Hoş geldiniz sayın ziyaretçi Neredeyim ben?!

Web sitemiz; forum, günlük, video ve sohbet bölümlerinin yanı sıra; Skype ile ilgili Türkçe teknik destek makaleleri, resim galerileri, geniş içerikli ansiklopedik bilgiler ve çeşitli soru-cevap konuları sunmaktadır. Daima faydalı olmayı ilke edinmiş sitemize sizin de katkıda bulunmanız bizi son derece memnun eder :) Üye olmak için tıklayınız...


Sohbet (Flash Chat) Forumda Ara

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

Bu konu Soru-Cevap forumunda sultan tarafından 18 Şubat 2009 (19:18) tarihinde açılmıştır.FacebookFacebook'ta Paylaş
7435 kez görüntülenmiş, 10 cevap yazılmış ve son mesaj 13 Ocak 2014 (17:07) tarihinde gönderilmiştir.
  • 5 üzerinden 3.00  |  Oy Veren: 2      
Cevap Yaz Yeni Konu Aç
Bu konuyu arkadaşlarınızla paylaşın:    « Önceki Konu | Sonraki Konu »      Yazdırılabilir Sürümü GösterYazdırılabilir Sürümü Göster    AramaBu Konuda Ara  
Eski 18 Şubat 2009, 19:18

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#1 (link)
sultan
Ziyaretçi
sultan - avatarı
ipek yolunda türk-çin ilişkisi nasıldı
En iyi cevap fadedliver tarafından gönderildi

Çin ürünlerinin en önemli farkı, fiyatı. Örneğin bir saatin ortalama ithalat fiyatı 103,6 dolar iken, Çin’den ithal edilen bir saat için bu fiyat 19,6 dolara kadar düşebiliyor.
Asya Pasifik Uzmanı Altay Atlı, “Asıl sorun şu ki, bizim zihniyet değişimimizin hızı ile Çin'in değişim hızı arasında ciddi bir fark var” diyor. Atlı’ya göre, bunda “...her Çinliye bir portakal satsak zengin oluruz” algılamasının payı var. “Bu algılamayla başlayıp bugüne gelen süreç içinde Çin hızla değişirken, biz onu yaklayamadık ve ara giderek açılıyor. Şu anda Çin'in ekonomik büyümesinden fayda sağlamanın yolu Türk özel sektörü tarafından büyük ölçüde oradan yapılacak ucuz ithalat olarak görülüyor. Oysa ABD’liler, Avrupalılar ve Japonlar tamamen orada üretim yapmaya odaklı çalışıyor. Sadece ‘ithalat çok yüksek’
deyip hayıflanmaktansa, daha geniş bir Çin vizyonumuz olmalı, ihracatı nasıl artırırız, yatırımları nasıl artırırız, soruları üzerinde çalışmalıyız.”

21. yüzyılın İpek Yolu konuklarından, yerleşmek üzere Türkiye’ye gelenlerin tercihlerinde belirleyici olan da ekonomi. “Türkiye’de yaşam daha kolay” diyor Bayan Liu Lei. İstanbul’da Çin malları ticaretinin kalbinin attığı Eminönü’ndeki Şark Han’da hediyelik eşya ticareti yapıyor. Han’ın içinde ağzına kadar Çin mallarıyla doldurulmuş dükkânlar, Pekin’deki kapalı marketleri hatırlatıyor. Çin’e has baharat kokusu ve kırmızının en can alıcı tonları birarada. Plastik oyuncaklar, şeffaf şemsiyeler, büyüklü küçüklü sepetler, farklı malzemelerden yapılmış biblolar, gözlükler, saatler,i spor malzemeleri, aklınıza hiç gelmeyecek fonksiyonları olan elektronik eşyalar...
Han’da, daha çok Çinli tüccarlar var. Çoğu çekingen ve dış dünyaya güvensiz görünüyor. Fotoğrafçı arkadaşımın objektifi onları tedirgin etmeye yetiyor. Ama bu, Mao döneminden kalma bir çekingenlik değil. Bunun nedeni, dükkân sahibi dışında buradaki piyasadan yararlanmak üzere mal satmaya gelenlerin çoğunun çalışma izni ya da vize probleminin olması.
Çinli dostlarımın bana hep dünyanın küçük olduğunu hatırlatan sürprizlerinden biri Şark Han’da da karşıma çıkıveriyor.Geçen yaz Pekin havaalanında taşıdığı yüklere yardım ettiğim ve karşılığını verebilmek için bana kartını uzatan Liu Lei ile karşılaşıyorum. Han’da sadece onunla konuşabiliyorum. “Benim Türk pasaport var, sorun değil ama hakkımızda o kadar kötü haber yapıyorlar ki... eğer sen arkadaşım olmasaydın konuşmazdım, bıktım çünkü”...
Liu Lei, 2001’de Türkiye’ye gelmiş. Kendisi gibi ticaretle uğraşan eşi ile 2003’te evlenip Türk vatandaşı olmuş. “Buraya gelmeden önce Türkiye hakkında bildiğim tek şey müslüman olduklarıydı” diyor. “Burada herkes çok saygılı. Çin’de otobüse binince herkes ‘sen önce, ben önce’ yapar. Burada herkes sıraya giriyor, birbirini bekliyor. Yaşlılara yer veriyorlar.”
Bayan Lei, İstanbul’u çok seviyor. Özellikle de iklimini ve denizini. Bir de televizyon izlemeyi. “Komik dizileri seviyorum. Avrupa Yakası, Sıla ve Parmaklıklar Ardında’yı kaçırmıyorum. Pazar günleri de Pop Star’ı izliyorum...” Ama Türk yemeklerinden şikayetçi. “Çok kilo aldım baksana, şişmanlıyorum...”

Son yıllarda iki ülke arasındaki ticaretin şekli ve boyutu da değişip gelişiyor. Şark Han’da, pazarlarda ve sokak aralarında görmeye alışık olduğumuz, İpek Yolu’nun öte yanından gelen bu ufak tefek insanlar, Türkiye’de artık daha büyük yatırımlara imza atıyor. Çin’in önde gelen telekomünikasyon firması ZTE’nin Türkiye Genel Müdürü Changbin Qiu, 3 yıldır İstanbul’un Anadolu yakasındaki bir sitede, şirket çalışanları için kirlananan dairelerden birinde yaşıyor. Sabahları 08.30’da kalkıyor. 09.00’da işbaşı yapıyor. Resmi olarak 18.00’de işten çıksa da Çin’in gelişmesi konusunda kendisine düşen sorumluluğun bilincinde gece yarılarına kadar çalışıyor. “Batılılar kendilerine zaman ayırmayı sever, Çinliler de çalışma hayatını. Çin gelişmekte olan bir ülke ve hızımızı düşüremeyiz. Dünyanın geri kalanını yakalamak zorundayız” diyor.
Şirketinin Türkiye’ye gelme nedenini “Türkiye Ortadoğu Avrupa Bögesi’nde çok önemli bir pazar, hatta en büyük bile diyebiliriz. Bu yüzden Türkiye’yi bu platformun merkezi seçtik” diye açıklıyor.
Qui’nin en büyük eğlencesi hafta sonları sitedeki komşularıyla yaptığı futbol maçları. Ara sıra birşeyler içmeye, dans etmeye çıkıyor ama hep Çinli arkadaşlarıyla. Çünkü Türkçe bilmiyor. Buna rağmen, “Eğer mümkün olursa, burada hayatımın sonuna kadar kalabilirim” diyor ve ekliyor: “Ama bunun için bir Türk eşim olması gerek”...

