götürür seni hangi güneş dokunur yapraklarına senin şebnemin ben olmalıydım rayihanı koklayan o sağnak da kim? f. ...farkında mısın kağıtlar seni anlatıyor yine / gidişini sana dokunmaya koşuyor ağıtımı her duyan gül-ü hân / ardınsıra geceler gül çocuğun anılarıyla melâl sevdalar ağlayık düştü intizârından baharların adı varmış masalların perdesi çekilirmiş güneşle gençliğime serüvenmiş her anın anladım bunu ben yağmurlar sen gidende dövünür sen gidende baş döndürür bu rüzgâr yapraklar sen gidende düşmekte dallarından ve sen gidende firar eder aşk ve eşk geleceksin diye sen gittiğin yangınların adını koymamışım avuçlarım alevlidir hâlâ kıvılcımlar terkedecek güneşi bir gün dönsün diye gül-ü hân farkında mısın? g. gülüşünün dağıttığı efgâna yine de sevdâ mısın? gidişine inanamam ben / el sallayamam ay ışığı solar oldu geceden tuvallerin gözyaşıyla kanadı gülistanlar kızıl kıyamet şimdi garip memleketlerin suskun gül çocuğuyum gidişini resmedemez şiirim adın birkaç heceyle sınırlı değil ...söylesene gül-ü hân ipekyolundan mı geçer de yolun güzeller tomurcuk taşır hep sana ne gecem bitiyor ne bu ağlayış gözyaşıma tebessüm akıtır mısın geceme söylenceni bırakır mısın yüreğinde dağlar vardır gül-ü hân bende bir avuç toprak kalmamış çiçekler cihana nam salıyor her yeni gün bir nevbahar doğmakta gül-ü hânsa hep aynı / aynı kalacak bu yaşam, bu yalnızlık, bu gidiş... ki yaşanır ayrılık, ağlamasana ağlama be gül çocuk, umutla bak yarına... isimsiz kral |
Gözüm Dalıyor Özlemler büyüdü kocaman oldu Sevgi şelalemse hâlâ çağlıyor Sensiz geçen günler hasretle doldu Yoldamısın yoksa gözüm dalıyor ... Beni hatıralar sana bağlıyor Güldüğüme bakma özüm ağlıyor Bıraktığın izlerse yürek dağlıyor Yoldamısın yoksa gözüm dalıyor ... Sordun mu kendine sebep neydi? Düğümlenen kalbim çözüm ariyor Gururun seni de beni de yendi. Yoldamısın yoksa gözüm dalıyor ... Bir sürpriz yapıp ta gel ne olursun Yalnızlık ağ misali beni sarıyor Boş bekleyen gölüm seninle dolsun Yoldamısın yoksa gözüm dalıyor ... Geçmişe döneriz elbet dilersen Her kimle konuşsam seni soruyor Gül yerine diken getir istersen Yoldamısın yoksa gözüm dalıyor ... Gülten Ertürk |
Gitmek Varsa Güle GüleBu aşkı yarım bırakıp Beni severken aldatıp Umutlara çelme takıp Gitmek varsa güle güle. Beni aşkına hapsedip Yarınlarımı gaspedip Çaresizliğe defnedip Gitmek varsa güle güle. Adımı hep heceleyip Yüreğimi pençeleyip Koynumda geceleyip Gitmek varsa güle güle. Duygularımı süpürüp Gururumu sömürüp Beni yaşarken öldürüp Gitmek varsa güle güle. Hasan Sami Emiroğlu |
bence gitmek daha zor:( |
Gitmek İstiyorsan GitGitmek istiyorsan Hatırları çiğne de git Huzurla yaşanılanları, Huzursuz etmeden git! Git ama;geldiğin yeri unutma. Ardında bıraktığın karanlık dünyayı Yalan sevdalarını,unutmadan git Hani aynı kaynaktan doğan iki ırmaktık, Yolumuz ayrılsa da. Aynı denizde buluşacaktık! Düşlerimde yaşamak istemiyorum seni Vur da git şu yaralı yüreği, Öldür de git kimsesiz bıraktığın, bu garip bedeni Sana diyecek bir sözüm olmaz o zaman. Öldürdüğün aşkına Gömdüğün sevdana acımadan git. Metin ol. Metin ol ki; kimse seni yıkamasın, Beni yıktığın gibi! Gittiğin zaman yoklıuğunu aramayacağım. Aydınlığı unutan karanlıkları yaşamayacağım. Herkes sever; ben de sevdim. Herkes ölür; ben de öldüm Sinan Öztürk |
