|
Bir saniye Daha düşün Lütfen Benden ayrılmak İstiyorsan Eğer Sonsuza Dek O Bir Saniye Bile Sonsuzluk Gibi Olacak Senin için Anılarımıza Dek Sonsuza Dek Ama O Bir saniye İkimizi de Etkileyecek Sonsuza Dek Bir saniye Benden Ayrılmak İstemiyorsan Sonsuza Dek O Bir saniye İkimize de Yeter IŞIK GERMAN ERSOY |
Gece denize yanaştım O, sulardan geliyordu Duydum, ne iyi dedim... Baktım, O, bir gemide geçiyordu Bağırdım; Gel'siz, Gitme'siz. Döndüm çakıllara sordum; Siz kimdensiniz Dediler durandan, Bizi yakın edenden. Denizi sorguya çektim... Dedim; Görüyor musun yaşadığımı Yetinemedim. Tuttum yakaladım kendimi Getirdim gözlerinize serdim Durdum, size soruyorum; Yaşadığımı görüyor musunuz? ! Yaşadığımı görüyor musunuz? ? Özdemir Asaf |
Allah çiçekleri yaratırken Seni de onlarla beraber yaratmış Papatyadan nazlı Zambaktan guzel Manolyadan ahenkli Gülden daha güzel kokun var Güzelligin gözlerimi kamaştırıyor. Ölene kadar Yok olana kadar Seninle olsam, Bu herhalde büyük bir çoşku olurdu, Daha çok senle olamadıgım için. Çok kızıyorum kendime ah can Senin tarafından sevilmek Bir insanı hayatı boyunca Mutlu edebilecek kadar güzel Seni anlatmak için misralar yetmiyor. Düşünüyorum bir aralık gecesi Bunu yazarken, Acaba diyorum. Senin güzelligini nasıl anlatsam Seni hep yazmak istedim ama Bu hep tuhaf gelmisti bana. Ama şimdi işte Senin için şiir yazmak geldi içimden. İçimde bir umut var işte. Bu şiirimi belki bir gün okursun diye. Kim bilir belki,de yanına bir beyaz bir gül koyarsın... Koymasanda olur okuman bile yeterli can Senin gülümsemen için canımı bile veririm inan, İnsana her seyi unutturuyorsun can ah can, Sadece seni seyredip gözlerine bakmak bile yeter. Seni ne kadar sevdigimi anlatamadım anlatamıyorum.. Sen Anlatılamazsın anlatılmazsın, Sen başkasın Sen hiç bir yerde açmayan nadide çiçeksin Sen benim gözümün nurusun canımsın Kısacası ben sensiz, senle yaşıyorum Sen benim dünyamsın can can can… YAŞAR GÜRLEK |
Yüze vuran parlak soğuk Göğe baktırırda başımı Esimiyle dağıttığı Gözümün neminden Aydınlatır gecenin karasını Çoğalan yıldızlar Koca derinlikte aynı anda dururda Sığdığımızı mı haber verir Yükselen şu hilalle Akıl almaya hazırlanan Düşüncelerimden sıyrılıp Ağarmayı bekleyen seher Saklama kendimden doğacak olanı Eskileri silip göğün nemini alan Aydınlatan esinti At hadi adımlarımı Durmakla mı olacak benim batışım Bir anda baş sokup ta göz açtıran Bana sığmayı öğreten Ellerim varken dokunduğum bu yokluğa Yıldız saçıp da ay gösteren Anda tutuğunu bilirimde Düşecek bir yer bile yok bu oluşta Dururda ancak bunca sonsuzluk Tek bir benle bir anda ERAY BAŞTÜRK |
Açılır kapılar Alır seni korum damla damla suyuma, ekmeğime, aşıma, kaygıma, sevincime, acıma, umuduma, sabrıma, gücüme Alır seni bölerim parça parça, dağıtırım topraklara, denizlere, geceye, Açılır her sabah kapılar gözlerinde, girerim ışıltılı, yemyeşil bir bahçeye A.Kadir |
