Bensizim Artık
Yüreğim de beraber gidiyordu. Onunla beraber. Bütün her şeyim gibi içimdeki sevgiyi de alıp götürüyordu. Kanatsız bir kuş gibi kalmıştım ıssız bir çölün ortasında. Beni kandırabilecek bir serap arıyordum, ama o bile yoktu. Yalancıktan da olsa mutlu olmaya hakkım yoktu sanki.
Her şeyimi götürüyordu. Etrafımdakiler bana bakıyordu, ama o ben değildim ki? Bende olan ben alınmıştı artık. Beni ben yapan ben, beni büyüten, beni ben yapan tarafından alınmıştı. BABAM almıştı…
Bana sormadan alıp götürüyordu içimdeki beni. Ses dahi çıkaramıyordum. Dur diyemiyordum. Hakkım yoktu. Gidiyordu işte. Önümde upuzun uzanmıştı. Sevgim gidiyordu, her şeyim gidiyordu, o gidiyordu, BABAM gidiyordu…
Dostlarım gelmiş, dışarıda beni bekliyorlardı. Bana borç sevgi vereceklerdi. Borç sevgi… Sevgisiz kalmıştım. Benden alınan sevgiyi, sevgiyle uğurlayabilmek için. Gittim…
Sımsıkı sarıldım dostlarıma teker teker. Her sarılışta da bir iki damla göz yaşına karşılık bol bol borç sevgi aldım. Utandım, sıkıldım, yüzüm kızardı. Kefil olarak kullanıyordum sanki…
Haykıransım geldi. “Gitme!” diye bağırmak geldi; olmadı, yapamadım. Yılar boyu içimde büyüttüğüm sevgim yoktu bende. Almışlardı sormadan! Birazdan da bir daha hiç geri gelmemek üzere gidecekti. “Dur”diyemiyordum, “Gitme” diyemiyordum. Ayakta durmama ancak yetiyordu aldığım borç sevgiler.
Gidiyordu işte. Eller üzerinde taşınıyordu. “Beni de bir tabuta koyun, ona, yani sevgime son bir kez eşlik edeyim.” diye çok söyledim, dinlemediler. En yakın dostlarım bile başını kaldırıp bakmadı. Sanki bana:”Sus!”dermişçesine başlarını öne eğmişlerdi.
Sevgim gidiyordu işte. O götürüyordu… Her şeyim! Götürüyordu sevgimi. BABAM götürüyordu. Dostlarım da ona yardım ediyorlardı. Babamı taşıyorlardı. Onu benden alıp götürüyorlardı. Sevgimi götürüyorlardı…
İçimde kalan sevgim yetmiyordu bana. Yetişemiyordum onlara. En sonunda düştüm. Gücüm kalmamıştı, dayanamıyordum ama dostlarım da dayanamadı halime. Bir tanesi yetişti, kaldırdı ve peşinden gittik, sevgimin peşinden…
Sona gelmiştik işte, sondaydık, ayrılık vaktine gelmiştik. Sevgimi büyük bir çukura koydular. Bende kalan azıcık sevgi bile beni terk etmek istiyordu sanki. Borç aldığım sevgiler beni istemiyordu. Ona gidiyorlardı… Acaba beni yanlarına alırlar mıydı? O büyük çukura atlasam beni yanlarına alırlar mıydı, bana da yer açarlar mıydı?
Göz yaşlarıma saklanmış, içimde kalan azcık sevgim bile beni terk etmek istiyordu. Oluk oluk ona gidiyordu. Göz yaşlarım da ona yardım ediyordu. Ona gitmesini sağlıyordu. Gözümdeki son sevgim bile ona gidebilmek için yarışıyordu sanki…
Bensiz kalmıştım!
Toprak ile örtmeye başladılar, engel olamadım. “Durun” dedim… Kimi tuttuysam bana yüzünü döndü. Gitmişti işte, o gitmişti. Sevgim gitmişti, babam gitmişti, sevgisiz kalmıştım.
Bensiz kalmıştım…
