Ben Bir Çingene Sevdim
Kronos Quartet Caravan
Yollar kimin için? Yollar nereye gider? Yollar nereye kadar? Sen gidersen, gitmeye gönlün olsa yetmez mi gittiğin ize yol demeye sanki? Ne diye taştan yollar yaparlar şehirlere, insanları birbirinden çekip kopartan yollar ve sonra da nehirlerin üzerine köprüler kurarlar tarifsiz bir çabayla; en olmadık anlamları yüklemek için yaptıkları köprülere...
Bir çingene sevdim ben, bakışları gece kadar karanlıktı ve yüzü şehre kışın çöken sis gibi bulanık. Ben onu sevdim, o beni sevdi mi hiç bilemedim. Bir gece o dört nala salınırken terkedilmiş sokaklarında şehrin ki, insanlar ayışığıyla aydınlanınca taştan yollar şehri terkederler ve bir tek çingeneler ayışığında şarkılar söylerler, ben de peşinden koştum ta ki değirmenciler köprüsünün altında beni pusuya düşürene değin sevgilim. Soluk soluğa seviştik; simsiyah atını geceden ayırt etmek olanaksızdı ve her soluduğunda gece denen tuhaf yaratık vücut bulup öfkeyle dumanlar savuruyor sanarak etrafa, gözbebeklerim korkuyla büyüyor, nefes alış verişim sıklaşıyordu; çingene sevgilim de bundan hoşlanıyordu; bunu anladım...
Ben bir çingene sevdim; gözleri yıkılmış, yıkıntılarından tekrar tekrar kurulmuş evrenlere sürükledi beni değirmenciler köprüsünün altında, beni düşürdüğü pusuda onunla sonunu düşünmeden sevişirken; sonra o gitti; ben bir çingene doğurdum dokuz gün sonra; o gitti. Çünkü yollar gitmek içindi, kalmak için olsalardı hiç olmazlardı. İnsanlar giderdi çingeneler terkeder, insanlar terkederdi çingeneler ayışığında sevişirler...
Beni bir çingene terketti; kara atının terkisinde hayallerim vardı; o bunu hiç bilemedi...
Sonra ben bir çingene doğurdum; dokuz gün sonra büyüdü, onunla da dokuz kere seviştim, dokuz günde dokuz kere öldüm dokuz çingene doğururken; dokuz canlıydım en sonunda son nefesimi verdim; dokuz ceset buldular değirmenciler köprüsünün altında ayışığında çırılçıplak soyulmuş, bacaklarının arasından zifti bir irin akıp nehre karışıyorken ve dokuz çingeneyi birden terkettim böylece, tıpkı terkedildiğim gibi; dokuz gün yas tuttular ardımdan çünkü epi topu dokuz canlı, âşık bir ******ydum; unutuldum...
