Acıyı görmek mi istiyorsun? Gözlerime Bak
Acıyı görmek mi istiyorsun?


Gözlerime bak!


Dudaklarımda söyleyemediğim sana ait duyguları,


Bana her fırsatta bıraktığın yokluğunun acısını fark edeceksin.


O zaman anlayacaksın acının sende ne kadar masum durduğunu.



Ayrı yetişmiş güllerin birbirine hasreti gibi,


Umutla kurudum sensiz.


Ve sen hiç gözlerime bakıp beni sevdiğini söyleyemedin.


Oysa sırf bu kelime için kurduğum hayallerdi beni hayatta tutan


Bir boşluktan içeri girdim her gece,


Senli düşlerden sensiz karanlıklara süzülür gibi.



Ellerin nasıldı? Küçük müydüler? ve parmakların ince uzun mu?


Parmaklarını parmaklarımın arasında hissedip,


Seninle sahil boyu denizi hiç fark etmeden bir birimize bakıp yürüyemedik.


Gözlerinin yeşilinde geleceğe dair hayaller kuramadan,


sadece umut ettim gözlerini görebilmeyi.


Ve o gözlerinde ki ışıltıyla karanlık gecelerime yol göstermeni istedim.



Acıyı görmek mi istiyorsun.


Gözlerime bak!


Ve yaşanmamış boşa geçen anların hüzünlü şiir'ini oku,


Kirpiklerinden sıyrılıp yanaklarına düşen dizelerimde.



Bensiz yattığın o yataklarda benli hayaller kurma artık.


Sabahlara merhaba derken beni seven bir şair var deyip gurur duy sadece.


Ve hiç bilme o şairin senin için her gün defalarca öldüğünü.


Ve bil ki insan sevdiğiyle beraber olacak mahşerde.


Tek avuntum bu şimdilik.



Dünyada olamadığım anları mahşere bıraktım ben,


Ben seni bu dünyalık mı sevdim sandın?


Ölüm'müş,terk edilişmiş umurumda değil,gelme istersen.


Nasılsa bir gün hayat biletimi kestiğinde,


Kavuşma vakti olacak benim için ölüm.


Dudaklarımda ki acı tat?


Yoksa acı bir tebessüm mü olacak sana ulaşmayı beklemek?


Ne yazık hiç bilemeyeceğim.



Acıyı görmek mi istiyorsun?


Gözlerime bak!


Sen uzakta çok uzakta


Bensiz bir yaşamın anlamsız günlerini yaşamaktasın,


Benim gibi.



Seni seviyorum,


Gerçeğin ta kendisi bu iki kelime,


Sırf dudaklardan çıkması istenen değil de


İçimde taa içimde senin için atan bir kalbin feryadı,


Haykırışı bu sevdiğim.


Sana ulaşamasam da,


Biliyorum ki zavallı kalbim


Sana ait her şeyi saklıyor en gizli yerlerinde


Kanlı ve uykusuz gözyaşlarımın


Her gece aynalardan süzülmesi gibi acı veriyor uzaklarda oluşun.



Biliyorum beni sevdiğini


Acıyı tattığını da benden uzaklarda


Ama hiç bana sana ait bir şeyi vermedin?


Acı tek taraflı olsaydı,


Ne yürek dayanırdı ne yaşamın bir anlamı olurdu.


Ama yokluk kötü sevdiğim.


Bir beden olmak isteyen yüreklerde ayrı ayrı yaşamak kötü.



Sana her fırsatta koşmak isterken beni durdurmaların,


Yüzüne hasret kaldığım günlerde


Beni ısrarla kırışlarını hiç anlamış değilim.


Eminim yine okuyunca bu şiirimi büzeceksin dudaklarını


Ve eminim ağlayacaksın.


Ağlamak seni ben yapar sevdiğim


Ve beni sen yapanda içimde senin için yanan bir kalple yaşamak.


Her gün Üsküdar’da oturup kendimi dinlerim


Oysa konuşan sendin hep benimle,


Ne martıların vapurlara takılışı,


Ne işportacıların bağırışıydı fark ettiğim.


Ben denizi seyrederken gözlerinde boğulmayı sevdim.


Yosun tuttu gözyaşlarım sensizliğin dalgalarında.


Gözlerim ve ben her Üsküdar’a inişimizde


Bir gün seninle bir bankta oturup


Sadece ve sadece hiç konuşmadan gözlerine bakmak istedik.



Kaç zamandır bir hüzün dolaşıyor odamda.


Duvarlar bir şeyler söylüyor sanki


Adım adım yok oluşumu izliyorum


Her batan güneşin karanlığı getirmesiyle.


Sabahlara kadar uykusuz gözlerimle uzaklara,


karanlıklara bakıyorum mütemediyen


Kayan her yıldızda tek bir şey diliyorum?


Ve Senin için yalvardığım namazlarda secdeye kapanıp


Rabbime ettiğim dualarım,


Tuttuğum dilekle aynı olması ve sonra umudumu yitirmeden


Rabbimin bir bildiği var deyip


Kabul olmadığında dualarımın


Tekrar tekrar yalvarmalarım.



Seni okyanusların diplerinde


Bir midyenin içinde ki


İnciyi görme ihtimalimin olmadığı gibi kabul ettim aşkım


Ve seni hiç ulaşılamayacak dağların zirvesinde


Koklayamayacağım bir çiçek olduğunu fark ettiğimde


Tek bir şey düşündüm?



Dokunamadan tenine,


Öpemeden öpülesi dudaklarını mahşere erteledim vuslatı.


Ben o kargaşada ne yaparım bilmem ama


İnsan mahşerde sevdiğiyle beraberdir derler


Seni seviyorum meleğim.



Acımasız olan ne sensin ne de ben,


Bize gümüş tepsiyle sunulan hüzünlü bir hayat sadece


Ve kabul etmesi zor olan bu ayrılıklara katlanmak sanırım.


İnsan yaşamın değerini


Yüzü ve kalbi güldüğünde anlıyor


Anlıyor ki ölüm sadece toprağa girmek değil


Ve nefesi kesilene kadar yaşadığı her şeyin


Gözlerinin önünden geçmesi değil.


Ölüm sensizliğin sadece yaşarken verilen cezası sevdiğim.



Seni bulduğumda sevgi anlam kazandı


Her anımsadığımda yaşamamım oldu gülüşlerin


Hiç tükenmedi içimde senin için yanan ateş


Ve ben o ateşle yanmayı,


Sırf seni sevmek olduğu için


İnan bana çok sevdim.



01,08,2006


Oysa


Doğum günüme sadece 10 gün kalmıştı


Eğer yanımda olsaydın


Yaşama daha bir sıkı sarılacaktım..


Şimdi ölüm ne anlam taşıyor?


Yaşamak ne anlam?


Hiç anlayamayacağım


Sensiz bedenim toprağa girmedikçe