İpek Yolu’nda hep bir ticaret yolu olsa da, yüzlerce yıldır olduğu gibi kültürü de ardından sürüklüyor. Geçmişte Çin’den batıya yayılan kağıt, barut ve pusulanın yerini artık Çin yemeği, chop stickler, Çin tıbbı ve Uzak Doğu sporları alıyor.
Türkler ard arda açılan Çin restoranları ve market raflarında boy gösteren noodle, soya sosu ya da soya filizine alışıyor. Plazalarda öğle arası atıştırılan fast food mönülerde Çin yemekleri de var. Hastalığına çare arayanlar kadim Uzak Doğu tıbbı uzmanlarına başvuruyor. Kung Fu, Thai Chi, Chigong eğitmenleri 7’den 70’e herkese ders veriyor. Çin kökenli sporcular uluslararası yarışmalarda Türkiye’yi temsil ediyor. Çince, bazı ilköğretim okullarında seçmeli dil oluyor, üniversitelerde Çin Dili ve Edebiyatı bölümleri açılıyor, Çince kursları her geçen gün daha fazla öğrenci kabul ediyor, Çin ile ticaretin incelikleri ve fuarlara katılım konusunda danışmanlık firmaları kuruluyor.

Türkiye’de giderek daha fazla insan zayıflamak ya da sigarayı bırakmak için akapunktur ile tanışıyor. 16 yıldır Türk eşi ile birlikte İstanbul’da yaşayan akapunktur uzmanı Jie Sazcı’nın hastalarının büyük bölümü ilaç tedavisiyle derdine çare bulamayan kişiler. Bayan Jie, modern tıp eğitimi almasına rağmen akapunktur alanında çalışıyor. Batı ve Çin tıbbı arasında özellikle son zamanlarda bir ihtilaf olsa da akapunkturun, vücudun kendi kendine güç kazandırmasını sağladığını ve insan doğasıyla daha ilişkili olduğunu söylüyor. Ona gelenler daha çok sigarayı bırakmak veya zayıflamak isteyenler. Sazcı bunu, Türkiye’de akapunkturun iyi bilinmemesine bağlıyor. “Oysa bu yöntemle pek çok rahatsızlığı iyileştirebilirsiniz. Üstelik yan etkisi yok...”

Yurt dışında, kendi alanında çalışma olanağı bulan şanslı Çinliler arasında Melek Hu da var. Melek henüz 19 yaşında ve Ağustos’ta yapılacak 2008 Pekin Olimpiyat Oyunları’nda masa tenisi alanında Türkiye’yi temsil etmeye hazırlanıyor. Çin’de çok yaygın olan bu sporu, rekabet koşullarının daha az olduğu Türkiye’de yapmayı, kariyeri ve hayatını kazanması açısından daha avantajlı buluyor.
Fenerbahçe Spor Kulübü’nün Çin’den transfer ettiği Melek, artık Türk vatandaşı ve doğduğu topraklarda Türkiye adına yarışacak. “Bu çok heyecanlı ve gurur verici” diyor ve ekliyor: “Benim için, profesyonel bir sporcu olarak milliyetten çok, iyi bir maç çıkarabilmek önemli”. Melek’in Türkiye’yi seçmesinde özel bir neden yok. Onun tek isteği uluslararası alanda maçlara çıkabilmek.
Ancak herkes Melek kadar şanslı değil ve herkes bildiği, istediği işi yapamıyor. 29 yaşındaki Uzak Doğu Sporları Eğitmeni Yin Song Li, Türkiye’de Kung Fu öğretmek istemesine rağmen ekonomik nedenlerden dolayı başka bir iş yapmak zorunda. 2002’de Türkçe öğrenmek üzere Türkiye’ye gelen Li’nin Çin’den ayrılmasının çok önemli bir nedeni daha var: Kalabalık.
“Çin’de yaşam şartları daha zor, insanlar çok çalışmak zorunda ve az para alıyor. Burası havası, denizi ile çok güzel ve hayat zor değil” derken İstanbul’un ne gürültüsü ne de kalabalık nüfusundan etkilenmiş görünüyor. Ama pek çok Çinli gibi Türk yemekleri onun da dengesini alt üst etmiş. “Çok kilo aldım. Vücut dengem bozuldu, sporumu rahat yapamıyorum...”
Li, ara sıra Kung Fu dersleri verse de, bu sporun genelde Türk insanının doğasına uymadığını düşünüyor. “Kung Fu disiplin ve sabır gerektiren bir spor ama Türkler o yapıda değil. Çok çabuk sıkılıyorlar. Bugün yapıp, yarın yapmazsan bir işe yaramaz, oyuna dönüşür”.
Ama dil öğrenmek, Kung Fu öğrenmek kadar zor olsa da yeni fırsatlara kapı açtığı için çok daha fazla rağbet görüyor. Dünyanın her yerinde olduğu gibi Türkiye’de de giderek daha fazla insan “büyüyen dev”in dilini öğrenmeye çalışıyor.
Çin Eğitim Hizmetleri kurucusu İrfan Karslı, “Bu ilginin büyümesinde Milli Eğitim Bakanlığı’nın ilköğretim ve orta öğretim müfredatına zorunlu ikinci yabancı dil olarak Çince derslerinin getireleceği yönünde açıklamalarının/girişimlerinin büyük etkisi var” diyor.
Karslı’nın İpek Yolu serüveni 1997’de başlıyor. Üniversiteden mezun olduktan sonra Çin’e gidiyor ve kendisine Çinli bir eş seçiyor. Zheng Nan ile tanışıp evlenmesi, Çin ile ticari ve kültürel ilişki kuran pek çok Türk gibi onun da yaşamında bir dönüm noktası oluyor. Etkisinde kaldığı bu kültürü Türkiye’de tanıtmak ve farklı bir kültüre gelen eşinin yabancılık hissetmemesi için Çin Eğitim Hizmetleri’ni kuruyorlar. 2000’den bu yana Çince dersler veren kurum, son zamanlarda Çinlilerin Türkçe öğrenmesine yönelik Türkçe dersler de veriyor.
Minghua Xing da İngiliz Dili eğitimi almış, öğretmenlik deneyimi olan ve Türkçesi de iyi olan onlarca Çince öğretmeninden biri. 6,5 yıl önce eşinin işi nedeniyle Türkiye’ye gelmiş. Yaklaşık üç yıldır öğretmenlik yapıyor ve halen özel bir üniversitenin Çince Tercümanlık Bölümü’nde öğretim üyesi. Haftada yedi gün çalışıyor. İşi dışında kendini geliştirebilmek için Çeviribilim Bölümü’nde yüksek lisans yapıyor. Bütün çabası Türkiye’yi Çin’de tanıtabilmek için... “Türkiye konusunda kendimi çok iyi geliştirmeliyim. Bu ülkenin kültürünü daha iyi anlayıp iki ülke arasında köprü olmak istiyorum” diyor.
Xing, iki farlı toplumun birbirlerinin dilini ve eğitim sistemini daha iyi anlamasının Çin-Türk ilişkilerinin gelişmesinde önemli bir yeri olduğunu söylüyor. Çalıştığı kurumlarda diğer Çinli meslektaşlarıyla birlikte, öğrencilerin Çin kültürünü daha iyi anlamasını sağlayacak Çince skeçler, masa tenisi karşılaşmaları, Tai Ji dersleri gibi etkinlikler de yapıyor.

