Sabahında uyanacağım bir umut yok bana.Gözlerim nemli yatarken kurumamış bir damla serencamın zülüflerinde titreyerek uyanıyor bedenim.Bu ayrılığı hiç anlamadım.Bu ayrılığı hiç sevemedim.Oysa seven sevdiği için ölür iye okumuştuk leyla ile mecnunu.Adına kader denen bir kaç sözcüklere attın beni çöllere.Bilemedin ki bir aşıka işkenceden beter bu ayrılık.Gözlerinin içine mutlulukla bakacağım ümitlerini yeşertirken bir zalimin elin baltalarıya koparıldı ellerim.Yetmedi sen attın beni kor ateşe.Çaresizim ve yok hiç bir teselli bana...Her gecenin dağılan aydığınlığında gömülürken karanlıklara seni seviyorum fısıltılarıyla dalıyorum uyku diye acılara...
Bana unut deme...
Bana kadermiş deme...
Yapacağın son şey bu olur cansız bedenimde
Unutmalarını da kader denen heybene koy ve arkana bakmadan git...
Çünkü ben sensizlik heybeme bir başkasına yar olmayı değil ölmeyi koydum...