Halil CINDIK ŞİMAL’DEKİ İZLEKTEN TUTTUĞUM İPEK YOLU 1974 – 2006 İPEK YOLU Tüyleri Dora çalan, safkan bir at’a binip Çin’den başlayıp gelen, İpek yoluna salsam Keyhüsrev sultan’ımın, kervansarayı deyip Obruk han’da kalarak, geceyi sabahlasam… At’ımı “Obruk han’ın” tavlasına bağlayıp Düşlerimi toplayıp, öyle girsem içeri İçini dökse bana, geçmişine ağlayıp On üçüncü yüzyılı, getirebilsem geri… Bir mektup verip bana, gönderse gardaşına Okurken alnındaki, dört satır kitabeyi Alanya’ya inerek versem “Şarapsa han’a” Saygı ile “ Sultan’a ” anlatsam Hikâyeyi… Batıya uzanırken, kuzeyinden kapısı Çok Uluslar eğilmiş, selam vermiş önünde… Beyaz tenine sinmiş, asırların kokusu Yedi yüz yetmiş yıllık, izler var bedeninde… Cinci han’da; alınlık, revaktaki güzellik Alır-götürür beni Safranbolu evine Osmanlı mimarisi, ezel’lik ve özellik Horasan harcı sermiş, çimentonun yerine… Güncel ipekçiliğin merkezi durumunda Gençliğimin göz zevki, Bursa’nın Koza han’ı Taş figürler kabartma, özgün “Taç kapısında” Doksan beş odasıyla, İpek işli her yanı… İncir han, Susuz han’la, Deve ve Çandak hanmış Onurlu bir kültürle, Tarihi; ağırlamış Posta hizmeti görmüş, ulaşımı sağlamış “İPEKYOLU” dünyayı, bir-birine bağlamış… Halil CINDIK Yayın: Mayıs 2000 Görele Lisesi Dergisi / 25.sayı KİTABIM Bu benim ilk kitabım tıpkı ilk çocuk gibi Denizimde yıkandı gözleri boncuk gibi Heyecan verir bana ölümsüz diri gibi Dünyamı değiştiren görünmez biri gibi… Karanlığıma sızan, tünelde ışık gibi Her nesneyi sevdirir divane âşık gibi Gönlümü hoş ediyor bir sevgili eş gibi Doğar sabahlarıma, ışıtır güneş gibi… Bahçemde tomur-tomur açıyor bir gül gibi Gönül yalnızlığıma şakıyan bülbül gibi Damla-damla heceler çoğalırken göl gibi Geçmişim gelecekte yeşerecek çöl gibi… Halil Cındık TÜRK’ÜM Türkmen coğrafyasında, cirit atıp, oynamak Kır at’ı suladığım, işte, oba ve oymak Irk’ım Alp’lerden gelir, Türk’üm, Türklüktür soyum Yaşım Babil’den eski, Tuna’yı aşar boyum… Susuzluk, göçtür bende, Orta Asya’dan kopan Dedemin torunuyum, Anadolu’ya tapan İçimde pınarlar var, Ağrı üstünde Kar’ım Yaşarken umutlarla, Kafkaslara akarım… Çeçen, Tatar, Azeri, hepsi benim soydaşım, Yetişmez miyim hemen, ağrırsa bir gün başın. Kavuşmak hayalimdir, Özbek’in nefesine Özbekistan’ da yatan, Timur’un türbesine… İsmim Türklüğe adak, Kayı boyu Osman’ım Üç kıta’da sevdam var, Ural’a varır anı’m Türk’üm yetmiş dededen, Plevne’de nişanım Sırtım değil; alnımdan, vurulup aksın kanım… Halil CINDIK İstanbul: 13 Şubat 2006 KARA ile DENİZ Şu güzelim metropol, sorgular kimliğimi Sis dağının denizle, buluştuğu yerdenim Alırken kültürünü, bozmadım benliğimi Çaylıklarla, fındığın, oluştuğu yerdenim… Yamacında saklanır, koyun – keçi sürüsü Savak, su değirmeni, üstünde dal köprüsü Patika yollarında, renkli bitki örtüsü Yeşilin her tonuna, alıştığı yerdenim… Yalı-yalı kurulmuş, yerli malı pazarı Boyalı kayıkların, mavi renkten nazarı Çok göç vermiş insanı, okumuşu, yazarı İskeleden denize, bakıştığı yerdenim… Ayaz vurmuş dereler, kurbağa gürültüsü Engebeli vadiler, suların şarıltısı Çaparlara boyadır, yakamoz parıltısı Martıların hamsiyle, söyleştiği yerdenim… Teneke çatılarda, saçaklı hartama’nın Doruğuna kurulmuş, özgür “Doran-Baca’nın” Horon kurup oynayan gelin – kız ve bacı’nın Keşan’ la-peştamalla, sarış tığı yerdenim… Nice şehirler görüp, benzetip hayal kurdum Resimlerle avunup, sana bakıp dik durdum Uzadıkça hasretim, yaşlanarak yoruldum Mavi ile yeşilin, konuştuğu yerdenim… Azgın ve hırçın olur denizinin dalgası İnadına mavidir sularının boyası Balıkçıya öyküdür, derinliği sahası KARA ile DENİZin, barıştığıyerdenim… Halil Cındık Yayın: Size Dergisi Haziran 2006 sayısı. İstanbul:30 Aralık 1997 Yeğenim Dilek Cındık’ a PERA-PALAS’TA AKŞAM Bin sekiz yüz doksan iki, yapılmış Pera-Palas Merdiven sorununa, bir çıkış yolu, halas Bularak İtalyan’lar, ilk kabinle anıldı Türkiye’de ilk defa asansör kullanıldı… Dünyanın liderleri, kopup geçmiş buradan Yirmi Lions Kulübü, üye olmuş aradan Doksan yedi yılında yolum uğrar Palas’a Girişte mumlar yanmış, Ecnebi düşmüş yas’a Zemin katın ilk sağı, bar’a açılıyordu Sol yanda kafeterya, müzikler çalıyordu Tanıttı bu oteli çok güzel bir tercüman Rotary kulüpleri, yaparmış düğün nişan Video-kasetinde görüntüler anıttı Faroe adaları, Havai’yi tanıttı Yerleşik toplumların, kültürü deniyordu Rezervasyon sunarak, birifink veriyordu Pera-Palas İstanbul, bir asrı devirmişler Otelin üst katında, Ata’ya yer vermişler Albenili tercüman gezdirirken oteli Dedi: İşte burası; “ Ata’nın konuk evi “ Sol vitrinde duruyor, gömleği elbisesi Kadeh motifleriyle, zengin Mısır halısı Ünlü toplantıların, merkezi bir kat altı Pera-Palas’ın yaşı, tam-tamına yüz altı Agatha Christie, ünlü yazar bir devi Ağırlamış ülkemde, yabancıların evi Dünyaca ünlülerle, batılı starlara PERA-PALAS çok yaşa, nice mutlu yıllara… Halil Cındık YAYLADA MASTIR Yaylalarda hudutsuz özgürlük buldum Bedenim hafif, kıpır-kıpır gönlüm. Uçacak sanki Gölgelerin taştığı, tozlu yollarda Yamaçlarda, tepelerde, obalarda Topuk otları kucakladılar çıplak ayaklarımı Evelekler paylaştılar, çilingirden soframı Toprakla söyleştim, oynadım ateşle Koyunlara tuz verdim, sürüler sürdüm rüzgârla güneşle Kırların sevincini paylaşan kelebekler Her yaz’ın bizlere, müjdeler getirdiler… Mengen’in Aşçıları kadar ünlü arılar En dolgun hasadı, yaylalardan çiçeklerden alırlar… Dağ keçileri, ayı izleri, hele-hele ceylanlar sürü-sürü… Sanki yüce dağların, dağlardaki mühür’ü… Dilek tutup taşıyan, ışıklı böcekleri Yaşlıca rüzgârların yazılar yazdığı Yontuk nişli taşları Katmer- katmer kaya’ların, Tarihi alfabede hisli okunuşları Bayrak taşlarına inen şahinler, Yalçınlardan havalanan doğanlar Dağları uyaran bir martin sesi Hepsi; ama hepsi, özgürlüğün simgesi… Gök kubbe altında biz Kocaman bir aileyiz… Heybetli tepelerden sessiz aşan gün Güneş kovalarken dağın eteklerini Birden üstümüzde hissettim Papatyaların kirpiklerini Selam verdim eğildim, kır çiçeklerine, otlara Elimi uzatırken, kuşburnu fidanlarına, En güzel kokuları koklattılar burnuma… Ne de saygılı otlar, hepsi, birbirleriyle dostlar Nasılda iyi geçinmişler, yıllar asırlar… Bir sinyal aldım, deli rüzgârdan Kötülük düşünmezdi güzelliklere… Bir türkü dinledim, uyuyan deniz gibi yüce