Derin bir yalnızlıkta
Gözlerim mehtaba dalıp gidiyor
Sessizlik senin adını fısıldıyor
Yoksun ya dahası yok..
Duru bir su gibi akıyor zaman
İçine hapis olmuş bir mahkum gibi
Oradan oraya oltalar atıp
Yokluğunu içime sindiremiyorum..
Akşam olup kalınca yalnızlığımla
Derin bir ürperti sarıyor bedenimi..
Üşüyor
Kıpırdamıyor
Uyuyamıyorum..
Yokluğunun varlığına alışamıyor bedenim..
Yağmur yağıyor dışarda
İçimde sessiz bir fırtına
İliklerime kadar ıslanıyor
Yokluğunun labirentlerinde
Çıkış yolları arayıp
Kayıp oluyorum..
Gece ve bin yıldız üstümde
Adını taktığım yıldız kayıyor
Bir dilek tutuyorum
Yokluğun varlığına düşsün diye..
Hayal ile gerçeği birbirine karıştırıyor
Yaşananları anımsayıp
Senli günleri
Hayal edip
Anlık bir mutluluğa kapılıyor
Birden gerçeklerin çirkin yüzü
Çıkınca karşıma
Yokluğun kızgın bir deniz gibi
Yutuyor bedenimi..
Boğuluyor
Daralıyor
Kayıp oluyorum..
Hüzünbaz şarkılar seni söylüyor
Şiirler gözlerini anlatıyor
Film karelerindeki yüzler sana benziyor
Kitap kahramanları sen kokuyor
Yokluğuna anlamlar yükleyip
Çocuk gibi avutmaya çalışıyorum..
Bir rüya görüyorum
İçinden geçiyorsun
Mavi gibi temiz ve sonsuz
Uzatıyorum ellerimi
Havada asılı kalıyor
Uyanıyorum
Koyu bir karanlık..
Yoksun!
Yoksun!
Her gün yollarına bakıyor gözlerim
Uzaklardan çıkıp geleceğini bekliyor
Sana benzeyen her bedende heyecanlanıyorum..
Ama..
Hiç kimse sen olmuyor
Hiç kimse sen olmayacak..
Gittin..
Geride
Bir avuç hüzün
Birkaç kırık cümle
Yerine getirilmeyen sözler
Dipsiz, derin bir kuyu
Ve..
Yokluğuna yakılan ağıtlar kaldı..
Sustum!
Sana anlatacaklarım bitti
Lal ettim dilimi
Öylece baktın
Dinlemedin
Anlamadın
Sustun..
Döndün
Gittin
Bakmadın..
Kalemini kırdın bir aşkın
Yokluğunun soğuk koynunda
Bir başıma bıraktın..
Şimdilerde bana kalan sadece bir avuç hüzün..
Onu bari çok görme
Olur mu ?..
