Boşver...
Boş ver...
Allah yerde koymaz acını.
Sen şu an bilmiyorsun ama
Bu ilerde daha da acıtacaktı canını.
Her zaman hayırlı olanı istersin
Hayırlı olansa istediğin olmaz
Biliyorsun, boş ver...
Gerek yok isyan etmeye.
Ne gerek kendini terk etmeye.
Bırak bu da burada kalsın.
Senin hakkını ondan Allah alsın.
Canın hep yandı, bırak yansın.
Senin hayatın böyle, sen yalansın.
Başımı döndürüyor bu zorlu anlar,
Midem bulanıyor, halimi kim anlar?
Gözlerimden hüzün hüzün akıyor yaşlar
Ne de çabuk geçti o sevinçli yaşlar...
Dönmek istemiyorum
Gidişler hep çaresiz, dönüşler isteksiz nedense,
Hep gidiş dönüşler yaşıyorum bense.
Başımda tahammül sınırlarımı zorlayan sancı
Ağır bir ağrı yürür şakaklarıma
Sanki büyük deprem yakın
Yaşananlar sadece artçı.
Tarifsiz bir çember daraldıkça daralan
Ben çaresiz karanlıkta kalan
Senin sevgin; hani hiç olmayan
İşte o bana söylenen en büyük yalan!
Kıymetsizleştin gözümde
Adam değilmişsin özünde
Sen zorlu, çetin bir imtihan
Benim için çetrefilli,
Kazanılmayan...
Sıktım dişlerimi öfkeyle
Bu acı diner mi, neyle?
Rabbim bana merhamet
Bana huzur ihsan eyle...
Hayat durdu,
Zaman; o bir masaldı.
Demek gözden ırak olan
Gönülden ırak kaldı.
Bu sefer hatam yok,
Ancak çok canım yandı.
Uçurumlar vardı
O yollar çok mu aşılmaz karlı?
Sen var ya gördüğüm en vefalı(!)
Benim hayatım göründüğünden daha cefalı...
Melike İşbilir
