Ben sana çıkarken gördüm onu
Mücevher gibi bir yağmur yağıyordu
Dağılmış kahkahalar yazlıkçıların evinden taşıyordu
Belki Tanrı’nın uyuduğu bir geceydi,bu gece
Belkide uluorta ölçüsü kaçmış bir karanlık vardı….

Sana çıkarken ilk basamakta gördüm onu
Öylece siyah boş puşet gibi duruyordu
Üzerine rüzgar yağarcasına titrek
Ve kendi korkaklığına kapanmışçasına dağınıktı

Eğildiğimde sakince kaldırdı kafasını
Kişner gibi havladı,yalvaran bir sesle
Gecenin bekçisi gibi uludu karanlıktan
Tırnaklarını yavaşça dokundurdu toprağa
Sanki bir anda solumaktan vazgeçti
Tecavüz eder gibi süzüldü bedeninden ruhu
Son bir hırıltı kalmıştı gırtlağında
Onuda yavaşça ikram etti ,
Yattığı yer hala sıcaktı ama
Artık o hiçbir yerde yoktu !.....

Vedat DÜNDAR