hepimiz aynı şeyleri yazıyoruz sanki. "birisini seviyorum söylemeli miyim yoksa unutmaya mı çalışmalıyım?" çok garip bir tek kendimi
bu durumda düşünürdüm. yanlız değilmişim meğer. ama benimki biraz daha umutsuz.. 4 yıldır aynı okuldayız. sürekli konuştuğum biriydi.
ama bu sene biraz daha yakınlaşmıştık. günümün yarısı onunla geçiyordu. bir gün fark ettim ki o yanımda olmadığında vakit geçmiyor. hayatın bir
anlamı kalmıyor. nasıl bir aptallıkmış yaptığım diyorum onca yıl nasıl görmemişim onu. ama şimdi ne kadar istesemde birşey değişmeğecek.
söylemeye çalıştım ona. konuşmak istiyorum birşeyler hakkında dedim. ama anladı o ne düşündüğümü. konuşmak istemediğini söyledi. yıkıldım o an. hergün bişeyler yazıyorum onun hakkında. ama onun neler hissetiğimden bu derecede onu sevdiğimden haberi bile yok. konuşamadım bir daha
gözlerine bakmaya dayanamıyorum nasıl konuşabilirim ki. haftalardır hiçbir şey yapamadan sadece onu düşünmek insanı bitiriyor. dayanacak gücüm kalmadı birgün. ogün denedim kendimi öldürmeyi. aşırı doz ilaçtan ölürüm diye düşündüm ama yeterli miktarda almamışım meğer. ertesi gün bir daha denedim yine yetmedi. inanmayacaksınız ama ondan sonraki günde denedim avuçlar dolusu ilaçla ama her seferinde uyandım aynı acıyla... (bazılarınız hadi be ordan dediğinizi duyuyorum. ama inanın denedim. o an o kadar mantıklı bir çözüm olarak görüyosunuz ki tüm sorunlarınız bitecekmiş gibi geliyor.ve tekrar tekrar deneme cesaretine sahip oluyorsunuz. hem onun haberi olmayınca üzülmeside gerekmeyecek.)
her ne kadar bir çözüm gibi gözüksede insanın canını çok acıtıyor onu bir daha görememe düşüncesi.

bazılarınıza saçma, aptallık gibi gelecek yaptıklarım. aptalsın sen diyeceksin, insan birisini seviyor diye kendini öldürmeye çalışır mı diyeceksin?
ve bunların farkındasın yaptıklarının farkındasın diyeceksin. soracaksın belki de nasıl bir delisin diye?
inanın artık bende bilmiyorum nasıl biri olduğumu ama onsuz biri olduğuma eminim.
şimdi siz söyleyin bana ne yapabilirim bundan sonra ?