ŞırıngayLa ruhumu
Uyuşturduğum wakit;
SiyahLara bürünmüş gözLere
ÖLüm şiirLeri yazdım
Ben ne kadar mahkumsam karanLığa
Benim dünyama girdiğin wakit
AcıLarın yoL gösterdiği
Ruhun zindan ediLdiği
Bir kabustasın ...
Şafak pek uğramaz buraLara ... unutma !
Hep karanLık bir son
Bir öncesi oLmadığı gibi
Bir sonrası da yok
Siyah-beyaz, öLüm-yaşam
Arada bir çizgi yok
Yaşadığım her gün öLüyorum
ÖLdüğüm her gün ise
Gerçekten yaşadığımı
Hiç bir şey hissetmediğimi
Gecenin koyuLuğunda
Huzur buLduğumu farkediyorum
