Bahar gelmiş aylak şehrimin sokaklarına..Burnumda yalnızlığın kokusu tüterken..Dumanı üstündeyken korkuların..Sen nerden çıktın ki? Ben acılarımla kavrulmaya programlamıştım kendimi..Ağlayacaktım ..Bulutların canını canından alacaktım…Tüm gökyüzünden de daha fazla ağlayacaktım..Kafam karışıkken geldin ya…Anlamadım ki ben..Sen aşk mısın yoksa bir hırsızla daha mı tanıştım…Bilmiyorum..Kelimeler büyüyor..Ama ..Kırılmış ruhum….İtirafı zor..emin değilim…Ne geldiyse bu güne kadar hudutsuz ruhumun başına…Hep emin olmadan konuşmaktan geldi..
Bilmiyorum..Ölümmüdür beni korkutan yada..Sana kapılıp da savrulup gitmelerden midir korkum..Çalmışlar gökyüzümden yıldızları…Güneşim sabahlarımdan çok akşamlarıma doğmaktadır..Anlayacağın ömür büyük kıyametini yaşamaktadır..Sana bir kişilik yer ayırsam…Seni bugün değil yarın sevsem..Sen saklasan sevgini bana…Müsaade etsen haini silip atmama…Olmaz değilmi?? Bu istek senin aşkına ihanettir değilmi… Sana ihanet olan bana nedir peki…?
Biliyorum ipin ucunda asılı umutlar..Bir kan davası belledim aşkı..Belki kırk gün unuttum diyeceğim ve kırkıncı gün o yalnızlık ikili delilik gelecek aklıma ..Peki aklımda eller varken sen beni koynuna nasıl alacaksın..Nasıl birsin..Biriciğimsin diyeceksin…O zaman.. zamanı dakikalara bölünmüşte kiralanmış bir tenden ne farkım kalacak..Bekle temizleneyim..Kalmasın ellerin izleri hiçbiyerimde…Paklansam da yıllarca çıkmayacak lekeler var….Onları napacağız peki..Sen yinede yar…Ahhh yar…böyle de kabulümsün gel diyebilecek misin…”Derim” mi diyorsun….
