ÖRT YALNIZLIĞIMI
ölü bir sessizliğe benzeyen gecede
içime batarken özlemin
yalnızlığımı ört
üşüyorum
güneşin
karanlığa mahkum olduğu saatlerde
korkularını emzirirken gece
boş sokaklarda rüzgar kol gezer
şafak
ufuk çizgisinde doğumu beklerken
ve bir mor yağmur başlamışken dağlardan
bu yaban kentin
girilmez sokaklarında
ruhum hala sorguya çekilir
yalnızlığımı ört
üşüyorum