Her ne kadar iki ülke arasındaki ticarette Türkiye, Çin’in çok gerisinde kalsa da eğitimde Çince bilenlerin ve öğrenmeye çalışanların sayısı, Türkçe bilen Çinlileri geçmiş olabilir. Hayat Bilgisi sayfalarında gördüğü Çin Seddi resimlerinden ve İpek Yolu hikâyelerinden çok daha fazlasını öğrenmek isteyenler, soluğu İpek Yolu’nun başladığı yerde alıyor.
Çin’deki yatırım potansiyelini gören işadamı Sedat Satıcı, “Çin hobi mi, fobi mi biran once karar vermeliyiz. Ama Çin’i göz ardı edersek bundan zararlı çıkan biz oluruz” diyor. Bu nedenle de 2006’de kurduğu Akademi Çin sayesinde, Çin’e yönelik ticari fırsatlar ve eğitim olanakları konusunda danışmanlık hizmeti veriyor. Her her ay 10-15 Türk öğrenci bu kurum kanalıyla eğitim için Çin’e gidiyor. Satıcı son yıllarda Çin’e yatırım yapan Türk müteşebbislerinin sayısında da artış olduğunu söylüyor. “İhracatımızdaki bir hareketlilik görünmese de Türk işadamlarının Çin’de kurduğu fabrika sayısı 200’e yaklaştı.”
Türkiye’yi turistik amaçlarla görmek ve tanımak isteyen Çinli sayısı da her geçen yıl artıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı verilerine göre 2005 yılında Türkiye’ye gelen Çinli turist sayısı 43.157’den iki yılda 65.752’ye yükselmiş.

Merak, ticaret, eğitim ya da daha iyi yaşam şartları... Minghua Xing’in Türkiye’de yaşadığı yıllar boyunca edindiği izlenimler, İpek Yolu’nun iki yakasında yaşayanları 21. yüzyılda biraraya getiren önemli adımlardan birinin aile bağları olduğunu gösteriyor. Çin-Türk evliliklerinin çoğu, iki ülke arasında bir ticari ilişkiyi ya da iki ülkeden birinin dilini ya da kültürünü tanıtmaya yönelik bir çabayı da beraberinde getiriyor. Minghua Xing, iki ülke arasındaki benzerliğe dikkat çekiyor: “İki kültür ailenin önemi konusunda çok benzeşiyor. Ben burada sizden biri gibiyim. Hiç yabancı hissetmiyorum”...
kaynak
Rapor Et
Eski 18 Şubat 2009, 19:48

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#2 (link)
fadedliver
Ziyaretçi
fadedliver - avatarı
İnceleyiniz
Ipek yolunda türk devletlerinin ilişkileri - MsXLabs
Rapor Et
Eski 18 Şubat 2009, 19:48

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#3 (link)
fadedliver
Ziyaretçi
fadedliver - avatarı
National Geographic Türkiye, Mayıs 2008 sayısını Çin'e ayırdı. Dergide yer alan, Duygu Kapucu'nun enfes yazısında Türkiye'de yaşayan Çinliler anlatılıyor. Yazıya ben de katkıda bulundum (Oya Ayman, Gülçin Şahin ve Verda Donay'a teşekkürler)
----

Chang'an'dan (bugünkü Xi'an) yaklaşık 2150 yıl önce yola çıkan Zhang Qian'in amacı, bugün Çin’den Batı’ya doğru yola çıkan binlerce insanla aynıydı. O sadece ilk adımı attı ve İpek Yolu insanlarının rotasını çizdi. Milyonlarca insan o gün, bugündür Zhang Qian'i izliyor...
İÖ 2. yüzyıl civarlarıydı... Batı daha “Batı” olmadan önce, doğuda çok eski bir medeniyet kendi halinde büyüyordu. Savaşan Devletler Çağı idi, hanlıklar arasında siyasi bir birlik kurulamamış ve kuzeybatıdan gelen düşmana (Hun) karşı birleşilememişti. Bu sorunlarla uğraşırken acaba birşeyi gözden mi kaçırıyorlardı? Geçilmez Hun diyarının ötesinde de başka milletlerin yaşadığını duyuyorlardı, acaba neye benziyorlardı?
Dönemin imparatoru, diğerlerinin de Çinliler gibi çekik ve sarı olduğunu sanıyordu. Ve artık tahminlerin ötesine geçme zamanı gelmişti. Derken bir kahraman çıktı, uzak ülkeleri keşfetmeye yola koyuldu: Adı Zhang Qian’dı. Pers ülkesinden Çin’e gelen tüccarların kullandığı yolun anahatlarını belirleyen, Çin'in batıya açılmasını sağlayan, dolayısıyla batı-doğu arası ticaretin gelişmesinin yolunu açan, biraz merakın biraz da ekonomik nedenlerin etkisiyle kat edilen İpek Yolu'nun serüvenini başlatan kişi...
Uzun yıllar boyunca Çin'in eski başkenti Xian'den yola çıkan insanlar önce Kaşgar'a, oradan Afganistan ovalarını geçerek Hazar Denizi’ne varmış, sonra Karakum Dağları’nı aşarak İran'a devam edip, Anadolu ve Trakya üzerinden Roma'ya ulaşmış ya da tam tersi...
Bu yol yüzyıllardır doğu ile batı arasında bir köprü oluyor. Uygarlık gelişip yolun görünümü değişse de, yönü ve ruhu hep aynı. Bugün de yüzyıllardır olduğu gibi binlerce Çinli, uzakları görmek ve üretilenin fazlasını satabilmek için Anadolu’ya doğru yola çıkıyor...
Modern zamanların havayolu taşımacılığı ile birlikte, aylar süren meşakkatli yolculuklar artık yarım günü geçmeyen mesafelere dönüşmüş durumda.
Bu yolun insanları amaçlarına eskisinden daha çok sarılıyor. Çünkü daha hızla üretiyor ve bir o kadar da çabuk tüketiyorlar. Ticaret yapmak için yola koyulan Çinliler hayat şartları daha iyi olan batıdaki topraklara zamanla yerleşiyor ve bu topraklarda çoğalıyor, kültürlerini de çoğaltıyorlar...
Eski İpek Yolu’ndan artık kervanlar geçmiyor ama Mao sonrası Çin-Türkiye ilişkileri geliştikçe -ticaret yollarının ortasında bulunan- Asya ve Avrupa arasında bir köprü görevi gören Anadolu toprakları Çinliler için gün geçtikçe daha cazip bir hal alıyor.
36 yaşındaki Çinli işadamı Xiao Bin Jiang, “15 yıl önce Türkiye’nin haritadaki yerini bile bilmiyordum” diyor. Bugün ise Türkiye’ye ithalat yapıyor, İstanbul’da bir Asya mutfağı restoranı var ve bir Türk ile evli. “1996’da Çin’e gelen Türk müşterilerim neden Türkiye ile ticaret yapmadığımı sordu. Türkiye’nin çok iyi bir pazar olduğunu, değerlendirmem gerektiğini söylediler. Oldukça zengin bir coğrafya olduğunu gördüm, aklıma yattı ve geldim. 11 yıldır buradayım. Efendime söyleyeyim, burada herşey çıkıyor, siz çok zenginsiniz”...
Bay Jiang’ın arada bir cümlelerin arasına sıkıştırdığı “efendime söyleyeyim” vurgusu Türkçe’ye ne kadar hâkim olduğunu gösteriyor. Ve olasılıkla bu hakimiyetle ona Türkiye ile iş yapmak isteyen Çinlilerin danıştığı bir statü de kazandırmış. Bay Jiang, Türkiye’deki 500 üyeli Çin İşadamları Derneği’nin Başkanı.
“Üyelerimizin yarıdan fazlası aşçı” diyor sayısı giderek artan Uzak Doğu restoranlarına dikkat çekerek... Ona göre dernek, Çinlilerin birlik oluşturma çabalarından biri. Ancak Çinliler, gittikleri her yerde kendi kültürlerini, yaşam felsefelerini yaşattıkları komünler oluşturmuş olsa da henüz Türkiye’de böyle bir komünden söz etmek mümkün değil. Zeytinburnu çevresinde Çinli Uygur Türkleri’nin yoğun olarak yaşadıkları bir bölge dışında, İstanbul’da dağınık halde yaşıyorlar. 2003 yılında Çinli yatırımcılar tarafından Hadımköy’de kurulmaya çalışılan “China Town” (Çin Mahallesi) projesi ise aralarında çıkan bir anlaşmazlık nedeniyle yarım kalmış. Böylece toplu yaşama alanındaki ilk girişim başarısızlıkla sonuçlanmış.
Jiang’a göre Çin Mahallesi için henüz erken: “Derneğimize kayıtlı ilk Çinli buraya 1987’de gelmiş. Oysa Çinliler Avrupa ve Amerika’ya, 1900’lerin başından beri göç ediyor. Çinliler’in Türkiye’de toplanıp bir bütün oluşturması için zaman gerek.”
Türkiye ile Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki ticari ve ekonomik ilişkilerin gelişmesi -diplomatik ilişkilerin 1971’de başlatılmasının ardından- 1980’li yılların başlarına rastlıyor; 1990’lı yılların sonlarında hareketleniyor. Bugün ise Türkiye, Çinliler için önemli bir kazanç kapısı. Önceleri keşif amaçlı bavul ticareti ile gelmeye başlayan Çinliler, kısa zamanda Türkleri de ucuz maliyetli Çin mallarıyla cezbediyor. Bugün 17 ayrı sektörde, yapılan ithalatın yüzde 30’dan fazlasını, Çin’den gelen mallar oluşturuyor. Ankara Ticaret Odası’nın verileri, 2002-2007 yılları arasında Çin’in ithalattaki payının yüzde 2,7’den yüzde 5,9’a çıktığını gösteriyor. Ancak, 2007’de Çin’den yapılan ithalat 38 milyar 243 milyon dolar iken Çin’e ihracatımız bu rakamın çok altında kalıyor: 3 milyar 447 milyon dolar.
Rapor Et
Eski 18 Şubat 2009, 19:49

