http://www.trgamer.com/img/122006/medieval2tw_pc/i1.jpg

Türk Birlikleri Anadolu'ya girmiþlerdi artýk. Yeni vatanlarýný burasý olarak görmekteydiler. Ýlerlemelerini hiç bir kuvvet engelleyemiyordu. Caesarea kalesinin kapýlarýna dayanmýþlardý. Türk'ün gücünü dünyanýn görmesini istiyorlardý. Bu yoldan ölmek var dönmek yoktu onlar için. Tüm askerler ayný görüþteydiler. Bizans birliðinden kopmuþ olan isyancýlarýn elindeydi kale. Burasý onlar için bir geçiþ noktasý, ilerleyiþin çetin bir adýmý idi aslýnda. Durmak yok dediler. "Yüce yaradan bizim yanýmýzdadýr, elbet yardýmý bizimle olacaktýr" diyorlardý. Baþarýlarý sanki bunu kanýtlar gibiydi. Caesarea kalesinde çetin bir harp baþlamýþtý. Ellerinde küçük mancýnýklar vardý Türk birliðinin. Düþman kalesine bombardýmana baþlamýþlardý. Herkesin yüreðinde heyecan ve garip bir mutluluk vardý. Türk ocaðýnýn ateþi her geçen gün daha gür yanýyordu. Bu ateþi yüreklerindeki heyecan ve ateþle harlayacaklarýndan emindiler.

Kale duvarlarýnýn çökmesiyle büyük Türk kumandanýndan saldýrý emri geldi. Harp anýydý artýk. Ölüm anýydý. Gözlerinde öleceklerini bilseler dahi en ufak korku belirtisi yoktu. Düðüne gider gibiydiler sanki. O kadar istekliydiler. Ýmanlarý korkularýný tamamen bastýrmýþ görünmekteydi. Düþman askerlerinde ise korku ve endiþe hâkimdi. Türk birlikleri tüm ihtiþamlarýyla karþýlarýndaydý. Kalenin duvarlarýna ve kapýlarýna dayanmýþtý sonunda birlikler. Çarpýþma baþlamýþtý. Var güçleriyle savaþýyorlardý. Karþýlarýndaki düþmanýn zýrhýna cüssesine bakmýyorlardý, sadece kýlýçlarýný, mýzraklarýný sallamaktaydýlar. Kalenin yýkýlan duvarlarý, yýkýlan kapýsý arasýndan birlikler düþmaný yavaþ yavaþ geri püskürtmeye baþlamýþlardý. Muzafferiyetin ilk adýmýydý bu. Düþmaný kalenin merkezine doðru geri püskürttüler. En iyi birimler meydanda beklemekte, karþýlaþacaklarý Türk birliðine olanca güçleriyle saldýrýp geri püskürtmeyi planlamaktaydýlar. Kale duvarlarýnýn sol tarafýndan gelen bir düþman piyade birliði Türk birliklerini bir anlýk gafil avlamýþ ve büyük zafiyete yol açmýþtý. Fakat cesur Türk askerleri bu bir anlýk saldýrýyý atlatmayý baþardýlar. Birlikler þehrin etrafýna serpiþtirilmiþçesine duran evlerin ve devlet binalarýnýn arasýndan 3 kola ayrýlmýþ þehrin merkezine doðru ilerlemekteydiler.

Artýk fethin son noktasýna doðru gidiyorlardý. Atlar bile askerlerin heybetine heybet katarcasýna yürümekteydiler. Meydana yaklaþýnca 2. hücum emri geldi. 3 kola ayrýlmýþ olan tüm birlikler hep birlikte saldýrýya geçtiler. Bu noktadan sonra artýk dönüþ yoktu. Ya ölüm ya istiklal diyerek saldýrýyorlardý. Þehrin meydanýnda toplanmýþ düþman birlikleri var güçleriyle savunuyorlardý kalelerini. Türkler hem ilerlemek hem iyi yönetilemeyen bu topraklara huzur getirmek amacýyla burayý almak istiyorlardý. Savaþýyorlardý. Gözlerinin önünde arkadaþlarý ölen askerler daha bir hýrs ile savaþýyorlardý. Düþman birlikleri büyük bir hýzla azalmaktaydý. Düþman komutaný savaþýn ortasýnda kalmýþ son ana kadar mücadelesini sürdürüyordu. Fakat çok asker kaybetmiþler, Türk birlikleri ise sanki hala savaþýn baþýndaymýþçasýna kalabalýk görünüyorlardý gözüne. Bitmiþti aslýnda savaþ onlar için ama burasý þehir meydanýydý. Kendi topraklarýydý. Kaçacak hiç bir yer yoktu. Düþman komutaný tüm askerlerini kaybettiði anda bile savaþmaya devam etti. Ta ki kahraman bir Türk askeri onu atýndan düþürüp esir alýncaya kadar. Savaþ bitmiþti artýk. Türk gücünü bir kez daha göstermiþti dünyaya. Düþman komutanýna ve diðer esirlere hiç bir kötü muamelede bulunulmamýþtý. Onlara buradan gitmeleri için süre verilmiþ, kale emiri ve diðer devlet görevlileri de ayný þekilde Türk birliklerinin kontrolünde kaleden uzaklaþtýrýlmýþlardý. Artýk Türk Milleti'nin önünde ilerlemelerini engelleyebilecek hiç bir neden yoktu. Daha þimdiden Bizans’ý korku salmaya baþlamýþtý. Türkler tüm güçleriyle ilerlemekteydiler.

