İnsanca Yaşamasını Bilelim
İnsanların gözlerine öyle bir perde çekilmiş ki hep yalancı mutluluklar peşinde koşup sevgiyi dostluğu şükretmeyi unutmuşlar hangimiz öyle değiliz ki ?
2002’nin haziran ayında bir köye gezmeye gitmiştim köyün yakınlarında bi ryerde indim biraz yürüdüğümde tarlada çalışan iki insanı gördüm tartışıyorlardı birisi otuz otuz beş yaşlarında uzun boyluydu diğeri ellinin üzerinde ak sakallı bir adamdı genç olan yaşlı adama sen hırsızın birisin diye yüksek sesle bağırıyor küfürler ediyordu tartışma gitgide büyüdü tam o sırada yaşlı adama elindeki değnekle vurmaya başladı ben o sırada içimde öyle bir acı duydum ki hemen adamın önüne atladım sen ne yapıyorsun utanmıyor musun dedim yaşlı adama vurmaya bu kez de bana sen ne karışıyorsun sen kimsin diye bağırmaya başladı ben susarak yaşlı adamı elinden tutup yerden kaldırdım ve oradan uzaklaştırdım sonra az ilerideki çeşmede yaşlı adam biraz dur dedi yüzünü yıkadı alnı kanıyordu yerden toprak aldı biraz suya tutup çamurlaştırarak alnına sürdü sonra yüzünü ve alnını iyice yıkadı ve bana döndü çok sağol oğlum dedi bana babam öleli 16 sene olmuş kimse oğlum dememişti böylesine sıcakça tam o sırada yaşlı adamın alnına baktım gözlerime inanamadım ne bir yara ne de bir çizik hiçbir şey kalmamış yüzü bir nur gibi parlıyordu içimi anlatamadığım bir duygu kaplamıştı kendimi alamayarak sordum baba sen kimsin neden tartıştın o adamla dedim yaşlı adam yüzüme bakarak ben hep gezerim her yeri acıkmıştım bahçesinden iki tane elma aldım sadece bu dedi ve yürümeye başladık ve bana dedi ki bu köy tüm ekinleri biçmiş dedi ben yine şaşkın şaşkın hepsi duruyor ya baba dedim hayır oğlum dedi onlar daha ekerken biçmişler dedi ve anladım ne demek istediğini haklısın baba dedim tekrar yüzüme bakarak bana üç kere sabret oğul dedi ben yine şaşkınlıkla bir şey söyleyemedim beni öptü ve ben başka yerlere gitmem lazım dedi ve uzaklaşmaya başladı o yaşlı dediğim adam o kadar hızlı yürümeye başladı ki peşinden gitmeye çalıştım küçük bir ağaçlığın içine girdi onu orada kaybettim aklımda o kadar çok soru vardı ki biran bana sabret sabret sabret sözleri aklıma geldi sanki içimdeki sıkıntıyı anlamıştı içim o kadar rahattı ki ben oradan köyün içine ilerlemeye başladım köyde bir kalabalık toplanmış ağlıyorlardı merak ettim sordum ne oldu dedim genç bir çocuk şo karşıdaki bahçeli tarlanın sahibi gelirken traktörü devirmiş iki ayağı da ezilmiş onun için ağlıyorlar hastaneye götürmek için taksi bekliyorlar dedi........
işte biz insanlar her zaman aç gözlülüğümüzün sanki bu dünya bize kalacakmış gibi davranıyoruz gelin biraz olsun insanca yaşamasını bilelim..