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#4 (link)
fadedliver
Ziyaretçi
fadedliver - avatarı
Çin ürünlerinin en önemli farkı, fiyatı. Örneğin bir saatin ortalama ithalat fiyatı 103,6 dolar iken, Çin’den ithal edilen bir saat için bu fiyat 19,6 dolara kadar düşebiliyor.
Asya Pasifik Uzmanı Altay Atlı, “Asıl sorun şu ki, bizim zihniyet değişimimizin hızı ile Çin'in değişim hızı arasında ciddi bir fark var” diyor. Atlı’ya göre, bunda “...her Çinliye bir portakal satsak zengin oluruz” algılamasının payı var. “Bu algılamayla başlayıp bugüne gelen süreç içinde Çin hızla değişirken, biz onu yaklayamadık ve ara giderek açılıyor. Şu anda Çin'in ekonomik büyümesinden fayda sağlamanın yolu Türk özel sektörü tarafından büyük ölçüde oradan yapılacak ucuz ithalat olarak görülüyor. Oysa ABD’liler, Avrupalılar ve Japonlar tamamen orada üretim yapmaya odaklı çalışıyor. Sadece ‘ithalat çok yüksek’
deyip hayıflanmaktansa, daha geniş bir Çin vizyonumuz olmalı, ihracatı nasıl artırırız, yatırımları nasıl artırırız, soruları üzerinde çalışmalıyız.”

21. yüzyılın İpek Yolu konuklarından, yerleşmek üzere Türkiye’ye gelenlerin tercihlerinde belirleyici olan da ekonomi. “Türkiye’de yaşam daha kolay” diyor Bayan Liu Lei. İstanbul’da Çin malları ticaretinin kalbinin attığı Eminönü’ndeki Şark Han’da hediyelik eşya ticareti yapıyor. Han’ın içinde ağzına kadar Çin mallarıyla doldurulmuş dükkânlar, Pekin’deki kapalı marketleri hatırlatıyor. Çin’e has baharat kokusu ve kırmızının en can alıcı tonları birarada. Plastik oyuncaklar, şeffaf şemsiyeler, büyüklü küçüklü sepetler, farklı malzemelerden yapılmış biblolar, gözlükler, saatler,i spor malzemeleri, aklınıza hiç gelmeyecek fonksiyonları olan elektronik eşyalar...
Han’da, daha çok Çinli tüccarlar var. Çoğu çekingen ve dış dünyaya güvensiz görünüyor. Fotoğrafçı arkadaşımın objektifi onları tedirgin etmeye yetiyor. Ama bu, Mao döneminden kalma bir çekingenlik değil. Bunun nedeni, dükkân sahibi dışında buradaki piyasadan yararlanmak üzere mal satmaya gelenlerin çoğunun çalışma izni ya da vize probleminin olması.
Çinli dostlarımın bana hep dünyanın küçük olduğunu hatırlatan sürprizlerinden biri Şark Han’da da karşıma çıkıveriyor.Geçen yaz Pekin havaalanında taşıdığı yüklere yardım ettiğim ve karşılığını verebilmek için bana kartını uzatan Liu Lei ile karşılaşıyorum. Han’da sadece onunla konuşabiliyorum. “Benim Türk pasaport var, sorun değil ama hakkımızda o kadar kötü haber yapıyorlar ki... eğer sen arkadaşım olmasaydın konuşmazdım, bıktım çünkü”...
Liu Lei, 2001’de Türkiye’ye gelmiş. Kendisi gibi ticaretle uğraşan eşi ile 2003’te evlenip Türk vatandaşı olmuş. “Buraya gelmeden önce Türkiye hakkında bildiğim tek şey müslüman olduklarıydı” diyor. “Burada herkes çok saygılı. Çin’de otobüse binince herkes ‘sen önce, ben önce’ yapar. Burada herkes sıraya giriyor, birbirini bekliyor. Yaşlılara yer veriyorlar.”
Bayan Lei, İstanbul’u çok seviyor. Özellikle de iklimini ve denizini. Bir de televizyon izlemeyi. “Komik dizileri seviyorum. Avrupa Yakası, Sıla ve Parmaklıklar Ardında’yı kaçırmıyorum. Pazar günleri de Pop Star’ı izliyorum...” Ama Türk yemeklerinden şikayetçi. “Çok kilo aldım baksana, şişmanlıyorum...”