Türk Birlikleri Anadolu'ya girmiþlerdi artýk. Yeni vatanlarýný burasý olarak görmekteydiler. Ýlerlemelerini hiç bir kuvvet engelleyemiyordu. Caesarea kalesinin kapýlarýna dayanmýþlardý. Türk'ün gücünü dünyanýn görmesini istiyorlardý. Bu yoldan ölmek var dönmek yoktu onlar için. Tüm askerler ayný görüþteydiler. Bizans birliðinden kopmuþ olan isyancýlarýn elindeydi kale. Burasý onlar için bir geçiþ noktasý, ilerleyiþin çetin bir adýmý idi aslýnda. Durmak yok dediler. "Yüce yaradan bizim yanýmýzdadýr, elbet yardýmý bizimle olacaktýr" diyorlardý. Baþarýlarý sanki bunu kanýtlar gibiydi. Caesarea kalesinde çetin bir harp baþlamýþtý. Ellerinde küçük mancýnýklar vardý Türk birliðinin. Düþman kalesine bombardýmana baþlamýþlardý. Herkesin yüreðinde heyecan ve garip bir mutluluk vardý. Türk ocaðýnýn ateþi her geçen gün daha gür yanýyordu. Bu ateþi yüreklerindeki heyecan ve ateþle harlayacaklarýndan emindiler.

Kale duvarlarýnýn çökmesiyle büyük Türk kumandanýndan saldýrý emri geldi. Harp anýydý artýk. Ölüm anýydý. Gözlerinde öleceklerini bilseler dahi en ufak korku belirtisi yoktu. Düðüne gider gibiydiler sanki. O kadar istekliydiler. Ýmanlarý korkularýný tamamen bastýrmýþ görünmekteydi. Düþman askerlerinde ise korku ve endiþe hâkimdi. Türk birlikleri tüm ihtiþamlarýyla karþýlarýndaydý. Kalenin duvarlarýna ve kapýlarýna dayanmýþtý sonunda birlikler. Çarpýþma baþlamýþtý. Var güçleriyle savaþýyorlardý. Karþýlarýndaki düþmanýn zýrhýna cüssesine bakmýyorlardý, sadece kýlýçlarýný, mýzraklarýný sallamaktaydýlar. Kalenin yýkýlan duvarlarý, yýkýlan kapýsý arasýndan birlikler düþmaný yavaþ yavaþ geri püskürtmeye baþlamýþlardý. Muzafferiyetin ilk adýmýydý bu. Düþmaný kalenin merkezine doðru geri püskürttüler. En iyi birimler meydanda beklemekte, karþýlaþacaklarý Türk birliðine olanca güçleriyle saldýrýp geri püskürtmeyi planlamaktaydýlar. Kale duvarlarýnýn sol tarafýndan gelen bir düþman piyade birliði Türk birliklerini bir anlýk gafil avlamýþ ve büyük zafiyete yol açmýþtý. Fakat cesur Türk askerleri bu bir anlýk saldýrýyý atlatmayý baþardýlar. Birlikler þehrin etrafýna serpiþtirilmiþçesine duran evlerin ve devlet binalarýnýn arasýndan 3 kola ayrýlmýþ þehrin merkezine doðru ilerlemekteydiler.

Artýk fethin son noktasýna doðru gidiyorlardý. Atlar bile askerlerin heybetine heybet katarcasýna yürümekteydiler. Meydana yaklaþýnca 2. hücum emri geldi. 3 kola ayrýlmýþ olan tüm birlikler hep birlikte saldýrýya geçtiler. Bu noktadan sonra artýk dönüþ yoktu. Ya ölüm ya istiklal diyerek saldýrýyorlardý. Þehrin meydanýnda toplanmýþ düþman birlikleri var güçleriyle savunuyorlardý kalelerini. Türkler hem ilerlemek hem iyi yönetilemeyen bu topraklara huzur getirmek amacýyla burayý almak istiyorlardý. Savaþýyorlardý. Gözlerinin önünde arkadaþlarý ölen askerler daha bir hýrs ile savaþýyorlardý. Düþman birlikleri büyük bir hýzla azalmaktaydý. Düþman komutaný savaþýn ortasýnda kalmýþ son ana kadar mücadelesini sürdürüyordu. Fakat çok asker kaybetmiþler, Türk birlikleri ise sanki hala savaþýn baþýndaymýþçasýna kalabalýk görünüyorlardý gözüne. Bitmiþti aslýnda savaþ onlar için ama burasý þehir meydanýydý. Kendi topraklarýydý. Kaçacak hiç bir yer yoktu. Düþman komutaný tüm askerlerini kaybettiði anda bile savaþmaya devam etti. Ta ki kahraman bir Türk askeri onu atýndan düþürüp esir alýncaya kadar. Savaþ bitmiþti artýk. Türk gücünü bir kez daha göstermiþti dünyaya. Düþman komutanýna ve diðer esirlere hiç bir kötü muamelede bulunulmamýþtý. Onlara buradan gitmeleri için süre verilmiþ, kale emiri ve diðer devlet görevlileri de ayný þekilde Türk birliklerinin kontrolünde kaleden uzaklaþtýrýlmýþlardý. Artýk Türk Milleti'nin önünde ilerlemelerini engelleyebilecek hiç bir neden yoktu. Daha þimdiden Bizans’ý korku salmaya baþlamýþtý. Türkler tüm güçleriyle ilerlemekteydiler.