dağlardan Kardelenlere bile, kulaklarını sildirdi Karların arasından… Üstümüzde kocaman, Nazar gözlü Gök Kubbe, sanki mavi bir deniz Altında, Her zaman her yerde mutluluk isteriz Diyen; coşkusu sel olmuş, haykıran bir tabiat. Ne de mutlu kır sakinleri… Öbek-öbek papatyalar, küpe çiçekleri Türlü beyaz, türlü sarı Misafir olmuş üstünde arı Açar domurlar, kokar gülleri Saçlarımızda sanki dostun elleri Konuştular gizli, konuştular içten Beden dilleri… Yer yok yaylalarımda Bungunluğa küsküne Kekik kokar çayımda Onca güzellikler üstüne Çiçekleri koklarken, çalılardan ev yaptım Işık böcekleri evimi aydınlattılar Geceye ışık tutup, karanlığı yırttılar Hep müjdeler taşıdı, kuşlarla kelebekler Orman gülleri gülümseyip, fısıldadılar Gönlüme göz kırptılar Açıldı dudaklar, açıldı domurlar Etrafımı sardı güller- goncalar Hepsi de beni; eski tanırlar Gözlemlerim; dokusunu bilirim. Bu bitkilerin, gür çimenlerin Onların da anlatacak hayatları var. Heybetli tepelerin omzuna yaslanırken sıralı dağlar Kâh, kahkahayla güler, Kâh içten ağlarlar… Ömrün uç noktası, hududu belli Aynı mesafe, aynı seviye Ne fark eder, yüksek alçak, yakın, ırak Boş ver, be arkadaş! Kendini yeşil, özgür vadiye, Boylu-boyunca salıver-bırak. Boz bıldırcın, ağaç kakan obalarda tepelerde Sular akar serin-serin, yayvan yeşil vadilerde… Anıların dağ gibi olduğu yerler Yeşilden oluşmuş bütün güzellikler Yaşları böğürlerine, tabelayla çakılmış Asırlık ağaçların, Tevellüdü yazılmış, çıkarılmış şeması, Zifiri kalpleri bile, çekerken dünyası Aralarında hep, ama hep; gönül teması… Dünya kadar yaşlı, İnsan kadar kültürlüler On-binlerce lisan bilir bu dağların töresi Her gelenle ayrı dille konuşur. Yarışır domurlar, açarken güller, kır çiçekleri, Herkese içten, başka yaklaşır. Çok şey söyler anlayana, Beden dilleri… Ses perdesi yaylalarımda, özgür mü? Özgür Sular hudutsuz, adeta cazgır… Yeşillik harmanından, onca güzelliklere Avazın çıktığınca, geçmişe haykır… İletişim çok sıcak ve de karışık Kötülüğün yok ki; yansımaları… Bitkiler gibi olup barışık Bırak iç dünyada ki! Fırtınaları… Kurdukça doğayla sağlam bir dostluk Yıkarsın dağ gibi büyük zorları… Yazabilseydik yayla kültürünü, Dağlara aslımızı-astarımızı, Yeşil çimenler de, tozlu yollarda YAPABİLSEYDİK MASTIR’IMIZI… Halil CINDIK Yayın: Yeni Size, Edebiyat Dergisi Temmuz 2005 Sayısı |
Adsız Bir Çiçek Rengini dünyaya ilk defa sunan Adsız bir çicek gibi parlıyorsa gözlerim Sevgilim Bana "sen bir şairsin" dediğin zaman. Yalnız sana yazıyorum bu şiiri İstersen bir şiir gibi okuma Çünkü her yıl yeniden yazacağım onu Soğukllar başlayıncı havalanıp Millerce yol katettikten sonra Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle. Ve yazmış olacağım bir de Her dönemde her çağda Sevdanın kendine özgü diliyle. Edip Cansever |
O masaldaki güvercinler mi Böyle hür dolaşan bu göklerde, Yıkanırlar maviliklerde; Bir kral kızı kimi, Kimi şehzade sevgilisi, Hatıralar gibi uçtular kanat, kanat... Bir halk türküsünde kaybederim kendimi Bir masal dünyasında yaşar, Bir halk türküsünde bulurum seni.