AYRILIGIN SIIRI kac sevisme gecesi yasadik kac sevda dogurduk birlikteligimizde omurlerin sigacagi arayislarin sonunda gulumsemen denizin sarkisi misali sarmaladiginda ruhumu ilktir eksiklik hissi olmadan duralayabilmis gozlerinden akan tutkudan kac defa yikanmis ruhum apak dokulmustu huzurun kiyilarina ama simdi bitti biliyorum soylenemeyen itiraflarin yigininda sakli gidisin ozlemlerin artik dile gelmemisliginde gizli ayriligimiz ah ben o gozlerde kac defa aski tatmistim teninin rengini bilmeyisim hep gozlerine esaretimdendi simdi bakislarinda sonen isik anlatiyor sessizce yureginden akip gidisimi bu bir sitem mektubu degil bir sevda denizinin kabarmasidir varligina gidisine bile ask sarkilari soyleyebilmektir onlenemez bir alinyazisi gibi gittin iste hangi sozcuk kar edebilir sensizlige simdi hala bende kalmisligina anlam arama hangi vicdan duygusu yasatabilmis ki aski bu yuzden hic bir sey soyleme ey sevgili ruhuma dokunmaya cekinen ellerin anlatiyor gidisini hayir hic bir teselli sozcugu dokulmesin aska daha cok yakisiyor nefesin birak bende kalan dudaklarinin tadi olsun arayislarin agir yuku sirtimda ben simdi gidiyorum dudaklarimda adinin ask kokan heceleri bir nehir kiyisinda suya dokulen isikta yasatirim sevismelerimizi varligin aydinliga yakisir cunku hoscakal bana en sevdigim seyleri hatirlatan sevgili sevdan ruhumun en degerli konugu seni sevdigimi tek bir an bile unutmadan gidiyorum iste...... |
Gidiyorsan Gidiyorsan; öyle birşey bırakki ardından Hep seni hatırlatsın, Son bir defa öyle bir sarılki bana Sıcaklığın hep kollarımda kalsın. Gidiyorsan;öyle birşey bırakki ardından Hep seni anımsatsın, Son bir defa daha beni sevdiğini söyle yalan bile olsa Mutlu edecek beni bu iki kelime Gidiyorsan öyle birşey bırakki ardından Hep seni hatırlatsın Son defa öyle bir öpki beni Dudaklarım hep senin ateşinle yansın Hiç unutulmasın. isimsiz kral |
Gittin gittin.. çekip gittin hayatımdan.. ve biliyorum ki bir daha dönmemek üzere bu gidişin.. giderken kapıyı öylesine hızlı çarptın ki.. öylesine ürperdi yüreğim.. öylesine korktum.. ve öylesine uzaklaştırdın beni kendinden.. tartışırken görmeyesin diye gizlediğim gözyaşlarımı artık tutamıyorum.. yılların birikintisi sanki.. aktıkça akıyor.. hiç sonu gelmeyecekmiş gibi.. saatlerdir anlamsızca baktığım o zavallı boş duvar bakışlarımdan delinecek nerdeyse.. karşıki vitrinde gözüme takılan henüz çektirdiğimiz resmimiz ise.. acıtıyor içimi.. yakıyor kalbimi.. ve.. sen varken dopdolu olan eşyasız evimiz.. simdi tıklım tıklım eşya dolu olsa da.. sen yokken bomboş ve çırılçıplak geliyor bana.. evet.. kapıyı çarpıp gideli saatler oldu.. ve ben hala sen giderkenki olduğum haldeyim.. hala aynı şarkının sesi kulağımda.. hala mutfakta çayın altı yanıyor.. televizyonda sürekli değişiyor programlar.. ama hala aynı kanal açık.. ve ben hala karşısında oturuyorum.. hala izlemiyorum hiçbir şeyi.. tek bir kelime bile söylemedim.. ağzımı bıçak açmadı.. açamadı hala.. ..ve.. şu firara meyil olmuş gecemde.. dizlerim ellerimin arasında mahkum.. boynum bükük.. güşsüz.. aklım bomboş oturuyorum hala.. ve hala.. .. ü ş ü y o r u m .. |
Yorgun Yolcu Yorgun yolumdaki son duraktayım, Acımasız vakitler kıskacında Kirli hayallerden, sonuçsuz beklentilerden usandım, Yalnızlıkla uzayan bir düş trafiğinde Onurlu bir intihar denemesindeyim, Kuş tüylü umutlarım olmadı benim hiç Kar beyazı çığlıkları atamadım bu kentte, Dolaştığım yollarda bir güle rastlamadım.. Bir haziran arifesinde Nemli ve sıcak bir yıkık şehirde Miadı dolmuş bir aşkın yorgun yolcusuyum ben.. isimsiz kral |
Eve gitmek kolay mı ki.. Ev dediğin ne? Uyuduğum yer mi ev.. Öyleyse neden bu kadar soğuk? Sığındığım yer mi ev.. Öyleyse neden bu kadar yalnız? Kendimi dinlediğim yer mi ev.. Öyleyse neden bu kadar sessiz? Ev ne? Ev neresi? Kimin gerçekten bir evi var ki bu hayatta? Ev biziz, kendimiziz.. Eğer orada da fırtınalar kopuyorsa.. Nereye kaçıp gitmek kalıyor bizlere, sonsuz uykudan başka.. |
| Saat: 17:55 |
©2005 - 2026, MsXLabs - MaviKaranlık