1- Kullanılan dil halkın kullandığı dildir. 2- Halk değimlerine ve güzel halk söyleyişlerine yer verilir. 3- Şair şiirlerini saz eşliğinde belli bir ezgi ile söyler. 4- Nazım birimi dörtlüktür. 5- Hece ölçüsü kullanılmıştır (7'li, 8'li ve 11'li). 6- Yarım kafiye kullanılmıştır. Rediften de yararlanılmıştır. 7- Tabiatla ilgili benzetmelerden yararlanılır. (Boy serviye, yüz aya, kaş kaleme, diş inciye yanak güle v.s.) 8- Aşk tabiat, ayrılık, hasret, ölüm, yiğitlik, toplum, din, zamandan şikâyet sık işlenen konulardır. 9- Şair son dörtlükte adını söyler.
1- Aruz üçlüsü kullanılır. 2- Nazım birimi beyittir. 3- Süslü ve sanatlı bir dil kullanılır. 4- Biçimsel kalıplar vardır. 5- Konuları genellikle aşk, şarap, kadın ve Allah sevgisidir. 6- Sosyal konular fazla işlenmez.
1- Serbest ölçü kullanılır. 2- Kafiye ve redif çok sık olmamakla beraber birlikte kullanılır. 3- Söz sanatlarına çok fazla yer verilir. 4- Sade ve anlaşılır bir dil kullanılır. 5- Şiirlerin temaları çok farklıdır. 6- Şairler kendilerine has imgeler oluştururlar. 7- Konularda bireysellik ön plandadır. 8- Şairler kendi benlerini şiirlerine yansıtırlar. 9- Şiirin biçimsel kalıpları yoktur; kimi şair dize, kimi beyit, kimi dörtlük kullanır.
