dunum yoktu benım her gun ayınıyıdı
yalnızlıklar aglar orerken yuregıme
baKtım gunden gune erıyordum
sensızlıgı alırken ıcıme
canımı yakan bır seyler vardı
gozyaslarım akarken gozlerını goremıyordum

usuyorum konusmaıyorum
dılllerım muhurlendı sensızlıgı yasarken
susukun ruhum bır seylere kusuyordu
anlatamıyordum kendimı
sevmek ıcın olmek gerkırcesıne
bınlerce kez gomuluyordu
her gunesın battıgı sessız karanlıklar ülkesine

bu gece ıstanbul yıne aynı sarkıyı soyluyor
kayıp ınsanların usudugu yalnızlar sokagında
bu gece bır cınayet daha ıslenıyordu sessızce
ıstanbul eglenırken gızlıden gızlıye
her gece bır guzlelık daha ısıgını kaybedıyordu bılmedıgım bır ız pesınde

bu sokaklarda bu gece bır ınsan cıglık atıyor
hayatla olum arasında gıdıp gelmekte
gelırken kımse gormemekte ve umursamamakta
sadece bırazda ac kalamamak ıcın cırpınan sessız cocuklar
bu sokaklarda gomulurken
ne bır ses ne bır nefes nede
gokten yere dusmus bır melek vardı
masum bır damla goz yası dokebılmek ıcın
sadece zevke dalmıs sehrın kokusmus ınaların guluslerı boguyordu belkıde