Son yıllarda iki ülke arasındaki ticaretin şekli ve boyutu da değişip gelişiyor. Şark Han’da, pazarlarda ve sokak aralarında görmeye alışık olduğumuz, İpek Yolu’nun öte yanından gelen bu ufak tefek insanlar, Türkiye’de artık daha büyük yatırımlara imza atıyor. Çin’in önde gelen telekomünikasyon firması ZTE’nin Türkiye Genel Müdürü Changbin Qiu, 3 yıldır İstanbul’un Anadolu yakasındaki bir sitede, şirket çalışanları için kirlananan dairelerden birinde yaşıyor. Sabahları 08.30’da kalkıyor. 09.00’da işbaşı yapıyor. Resmi olarak 18.00’de işten çıksa da Çin’in gelişmesi konusunda kendisine düşen sorumluluğun bilincinde gece yarılarına kadar çalışıyor. “Batılılar kendilerine zaman ayırmayı sever, Çinliler de çalışma hayatını. Çin gelişmekte olan bir ülke ve hızımızı düşüremeyiz. Dünyanın geri kalanını yakalamak zorundayız” diyor.
Şirketinin Türkiye’ye gelme nedenini “Türkiye Ortadoğu Avrupa Bögesi’nde çok önemli bir pazar, hatta en büyük bile diyebiliriz. Bu yüzden Türkiye’yi bu platformun merkezi seçtik” diye açıklıyor.
Qui’nin en büyük eğlencesi hafta sonları sitedeki komşularıyla yaptığı futbol maçları. Ara sıra birşeyler içmeye, dans etmeye çıkıyor ama hep Çinli arkadaşlarıyla. Çünkü Türkçe bilmiyor. Buna rağmen, “Eğer mümkün olursa, burada hayatımın sonuna kadar kalabilirim” diyor ve ekliyor: “Ama bunun için bir Türk eşim olması gerek”...

İpek Yolu’nda hep bir ticaret yolu olsa da, yüzlerce yıldır olduğu gibi kültürü de ardından sürüklüyor. Geçmişte Çin’den batıya yayılan kağıt, barut ve pusulanın yerini artık Çin yemeği, chop stickler, Çin tıbbı ve Uzak Doğu sporları alıyor.
Türkler ard arda açılan Çin restoranları ve market raflarında boy gösteren noodle, soya sosu ya da soya filizine alışıyor. Plazalarda öğle arası atıştırılan fast food mönülerde Çin yemekleri de var. Hastalığına çare arayanlar kadim Uzak Doğu tıbbı uzmanlarına başvuruyor. Kung Fu, Thai Chi, Chigong eğitmenleri 7’den 70’e herkese ders veriyor. Çin kökenli sporcular uluslararası yarışmalarda Türkiye’yi temsil ediyor. Çince, bazı ilköğretim okullarında seçmeli dil oluyor, üniversitelerde Çin Dili ve Edebiyatı bölümleri açılıyor, Çince kursları her geçen gün daha fazla öğrenci kabul ediyor, Çin ile ticaretin incelikleri ve fuarlara katılım konusunda danışmanlık firmaları kuruluyor.

Türkiye’de giderek daha fazla insan zayıflamak ya da sigarayı bırakmak için akapunktur ile tanışıyor. 16 yıldır Türk eşi ile birlikte İstanbul’da yaşayan akapunktur uzmanı Jie Sazcı’nın hastalarının büyük bölümü ilaç tedavisiyle derdine çare bulamayan kişiler. Bayan Jie, modern tıp eğitimi almasına rağmen akapunktur alanında çalışıyor. Batı ve Çin tıbbı arasında özellikle son zamanlarda bir ihtilaf olsa da akapunkturun, vücudun kendi kendine güç kazandırmasını sağladığını ve insan doğasıyla daha ilişkili olduğunu söylüyor. Ona gelenler daha çok sigarayı bırakmak veya zayıflamak isteyenler. Sazcı bunu, Türkiye’de akapunkturun iyi bilinmemesine bağlıyor. “Oysa bu yöntemle pek çok rahatsızlığı iyileştirebilirsiniz. Üstelik yan etkisi yok...”

Yurt dışında, kendi alanında çalışma olanağı bulan şanslı Çinliler arasında Melek Hu da var. Melek henüz 19 yaşında ve Ağustos’ta yapılacak 2008 Pekin Olimpiyat Oyunları’nda masa tenisi alanında Türkiye’yi temsil etmeye hazırlanıyor. Çin’de çok yaygın olan bu sporu, rekabet koşullarının daha az olduğu Türkiye’de yapmayı, kariyeri ve hayatını kazanması açısından daha avantajlı buluyor.
Fenerbahçe Spor Kulübü’nün Çin’den transfer ettiği Melek, artık Türk vatandaşı ve doğduğu topraklarda Türkiye adına yarışacak. “Bu çok heyecanlı ve gurur verici” diyor ve ekliyor: “Benim için, profesyonel bir sporcu olarak milliyetten çok, iyi bir maç çıkarabilmek önemli”. Melek’in Türkiye’yi seçmesinde özel bir neden yok. Onun tek isteği uluslararası alanda maçlara çıkabilmek.
Ancak herkes Melek kadar şanslı değil ve herkes bildiği, istediği işi yapamıyor. 29 yaşındaki Uzak Doğu Sporları Eğitmeni Yin Song Li, Türkiye’de Kung Fu öğretmek istemesine rağmen ekonomik nedenlerden dolayı başka bir iş yapmak zorunda. 2002’de Türkçe öğrenmek üzere Türkiye’ye gelen Li’nin Çin’den ayrılmasının çok önemli bir nedeni daha var: Kalabalık.
“Çin’de yaşam şartları daha zor, insanlar çok çalışmak zorunda ve az para alıyor. Burası havası, denizi ile çok güzel ve hayat zor değil” derken İstanbul’un ne gürültüsü ne de kalabalık nüfusundan etkilenmiş görünüyor. Ama pek çok Çinli gibi Türk yemekleri onun da dengesini alt üst etmiş. “Çok kilo aldım. Vücut dengem bozuldu, sporumu rahat yapamıyorum...”
Li, ara sıra Kung Fu dersleri verse de, bu sporun genelde Türk insanının doğasına uymadığını düşünüyor. “Kung Fu disiplin ve sabır gerektiren bir spor ama Türkler o yapıda değil. Çok çabuk sıkılıyorlar. Bugün yapıp, yarın yapmazsan bir işe yaramaz, oyuna dönüşür”.
Ama dil öğrenmek, Kung Fu öğrenmek kadar zor olsa da yeni fırsatlara kapı açtığı için çok daha fazla rağbet görüyor. Dünyanın her yerinde olduğu gibi Türkiye’de de giderek daha fazla insan “büyüyen dev”in dilini öğrenmeye çalışıyor.
Çin Eğitim Hizmetleri kurucusu İrfan Karslı, “Bu ilginin büyümesinde Milli Eğitim Bakanlığı’nın ilköğretim ve orta öğretim müfredatına zorunlu ikinci yabancı dil olarak Çince derslerinin getireleceği yönünde açıklamalarının/girişimlerinin büyük etkisi var” diyor.
Karslı’nın İpek Yolu serüveni 1997’de başlıyor. Üniversiteden mezun olduktan sonra Çin’e gidiyor ve kendisine Çinli bir eş seçiyor. Zheng Nan ile tanışıp evlenmesi, Çin ile ticari ve kültürel ilişki kuran pek çok Türk gibi onun da yaşamında bir dönüm noktası oluyor. Etkisinde kaldığı bu kültürü Türkiye’de tanıtmak ve farklı bir kültüre gelen eşinin yabancılık hissetmemesi için Çin Eğitim Hizmetleri’ni kuruyorlar. 2000’den bu yana Çince dersler veren kurum, son zamanlarda Çinlilerin Türkçe öğrenmesine yönelik Türkçe dersler de veriyor.
Minghua Xing da İngiliz Dili eğitimi almış, öğretmenlik deneyimi olan ve Türkçesi de iyi olan onlarca Çince öğretmeninden biri. 6,5 yıl önce eşinin işi nedeniyle Türkiye’ye gelmiş. Yaklaşık üç yıldır öğretmenlik yapıyor ve halen özel bir üniversitenin Çince Tercümanlık Bölümü’nde öğretim üyesi. Haftada yedi gün çalışıyor. İşi dışında kendini geliştirebilmek için Çeviribilim Bölümü’nde yüksek lisans yapıyor. Bütün çabası Türkiye’yi Çin’de tanıtabilmek için... “Türkiye konusunda kendimi çok iyi geliştirmeliyim. Bu ülkenin kültürünü daha iyi anlayıp iki ülke arasında köprü olmak istiyorum” diyor.
Xing, iki farlı toplumun birbirlerinin dilini ve eğitim sistemini daha iyi anlamasının Çin-Türk ilişkilerinin gelişmesinde önemli bir yeri olduğunu söylüyor. Çalıştığı kurumlarda diğer Çinli meslektaşlarıyla birlikte, öğrencilerin Çin kültürünü daha iyi anlamasını sağlayacak Çince skeçler, masa tenisi karşılaşmaları, Tai Ji dersleri gibi etkinlikler de yapıyor.

