günler günleri haftalar haftaları aylar ayları kovaladı ve sarı sonbahar geldi tabiatın öldüğü mevsim ... artık zaman konfeti misali sarı yapraklarda yürüme zamanıdır... artık zaman sevgiliyle aynı şemsiyeyi paylaşıp ıslanmadan yürümenin mutluluğuna erme zamanıdır... kaldırımda yürürken arabalardan sıçrayan sulardan kaçarken hayatın anlamını bulduğunu sanma salaklığını gösterme zamanıdır...gün geceye bürünürken o alacakaranlık parlement mavisi göğün altında arabaların park lamblarının hazan yağmuruyla ıslanmış yollardaki yakomazuna hazin bir şekilde karışma zamanıdır...gecenin içinde, kaba etini parktaki boş bi bankın soguk tahtasına şuursuzca emanet edip uzaktaki sevgiliyi hatırlayıp bir cigara yaktığında ihtiyacın olan sıcaklığı üstüne giydiğin monta daha sıkı sarılmaktan geçtiği acı gerçeğiyle yüzleşme zamanıdır...zaman yad etme zamanıdır.... bu zamanda sözlerin bi birimi yoktur... artık sözlerin, sıcak yaz günü egenin beyhude bi köy kahvesinde nargilesini tüttürüp cigarasını içen sarı çizmeli mehmet ağanın ağzından çıkanlar kadar önemi vardır....
bu mevsimde sevenler ayrılır hemde sevdikleri halde... bu mevsimde vaz geçer insanoğlu ağır geliyo dediği hayatından.... bu mevsimde kurur yaprakların soymuk boruları...yaprak vaz geçer daldan, dalda bezmiştir artık yapraktan.aynı dalda birbirlerine yarenlik eden iki yaprağın, nafile aşkları hoyrat bi hazan rüzgarıyla son bulur onlarda ayrılırlar... zaman ayrılıktır artık, ...zaman son bulma zamanıdır, ölüm kokar ortalık son yolculuğa uğurlanır tabiat...
