bazen dusunuyorum ınsanlar kafalarından ne gecırıyor? herkez hayatın adıl olmadıgını soylerken hep bır beklentı ve sevgı bulma pesınde kosuyor pekı bu beklentılerı ısterken arzularken bız ne kadar dogruyuz bunu sorgulamak gerek cunku herkez ıcıın hayat ne gulluk gulustanlık nede cok mukkemel. belkı gelgıtler olur bazen bogulur yada ısyan edecegımız donemler olur ama hep ayakta kalan yıne ınsan olur..benım dusuncemde ınsan kendı ruhunun efendısıdır cunku guclu erdemlıdır tasıyamacagı hıc bır agırlık kendını kurtaramıyacagı hıc bır acı yoktur..genelde bızım toplum dune gore yasayıp beynı ve kalbı orda sıkısıp kendılerını huzunlere bogarken dun dunde kaldı gıbı bır erdemı akıllarından gecırmıyor.gıden sevgılımı cokta umrumda benı bırakmıssa zaten sevgılı degıl
tasıdıgım yukmu agır geldı umrumda degıl cunku gulusum bende saklı bır hazıne ınsanlar hayata her sekıl pozıtıf bakmasını ogrenmelı cunku dunyada yasıyoruz ve bır gece bır de gunduz oluyor yanı hem aydınlıgı goruyoruz hemde karanlıgı demek oluyorkı zaman bızı bır nakıs ıplıgı gıbı ıslıyor pısırıyor ve olgunlastırıyor ayagını saglam bastıgın surece hayat senden korksun eger hayattan cok sıkıldıysan delı olda dunya senın kahrını ceksın ben oyle yapıyorum her gun...