Her ne kadar iki ülke arasındaki ticarette Türkiye, Çin’in çok gerisinde kalsa da eğitimde Çince bilenlerin ve öğrenmeye çalışanların sayısı, Türkçe bilen Çinlileri geçmiş olabilir. Hayat Bilgisi sayfalarında gördüğü Çin Seddi resimlerinden ve İpek Yolu hikâyelerinden çok daha fazlasını öğrenmek isteyenler, soluğu İpek Yolu’nun başladığı yerde alıyor.
Çin’deki yatırım potansiyelini gören işadamı Sedat Satıcı, “Çin hobi mi, fobi mi biran once karar vermeliyiz. Ama Çin’i göz ardı edersek bundan zararlı çıkan biz oluruz” diyor. Bu nedenle de 2006’de kurduğu Akademi Çin sayesinde, Çin’e yönelik ticari fırsatlar ve eğitim olanakları konusunda danışmanlık hizmeti veriyor. Her her ay 10-15 Türk öğrenci bu kurum kanalıyla eğitim için Çin’e gidiyor. Satıcı son yıllarda Çin’e yatırım yapan Türk müteşebbislerinin sayısında da artış olduğunu söylüyor. “İhracatımızdaki bir hareketlilik görünmese de Türk işadamlarının Çin’de kurduğu fabrika sayısı 200’e yaklaştı.”
Türkiye’yi turistik amaçlarla görmek ve tanımak isteyen Çinli sayısı da her geçen yıl artıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı verilerine göre 2005 yılında Türkiye’ye gelen Çinli turist sayısı 43.157’den iki yılda 65.752’ye yükselmiş.

Merak, ticaret, eğitim ya da daha iyi yaşam şartları... Minghua Xing’in Türkiye’de yaşadığı yıllar boyunca edindiği izlenimler, İpek Yolu’nun iki yakasında yaşayanları 21. yüzyılda biraraya getiren önemli adımlardan birinin aile bağları olduğunu gösteriyor. Çin-Türk evliliklerinin çoğu, iki ülke arasında bir ticari ilişkiyi ya da iki ülkeden birinin dilini ya da kültürünü tanıtmaya yönelik bir çabayı da beraberinde getiriyor. Minghua Xing, iki ülke arasındaki benzerliğe dikkat çekiyor: “İki kültür ailenin önemi konusunda çok benzeşiyor. Ben burada sizden biri gibiyim. Hiç yabancı hissetmiyorum”...
kaynak
Rapor Et
Eski 12 Kasım 2009, 15:40

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#5 (link)
Misafir
Ziyaretçi
Misafir - avatarı
paylaşım için çok teşekkürler. bi şeyi merak ettim bizim çinle olan ilişkimiz ağırlıklı olarak ticaret üzerine peki iki ülke arasında eğitim alanında neler yaşanmış? mesela çinceyi ögretmek için çine ilk ne zaman gidilmiş ya da ilk ne zamn eğitim amacıyla onlar bburaya gelmiş? buna da cevap verebilirsen çok sevinirim. tekrar teşekkürler
Rapor Et
Eski 27 Aralık 2009, 14:42

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#6 (link)
Misafir
Ziyaretçi
Misafir - avatarı
hun-çin ilişkilerinde ipek yolunun etkisini kısaca belirtiniz?
Rapor Et
Eski 30 Ocak 2011, 20:37

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#7 (link)
Misafir
Ziyaretçi
Misafir - avatarı
TÜRKLER İPEK YOLU İÇİN ÇİNLİLERLE SAVAŞMIŞLARDIR.
Rapor Et
Eski 24 Şubat 2011, 17:53

tarih

#8 (link)
Misafir
Ziyaretçi
Misafir - avatarı
çinliler-türkler-orta asya-göç-ipek yolu kelimelerini kullanarak türk çin ilişkilerini anlatan kısa bir metin bulabilirmisiniz
Rapor Et
Eski 24 Şubat 2011, 17:59

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#9 (link)
VoLaqiR
Ziyaretçi
VoLaqiR - avatarı
Çinliler ile Abbasiler savaş yapıyorlar.Abbasiler müslümalar.Türklerde Abbasilerden[Zaten öle müslüman oluyorlar]Birlikte çinlileri yeniyorlar.Bu yüzden araları bozuk...
Rapor Et
Eski 30 Aralık 2011, 19:57

İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?

#10 (link)
Misafir
Ziyaretçi
Misafir - avatarı
Çin ürünlerinin en önemli farkı, fiyatı. Örneğin bir saatin ortalama ithalat fiyatı 103,6 dolar iken, Çin’den ithal edilen bir saat için bu fiyat 19,6 dolara kadar düşebiliyor.
Asya Pasifik Uzmanı Altay Atlı, “Asıl sorun şu ki, bizim zihniyet değişimimizin hızı ile Çin'in değişim hızı arasında ciddi bir fark var” diyor. Atlı’ya göre, bunda “...her Çinliye bir portakal satsak zengin oluruz” algılamasının payı var. “Bu algılamayla başlayıp bugüne gelen süreç içinde Çin hızla değişirken, biz onu yaklayamadık ve ara giderek açılıyor. Şu anda Çin'in ekonomik büyümesinden fayda sağlamanın yolu Türk özel sektörü tarafından büyük ölçüde oradan yapılacak ucuz ithalat olarak görülüyor. Oysa ABD’liler, Avrupalılar ve Japonlar tamamen orada üretim yapmaya odaklı çalışıyor. Sadece ‘ithalat çok yüksek’
deyip hayıflanmaktansa, daha geniş bir Çin vizyonumuz olmalı, ihracatı nasıl artırırız, yatırımları nasıl artırırız, soruları üzerinde çalışmalıyız.”

