şimdi bana en yakın sensin
en uzak da sen
ellerinde mevsim çiçekleri
buram buram kokan
bir yaz gecesi çıkıp gelsen
oysa sen acısın
uykularımın ağlayan yerlerinde
demlerken yüreğim
damla damla kansın
hangi doğmamış güne erteledin beni
sen mi daha vurgun hayalin mi
haydi kopart al hücrelerimi
al kendini
neleri uğurlamadım ki
ne gecelerin yarısına düştün
ne sabahların alacasına
al sabrım senin olsun
ağladığımı duymazsın işte
yandığımı da
kaç mevsim geçirdim böyle
kaç rüzgarın önünde durdum avare
gün geldi dağlara sis düşürdün
gözlerde buğulandın
gün geldi bir kara bulut
umutsuzluk yağdırdın
alıp giderken heveslerimi
ne gözlerim, ne de yüreğim inandı
sadece gidişine dair
dilimde birkaç söz asılı kaldı
‘’gidişin kusursuzca
dönüşünle vur beni ‘’
Müsade Özdemir
