Bana, Sana, Bize Dair...
Bugünlerde yine boyalara verdim kendimi..
Görenler bir sürü yorum getiriyor (ne gereği varsa). Kimi bu kadar işimin arasında küçük kutuları boyamak için vakit harcamama saçmalık gözüyle bakıyor. Kimi olaya sanatsal açıdan yaklaşıyor. Kimi takdir ediyor kimi alaylı bir şekilde dudak büküyor. Neden bu kadar burunlarını sokarlarki hayatıma? Sıkıyorlar beni...
Bugünlerde yine boyalara verdim kendimi..
Çünkü sensizlik yine boynumu büktü. Zımparayla ahşabın yüzeyinde gezinirken aslında kendimdeki pürüzleri gidermeye çalışıyorum. Kalbim öylesine karışıkki. Keşke bir zımpara da onun için olsaydı.
Bugünlerde yine boyalara verdim kendimi..
Çünkü çocuklar gibi oluyorum boyalarımla. Çocuklar hep mutludur ya, çocuklar aşk acısı bilmezler ya ondan işte. Parmaklarım, yüzüm, kıyafetlerim boyalara karışıyor ben içinde renkleniyorum. Masus boyuyorum her yanımı küçücük bir çocukken yaptığım gibi...
Bugünlerde yine boyalara verdim kendimi..
Ahşaplar renkleniyor, güzelleşiyor ellerimde. Ama ben yine aynı ben işte.. Yine seni düşünüyorum. Yine içim acıyor. Yine ağlıyorum. Hayata güzellikler katarken kendime yine defolu kısımları ayırıyorum işte.
Bugünlerde yine boyalara verdim kendimi..
Çünkü seni çok özledim...