21. yüzyılın İpek Yolu konuklarından, yerleşmek üzere Türkiye’ye gelenlerin tercihlerinde belirleyici olan da ekonomi. “Türkiye’de yaşam daha kolay” diyor Bayan Liu Lei. İstanbul’da Çin malları ticaretinin kalbinin attığı Eminönü’ndeki Şark Han’da hediyelik eşya ticareti yapıyor. Han’ın içinde ağzına kadar Çin mallarıyla doldurulmuş dükkânlar, Pekin’deki kapalı marketleri hatırlatıyor. Çin’e has baharat kokusu ve kırmızının en can alıcı tonları birarada. Plastik oyuncaklar, şeffaf şemsiyeler, büyüklü küçüklü sepetler, farklı malzemelerden yapılmış biblolar, gözlükler, saatler,i spor malzemeleri, aklınıza hiç gelmeyecek fonksiyonları olan elektronik eşyalar...
Han’da, daha çok Çinli tüccarlar var. Çoğu çekingen ve dış dünyaya güvensiz görünüyor. Fotoğrafçı arkadaşımın objektifi onları tedirgin etmeye yetiyor. Ama bu, Mao döneminden kalma bir çekingenlik değil. Bunun nedeni, dükkân sahibi dışında buradaki piyasadan yararlanmak üzere mal satmaya gelenlerin çoğunun çalışma izni ya da vize probleminin olması.
Çinli dostlarımın bana hep dünyanın küçük olduğunu hatırlatan sürprizlerinden biri Şark Han’da da karşıma çıkıveriyor.Geçen yaz Pekin havaalanında taşıdığı yüklere yardım ettiğim ve karşılığını verebilmek için bana kartını uzatan Liu Lei ile karşılaşıyorum. Han’da sadece onunla konuşabiliyorum. “Benim Türk pasaport var, sorun değil ama hakkımızda o kadar kötü haber yapıyorlar ki... eğer sen arkadaşım olmasaydın konuşmazdım, bıktım çünkü”...
Liu Lei, 2001’de Türkiye’ye gelmiş. Kendisi gibi ticaretle uğraşan eşi ile 2003’te evlenip Türk vatandaşı olmuş. “Buraya gelmeden önce Türkiye hakkında bildiğim tek şey müslüman olduklarıydı” diyor. “Burada herkes çok saygılı. Çin’de otobüse binince herkes ‘sen önce, ben önce’ yapar. Burada herkes sıraya giriyor, birbirini bekliyor. Yaşlılara yer veriyorlar.”
Bayan Lei, İstanbul’u çok seviyor. Özellikle de iklimini ve denizini. Bir de televizyon izlemeyi. “Komik dizileri seviyorum. Avrupa Yakası, Sıla ve Parmaklıklar Ardında’yı kaçırmıyorum. Pazar günleri de Pop Star’ı izliyorum...” Ama Türk yemeklerinden şikayetçi. “Çok kilo aldım baksana, şişmanlıyorum...”

Son yıllarda iki ülke arasındaki ticaretin şekli ve boyutu da değişip gelişiyor. Şark Han’da, pazarlarda ve sokak aralarında görmeye alışık olduğumuz, İpek Yolu’nun öte yanından gelen bu ufak tefek insanlar, Türkiye’de artık daha büyük yatırımlara imza atıyor. Çin’in önde gelen telekomünikasyon firması ZTE’nin Türkiye Genel Müdürü Changbin Qiu, 3 yıldır İstanbul’un Anadolu yakasındaki bir sitede, şirket çalışanları için kirlananan dairelerden birinde yaşıyor. Sabahları 08.30’da kalkıyor. 09.00’da işbaşı yapıyor. Resmi olarak 18.00’de işten çıksa da Çin’in gelişmesi konusunda kendisine düşen sorumluluğun bilincinde gece yarılarına kadar çalışıyor. “Batılılar kendilerine zaman ayırmayı sever, Çinliler de çalışma hayatını. Çin gelişmekte olan bir ülke ve hızımızı düşüremeyiz. Dünyanın geri kalanını yakalamak zorundayız” diyor.
Şirketinin Türkiye’ye gelme nedenini “Türkiye Ortadoğu Avrupa Bögesi’nde çok önemli bir pazar, hatta en büyük bile diyebiliriz. Bu yüzden Türkiye’yi bu platformun merkezi seçtik” diye açıklıyor.
Qui’nin en büyük eğlencesi hafta sonları sitedeki komşularıyla yaptığı futbol maçları. Ara sıra birşeyler içmeye, dans etmeye çıkıyor ama hep Çinli arkadaşlarıyla. Çünkü Türkçe bilmiyor. Buna rağmen, “Eğer mümkün olursa, burada hayatımın sonuna kadar kalabilirim” diyor ve ekliyor: “Ama bunun için bir Türk eşim olması gerek”...

İpek Yolu’nda hep bir ticaret yolu olsa da, yüzlerce yıldır olduğu gibi kültürü de ardından sürüklüyor. Geçmişte Çin’den batıya yayılan kağıt, barut ve pusulanın yerini artık Çin yemeği, chop stickler, Çin tıbbı ve Uzak Doğu sporları alıyor.
Türkler ard arda açılan Çin restoranları ve market raflarında boy gösteren noodle, soya sosu ya da soya filizine alışıyor. Plazalarda öğle arası atıştırılan fast food mönülerde Çin yemekleri de var. Hastalığına çare arayanlar kadim Uzak Doğu tıbbı uzmanlarına başvuruyor. Kung Fu, Thai Chi, Chigong eğitmenleri 7’den 70’e herkese ders veriyor. Çin kökenli sporcular uluslararası yarışmalarda Türkiye’yi temsil ediyor. Çince, bazı ilköğretim okullarında seçmeli dil oluyor, üniversitelerde Çin Dili ve Edebiyatı bölümleri açılıyor, Çince kursları her geçen gün daha fazla öğrenci kabul ediyor, Çin ile ticaretin incelikleri ve fuarlara katılım konusunda danışmanlık firmaları kuruluyor.

Türkiye’de giderek daha fazla insan zayıflamak ya da sigarayı bırakmak için akapunktur ile tanışıyor. 16 yıldır Türk eşi ile birlikte İstanbul’da yaşayan akapunktur uzmanı Jie Sazcı’nın hastalarının büyük bölümü ilaç tedavisiyle derdine çare bulamayan kişiler. Bayan Jie, modern tıp eğitimi almasına rağmen akapunktur alanında çalışıyor. Batı ve Çin tıbbı arasında özellikle son zamanlarda bir ihtilaf olsa da akapunkturun, vücudun kendi kendine güç kazandırmasını sağladığını ve insan doğasıyla daha ilişkili olduğunu söylüyor. Ona gelenler daha çok sigarayı bırakmak veya zayıflamak isteyenler. Sazcı bunu, Türkiye’de akapunkturun iyi bilinmemesine bağlıyor. “Oysa bu yöntemle pek çok rahatsızlığı iyileştirebilirsiniz. Üstelik yan etkisi yok...”

