sen öfkeler tükettin, sabırlar çoğalttın
çığlıklar sakladın, içinde boğulduğun
taş duvarlar sustu, sen sustun
bilemedin kıyametin gelişiydi susuşun
derin düşündün, sessiz ağladın
kabullenmiş gibi duruyordu duruşun
şimdi ağıtlar duyuluyor gömütlerinde
susuz kalmış damarları
içine soluk renkli nergizler dökülmekte
sen kör kuyu, yan boş beklemelerine
yokluğun orda karanlıkta
dalıp dalıp çıkmaların bundandır kendine
razıyım dediğin her şeyi büyüttükçe büyüttün
ayazlar çektin, yapraklar döktün
çoğalttıkça çoğalttın yasları
oysa çoktan durmuş fırtınalar doruklarda
çoktan açmış gidenlerin akasyaları
ne baharlarda hayır var, ne yazlarda
bilemedin...
yine de bekledin kapalı kapılar ardında
of demedin
kalabalıklar yıktın, sessizliğe yaslandın
hesabında yoktu oysa
acıya yakalandın, yağmurunda ıslandın
en büyük oyundu sevda dediğin. bitti anla
bitme, bitir uğrunda ölünecek ne varsa
sen değildin ki kadrini bilmeyen
dur gitme...
bir sen misin yalnızlığa yenilen
Müsade Özdemir
