''Hayat arkadaşım;-sanırım bunu söylemeye hakkım vardır...nede olsa 5 yılımızı paylaştık....-

Sana bu mektubu yazmak ne kadar zor anlatamam ama yazmak zorunda olduğumun farkındayım.

Tam 47 gündür yüzüme bile bakmadın.O kadar yoğundun ki işlerinle oturup konuşamıyorduk bile.Ne zaman konuşmaya çalışsam ya çok yorgun olduğunu yada işe gideceğini söyledin.

Eve geç saatte gelmelerin,uzun iş seyahatlerin hiç bitmedi...Sabırla bekledim inan hiç şüphelenmedim.Hep işleri yoğun bizim için çalışıyor dedim.

Oysa eskiden böyle değildik be aşkım...Öğlen hep yemekleri birlikte yerdik.Akşamları erken gelirdin,sohbet eder,televizyon izlerdik.47 gün öncesine kadar uyurken birbirimize hiç sırtımızı dönmezdik...

..............

Gecelerce sen uyuduktan sonra düşündüm.Tam 37 gündür düşündüm ne oldu bize diye ve her gecenin sonunda işleri yoğun kararına varıyordum,çaresizliğimden...

10 gün önce ne buldum biliyor musun?47 günün sebebini...Evet 47 günün sebebini...

Bunu hakedicek ne yaptım inan bilmiyorum...

Belki şimdi ben çaresizliğimle çekip giderken sen onun yanındasındır...Kim bilir...

Şimdi gitmek acı vermiyor bana o resimde onla mutluluğunu gördüm ya gitmek canımı acıtmıyor.

Belki sen boşanmaya,beni aldattığını itiraf etmeye cesaret edemedin...Ama ben gitmeye cesaret ediyorum işte...

Umarım onla mutluluğun benimkinden uzun sürer!!!

Hoşçakal...