Zamanı Değil

Zamanı değil susmanın
göreceksin nice çiçeklerin dirildiğini,
nice korkuların dağıldığını yüzlerden;
gelip de bir kavşağa dirençsiz mi kalmışlar,
güç katacak nice insana
boşalınca dudaklarının arasından,
göğsünün içinde tuttuğun hava.
Yükle o soluğu ey suskun
geliştir sınırlarını,
varacağı yönleri genişlet,
büyüt yeni bir gökyüzü kadar.
Döndüreceği yeni kanatlar eklensin değirmenlere,
yeni yataklar bulunsun ırmakların akacağı,
yeni dallar yaratsın kavgadaki ağaç,
kırdaki bekleyiş
yeni anlamlar edinsin.

Ümit Yaşantıları

Bir gün yollarım sana ulaşacak biliyorum
Senin için yazılmış hüzünlü şiirleri
Sana adanmış herşeyi dudaklarımla
Dudaklarından okuyacağim
Dizlerim kapanmayacak
Ellerim iki yana düşmeyecek artık
Seni içimde büyüttüğüm gibi
Yalnız seni yaşatacağım
Gözlerinden belki iki damla yaş düşücek
Ağliyorsun gözlerini dudaklarımla kurutacağım
Yaşamak kadar tatlı şey seni sevmek
Ölüm kadar acı şey gözlerinde ölmek
Şimdi neredesin bilmiyorum
Ellerin hangi varlığı hissediyor
Ve dudaklarından düşürmediğin şarkı hangisidir
Ne söylesem neyazsam seni anlatamıyorum
En güzel kelimeler bile sana erişmiyor
Hiçbir renk gözlerini tutmuyor evrende birgün
Dudakları birbirine değmeyen sevgililer için
Yazılmış bir şiir okursan eğer
Belki bu benim şiirimdir o zaman
Dudaklarını şiirimin üzerinde gezdir

Terk Etti Korkularım Beni

Bitmişti artık karanlığın korkusunu duymak,
Artık duymuyorum,
Sadece karanlığın korkusu kaldı bitişmiş ellerimde.

Verdiğin en son karar ilk kararından dönmediğindi;
Çeşmenin başında Arkaik atalarla cilveleşen güzel kızlar,
Hayalini doldurdu yeryüzünün,
Ve sustum ben o zaman,
Ne kaldıysa atalardan kaldı, dendi artık.

Düştüm ya bir kere bilmenin bilinmeyen örgüsüne,
Okyanuslarda mesajlar aldığınız bu tadı yaşamın,
Asla gerçeğinden içerik taşımadı hayalleriniz de;
Son kez emin oldum kendimden,
Karmaşık ne kadar yüz varsa elimde kaderimin,
Aşağılık olmak değil, sadece yaşamaktı anlattığım.

Son kez sarılıyorum yaşamıma;
Beni dönüştüren ne kadar cinsiyet varsa terk ettim yeryüzüne,
İnsanlar benle avunacak değil ya,
İster bitiştir hikâyeni benle,
İster romanlar çıkar bu boşluğun çılgınlığından...

Bitmişti artık karanlığın korkusunu duymak;
Paranoyalar, vecizeler, tutuşan vücutlar,
Hamamını terk eden bir tellak,
Neler anlattı sana yaşamaya dair?

Bitmişti artık korkusu,
Duyduğum bütün karanlık yapıların.

Terk etti peşinden kimsenin koşmadığı anlamsızlık beni.