Yalnızlığım
Taa ezelden kurgulanmış
Senfoni
Yalnızlığın hüznünü çalıyor yine
Hava buz gibi ağır
Üşümekte yüreğim
Nerdesin karanlığım?
Nerde kaldın bindallım?
Sevdiğim kokum, mavi gecem
Seni tekrar üstüme
Bir güzel giyebilsem
Tadını almışken damağım
Yaklaşmışken mutluluğun doruğuna
Gene takıldı ayağım
Bir başıma düştüm umutsuzluğuma
Hüzünlerim, sevinçten dört köşe
Halay çekiyorlar etrafımda
Pür neşe
Bir kez daha anladım ki
Ne onlar bensiz
Ne de ben, onlarsız
Bu dünyada asla...
...Asla yalnız yapamayız
Fatma Çağlayan
