bu şehir ve sen...
bu gece yıldızlara takıldı gözlerim. yine benim kentimde, benim şehrimdeydim ama hiç bu kadar uzak olmamıştı yıldızlar bana... gece hiç bu kadar kasvet vermemişti ruhuma...sen varken geceyi daha fazla severdim. kimsesizliği, çaresizliği örterdi gece. ve geriye sadece seven iki insanın kalp çarpıntıları kalırdı... böyle bir şeydi işte sana aşık olmak. ama şimdi öyle mi?
bitmesinden korktuğum gecelerin gelmesinden korkar oldum senden sonra...sen varken uzansam dokunacağım zannederdim yıldızlara. ama gittiğinde kaf dağının ardında kadar uzak oldular bana... sen yanımdayken dağları devireceğimi zannederdim ama sen gidince dağ olup devrildim...
biten bir sevdanın ardından ilk defa sevdamın kentindeyim... dedim ya ne gecenin tadı var bu sefer ne de yıldızların... çünkü sen yoksun bu şehirde. olsaydın yine gündüzlerimi kahkahalarınla çınlatır, gecelerimi gülüşünle aydınlatırdın... ya da bu bir umut....
bir umut sadece... keşke hiç kavuşmasaydım sana. o zaman en azından bir umudum vardı geleceğe dair. ama sen bana gelip de gittikten sonra umutlarımı da götürdün yanında. şimdi umudum yok ama sevdan sımsıcak koynumda...
sen yeter ki mutlu ol sevdiğim... ben aşkı senle yaşadım, tek başıma yaşamasını da bilirim....
ben sevdamın kahrını çekebilirim
ben kendi kendime yetebilirim
dokunmayın tutmayın ellerimden
kendim düştüm,
kalkabilirim.........
