Uzaktaki Sevgiliye Hiç Gönderilmeyen Mektuplar...

Hayat kargaşasında tutunacak bütün dallarımın kökünden budandığını, zaman zaman anlamak, akıntının tersine doğru yüzmeyi bırak, boğulmadan kalmaya çalışmak... güç...

Zar zor günü, günleri tüketmek ne demek, ömürden bir anı bile silmek, sonra kiralık buruk mutlulukların gölgesinde kavrulmadan yaşamak, ne demek iyi bilirsin...

Senki dört duvar arasındaki mutlu çocuk, çamur sürülmüş mutluluk pastasını yemek nasıldır?.. iyi bilirsin. İnanıyorsun ki balçıkla derin çatlaklar sıvanmıyor... Yine biliyorsun uyku ile örtülmüş geceler geçse de, güneş yürek ısıtmıyor. Gün yine çamur, gün yine kuzguni ve Ankara acının dört duvarı ve yaşadığın yerin diğer yarısı...
Her ne kadar geceleri bir yastığın soğuk yüzüne sarılmak içimi ısıtmasa da, buna da bir gün, geceyi hülyalı uykularıyla yarına geçirmeye alıştığım gibi alışacağım...

Duyumsadığını bilmek ve duyumsadığımı bilmen şu an tek durağım, yoksa istasyonunu, zamanını üç asır geride bir geceyle bırakan yedi uyuyanlardan farkım olmazdı...

Öyle anlar var ki ötelerde açamayan çiğdem çiçeğinin sararıp kuruması gibi, bir çiğ tanesi olsa yaşayacak ama ötelerde işte, ötelerde dağ yamaçlarında yoksa...
Ve öyle zamanlarımız var ki bizim bize bir lahza aç olduğumuz ve bizim bize tercüman olduğumuz. İşte öyle zamanların arasında dağlar taşlar ve mecburiyetler...

Sonra hayatın şartları, bir türlü özünmeyen yürekte taş gibi oturan meseleleri. Yaralar durur kanarsın işte, şu an gibi sağır ağlarsın. Bir ben duyarım ağlarsın ..

Sonra gece ve elde sigara, hasreti yürekte sindirmenin zorlukları ve birbiri ardına patlayan keş keleri, yalnızlığının kapı aralığında bütün odalara salarsın. Duvarlar kara, yürekte yara kanar kanarsın...

Biliyorsun bu mektuplar sana hiç ulaşmadı, bir gün okumak durumunda kalırsan, seni ne çok özlediğimi ve sana yazmaktan çok konuşmak, birkaç cümleni ne çok duymak istediğimi anlarsın umarım...
Dilerim bir daha sana yazabilirim ümidiyle, hoşça kal...