1926 SANGİANO – VARESE)
İtalyan oyun yazarı, oyuncu ve tiyatro eylemcisi.

1952’de Milano’da Teotro Odeon’a oyuncu olarak girdi, küçük kentlerdeki şov deneyimlerinden yararlanarak, Franco Parenti ve Giustino Durano’yla birlikte siyasal-yergisel revüler hazırladı: “Il dito nell’ochie” (1953, Taciz Etmek); “I sani da legare” (1954, Asıl Bağlanacak Akıllılar). Bu çalışmalardan yola çıkarak karısı oyuncu Franca Rame’yle birlikte, “Compagnio Dario Fo – France Rame”yi kurdu ve siyasal polemikleri izleyicilere ince saldırgan bir dille sunan kendi grotesk halk güldürüleri üslubunu geliştirdi:” Ladri, manichini e donne nude” (1957-58, Hırsızlar, Mankenler ve Çıplak Kadınlar); “Gli arcangeli non giocano a flipper” (1959, Yer Melekleri Uçmaz); “Aveva due pistole con gli ochhi bianci e neri” (1960, Biri Siyah Biri Beyaz Gözlü İki Tabancası Var); “Chi ruba un piede e fertunato in amore” (1961, Domuz Ayağını Çalan Aşkta Şanslı Olur); “Isabella, tre caravelle e un cacciaballe” (1963, Isabelle, Üç Karavel ve Bir Şarlatan); “Settimo: Ruba un po’meno” (1964, Yedinci Emir: Biraz Daha Az Çal); “La signora e da buttare” (1967, Fırlatıp Atılacak Kadın).

Canzonissima TV programıyla tüm İtalya’da ünlenen Fo-Rame çifti, sansürle karşılaşmaları yüzünden, İtalyan Komünist Partisi’yle bağları olan Nuova Scena adlı yeni bir topluluk kurarak, kent banliyösünde, fabrikalarda, hapishanelerde yeni oyunlarını oynamaya başladılar: “Grande pantomima con bandiere e pupazzi piccoli e medi” (1969, Küçük ve Ortaboy Kukla ve Bayraklarla Pantomim). Ortaçağ popüler dinsel oyunlarından alınma bir dizi monologdan oluşan ve Fo’nun dilenci, Papa ve erken-toplumcu İsa gibi tüm rolleri oynadığı “Mistero Buffo” (1969, Güldürülü Gizem).

Fo ile Rame, 1970’te “La Commune” topluluğunu kurarak, geniş işçi kesimlerine seslenen oyunlar oynadılar; çağdaş siyasal halk tiyatrosunun örnekleri olan bu oyunlar, güncel olaylardan yola çıkarak, İtalyan işçi hareketi, Şili Devrimi, Filistin Sorunu, siyasal terör ve resmi işkence gibi konuları izleyicilerle tartışarak işliyordu:Giuseppe Pinelli adlı gencin polis sorgulaması sırasında kendini aşağı atarak canına kıymasını ele alan “Morte accidantale di uno anarchico” (1970, Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü); “Tutti uniti, tutti insieme! Ma scusa, quello non e il pandore?” (1971, Hepimiz Birimiz, Birimiz Hepimiz İçin! Pardon Ama, Burada Patron kim?); “Pum, pum Chile? La poliza!” (1971, Tak Tak, Kim o? Polis!); “Non si paga, non si paga!” (1974, Bedava mı Sandın?); “Il Fanfani rapito” (1975, Kopan Şamata), La marijuana della mamma e la piu bella (1976, En İyi Annenin); “Tuttu casa Letto e chiesa” (1977 – F. Rame’yle – Sadece Çocuk, Mutfak, Kilise), “Stroia della tigre e altri storie” (1982, Bir Dişi Kaplan Öyküsü ve Başka Öyküler); “Clacson, trombette e pernacchi” (1981, Klakson, Trompet ve Bırtlar).

Halk kültürü ile radikal aydınlar arasında bir köprü oluşturan Fo’nun çağdaş İtalyan kültürü ve tiyatrosunda özgün ve önemli bir yeri vardır.

Dario Fo nun en çok ses getiren oyunları karısı France Rame ile birlikte yazdığı kadın oyunları dır. ve oyunların içerisindeki "tecavüz" adlı oyun
france rame min bizzat başından geçen bi olaydır,okudugunuz zaman tüyleriniz diken diken oluyor.