Şiir Nehri -3-

Ay Işığının Suya Düştüğü Yerde....
sonbaharın ilk ayıydı.
yüreğimin sitemini ellerim dile getirdiğinde
ardından bana kalan iki kelimeyle
o soğuk duvarlarına çarptığım son geceydi.

gözlerimdeki dayanılmaz sancı
boğazımı düğümleyip
nefesimi kestiği anda
gözlerimin sancısının sebebini
ağlayan hüznümü doğurdum
adına Eylül dedim
isim babası hoyrat bir rüzgardı

gönlüme sarmaşık güllerinden salıncak kurdum
Eylül’ ü ipekten pembe kundağa beledim
hüznümün kutsal suyuyla emzirdim
adının her harfine masallar yazdım
kulağına ninni diye fısıldayıp
avuttum Eylül' ümü

sana olan özlemimle okşadım saçlarını
minik ellerini sen diye
öpüp, kokladım
her gece ay ışığının gölgesinde
o bana, ben sana ağladım
sarmaşık güllerimin kokusuyla
büyüttüm hüznümün kızını...

sensizliğimde süzülen gözyaşlarımı
dudağınla sil yanağımdan
ruhumun alnından öp
ay ışığının suya düştüğü yerde
azad eyle beni…

17/11/2010

Mine Atlas

MsXLabs Üye Girişi