Yurt dışında, kendi alanında çalışma olanağı bulan şanslı Çinliler arasında Melek Hu da var. Melek henüz 19 yaşında ve Ağustos’ta yapılacak 2008 Pekin Olimpiyat Oyunları’nda masa tenisi alanında Türkiye’yi temsil etmeye hazırlanıyor. Çin’de çok yaygın olan bu sporu, rekabet koşullarının daha az olduğu Türkiye’de yapmayı, kariyeri ve hayatını kazanması açısından daha avantajlı buluyor.
Fenerbahçe Spor Kulübü’nün Çin’den transfer ettiği Melek, artık Türk vatandaşı ve doğduğu topraklarda Türkiye adına yarışacak. “Bu çok heyecanlı ve gurur verici” diyor ve ekliyor: “Benim için, profesyonel bir sporcu olarak milliyetten çok, iyi bir maç çıkarabilmek önemli”. Melek’in Türkiye’yi seçmesinde özel bir neden yok. Onun tek isteği uluslararası alanda maçlara çıkabilmek.
Ancak herkes Melek kadar şanslı değil ve herkes bildiği, istediği işi yapamıyor. 29 yaşındaki Uzak Doğu Sporları Eğitmeni Yin Song Li, Türkiye’de Kung Fu öğretmek istemesine rağmen ekonomik nedenlerden dolayı başka bir iş yapmak zorunda. 2002’de Türkçe öğrenmek üzere Türkiye’ye gelen Li’nin Çin’den ayrılmasının çok önemli bir nedeni daha var: Kalabalık.
“Çin’de yaşam şartları daha zor, insanlar çok çalışmak zorunda ve az para alıyor. Burası havası, denizi ile çok güzel ve hayat zor değil” derken İstanbul’un ne gürültüsü ne de kalabalık nüfusundan etkilenmiş görünüyor. Ama pek çok Çinli gibi Türk yemekleri onun da dengesini alt üst etmiş. “Çok kilo aldım. Vücut dengem bozuldu, sporumu rahat yapamıyorum...”
Li, ara sıra Kung Fu dersleri verse de, bu sporun genelde Türk insanının doğasına uymadığını düşünüyor. “Kung Fu disiplin ve sabır gerektiren bir spor ama Türkler o yapıda değil. Çok çabuk sıkılıyorlar. Bugün yapıp, yarın yapmazsan bir işe yaramaz, oyuna dönüşür”.
Ama dil öğrenmek, Kung Fu öğrenmek kadar zor olsa da yeni fırsatlara kapı açtığı için çok daha fazla rağbet görüyor. Dünyanın her yerinde olduğu gibi Türkiye’de de giderek daha fazla insan “büyüyen dev”in dilini öğrenmeye çalışıyor.
Çin Eğitim Hizmetleri kurucusu İrfan Karslı, “Bu ilginin büyümesinde Milli Eğitim Bakanlığı’nın ilköğretim ve orta öğretim müfredatına zorunlu ikinci yabancı dil olarak Çince derslerinin getireleceği yönünde açıklamalarının/girişimlerinin büyük etkisi var” diyor.
Karslı’nın İpek Yolu serüveni 1997’de başlıyor. Üniversiteden mezun olduktan sonra Çin’e gidiyor ve kendisine Çinli bir eş seçiyor. Zheng Nan ile tanışıp evlenmesi, Çin ile ticari ve kültürel ilişki kuran pek çok Türk gibi onun da yaşamında bir dönüm noktası oluyor. Etkisinde kaldığı bu kültürü Türkiye’de tanıtmak ve farklı bir kültüre gelen eşinin yabancılık hissetmemesi için Çin Eğitim Hizmetleri’ni kuruyorlar. 2000’den bu yana Çince dersler veren kurum, son zamanlarda Çinlilerin Türkçe öğrenmesine yönelik Türkçe dersler de veriyor.
Minghua Xing da İngiliz Dili eğitimi almış, öğretmenlik deneyimi olan ve Türkçesi de iyi olan onlarca Çince öğretmeninden biri. 6,5 yıl önce eşinin işi nedeniyle Türkiye’ye gelmiş. Yaklaşık üç yıldır öğretmenlik yapıyor ve halen özel bir üniversitenin Çince Tercümanlık Bölümü’nde öğretim üyesi. Haftada yedi gün çalışıyor. İşi dışında kendini geliştirebilmek için Çeviribilim Bölümü’nde yüksek lisans yapıyor. Bütün çabası Türkiye’yi Çin’de tanıtabilmek için... “Türkiye konusunda kendimi çok iyi geliştirmeliyim. Bu ülkenin kültürünü daha iyi anlayıp iki ülke arasında köprü olmak istiyorum” diyor.
Xing, iki farlı toplumun birbirlerinin dilini ve eğitim sistemini daha iyi anlamasının Çin-Türk ilişkilerinin gelişmesinde önemli bir yeri olduğunu söylüyor. Çalıştığı kurumlarda diğer Çinli meslektaşlarıyla birlikte, öğrencilerin Çin kültürünü daha iyi anlamasını sağlayacak Çince skeçler, masa tenisi karşılaşmaları, Tai Ji dersleri gibi etkinlikler de yapıyor.

Her ne kadar iki ülke arasındaki ticarette Türkiye, Çin’in çok gerisinde kalsa da eğitimde Çince bilenlerin ve öğrenmeye çalışanların sayısı, Türkçe bilen Çinlileri geçmiş olabilir. Hayat Bilgisi sayfalarında gördüğü Çin Seddi resimlerinden ve İpek Yolu hikâyelerinden çok daha fazlasını öğrenmek isteyenler, soluğu İpek Yolu’nun başladığı yerde alıyor.
Çin’deki yatırım potansiyelini gören işadamı Sedat Satıcı, “Çin hobi mi, fobi mi biran once karar vermeliyiz. Ama Çin’i göz ardı edersek bundan zararlı çıkan biz oluruz” diyor. Bu nedenle de 2006’de kurduğu Akademi Çin sayesinde, Çin’e yönelik ticari fırsatlar ve eğitim olanakları konusunda danışmanlık hizmeti veriyor. Her her ay 10-15 Türk öğrenci bu kurum kanalıyla eğitim için Çin’e gidiyor. Satıcı son yıllarda Çin’e yatırım yapan Türk müteşebbislerinin sayısında da artış olduğunu söylüyor. “İhracatımızdaki bir hareketlilik görünmese de Türk işadamlarının Çin’de kurduğu fabrika sayısı 200’e yaklaştı.”
Türkiye’yi turistik amaçlarla görmek ve tanımak isteyen Çinli sayısı da her geçen yıl artıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı verilerine göre 2005 yılında Türkiye’ye gelen Çinli turist sayısı 43.157’den iki yılda 65.752’ye yükselmiş.

Merak, ticaret, eğitim ya da daha iyi yaşam şartları... Minghua Xing’in Türkiye’de yaşadığı yıllar boyunca edindiği izlenimler, İpek Yolu’nun iki yakasında yaşayanları 21. yüzyılda biraraya getiren önemli adımlardan birinin aile bağları olduğunu gösteriyor. Çin-Türk evliliklerinin çoğu, iki ülke arasında bir ticari ilişkiyi ya da iki ülkeden birinin dilini ya da kültürünü tanıtmaya yönelik bir çabayı da beraberinde getiriyor. Minghua Xing, iki ülke arasındaki benzerliğe dikkat çekiyor: “İki kültür ailenin önemi konusunda çok benzeşiyor. Ben burada sizden biri gibiyim. Hiç yabancı hissetmiyorum”...


Kaynak: İpek yolunda Türk-Çin ilişkileri nasıldır?
Rapor Et
Cevap Yaz Yeni Konu Aç
Hızlı Cevap
Kullanıcı Adı:
Önce bu soruyu cevaplayın
Mesaj:








Yeni Soru
Sayfa 0.390 saniyede (86.72% PHP - 13.28% MySQL) 17 sorgu ile oluşturuldu
Şimdi ücretsiz üye olun!
Saat Dilimi: GMT +2 - Saat: 11:04
  • YASAL BİLGİ

  • İçerik sağlayıcı paylaşım sitelerinden biri olan MsXLabs.org forum adresimizde T.C.K 20.ci Madde ve 5651 Sayılı Kanun'un 4.cü maddesinin (2).ci fıkrasına göre tüm kullanıcılarımız yaptıkları paylaşımlardan sorumludur. MsXLabs.org hakkında yapılacak tüm hukuksal şikayetler buradan iletişime geçilmesi halinde ilgili kanunlar ve yönetmelikler çerçevesinde en geç 3 (üç) iş günü içerisinde MsXLabs.org yönetimi olarak tarafımızdan gerekli işlemler yapıldıktan sonra size dönüş yapılacaktır.
  • » Site ve Forum Kuralları
  • » Gizlilik Sözleşmesi