seni böyle masada
başım ellerimin arasında
arsız yağmurlu akşamlarda
ağaran saçımla sakalımla
düşünürken,
adresler yitiyor
çukurlar kazılıyor bir yerlerde
içim mengenelerde
eziliyor bilemezsin.
bilemezsin
kanlı kürekler
kanlı kazmalar ellerinde
sulara insanlık bulaşıyor
çağlayanlar kabarıyor acıdan
tüfeklerin no’ları siliniyor
atmacalar vuruluyor zirvelerde
o zirveler özgür oysa
bilmiyorlar
bilmiyorlar be güzelim
parmaklarım kapıların tokmaklarında
tezgâhlarında satıcıların
ormanların eteklerinde
çizilirken haritalarında
kırmızı çarpılarında
gırtlaklarında tırnaklarım.
örtüyorlar bizim olan her şeyi
topraklar bile utanıyor
toplu katliamlar,
yanık sesli türküler
ne sen de ne ben de
aşkın içinde
hasretle söyleniyor…
necmi dayan 15 temmuz 2007