|
İki Yaprak Gibiyiz Yine bir gece basladi, sensiz bir gece daha iste. Disarisi karanlik, sadece bir lamba isigi var, tipki benim karanlik gonlumde senin icin yanan isigim gibi. Gokyuzune baktigimda hic bir yildiz yok, sedece bir dolunay. Goruyormusun yildizlarda biraktilar beni basbasa derim yaramla, tipki senin gibi, halbuki onlari cok seviyordum. Camin onunde olan agactan iki yaprak dustu, ruzgar onlari savurup goturdu. O an gozlerimden yaslar indi. Bir aralar bizde o ruzgarla savrulup gidiyorduk, beraberdik el ele. Ama oyle bir firtina esti ki, elimi biraktin. Sen bir yana ben bir yana savrulduk ve ayrildik, sonunda..... Tipki o iki yaprak gibi! seray demirkaya Ben Sustum Uzaktaki Yar! Bak ben sustum,sustum be belalim sustum Dudaklarimin arasinda ki sarki, Saclarimi oksayip giden rüzgar, Yüregimin kaniyla yazdigim siirler, Akan deryalar,nehirler sustu Sustu be uzaktaki yar sustu Hep konustumda ne oldu ki; Bitkin,kirgin,perisan yasadim Kanimla yazdim yüregime nakisladim öyle cok sevdim ki seni Sevdim de ne oldu ki; Kara sapli bicak sirtimda yasadim Sabahlara kadar inleyip, Günesi göz yasimla selamladim Hayallerime yazdim,düslerimde topladim Yüregime koydum seni, Yüregimin en derin yerine Koydumda ne oldu ki; Ben sustum sen söyle uzaktaki yar Söylesene gönül yaram ben zaten hep susmadim mi Bu dört duvar arasina hapsedilip, Susmaya makkum edilmedim mi Kizim diye sevmek hakkim degil mi Seni hayal edip seni sensiz yasamadim mi Duvardaki resmine bakip bu gözler , Kahir dolusu aglamadi mi Ben sustum yigidim sen söyle ben sustum Söylesene hasretim sana deyilmiy di; Bu yalvarislar,bu yakarislar Canim gibi sevmedim mi seni, sevipte canima katmadim mi Söyle be uzaktaki yar ; Ismini dudaklarima hece yapmadim mi ALLAH´imdan sonra ,sana tapmadim mi Seni mavi bulutlara yazip , Düslerimde toplamadim mi. Sana olan sevdami söyle ; Yildizlara haykirmadim mi Ben haykirdikca,yildizlarim bir bir kaymadi mi Söyle düsmedimi yildizlarim düsüp kaybolmadi mi Gök yüzü birden kararip , Simsekler cakip , kasirgalar kopmadi mi Cehennem gibi yanan yüregimin üstüne, Yagmurlar yagmadi mi, Yagmurlarin yüregimi söndürmedigine sahit olmadin mi Hep sana yanmadimi yüregim söyle yanmadi mi Ben sustum be adamim ben sustum sen söyle ; Ben zaten hapsedilip susmaya makkum edilmedim mi Kirli bir gömlek gibi cikarilip atilmadim mi Sabahi olmayan yorgun gecelerle hayalinle girmedim mi Hep ayni iskenceyle sabahlari beklemedim mi Söylesene birtanem sevdanla yüregimi daglamadim mi Ayaz geceleri sensiz titreyerek bitirmedim mi Söyle yarim ben sustum , ben zaten hep susmadim mi Nemli kirpiklerimde sensiz geceleri öldürmedim mi Yüregim sizlarken , yarali gönlüme kirilmadim mi Yüregime hep ayni aci , hep ayni iskence dolmadi mi taptimda sana ne oldu ki ; Hep yikilip kahir dolusu agladim Ayaz geceleri ugrunda titreyerek yasadim Diz cöküp önünde avuc acip yalvardim Yalvardimda sana ne oldu ki ; Kalbinin dilencisi , yüreginin kölesi oldum be belalim Ah!!! Ah!!! yüregim kaniyor , gözlerim agliyor Tükendim be yigidim tükendim Yoruldum , halim kalmadi , yikildim oldugum yere Yikildim be delikanlim yikildim , Ben sustum be adamim ben sustum Yemin ederim ki sustum Gönlümden her seyi alip giden kasirga sustu Hep söylemek istedigim o sarki var ya ; Dudaklarimin arasindaki o sarki sustu Penceremin camina vuran yagmur damlalari sustu Yüregim sustu konusan dilim sustu Ben sustum uzaktaki yar sen söyle Ben sustum , sustum , sustum , sustum , SUSTUM SUELNUR |
Ilık bir süzülüşle Geri dön hayat, Bırakma yeryüzü salına tünemiş pek kara kuşlar Örtsün bakışımı, Görmek acısı sürsün pencere tutsağının Düşsün hayatı suya... Nilgün Marmara. |
| Saat: 10:02 |
©2005 - 2026, MsXLabs - MaviKaranlık